Πριν την πανσέληνο

by Μαρία Δανιήλ

Σημασία έχει η ψυχή. Σε έναν κόσμο που τα υλικά αγαθά είναι υπερεκτιμημένα, λίγοι είναι αυτοί που εκτιμούν αυτά που μετράνε πραγματικά. Την ψυχή, την αγάπη, τη ζωή. Τη ζωή. Εγώ εκτίμησα πραγματικά τη ζωή μου; Τώρα που ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινα, είχε έρθει η ώρα να αναρωτηθώ αν είχα δώσει στα πράγματα και στους ανθρώπους την ανάλογη αξία. Όχι. Πάντα πίστευα ότι είχα έρθει στον κόσμο για να βασανίζομαι και να κάνω τη ζωή των γύρω μου δύσκολη. Είχα φτάσει στο σημείο να θέλω να πεθάνω χρεώνοντας στον εαυτό μου τον θάνατο του Στέφανου και του Άλεξ. Ποτέ δεν εκτίμησα αυτό που μου δόθηκε απλόχερα.


"Η ιστορία συνεχίζεται και ξεδιπλώνεται όλο ανατροπές και απρόοπτα. Η Μαρία Δανιήλ κρατά τον αναγνώστη σε εγρήγορση και αγωνία αφού από κάθε σελία ξεπηδούν μυστικά, αλήθειες, ξόρκια που επαναπροσδιορίζουν τους ήρωες και τις σχέσεις τους, αναδεικνύοντας αλληγορικά την αναζήτηση της αιώνιας νεότητας και του ρομαντικού έρωτα!"
Τσιάτσικα Γιώτα, φιλόλογος

"Η κάθε σελίδα κρύβει μια νέα πρόκληση για τους χαρακτήρες που πασχίζουν να βρουν την αλήθεια και τον πραγματικό τους εαυτό σ΄έναν αβέβαιο κόσμο. Απ' τα λίγα βιβλία που με συγκίνησαν τόσο!"
Μαρία- Ανθή Καρούτα, μαθήτρια

274 pages, Unknown Binding

First published October 1, 2013

About the author

Η Μαρία Δανιήλ γεννήθηκε χειμώνα έτους δίσεκτου σε μια μεγάλη πόλη δίπλα στην θάλασσα, την Αλεξανδρούπολη. Μεγάλωσε και συνεχίζει να ζει σε κόσμους φανταστικούς, αν και το σώμα της βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε ψυχολογία, αλλά θα της άρεσε κάποτε ν’ ανοίξει το δικό της βιβλιοπωλείο που θα κλείσει σύντομα, μιας και πιθανότατα θα χαρίζει τα βιβλία, παρά θα τα πουλάει. Θα την βρείτε συνήθως να πίνει τσάι και να μυρίζει μανιωδώς βιβλία, παλιά και μη.

Reviews

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 4 out of 5]

Πάνω κάτω όσα έγραψα για το "Υπό το φως της Πανσελήνου"(πρώτο μέρος της διλογίας) ισχύουν και για το δευτερο μέρος. Δεν είμαι φαν των βιβλίων με βρυκόλακες και λυκανθρώπους. Ειδικά όταν οι βρυκόλακες είναι οι καλοί της υπόθεσης. Όμως η γραφή της Μαρίας Δανιήλ και η πολύ καλή πλοκή, με έκαναν να το διαβάσω πολύ ευχάριστα. Μάλιστα, διάβασα τις τελευταίες 80-100 σελίδες απνευστί. Ειδικά το τέλος ήταν από αυτά που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Σίγουρα θα αρέσει σε όποιον περίμενε το twilight να είναι λίγο σκοτεινότερο και όχι τόσο γλυκανάλατο. Και χαίρομαι που τα όποια μικρολαθάκια υπήρχαν στο πρώτο μέρος, διορθώθηκαν εδώ(και ακόμη καλύτερο είναι το επόμενο βιβλίο της Μαρίας, Αγκάρτα.)