永夜

永夜 #1

by 桩桩

被兄弟出卖惨死狱中的李林是一个杀手，死后在黄泉路上无意中摘了朵彼岸花留下了前世的记忆，转世投胎混混僵僵睁开眼已来到了一个诡异的山谷，而自己竟是一六岁女童。贵气而阴狠的李言年、面色青白沉默寡言的青衣师父、神仙姐姐般多才多艺的美人先生、擅使毒物的当世神医回魂、隐藏在暗中保护“他”的影子叔叔……李林又一次被训练成冷血刺客。
“他”被游离谷送进了安国端王府冒充世子永夜。永夜的生活在一夜之间发生了巨大的变化。为何与世子长得一模一样？脚板心为何长出一朵花来？游离谷在安国究竟要图谋什么？永夜聪慧狡诈地应付着心思深沉的三个皇子、武功盖世的风大侠，不肯再相信兄弟的心又一次被同门师兄月魄打动。永夜能否揭开所有的秘密？能否在转世之后改变一个刺客的命运？能否拥有幸福与爱情…

672 pages, Paperback

Published January 1, 2009

About the author

Associated Names:
* Zhuang Zhuang
* 桩桩
* จวงจวง (Thai)


桩桩，中国女作家， 代表作品有《微雨红尘》、《蔓蔓青萝》、《永夜》等等。桩桩，典型的川妹子，“百变故事女王”，已出版10部言情小说。

　桩桩，写文只是在说故事，把身边看到的，听到的，感动的人物事件用自己的文字写出来与大家分享是很愉快的一件事。桩桩认为内心世界是怒放着鲜花的花园，充满着希望梦想。文亦如此。

Trang Trang, nữ nhà văn, nhà báo nổi tiếng người Trung Quốc là người tiên phong trong việc đề xướng tuyên ngôn "Phụ nữ không thể không hạnh phúc" qua các tác phẩm của mình. Ở Trung Quốc, cô được mệnh danh là "Nữ hoàng cố sự bách biến" (nữ hoàng của những câu chuyện không bao giờ lặp lại).

Reviews

[Polyj · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายจีนโบราณ ที่ตัวเอกเป็นคนยุคปัจจุบันตายแล้วย้อนอดีตไปเข้าร่างเด็กน้อย

หลี่หลิน เป็นนักฆ่าหนุ่มในยุคปัจจุบัน ตอนตายก็ตายด้วยความคับแค้นใจว่าถูกหักหลัง พอได้โอกาสฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของเด็กน้อย ก็คิดว่าจะไม่ไว้ใจใครอีก และคิดว่าจะหลุดพ้นจากการเป็นนักฆ่าซะที แต่ที่ไหนได้ เจ้าเด็กที่เขาเป็นในตอนนี้ กลับถูกจับมาฝึกฝนเป็นนักฆ่าอยู่ที่หุบเขาเร้นลับแห่งหนึ่ง โอ้ พระเจ้าช่างเล่นตลกอะไรแบบนี้
… ในเล่มแรก ก็เป็นการฝึกวิชาต่าง ๆ ของเด็กน้อย ที่ต่อมาได้รับการตั้งชื่อว่า ซิงหุน เป็นผู้ชำนาญการด้านอาวุธลับและวิชาตัวเบา
… อ่านเล่มแรกนี้จบ เราก็คิดว่า เอ๊ะ นี่มันเป็นนิยายวายหรือเปล่า ทำไมไม่เห็นมีวี่แววนางเอกเลยฟระ 555555

#เล่มสองเป็นต้นไป เป็นช่วงที่ซิงหุน ออกจากหุบเขาไปทำภารกิจให้องค์กรนักฆ่า โหยวหลีกู่ นั่นคือการไปเป็นลูกชายของ ตวนหวาง น้องชายของฮ่องเต้ ผู้มีชื่อเสียงและอำนาจที่สุดในเมืองนี้
นอกจากการสวมรอยปลอมเป็น #หย่งเยี่ย แล้วเขายังต้องทำภารกิจนักฆ่าตามใบสั่งขององค์กรด้วย ทำให้ต้องแอบเป็น ซิงหุน อยู่บ่อย ๆ
และด้วยความสามารถอันยอดเยี่ยม ทำให้นักฆ่า ซิงหุน มีชื่อเสียงและเป็นที่หวาดกลัว คนถูก
#เฟิงหยางซี ยอดจอมยุทธผู้เที่ยงธรรม ไล่ล่าค้นหาตัว เขากลายเป็นศัตรู ที่หย่งเยี่ย กลัวที่สุด

เรื่องราวส่วนหลังนี้เกี่ยวกับการวางแผนชิงบัลลังก์ ชิงตำแหน่งรัชทายาท และการเมืองระหว่างสามแคว้นที่ติดกัน มีการวางแผนจะทำลาย โหยวหลีกู่หรือองค์กรนักฆ่า แต่มันก็ไม่ง่ายเพราะไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงใครอยู่เบื้องหลังกันแน่
มีเรื่องราวความรักของหย่งเยี่ย ที่แม้จะรัก แต่ไม่อาจวางใจ ด้วยประสบการณ์ในชาติก่อนที่คิดว่าจะไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว แต่ใจคนเรามันบังคับกันไม่ง่าย ครั้งนี้จุดอ่อนก็คือ
#เยว่พ่อ ... เพื่อนของหย่งเยี่ย ที่ช่วยเหลือกันในหุบเขาเมื่อครั้งฝึกเป็นนักฆ่า เป็นคนที่คาดไม่ถึงเหมือนกัน

เรื่องนี้มีตัวละครเยอะ ซึ่งแทบทุกตัว มีบทบาทสำคัญ บางตัวเห็นเฉยๆ แต่ซ่อนอะไรไว้เยอะแยะ มองผ่านไม่ได้เลยจริงๆ

เป็นเรื่องที่อ่านสนุก มีความซับซ้อนซ่อนเงื่อน ชิงไหวชิงพริบกันมากมาย เล่มแรกอาจจะไปช้า ๆ หน่อย แต่เล่มหลัง ๆ นี่ลุ้นมาก

สรุป ไม่ใช่นิยายวายนะ

[Paradisemedicine Trivisavavet · Rating 3 out of 5]

พล็อตลึกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อน ทุกคนมีลับลมคมในไปหมด องค์กรลับ พี่เงา องค์ชายทั้งหลาย ยังเดาไม่ได้ใครดีใครร้าย บางตอนอ่านแล้วงงๆ มึนๆ ต้องอ่านซ้ำอย่างตั้งใจ หย่งเยี่ยเหมือนจะเก่ง แต่ก็ไม่เก่งที่สุด

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 3 out of 5]

จบเล่มนี้ที่หน้า 319 อีก 1/4 ของเล่มเป็นเชิงอรรถ

เรื่องราวของหย่งเยี่ยตั้งแต่ลืมตาตื่นมาจากชาติภพที่แล้วจนมาถึงวัยรุ่น ดำเนินเรื่องไปตามการเจริญวัยของหย่งเยี่ย ยังมีทิ้งปมให้ตามหาอีกหลายอย่าง

สำนวนตามสไตล์สำนักพิมพ์นี้ที่มีคำจีนมากมายให้ต้องจำหรือเปิดทวน...

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-CI

[Serverlus · Rating 2 out of 5]

พูดรวม ๆ 4 เล่มเลยนะคะ

ความดีงามทั้งปวงของหนังสือชุดนี้อยู่ที่ รูปเล่มล้วน ๆ Box สวย ปกสวย กระดาษปกแข็งแรง
ส่วนในเรื่องเนื้อหา เหวอในหลาย ๆ จุด คนเขียนเน้นหลอกมากไป จนเราไม่อินกับในเรื่อง จุดพลิกหัก ก็ไม่รู้สึกทึ่ง หรือชื่นชม (คือบิ้วมาไม่ดี เวลาหัก คนอ่านอย่างเรา เลยรู้สึก อิหยังวะ มากกว่าจะชื่นชม อารมณ์แบบ เออ เอาเหอะ ตามสบาย ...ตัวเอกตอนแรกใช้คำแทนว่าเด็กชาย /ชายหนุ่ม/เขา แล้วพออยากจะเปลี่ยนให้เป็นผู้หญิง ก็เปลี่ยนสรรพนามทันที เป็นหญิงสาว/นาง ดื้อ ๆ เอาอย่างนั้นแหละ....คนที่หลอกให้เชียร์ กลายเป็นลาสบอส ตัวประกอบกลายเป็นพระเอก ซีนอารมณ์ เลยไม่ซึ้งไปด้วย ....ยิ่งความรักพระนาง นี่ เออ มึงรักกันตอนไหนฟระ !

เรื่องนี้เกิดอะไรขึ้นกับคนแปล สำนวนเข้าใจยาก ย้ำ เข้าใจยาก มันเกินเลยจากความสละสลวยไปไกลละ อ่านแล้วต้องหยุดแปลไทยเป็นไทยอยู่เนือง ๆ ..แถมมีตลก ตรง ทุกสิ่งอันในเรื่อง ทับศัพท์จีนเยอะมาก ( สนพ.อื่นเค้าใช้ ไปคารวะ ...ป้ายังอุตส่าห์ทับศัพท์เป็น ไปฉิ่งอาน ...คือคำนี้ภาษาไทยออกเสียงแล้วตลกอ่ะ เวลาอ่าน ภาพตีฉิ่ง กับฉี่ มันเข้ามาในหัวซะงั้น ) แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า แล้วดอกปี้อั้น ทำไม ไม่ทับศัพท์ด้วยล่ะ อุตส่าห์แปลเป็นดอกมัญชุษกะ ...ป้าจะอวดภูมิความรู้หรืออย่างไร ชื่อสามัญ คือ พลับพลิงแดง ก็ไม่ใช้ จะใช้มัญชุษกะ ( ศัพท์ สมัยพุทธกาลโน่นเลย )

เอาจริง ๆ เรื่องนี้ ความสนุกไม่ค่อยคุ้มราคาที่จ่าย

[Lunae Enciel · Rating 3 out of 5]

เราว่าฝีมือการแปลดรอปลงยังไงไม่รู้ สำนวนการแปลไม่คุ้นเคยเหมือนทุกที แต่เนื้อเรื่องยังสนุกอยู่เหมือนสมัยเล่าเรื่องในพันทิป

[Keen · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้ยังไม่บอกอะไรเลย ปริศนาเยอะไปหมด อ่านแล้วยังงงๆ