رقعه

by سید حمیدرضا برقعی

گر فراموش کرد خواجه مرا
خویشتن را به رقعه دادم یاد
کودک شیر خواره تا نگریست
مادر اورا به مهر شیر نداد

63 pages, Paperback

First published January 1, 2014

Reviews

[Babak]

گر فرامــوش کرد خواجه مرا
خویشتن را به رقعه دادم یـاد
کودک شیرخواره تا نگریـست
مادر او را به مهر شــیر نــداد

(شهید بلخی)

هر چند اشعار زیبایی خواندم، اما به نظرم نسبت به دو مجموعه‌ی شعر قبلی سید حمیدرضا برقعی، یعنی "طوفان واژه‌ها" و "قبله مایل به تو"، اشعار این کتاب در مجموع در سطح پایین‌تری قرار داشتند.
کتاب باز هم مثل مجموعه‌های قبلی حاوی خلاقیت‌های جالب و شاید منحصر به فرد برقعی است و باز هم دارای شعرهایی در انواع قالب‌هاست. اما نکته‌ی متفاوت این کتاب نسبت به دو کتاب قبل، آن است که در این کتاب می‌توان وزنی هم برای اشعار عاشقانه و غیرآیینی قائل شد که به نظرم، توانایی برقعی در سرودن شعر عاشقانه، با توانایی‌اش در شعرهای آیینی قابل قیاس نیست. خود حمیدرضا برقعی تجربه‌ی سرودن شعر عاشقانه را یک عذاب خوب معرفی می‌کند:
اگر چه شاعر آیینی‌ام دلش می‌خواست
که عاشقانه بگویم، عذاب خوبی بود

اما برسیم به نوشتن شعرهای دوست‌داشتنی‌تر این مجموعه (از آن کارهای سخت و شاید بی معنایی که هر بار می‌خواهم انجامش ندهم، اما هر بار وسوسه می‌شوم و یک گلچین شلخته و نه چندان دقیق انتخاب می‌کنم): شاعر درباری، چای عراقی، آبادان ویران، سکوت، سرتاسر

[Sara MostaghaC]

خیلی خیلی بهتر از کار های قبلی ایشان. بعضی از شعر هایشان آن قدر خوب بود که حال آدم را دگرگون می کرد و پنج ستاره هم برایشان کم است ولی متاسفانه شعر هایی هم بودند که دو امتیاز هم به زور می گیرند.

شعر های آخر کتاب (به خصوص آخری) بیشتر پیشنهاد می شوند.

این کتاب را محرم امسال در جاده ی سه شنبه شب قم خواندم:)

[Fatemeh Eftekhari]

تماشا می شوی آیه به آیه در قنوت من
تویی شرط و شروط من اگر گاهی مسلمانم

هدیه ای بود عالی از نمایشگاه کتابی که هر سال من ازش جا می مونم:|

[M Gerafar]

فکر کن فلسفه خلقت عالم تنها
راز خندیدن یک کودک چوپان باشد...

[سیده فاطمه مطهری]

لاجرعه سر کشیدمش
طی یک ساعت
عالی بود عالی
گاهی فکر میکنم به برقعی وحی میشه اشعارش! بس که خوبه

مخصوصاً اون شعر عاشقانه که بیت آخرش گفت:
اگرچه شاعر آیینی ام دلم میخواست
که عاشقانه بگویم، عذاب خوبی بود

[Farjaneh_]

《هو الحق》
مثل تحیر یک نفس خوندمش.
زیبا بود.
پ.ن: تحیر دفتر شعر دیگه‌ی آقای برقعیه.
۲۰شهریور ۱۴۰۱🌱🌼

[حامد سهرابی]

«به همین سادگی»
تمام پنجره را غرق حسن یوسف کن
دل اهالی این کوچه را تصرف کن
قدم بزن وسط شهر باصدای بلند
به عابران پیاده غزل تعارف کن
وبی بهانه تبسم کن و نگاهت را
شبیه اینه ها عاری از تکلف کن
سپس به مجلس ترحیم یک غریبه برو
وچشم های خودت را پر از تاسف کن
صدای ضبط,اتوبان,هوای بارانی
به خود بیا! نرسیده به قم توقف کن
سلام دختر باران! سلام خواهر ماه!
بهشت را به همین سادگی تصرف کن

[Zahra-T]

شاعری توانمند،با شعرهایی فوق العاده،یادم نمیاد شعری ازشون خونده باشم و دوست نداشته باشم.

[Sadra_dakhil]

سکوت عین سکوت است بی همانند است ....

قلم بی نظیر با تلیمیح های بسیار ....

پیاز عکه به مکه دانه ای چند است....

[Zahra]

حمیدرضا برقعی شاعر جوانی که استعدادش به طرز عجیبی بروز کرده و در مدح ائمه معصومین ترانه سرایی می کنه.

......

حروف زخمی قرآن و نعل تازه ی اسب
چه خوب شد که نبوده ست بر بدن ها سر


تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود
به هر که هر چه دلش خواست داد، حتی سر

[M]

فکر کن فلسفه ی خلقت عالم تنها
راز خندیدن یک کودک چوپان باشد

[Ar.Ghofrani]

همه شعرای آقای برقعی یه طرف شاعر درباری یه طرف دیگه
«همیشه قبل هر حرفی برایت شعر میخوانم
قبولم کن من آداب زیارت را نمیدانم»

[Iman Narimani]

تو را گرفته در آغوش خویش شش گوشه
چنان که جلد طلاکوب متن قرآن را

[Zeinab Ghadimi]

به نظرم آقای برقعی، توانسته در شعرِ آیینی تحولی ایجاد کند.
در مقایسه با کتاب شعرهایِ دیگر همین شاعر، این کتاب مشخصاً پخته تر شده است.
شعرهایی که به معنایِ واقعیِ کلمه شعر هستند! احساس برانگیز و زیبا.

[Mohammad Ghaffari]

برقعی توی رقعه در حال حرکت هستش؛ حرکت از فضای فانتزی شعر آیینی به سمت اندیشه. رقعه مهمترین کتاب برقعی نیست اما پل خوبی هستش برای عبور شاعر از تجربیات سابقش و باعث شد که به جای تکرار خودش وارد دنیای تازه بشه.

[عین مقتدائی فر]

درباره همه کتاب های برقعی: حقیقتا کم شعر نمیخوانم، چه کلاسیک چه از معاصرین اما؛ آیینی های برقعی مرا پرواز می دهد

[Aliasghar Abbasi]

خوشا به حال خیالی که در حرم مانده
و هر چه خاطره دارد از آن محل دارد

[MohammadHossein Khoshmehr]

اگه تحیر ۵ ستاره باشه، ناچارا به این کتاب بیشتر از این نمیشه داد.

[الهام ربیعی]

تویی بهانه ام اما بهانه ای که ندارم
گذاشتم سر خود را به روی شانه ای که ندارم

تمام عمر کشاندی مرا به سوی نگاهت
تمام عمر به سوی نشانه ای که ندارم

چگونه حرف دلم را به چشم هات بگویم
قصیده ای که نگفتم، ترانه ای که ندارم

مرا رها کن و بگذار در قفس بنشینم
که دل خوشم به همین آب و دانه ای که ندارم

[Ehsan]

بسیار عالیه