รูจ รักหลงเงา

by Yū Miri, ยู มิริ, ฮิโรกะ ลิมวิภูวัฒน์ (Translator)

เมื่อ ‘รูจ’ แต่งแต้มบนใบหน้า ชีวิตธรรมดาของ ทานิงาวะ ริสะ ก็เปลี่ยนแปลงไป เธอกลายเป็นนางแบบมาแรงแห่งวงการโฆษณา มีเส้นทางคล้ายซินเดอเรลลา ดังที่เด็กสาวทุกคนใฝ่ฝัน แต่ริสะกลับไม่หลงใหลในภาพมายาเพริศพริ้งเหล่านั้น เธอต้องการเพียงชีวิตเรียบง่าย และรักจริงใจ ซึ่งกว่าจะได้มาก็เกือบหลงเงา ไปเลือกเอารักอันไม่แท้ไว้ครอบครอง

246 pages, Paperback

First published January 1, 2000

About the author

Associated Names:
* Yū Miri (English)
* 柳美里 (Japanese, Chinese)
* 유미리 (Korean)

is a Zainichi Korean playwright, novelist, and essayist. Yu writes in Japanese, her native language, but is a citizen of South Korea.

Yū was born in Yokohama, Kanagawa Prefecture, Japan, to Korean parents. After dropping out of the Kanagawa Kyoritsu Gakuen high school, she joined the Tokyo Kid Brothers (東京キッドブラザース) theater troupe and worked as an actress and assistant director. In 1986, she formed a troupe called Seishun Gogetsutō (青春五月党), and the first of several plays written by her was published in 1991.

In the early 1990s, Yū switched to writing prose. Her novels include Furu Hausu (フルハウス, "Full House", 1996), which won the Noma literary prize for best work by a new author; Kazoku Shinema (家族シネマ, "Family Cinema," 1997), which won the prestigious Akutagawa Prize; Gōrudo Rasshu (ゴールドラッシュ, "Gold Rush" 1998), which was translated into English as Gold Rush (2002); and Hachi-gatsu no Hate (8月の果て, "The End of August," 2004). She has published a dozen books of essays and memoirs, and she was an editor of and contributor to the literary quarterly "en-taxi ". Her best-selling memoir Inochi (命, "Life") was made into a movie, also titled Inochi.

Yū's first novel, a semi-autobiographical work titled Ishi ni Oyogu Sakana (石に泳ぐ魚, "The Fish Swimming in the Stone") published in the September 1994 issue of the literary journal Shinchō, became the focus of a legal and ethical controversy. The model for one of the novel's main characters—and the person referred to indirectly by the title—objected to her depiction in the story. The publication of the novel in book form was blocked by court order, and some libraries restricted access to the magazine version. After a prolonged legal fight and widespread debate over the rights of authors, readers, and publishers versus individuals' rights to privacy, a revised version of the novel was published in 2002.

Yū has experienced racist backlash to her work because of her ethnic background, with some events at bookstores being canceled due to bomb threats. After the 2011 Tōhoku earthquake and tsunami Yū began to travel to the affected areas often, and from March 16, 2012, she hosted a weekly radio show called "Yū Miri no Futari to Hitori" (柳美里の二人と一人, "Yū Miri's Two People and One Person") on a temporary emergency broadcasting station called Minamisōma Hibari FM, based in Minamisōma, Fukushima.

Her book "Tokyo Ueno Station" reflects her engagement with historical memory and margins by incorporating themes of a migrant laborer from northeastern Japan and his work on Olympic construction sites in Tokyo, as well as the March 11, 2011 disaster.

Since April 2015, Yū has lived in Minamisōma, Fukushima. In 2018, she opened a bookstore called Full House and a theatre space called LaMaMa ODAKA at her home in Odaka District

Reviews

[top. · Rating 3 out of 5]

'เธอมิได้ดูสวยงามที่สุดยามอยู่บนชายทะเลกลางฤดูร้อนหรือในทุ่งดอกทานตะวัน หากทว่ายามเธอนั่งเหม่อลอยบนระเบียงโดยมีฉากเป็นแสงสลัวต่างหาก'

'ริสะหันไปมองทางสวน เห็นดอกทับทิมเป็นสีน้ำตาลเข้ม ค่อยๆ จมหายในยามพลบค่ำ ราวกับภาพในหนังที่ค่อยๆ จางหายไป'

มีหลายประโยคหลายวรรคในเล่มที่สามารถตัดแล้วนำมาวางเดี่ยวๆ ให้กลายเป็นวลีที่ดูเพ้อฝันได้ เหมือนนั่งอ่านกลอนของมุโร ไซเซย์ หรือจูยะ อะไรแบบนั้นเลย (จุดนี้ยังแอบคล้ายบางงานของดะไซที่โดยรวมอ่านไม่รู้เรื่อง แต่พอตัดออกมามันกระทบใจมาก)

ด้านเนื้อหา มีหลายช่วงที่เนิบ และไม่ขยับเดินหน้าใดๆ ส่วนใหญ่ความงามทางปรัชญาของเรื่องจะเผยออกมาตอนที่นางเอกได้พบเจอคนใหม่ๆ ทั้งอากิบะ (ฉากที่เกาะโคมะกะ โอกินาว่า กับในร้านเคียวไรอัน ที่คิตะคามาคุระ) หรือคุโรคาวะกับทากายูกิ (ฉากสะเทือนใจในแมนชั่นของฝ่ายชาย) ซึ่งสิ่งที่นางเอกคิดและเรียบเรียงออกมา ล้วนเป็นมุมมองที่น่าสนใจมาก โดยเฉพาะหากมองว่านี่เป็นงานของนักเขียนญี่ปุ่นเชื้อสายเกาหลี ที่ก็ยังถือว่าเป็นคนนอกในสังคมญี่ปุ่น และไม่อาจจะกลายเป็นคนในไปได้ตลอดชีวิต

ชื่นชมผู้เขียนที่ใช้ชื่อจริงของหลายๆ สถานที่ ตามรอยได้สนุก ไปนั่งเพ้อนั่งอิ่มอารมณ์ได้ง่าย

[Elyssia · Rating 1 out of 5]

I don't know if it's the writer's intention or just the product of its time, but this book just felt nasty, misogynistic, and violently homophobic.

The book aimed to explore women's roles and expectations in Japanese society, especially of ideal feminine beauty. However, it felt shallow and missed the mark. It failed to tickle the root of the problem.

The heroine is said to be humble and independent, yet she is used and tossed around by everyone around her. She claimed to desire genuine love, but I never feel her passion toward any person. She is just there and let things happened to her.

The "plot twist" using the common trope of violence against a a queer character just left a bad taste in my mouth.

[หยดน้ำผึ้ง · Rating 3 out of 5]

ไม่ได้มีความสุข
ก็ไม่อาจวาดภาพโลกแห่งความสุขได้
ไม่มี 'ความฝัน'
แล้วคิดจะขาย 'ความฝัน' นั้น...
แม้ว่าจะโกหกเพียงใด
ก็จะถูกจับได้ในที่สุด


มีคนแนะนำเรื่องนี้มาพร้อมกับ kirakira เป็นประกาย สองเรื่องนี้มีความคล้ายคลึงกันคือความรักของหญิงสาวคนหนึ่งกับเกย์ แต่บทสรุปต่างกันอย่างสุดกู่


เรื่องราวส่วนใหญ่เน้นไปที่ความต้องการใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาของนางเอก การทำงานในวงการขายฝัน เราเลยไม่รู้สึกอินเท่าไหร่ในเรื่องความรักของเธอที่มีแค่เศษเสี้ยวของหนังสือ แต่เราอินกับความรักของทากายูกิ กับคุโรคาวะ เสียมากกว่า การที่ผู้ชายคนหนึ่งยอมให้คนรักมีเซ็กส์กับคนอื่น และถึงขนาดวาดฝันว่าจะอยู่ด้วยกันสามคนนั้นเป็นสิ่งที่เราประทับใจในตัวละครนั้นมาก แล้วก็เสียใจที่เรื่องจบลงแบบนี้ คุโรคาวะเป็นตัวละครที่เราไม่ชอบลักษณะนิสัยที่สุด แต่คงด้วยเหตุผลหลายอย่างทางสภาพแวดล้อมของตัวละครด้วยละมั้ง :(


หากเทียบกันแล้ว เราชอบเป็นประกายกว่ามากตรงที่เนื้อเรื่องเน้นไปที่ความสัมพันธ์ของคนกลุ่มนี้เลย ความรู้สึก สังคม ที่มามีผลกระทบต่อตัวละคร รวมทั้งตัวละครที่ถูกกล่าวหาว่ามีจิตไม่ปกติ ทั้ง ๆ ที่ละเอียดอ่อนยิ่งกว่าคนปกติเสียด้วยซ้ำ เราคิดว่ามันน่ารักดี