นกก้อนหิน

by บินหลา สันกาลาคีรี

ปีหนึ่งมีสี่ฤดู ต่อให้อีกสี่ปีก็แค่สี่ฤดู ฉันไม่ได้รอเธอนานกว่านั้น

ความรักกับรองเท้า ความรักกับจักรยาน ความรักกับการวิ่งมาราทอน เรื่องราวความรักแสนละเมียด งดงาม จากผู้เขียนเรื่องสั้น "คิดถึงทุกปี" ที่สร้างความประทับใจให้ผู้อ่านมานานนับทศวรรษ "...คนดีของฉัน คำสัญญาไม่ใช่พันธนาการ... "เธอต้องเชื่อว่าตัวเธอเป็นอิสระ ปลดปล่อยตัวเองจากคำสัญญาที่เคยให้แก่กัน ในวันหน้า ถ้าเธอจะกลับมาหาฉันก็เพราะอยากจะกลับมา ไม่ใช่มาเพราะคำสัญญา ถ้าเธอพบว่าสามารถรักใครได้มากกว่าฉัน เธอจงรัก และเลือกอยู่กับเขา ฉันก็จะเป็นสุขไปกับความรักของเธอ" ความรักที่แท้ไม่ใช่ความซื่อสัตย์ ยิ่งไม่ใช่การเรียกหาความซื่อสัตย์ ความรักคือโอกาส ไม่ใช่การจำกัดโอกาส ความรักมีอิสรเสรี

283 pages, Paperback

Published August 1, 2009

About the author

บินหลา สันกาลาคีรี เป็นนามปากกาของ วุฒิชาติ ชุ่มสนิท เป็นนักประพันธ์ไทยได้รับรางวัลซีไรต์

วุฒิชาติเกิดที่จังหวัดชุมพรเมื่อพ.ศ. 2508 จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ สงขลา เข้าเรียนที่ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ไม่จบการศึกษา แต่ทำงานหนังสือมาตลอด เป็นนักข่าวหนังสือพิมพ์ หัวหน้ากองบรรณาธิการ และเป็นนักเขียนเต็มเวลา เขียนเรื่องสั้น นิยาย วรรณกรรมเยาวชน และสารคดีท่องเที่ยว เรื่องราวส่วนใหญ่ของเขาเป็นเรื่องที่เก็บเกี่ยวจากการเดินทาง (หลายครั้งมีจักรยานเป็นพาหนะ) ด้วยความที่อยู่ไม่เป็นที่เขาจึงนิยามตนเองว่าเป็นเกสต์ไรเตอร์ (guest writer - นักเขียนรับเชิญ) ซึ่งพักอาศัยอยู่ตามเกสต์เฮาส์ (guest house) ซึ่งเขาบอกว่า “ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ปลูกบ้าน เพราะกลัวว่าจะต้องอยู่กับตรงนั้นนานเกินไป มีภาระต้องผ่อน ต้องอดทนกับสิ่งที่แวดล้อมนานเกินไป การที่ผมเช่าบ้านอยู่ผมเปลี่ยนแปลงตนเองง่ายกว่า”

ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการนิตยสารไรเตอร์ นิตยสารวรรณกรรมรายเดือน ร่วมกับวรพจน์ พันธุ์พงศ์

Reviews

[Bannarot · Rating 5 out of 5]

5

ตอนปิดหน้าสุดท้ายมันเกิดความรู้สึกทำนองว่า อยากลองปลูกก้อนหิน อยากค่อยๆ บินไปทีละหลา ดอกมุงกูฮวามีความหมายเปลี่ยนไป อยากนั่งมองน้ำโขงไหลไปให้สุดลูกหูลูกตา อยากเห็นหน้าค่าตาหลวงพระบางอีกครั้ง อยากฟังเสียงป่าบนภูสูงๆ อยากพยุงตัวเองลุกขึ้นไปปั่นจักรยานรอบเชียงใหม่ — นกก้อนหินเป็นแบบนั้น

เอาจริงๆ เป็นนิยายที่มีหลายชั้นซ้อนกัน เรื่องจิตวิญญาณ เรื่องรัก เรื่องอคติการเมืองในลาว บินหลาพาเราบินเลาะไปทั่ว ไปเชียงใหม่เพื่อให้เรารู้จักกับแรกรู้จักของอังโตนกับผาฝน ไปลาวเพื่อพาเราเจอกับเรื่องราวสุดระทึก เจอความเจ็บปวดของคนในพื้นที่ เจอความหวังดีที่ยังพอมีหลงเหลือในใจมนุษย์อยู่บ้าง เจอเส้นทางใหม่ๆ ที่พอจะทำให้ใจที่แห้งเหือดได้มีหยาดหยดสดใหม่ชโลมเข้าไปบ้าง เขาพาเราบินไกลถึงเกาหลี ไปเจอกับเยจิน เจอกับจักรยานนาบิ เจอกับรักและคำสัญญาที่สั่นสะท้านความมั่นคงในใจ

ในพาร์ตบู๊แตกก็โคตรทำถึง นักเขียนร้อยเรียงการเมืองในประเทศลาวกับการเมืองในครอบครัวได้อย่างลึกซึ้ง และมันทำให้คนอ่านเศร้าใจ

พาร์ตหัวจิตหัวใจของตัวละครก็ทำได้น่าค้นหามากๆ อังโตน เป็นผู้ชายที่น่าหลงรักแต่ศรัทธาในรักเกินไป ผาฝน เป็นผู้หญิงที่รอการเติบโตแต่ไม่เคยรักใครมากกว่าตัวเอง เยจิน เป็นผู้หญิงที่มีหัวใจเข้มแข็งแต่ทะเยอทะยานในรักไปด้วย

เมสเสจที่ว่า รักคืออิสระ อย่ายึดมั่นในคำสัญญาใดๆ ให้มาพันธนาการกันไว้เลย หากวันไหนเจอใครที่มั่นใจว่าจะรักได้มากกว่าก็จงรัก มันน่าเศร้านะ แต่มันก็จริงยิ่งกว่าอะไร

ตอนจบมันพาเราสงสัย สงสัยว่าตัวละครมันยังทำไปเพราะรักหรือเพราะสัญญากันแน่นะ

เสียดายที่อ่านมันในวันที่ล่วงเลยไปหน่อย เสียดายที่ไม่มีโอกาสจะได้ลองไปคุยกับนักเขียนแล้ว แต่ตราตรึงใจมากที่ได้อ่านนิยายเล่มนี้ ขอให้คุณได้บินต่อไปทีละหลา บินไปจนพ้นสันกาลาคีรีลูกนั้นเลยนะครับ 🤍

[dais · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่พอได้อ่านแล้วรู้สึกเหนือความคาดหมายจริงๆ
ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้าย

เราไม่เคยรู้จักคุณบินหลา และไม่เคยรู้จักหนังสือเล่มนี้มาก่อน
เราได้มีโอกาสอ่านเล่มนี้จากกิจกรรมของชมรมเพราะมีพี่ๆเสนอมา
เราไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่าคำโปรยจากปกหลัง

ความรู้สึกแรกหลังจากคำโปรยคือ จะอินได้มั้ยเนี่ย...
ใช่ คำโปรยนั้นมันอบอุ่นเกินกว่าจะเข้าใจและเข้าถึงได้สำหรับเรา
ช่วงแรกๆ ของหนังสือก็ยังไม่ยักกะถูกจริตเราเท่าไหร่
แอบคิดว่าบทมันดูเหมือนละครไปมั้ยนะ5555555555
แต่ยิ่งอ่านต่อยิ่งน่าสนใจ ไปจนถึงลุ้นระทึก
อยู่ดีๆ หนังสือที่ดูเป็นนิยายรักขนาดนี้มันกลายเป็นนิยายแอคชั่นได้ไง
แถมยังน่าติดตามต่ออีก นับถือลีลาการเขียนของคุณบินหลาจริงๆ

แต่ในบทบู๊บุ๋นนั้นก็ยังมีความรัก สอดแทรกเข้ามาอย่างแนบเนียน
ยิ่งอ่านที่ยิ่งอบอุ่น และยิ่งทำให้เข้าใจข้อความบนปกหลัง

คำสัญญาไม่ใช่พันธนาการ และความรักมีอิสรเสรี

ส่วนตัวเราค่อนข้างชอบตอนจบมาก เป็นบทสรุปที่หวานขมดี
นอกจากนี้ยังชอบความรู้สึกตอนอ่านและความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ด้วย
มันเป็นความรู้สึกเย็นสบาย เป็นหนังสือที่อ่านแล้วสิ่งรอบตัวช้าลง
รู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่ได้อ่านเรื่องราวที่เรียงร้อยอย่างปราณีตแบบนี้

[Eatjah Kah · Rating 3 out of 5]

งานหนังสือที่ผ่านมา นักเขียนแนะนำหนังสือเล่มนี้ ให้อ่านต่อจากปูชิตา นวนิยายที่เคยพิมพ์ในขวัญเรือน (ตอนนั้นใช้ชื่อเรื่องว่า ปูชิตา แผ่นดินรัก แผ่นดินเลือด)
เมื่อซื้อกลับไปเริ่มเปิดดูหน้าแรกแล้วค่อยนึกได้ว่า เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เคยอ่านในขวัญเรือนแล้วเช่นกัน
แต่ที่จำไม่ได้ในตอนแรกนั้น เพราะตอนลงในขวัญเรือนใช้ชื่อว่า นกกับก้อนหิน
แต่เมื่อรวมเล่ม ผู้เขียนได้เปลี่ยนชื่อเรื่อง เป็นนกก้อนหิน นั่นเอง

[Mook Woramon · Rating 5 out of 5]

หน่วงๆอึนๆ สุขไม่สุด เศร้าไม่สุด แต่ชอบมากกกก

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

ชอบชื่อเรื่องที่เข้ากับผู้เขียน ทั้งคำว่านก = บินหลา
ก้อนหิน = คีรี
เจ้าของเรื่อง เจ้าหงิญ

เป็นเรื่องของ อังโตน กับ เยจิน คู่รักที่ให้สัญญากันว่าจะจากกัน 5 ปี
เพื่อให้เวลากับตัวเอง พร้อมๆ กับพิสูจน์ความรักที่มีต่อกัน จากกัน 5 ปี โดยห้ามติดต่อกันเด็ดขาด และปมของเรื่องก้คือเมื่อใครคนหนึ่งพบใครคนใหม่

ผมไม่ได้เพรียกหาความผิดหวัง เพียงแต่พร้อมเผชิญ กับมัน

ปีหนึ่งมีสี่ฤดู สี่ปีก็สี่ฤดู ฉันไม่เคยรอเธอนานกว่านั้น "...คนดีของฉัน คำสัญญาไม่ใช่พันธนาการ... "เธอต้องเชื่อว่าตัวเธอเป็นอิสระ ปลดปล่อยตัวเองจากคำสัญญาที่เคยให้แก่กัน ในวันหน้า ถ้าเธอจะกลับมาหาฉันก็เพราะอยากจะกลับมา ไม่ใช่มาเพราะคำสัญญา ถ้าเธอพบว่าสามารถรักใครได้มากกว่าฉัน เธอจงรัก และเลือกอยู่กับเขา ฉันก็จะเป็นสุขไปกับความรักของเธอ"

[B&p · Rating 5 out of 5]

โอย...ชอบมาก อยากให้สิบดาว

มันหวาน มันซึ้ง มันสุข มันเศร้า มันละเมียดละไมและมันอิ่ม

หนังสือน้อยเล่มที่เมื่ออ่านจบเราจะอิ่ม และเล่มนี้คือหนึ่งในนั้น คืออิ่มจนจุกเลย
ชอบมาก ชอบตัวละครอย่างผาฝนมากๆเลย

[Namfon · Rating 5 out of 5]

ชอบเรื่องนี้มากๆ อ่านตั้งแต่ยังลงเป็นตอนๆ ในขวัญเรือน ภาษาเขียนสวย ละเมียดละไม

[panuchread · Rating 4 out of 5]

ชอบซีนจบม้ากกกกมากกกกกให้ตายเถอะ เป็นการจบที่เหมือนจะทิ้งไว้กลางทางแต่จริง ๆ มันคอมพลีตในตัวเองที่สุดแล้ว ตอนอ่านถึงคือไม่รู้เลยว่านั่นคือประโยคสุดท้ายของเรื่อง โหวงเหวงนิดหน่อยแต่ก็เป็นหนังสือที่กินใจชะมัด ㅠㅡㅠ

ในบทสัมภาษณ์นักเขียนท้ายเล่ม คุณบินหลาแสดงทัศนะต่อการเอานิยายเก่ากลับมาพิมพ์ซ้ำไว้ประมาณว่า “เราต้องถามว่ามันตกยุคหรือยัง มันยังอยู่ในวิสัยที่คนจะเสพสุนทรียะหรือเสพความคิด เรื่องเล่าที่เราต้องการส่งมอบและตั้งคำถามให้เขาได้อยู่มั้ย ถ้ามันหมดอายุไปแล้วแต่ยังดันทุรังที่จะเห็นมันตลอดเวลา มันโหดร้ายต่อคนอื่นมาก ต้องตระหนักให้ดีว่ายังมีค่าพอจะพิมพ์ใหม่ได้อยู่รึเปล่า” ซึ่งนกก้อนหินถูกพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 2009 พิมพ์ครั้งที่สาม (ล่าสุด) ปี 2022 เราได้อ่านตอนปลายปี 2025 ต้องยอมรับว่าทัศนะนั้นของคุณบินหลาถูกต้องจริง ๆ และมันคงถูกนำมาไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วนกก้อนหินจึง (ควรค่า) ได้พิมพ์ซ้ำในที่สุด

เรารู้สึกว่ามันไม่เชยเลย แม้พล็อตหลายช่วงหลายตอน รวมทั้งความรู้สึกและการเติบโตของหลายตัวละคร จะเป็นไปในจังหวะจะโคนที่พอคาดเดาได้ อาจจะไม่ถูกทั้งหมดแต่ก็พอมองเห็นโครงสร้างราง ๆ เราก็ยังสนุกที่ได้อ่านตลอดทั้งเล่ม (ตอนแรกไม่คิดด้วยว่าจะมาแนวนี้ เป็นเรื่องราวใหญ่โตเหมือนดูละครเรื่องนึงขนาดนี้ รสชาติครบถ้วนเกินคาดไปมาก แว้บแรกคิดแค่ว่าเป็นนิยายรักเหงา ๆ เพ้อ ๆ เน้น emotional 5555555) เป็นเหมือนการตอกย้ำความเชื่อที่เรายึดมั่นคือ ถึงบทละครหรือพล็อตหนังจะน้ำเน่าเดิม ๆ แค่ไหน แต่ถ้าผู้กำกับเก่งนักเขียนมีของ เรื่องราวนั้นก็สร้างความประทับใจให้ผู้คนได้อยู่ดี เหมือนเค้ารู้ว่าต้องเข้าไปอยู่ในใจคนยังไง (ยิ่งพอไปอ่านที่คุณบินหลาพูดถึงการสร้างตัวละครคือใช่เลย พยักหน้าหงึกๆๆ เก่งแท้)

มาคิดอีกทีเราว่าความสัมพันธ์แบบในเรื่องมันคลาสสิก ผ่านมาเกือบ 20 ปีแล้วถึงยังรู้สึกร่วมได้ไม่ยาก แถมยังมองเห็นปัญหาที่ทุกตัวละครเจอได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ถ้าเมื่อวีคที่แล้วไปดื่มดริ้งแล้วเพื่อนระบายปัญหาแบบในเล่มนี้ให้ฟังเราก็คงเชื่อ เชื่อโดยไม่สงสัยเลยว่ายุคนี้ยังมีแบบนี้อีกเหรอวะะะะ หรืออาจจะเพราะปัญหาความรักมัน timeless ละมั้ง สมัยไหนก็คงคล้าย ๆ กัน รักคนนั้นอยู่แต่ไปเผลอใจกับคนนี้ มีคนนี้อยู่แต่หวั่นไหวกับคนนั้น ความต่างทางชนชั้น การโดนกีดกัน คนที่ใช่มาในเวลาที่ไม่ใช่ รักแท้แพ้ใกล้ชิด บลาๆ เห้อ เกิดเป็นมนุษย์ที่มีความรักมันเหน่ยเนาะ 😔

แต่ก็ต้องบอกว่าเราไม่ได้อินกับสตอรี่ความรักของอังโตนเท่าไหร่ แม้มันจะเป็นแกนหลักของเรื่องก็ตาม ไม่ได้เชียร์ให้เลือกทางไหนเลยนอกจากเชียร์ให้ฮีหนีไปบวช 5555555 แต่ถ้าไปบวชจริงชั้นก็คงไม่ชอบอีกแหละ แม่ง 🥹 แค่รู้สึกว่าในภาวะลังเลแบบนั้นยังไม่ควรตัดสินใจอะไรทั้งสิ้น มันประเดประดังและมีสิทธิ์ผิดพลาด แต่ในฐานะคนอ่านเราก็พอจะมีคำตอบให้อังโตนแล้วแหละ ซึ่งพอได้อ่านบทสัมภาษณ์ท้ายเล่ม เจอกับคำถามที่คุณบินหลาทิ้งไว้ให้คิดต่อเกี่ยวกับการตัดสินใจของอังโตน เราก็ได้แต่ย้ำคำตอบนั้นกับตัวเองในใจ

ที่บอกว่าไม่ได้อินกับสตอรี่ของอังโตนเท่าไหร่ เพราะเราแอบปันใจมาอินกับความรู้สึกที่ก่อตัวในใจผาฝนมากกว่า แอบ i feel you นิด ๆ 😔 นับถือในความเด็ดเดี่ยวและบริสุทธิ์ใจที่ผาฝนมีต่อพี่ชายคนนั้นจริง ๆ แรก ๆ เป็นไงไม่รู้ แต่ตอนหลังเราตีความว่ามันกลายเป็น platonic love ไปแล้ว ผาฝนเหมือนมีแต่ความปรารถนาดีที่พร้อมมอบให้คนที่เรารักอย่างไร้เงื่อนไขจริง ๆ เข้มแข็งมากเลย ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็อยากจะทำให้ได้อย่างนี้บ้าง

ส่วนเยจินเป็นตัวละครที่เรารู้สึกร่วมด้วยน้อยที่สุดละ อาจเพราะเรารู้จักเธอผ่านเรื่องเล่าจากปากคนอื่น (ที่มีฟิลเตอร์นางฟ้าใส่มาเสร็จสรรพ) ไม่ได้รู้จักเธอผ่านความรู้สึกนึกคิดของเธอจริง ๆ เลยรู้สึกว่ามิติมันแบนกว่าใครเพื่อน (แม้กระทั่งพร่างฟ้าเรายังรู้สึกว่ากลมกว่าเยจิน 555555) แต่เรากลับประทับใจคำพูดหนึ่งของเธอมาก ๆ แบบมากกกกกกกกกกกก เรียกว่าชอบสุดในเรื่องเลยก็ว่าได้ ฟังละแบบโห ใจพี่สาวโคตรกว้างดั่งแม่น้ำ เรสเปคคับผม ผมทำอย่างพี่สาวไม่ได้แน่ ฮือๆๆ

กะจะพูดถึงพอยต์ความรักความสัมพันธ์แค่นิดเดียว แต่เลื่อนขึ้นไปดู เอ๊ะไมมันยาวจัง เอาเหอะ หนังสือความรักอะเนอะ 5555555 ก่อนจบขอแวะพูดถึงประเด็นอื่น ๆ สักหน่อย ไม่รู้คนอื่นคิดยังไง แต่เรากลับชอบที่นักเขียนเลือกใช้ตัวละครเป็นกลุ่มคนชายขอบที่มีทั้งดีและเลว ซึ่งเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของโลก โดยที่ไม่กลัวเลยว่าจะโดนด่าว่าทำไมยัดบทตัวร้ายให้คนชายขอบอีกแล้ว คือตอนเขาเขียนเล่มนี้ครั้งแรกคนมันยังไม่ตระหนักถึงประเด็นนี้หรอกมั้ง ก็เลยอาจจะไม่ได้คิดว่าจะมีใครสรรหามาด่าอยู่แล้ว แต่พอดูบริบทสังคมตอนพิมพ์ครั้งล่าสุด เราว่ามันก็อ่อนไหวอยู่ ประกอบกับทัศนะที่เขาบอกไว้ ก็เลยดีใจที่ฉบับพิมพ์ซ้ำได้คลอดออกมา เพราะในมุมของเรา การอ่านเล่มนี้ไม่ได้ทำให้เรามองคนชายขอบแย่ลงไปเลย แม้จะมีตัวละครคนชายขอบที่ร้ายสุดขั้วชั่วสุดขีดก็เถอะ ในขณะที่เล่าเรื่องคนที่มีทั้งดีและเลวแล้ว ปัญหาที่กลุ่มคนเหล่านี้ต้องเจอก็ไม่ได้ถูกซุกใต้พรมเลย มันกลับถูกบอกกล่าวอย่างแนบเนียน ทว่าก็ชัดเจนและตรงไปตรงมา ทุกอย่างกลมกลืนไปกับเนื้อเรื่อง ไม่ได้รู้สึกว่านี่คือการหยิบคำเท่ ๆ มายัดใส่ปากตัวละครไปงั้นแต่อย่างใด เราเลยมองว่านิยายเรื่องนี้ทำหน้าที่ความเป็นนิยายที่ดีได้สมบูรณ์แล้ว

จริง ๆ ชอบเซ็ตติ้งแทบจะทั้งหมดในเรื่องเลย ไม่ว่าจะเป็นเชียงใหม่ หลวงพระบาง ภูดอยป่าเขาในลาว เว้นก็แต่ช่วงที่เล่าตอนอยู่เกาหลี ที่โซลไม่เท่าไหร่ แต่ตอนไปต่างจังหวัด วัด ภูเขาต่าง ๆ (จำไม่ได้ละที่ไหน) แอบดูเป็นหนังสือนำเที๊ยววววนำเที่ยวไปหน่อย รู้สึกมันหลุดธีมโดยรวม แบบอ่านละมู้ดสะดุดง่ะ จากกำลังหม่น ๆ เศร้า ๆ เหงา ๆ เครียด ๆ จู่ ๆ ก็เหมือนถูกฉุดให้เอ็นจอยกับทัศนียภาพอันงดงามของเกาหลีซะงั้น ช่วงนั้นก็เลยแอบอ่านกวาด ๆ นิดนึงเพราะอยากคงมู้ดเดิมไว้

[Tao Anantachai · Rating 4 out of 5]

หากมีสิ่งหนึ่งที่ใช้นิยามหนังสือเล่มนี้ได้คงเป็น ‘ความพอดี’

'นกก้อนหิน' เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชายช่างซ่อมรองเท้าผู้รอคอยวันที่จะได้กลับไปพบคนรักที่ตะวันออกไกล ระหว่างการรอคอยอันแสนยาวนานนั้น เขาก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาทำให้หัวใจสั่นคลอน ผ่านเหตุการณ์ทั้งทุกข์ระคนสุข ทั้งการพบพานในวันแรกที่อีกฝ่ายยังเป็นเด็กทโมน จนวันที่ต้องจากลาหลังรอดพ้นจากเงื้อมมือพวกผู้ก่อการร้าย

สำหรับผมแล้ว นิยายเรื่องนี้เปรียบได้กับอาหารหนึ่งจานที่ให้สารอาหารครบถ้วน ไม่ขาด ไม่เกิน หรือมี ‘ความพอดี’ ในตัวมันเอง คือถึงแม้จะหมองหม่นอาดูร แต่ในขณะเดียวกันก็มีความสุขสำรวลใจ ในแง่โครงสร้าง องค์ประกอบที่ใช้เชื่อมโครงย่อยคือพอดี ไม่เยิ่นเย้อ และใส่โดยไม่มีเหตุผล นอกจากนี้ยังการมีสอดแทรกธีมที่เปลื้องมายาคติที่คนส่วนมากมีต่อชาวพื้นเมืองส่วนน้อยให้ครุ่นคิด กับปรัชญาความรักนิดซึ่งเป็นอีกธีมหนึ่งที่ใช้พูดถึงพันธนาการจากความซื่อสัตย์ และโอกาสในการเริ่มต้นใหม่

โดยรวมคืออ่านสนุก ได้ครบรสชาติ และเหมาะกับการอ่านให้จบในวันเดียวเลยครับ

[HAGAO · Rating 3 out of 5]

ให้ 3.5 นะครับ(แต่มันกด 3.5 ไม่ได้ 😅) หลังจากอ่านหนังสือเขาไปสองเล่ม ผมว่าผมไม่ค่อยชอบสำนวนของบินหลาเท่าไหร่ ไม่ได้หมายถึงภาษาเขาไม่ดีนะครับ ภาษาเขาดี แค่ผมไม่ชอบ

ช่วงที่สนุกที่สุดคือช่วงหลัง สำหรับผมนะ
นอกจากนี้ผมก็ไม่ชอบบุคลิกตัวละครอังโตน ตอนเห็นชื่อครั้งแรก ได้แต่สงสัยว่าชื่ออองตวนรึป่าว (Antoine) ช่วงที่เฉลยก็อยู่ท้ายเรื่อง คือโตนมาจากโตนงาช้า และเยจินขอเรียกอังโตน ผู้เขียนใช้ชื่อ'อังโตน'เมื่อเขียนถึงคนเขียนเจ้าชายน้อยเหมือนกัน (ซึ่งมีหนังสือเล่มนี้ในห้องเยจิน) ผมจึงคิดว่าคนเขียนน่าจะจงใจ

สุดท้าย ผมคิดว่าอังโตนน่าจะไม่ได้รักเยจินแล้ว เพราะความรู้สึกว่างเปล่าตอนตอนรับในพิธีแต่งงาน และตอน'ฝน'ตกหนักจนมองไม่เห็นห้องของเยจินแล้ว

อ้อ สำหรับธีม'ความรักต้องมีอิสรภาพ' ผมก็เฉยๆ นะครับ คือผมชอบอ่านรวมเรื่องเล่าของ Anthony de Mello มันมีเรื่องเล่าที่มีธีมนี้อยู่อะครับ คือผมชอบธีมนี้นะ แต่เฉยๆ กับธีมนี้ในนิยายเรื่องนี้

จนแล้วจนรอด ผมก็ไม่ได้อินกับชีวิตรักอังโตน (รวมไปถึงการเติบโตของผาฝน) ขนาดนั้นน่ะครับ แต่แนะนำให้อ่านครับ คิดว่าคนส่วนมากน่าจะชอบ

[mynkdontbelazy · Rating 5 out of 5]

อาจเพราะไม่ได้อ่านนิยายไทยมานาน
เล่มนี้จึงดึงเอาควาทสุนทรีย์ของการอ่านนิยายไทย
ด้วยสำนวนสำเนียงภาษาไทยที่บรรจงเขียนโดยไม่ผ่านการแปลจึงเป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมจนถึงซาบซึ้ง

เป็นเล่มที่เหนือความคาดหมายมาก
มันนอนนิ่งอยู่ในกองดองของเราเนิ่นนาน
และทุกอย่างมีระยะเวลาของมันจริงๆ
แม้กระทั่งการหยิบหนังสือเล่มนี้ออกมา
และอ่านมันจนจบลงด้วยความอัศจรรย์ใจ

ในส่วนของเนื้อเรื่องหลักสนุกสนานน่าสนใจ เหนือคาด
มีกลิ่นอายนิยายยุคเก่าที่เล่าไม่มาก แต่รายละเอียดเต็มเปี่ยม
ด้วยการเล่าเรื่องอย่างเข้าใจพื้นฐาน วัฒนธรรม ภูมิศาสตร์ ทำให้ไม่จำเป็นต้องใช้การอธิบายรายละเอียดยืดเยื้อ แต่มัยแฝงอยู่กับความคิด การกระทำ และทางออกของตัวละคร

ในส่วนความรู้สึก
ก็ละเอียดลึกซึ้ง เจ็บจนจุก อบอุ่นจนเหน็บหนาว

ความรักและจังหวะชีวิตนี่มันช่างยากเย็น
ความรักดั่งนก ความรักดั่งก้อนหิน
ความรักอีกหนึ่งนิยาม
อิสระและมั่นคง

ทำตามสัญญา
และเดินทางออกสู่โลกกว้าง
ต่างมีพลังถีบราวจักรยานดั่งความรักทั้งสิ้น

[Araya Pichitkul · Rating 4 out of 5]

ภาษาสวยจัง
นิยายมว้ากกก พระเอกมีความเป็นพ่อพระ ไม่ควรใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชน น่าจะไปบวชให้สิ้นเรื่องสิ้นราว
นางเอก ตอนแรกมาแนวคุณหนูเอาแต่ใจ แต่โดนโชคชะตาเล่นงานซะแทบเอาชีวิตไม่รอด ดีที่พระเอกช่วยไว้
ตัวร้าย ก้อร้ายแบบร้ายสุด มองจากดาวอังคารก้อเห็นว่าอ่อนี่ผู้ร้าย
อ่านไปก้อลุ้นว่า หรือรักแท้จะแพ้ความใกล้ชิด
สามวันจากนารีเป็นอื่น นี่จริงมากนะ ทำให้คิดถึงหนัง forces of nature เส้นเรื่องใกล้กัน
สุดท้ายพระเอกเหมือนไม่ได้รักคนรักแล้ว แต่ที่แต่งๆไป เพราะคงไม่อยากผิดสัญญา
แต่ก้อแอบไม่เข้าใจนางเอกที่เป็นคนเกาหลี ว่าทำไมต้องตามใจพ่อด้วย เพื่อพิสูจน์ว่าพระเอกมั่นคงในรักอย่างงี้หรอ มันไม่ค่อย make sense ในหลายๆมิติ

[Neennimmarn · Rating 5 out of 5]

รีวิวทั้งหมดที่อ่านมาบอกว่าเป็นนิยายรัก สุข เศร้า อิ่มอุ่นหัวใจ ฯลฯ
เคยอ่านครั้งแรกเมื่อ 6-7 ปีก่อน ตอนนั้นเด็กกว่านี้มาก อ่านแล้วไม่เข้าใจเลย ไม่เห็นอะไรเลย ไม่รู้อะไรเลยนอกจากการเป็นนิยายรักแบบที่ปกโปรย แบบที่ทุกรีวิวบอก
อ่านใหม่วันนี้แล้วเห็นอีกไม่รู้กี่อย่าง ชีวิต ความรู้สึกอีกกี่แบบ ปมสารพัด ความขัดแย้งสารพัน
การเมือง ชาติพันธุ์ ความแตกต่าง ความเชื่อ
ความเป็นนก ความเป็นก้อนหิน (แต่ไม่ใช่ก้อนหิน)
วิธีการเล่าเรื่องของเรื่องนี้พอเอามาประกอบกับทุกรีวิวที่ผ่านมาและการโปรยว่าประเด็นหลักคืออะไรยิ่งทำให้รู้สึกมหัศจรรย์ไปกว่าเดิม
เป็นนวนิยายรักที่เหมือนจะธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาสุด ๆ ไปเลย

[thitiworada · Rating 5 out of 5]

หยิบมาอ่านครั้งที่สอง เหตุเพราะวรพจน์นำมาตีพิมพ์อีกครั้ง

เราจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากมวลความรู้สึก และระลึกได้ว่าการอ่านเล่มนี้ให้ความรู้สึกท่วมท้น ทั้งอยากรู้และไม่อยากให้จบถึงหน้าสุดท้าย

รอบนี้ไม่มีความรู้สึกสดใหม่แบบนั้นแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกอินไปกับตัวละครอยู่ ในความอินคือคำถามว่าในโลกใบนี้ยังมีคนแบบตัวละครเหล่านี้อยู่ไหมนะ คนที่เติบโตมาเห็นแง่มุมความรักแบบอังโตน ผาฝน และเยจิน ย้อนแย้งกันอยู่เหมือนกันระหว่างความเชื่อที่มีร่วมไปกับตัวละคร และความสับสนว่านั่นมันอุดมคติเกินไปหรือเปล่า

ในประโยคว่า
"เปิดหัวใจมากขึ้น
เฝ้าดูหัวใจตัวเอง
ถ้าหัวใจเธอรักใครจงบินไปหามัน"

เราไม่ได้เห็นภาพความคลั่งรักที่ต้องมีการครอบครอง แต่เป็นภาพอิสรภาพที่ความรักได้โบยบิน และความจริงแท้กับความรักนั้น แม้ความจริงแท้จะปรากฎอยู่แค่ในการเฝ้ามองและรับรู้ถึงน้ำหนักความสั่นไหวภายใน

[Aomdao · Rating 5 out of 5]

ซาบซึ้ง กินใจ สนุกมากๆๆๆ

[Sahathust Num · Rating 5 out of 5]

หนังสือสือนิยายของบินหลา ไม่เคยทำให้ผิดหวัง อ่านเล่มนี้แล้ววางลงได้ยากเพราะ เนื้อเรื่องมันช่างโดดเด่น ตื่นเต้น ซึมซาบถึงความคิดของตัวละคร

[SIRINDHORN · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวสวยงามตั้งแต่ต้นจนจบ ในโลกแห่งความเป็นจริงยังมีคนอย่าง “อังโตน” อยู่อีกหรือ

[judiie reader · Rating 5 out of 5]

อังโตน is always my favorite character EVER

[saru · Rating 5 out of 5]

อยากเท่เหมือนอังโตนแ��ะเยจิน

[On holiday · Rating 5 out of 5]

'ปีหนึ่งมีสี่ฤดู ต่อให้อีกสี่ปีก็แค่สี่ฤดู ฉันไม่ได้รอเธอนานกว่านี้'

... จากคำโปรยนึกถึงหนังรักยุค 90 ซึ่งก็เป็นแบบนั้นในบทแรกๆ ช่างทำรองเท้าหนุ่มพบคุณหนูเอาแต่ใจที่เชียงใหม่ ก่อนชะตาจะพาไปพบกันอีกครั้งในหลวงพระบาง

พอผ่านช่วงแรก โทนเรื่องเปลี่ยนเข้าสู่ความเป็นความตาย การเอาตัวรอด ทรยศหักหลัง สลับกับปมในใจของพระเอกกับผญอีกคน ลุ้นสนุก ภาษาละเมียดละไมมากสไตล์คุณบินหลา (เป็นนักเขียนไทยที่เราชอบภาษาที่สุด)

ประทับใจโครงเรื่องที่ทุกอย่างโยงหากันหมด ขมวดลงล็อกแบบคิดมาละเอียด

- รองเท้ากับจักรยาน สองอย่างที่ตัวเอกชอบ กลายเป็นตัวเดินเรื่อง ทั้งเส้นทางผจญภัยและเส้นทางความรัก
- นก ก้อนหิน ร่ม สายฝน ทุกการเปรียบเปรยสวยงาม
- ชื่อพระนาง อังโตน/ผาฝน มีความหมายซ่อนอยู่จนบรรทัดสุดท้าย
- นิทานที่ตัวละครนึงเล่า พออ่านอีกรอบ กลายเป็นเรื่องของอีกคนไปได้
- รักของใครคือรักแท้ สุดท้ายก็เว้นช่องว่างให้คนอ่านตัดสินเอง

"นึกแปลกใจตัวเอง ทำไมจึงไม่เจียม ทำไมจึงปล่อยตัวให้เดินเข้าไปหาความผิดหวัง ... แล้วผมก็รู้ว่าไม่ใช่เพราะความไม่ประมาณตัว ผมไม่ได้เพรียกหาความเจ็บปวดผิดหวัง ผมเพียงแต่พร้อมเผชิญมัน สิ่งนี้เองที่เรียกว่าความรัก"

[meinkade · Rating 5 out of 5]

นิยายที่ชอบที่สุดในชีวิต ตัวละครมีลักษณะที่ชัดเจนมาก ดำเนินเรื่องน่าตื่นเต้นและชวนให้ลุ้นตลอดเวลา ไม่มีส่วนไหนที่คาดเดาได้เลย

ชอบที่ผู้เขียนเลือกให้ตอนจบเป็นความคลุมเครือ ว่าตัวละครได้เลือกเส้นทางที่”คิดว่า”จะทำให้มีความสุขจริงๆหรือ? ตัวละครกำลังใช้ชีวิตต่อไปด้วยความรู้สึกใด?

เป็นนิยานที่ทำให้ได้คิดต่อไปกับตัวเองว่า คำมั่นสัญญาที่เราเคยยึดมั่นถือมั่นว่าต้องทำตามนั้น ในวันที่เราทุกคนต่างก็เปลี่ยนแปลงไปแล้ว การทำตามสัญญาจะยังเป็นสิ่งที่ต้องมาเป็นอันดับแรกอยู่หรือเปล่า หรือจริงๆแล้วสัญญาก็เป็นแค่พันธะในอดีตที่หน่วงรั้งเราเอาไว้ เราทำตามสัญญาด้วยเจตจำนงที่แน่วแน่ของตัวเอง หรือเรากลัวการตกเป็นคนผิดสัญญาในสายตาคนอื่นกันแน่?

[Marujoh · Rating 5 out of 5]

ชอบมากกกกกกกกกกกกกมากๆ คือชอบทุกอย่างในเรื่องนี้ ชอบมากๆวางไม่ลงเลย รู้สึกว่ามีครบรสชาติเลยเล่มนี้ เป็นหนังสือในดวงใจเลยชอบมากๆ มันอิ่มมาก อ่านแล้วรู้สึกอิ่มในหัวใจมากๆอ่านจบยังรู้สึกอิ่มในหัวใจไปหลายวัน พี่โตนยังวนเวียนในความรู้สึกจริงๆชอบมากกกก แนะนำสุดๆ

[Laksamee Phanpradit · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ไม่ฮาร์ดคอร์เท่าปุชิตา แต่ก็ได้อารมณ์หนักๆ หน่วงๆ อยู่เหมือนกัน ชักจะเริ่มติดใจสำนวนคนเขียน อ่านเพลินมาก

[Tiabtawan Limjittrakorn · Rating 4 out of 5]

"ความรักที่แท้ไม่ใช่ความซื่อสัตย์ ยิ่งไม่ใช่การเรียกหาความซื่อสัตย์ ความรักไม่ใข่คำสัญญา ความรักคือโอกาส ไม่ใช่การจำกัดโอกาส ความรักมีอิสรเสรีี ความรักคือกำลังใจจากคนไกล"