Δέκα ιστορίες από Έλληνες συγγραφείς εμπνευσμένες από παράδοξες καταστάσεις και εφιάλτες που γέννιούνται σε κλειστούς χώρούς.
Η παρούσα ανθολογία είναι το αποτέλεσμα του δεύτερου διαγωνισμού φανταστικού διηγήματος που συνδιοργάνωσαν οι εκδόσεις Ars Nocturna και το diavasame.gr
Ο Δημήτρης Δελαρούδης γράφει Λογοτεχνία του Παράξενου εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων: «Ο Στοιχειωτής» (μυθιστόρημα, 2023), «Ζωντανός Πυρσός» (διηγήματα, 2021), «Το Μυστικό Άστρο» (νουβέλα, 2020), και «Ο Ιός της Βαβέλ» (διηγήματα, 2017).
Μέχρι σήμερα, διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικά βιβλία του Φανταστικού και του Μυστηρίου όπως: «Σύνορο», «Αντίστροφη Μέτρηση», «Παύση», «Echoes of a Lost Time», «29 Κατασκευαστές Διηγημάτων Συνιστούν», «Απειλητική Νύμφη - (Θεσσαλονίκη Νουάρ #2)», «Το Έπος της Φαντασίας (Ι & II)», «Βρόχος», «And they lived happily ever after?», «There Once Was a Myth», «Ιστορίες του ΦantastiCon», «Ανάτυπο - Διαγωνισμός Sci-Fi-1», «Pandemia», «Στα Σύνορα του Τρόμου», «Κλειστοί Χώροι», «Κιλκίς: Ιστορίες του Τόπου μας». Ιστορίες του έχουν φιλοξενηθεί σε περιοδικά της Φανταστικής Λογοτεχνίας («Αλλόκοσμες Ιστορίες», «Οι Δραματουργοί των Γιανν», «ΕΦ-ΖΙΝ», «Συμπαντικές Διαδρομές») και σε ιστοσελίδες (ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.Κ., LC DLVI, κ.α.).
Έχει συνεργαστεί με τις εκδόσεις Αρχέτυπο στο συλλογικό βιβλίο «Φανταστικοί Κόσμοι» και αρθρογραφήσει ενίοτε στο περιοδικό Strange. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Λέσχης του Φανταστικού (ΕΛΦ) που συστάθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1995.
Βραβεύτηκε με: Α' Βραβείο Graham Still το 2001, Α' Βραβείο στο λογοτεχνικό διαγωνισμό «Resurrection» (Φεστιβάλ Fantasmagoria, 2018), Α' Βραβείο ΦantastiWords (ΦantastiCon, 2015). Δύο βιβλία του τιμήθηκαν με το βραβείο Everlies του Fantasy Festival: «2ο Καλύτερο Βιβλίο Τρόμου 2020» για το βιβλίο «Το Μυστικό Άστρο» και «3ο Καλύτερο Βιβλίο Τρόμου 2021» για το βιβλίο «Ζωντανός Πυρσός».
Γεννήθηκε το 1972 και ζει στη Θεσσαλονίκη με τη σύζυγο και την κόρη του. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Εμπορίας και Διαφήμισης του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, αλλά δεν ασχολήθηκε ποτέ με το συγκεκριμένο αντικείμενο, γιατί τον κέρδισε ο κόσμος της πληροφορικής.
«To Τελευταίο Ρολόι της Γης». Ανθολογία "Pandemia" e-book by Nyctophilia.gr, 2020
«Στα Τέλη του Νοέμβρη» (σε συνεργασία με την Αγνή Σιούλα). Συλλογική έκδοση "Βρόχος εκδ. Λυκόφως, 2019
«Ούτε μια Λέξη» ανθολογία "Το Έπος της Φαντασίας 2: Reurrection", εκδ. iWrite, 2018 (από το διαγωνισμό του φεστιβάλ Fantasmagoria, όπου το διήγημα κέρδισε 1ο βραβείο)
«Ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα», ανθολογία «Ιστορίες του Φantasticon", εκδ. Φantasticon 2017 (από το διαγωνισμό του φεστιβάλ Φantasticon 2015, όπου το διήγημα κέρδισε 1ο βραβείο)
«Μιν», ανθολογία "Το Έπος της Φαντασίας", εκδ. iWrite, 2017 (από το διαγωνισμό του φεστιβάλ Fantasmagoria, όπου το διήγημα κέρδισε το 3ο βραβείο)
«Το Χέρι», ανθολογία "Στα Σύνορα του Τρόμου", εκδ. Άλλωστε, 2016 (από τον ομώνυμο διαγωνισμό όπου το διήγημα κατατάχθηκε δεύτερο)
«Το Μικρό Κλειδί», ανθολογία "Κιλκίς: Ιστορίες του Τόπου μας", εκδ. iWrite, 2016
«Μήπως πέρασε από ‘δω ο Μαρτιάτικος λαγός;», ανθολογία "Κλειστοί Χώροι", εκδ. Ars Nocturna, 201
Η γενική εντύπωση είναι πολύ καλή, καλύτερη ακόμη κι από εκείνη του πρώτου διαγωνισμού. Κάτι που συνήθως δεν είναι πολύ εμφανές είναι η σειρά "ποιότητας" των κειμένων. Είναι φανερό, καθώς προχωράει η ανάγνωση, γιατί το πρώτο ήταν πρώτο και το τρίτο ήταν τρίτο.
Προσωπικό κόλλημα: θα μου άρεσε καλύτερα αν η σειρά ήταν αντίστροφη, να ξεκινούσαμε από το 10 και να καταλήγαμε στο 1. Θα έδινε έτσι ένα κίνητρο να διαβάσω παρακάτω, να φτάσω στο κορυφαίο.
Ειδικά για τα διηγήματα:
~Απώθηση ανοιχτού χώρου, Αντώνης-Δημήτρης Μίλησης: All heil Milisis. Τρόμος. Όχι αστεία.
~Μήπως πέρασε από ’δω ο Μαρτιάτικος λαγός, Δημήτρης Δελαρούδης: Ξεκινάει κάπως μπερδεμένα, αλλά τελικά καταλήγει σε κατανοητό πλαίσιο. Πόντοι για την κθουλιανή ατμόσφαιρα.
~SMS, Γιάννης Μιχαλόπουλος: Έχει το αρνητικό ότι η εξήγηση έρχεται αργά, χωρίς να έχει προοικονομηθεί. Ωστόσο και πάλι, το αποτέλεσμα (με όλους τους λόξιγκες της εκτέλεσης) είναι ικανοποιητικό.
~Αγία, Γιώργος Τυρίκος-Εργάς: Κοινωνικός τρόμος; Θρησκευτικός τρόμος; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι ήταν συνταρακτικό.
~Γκουλάτ, Μάνος Κουνουγάκης: Η ιδέα δε με έπεισε. Η εκτέλεση ήταν αξιοπρεπής, αλλά οι πόντοι που έχασε από την ελλιπώς καλυμμένη του ιδέα ήταν αρκετοί.
~Ξύλινα Μάτια, Ειρήνη Μαντά: Μοντέρνο στυλ, μοντέρνα θεματική. Το "αρχέτυπο" δεν είναι από τα πιο αγαπημένα μου, οπότε ίσως χάνει κάπως από αυτό.
~Είμαι ο Ιωνάς, Γιάννης Νικολούδης: Τρομακτικό, αν και μάλλον κοινότυπο.
~Ξεχνώντας, Κωνσταντίνος Κέλλης: Πολλές δυνατότητες, κάπως αδύναμη εκτέλεση.
~Μέρα εργασίας, Παναγιώτης Φάμελλος: Δε με ικανοποίησε.Ο παράγοντας σοκ είναι πολύ υψηλός, αλλά η δικαιολογία, η τεκμηρίωση της ιδέας χωλαίνει.
~Προνύμφη, Ιωάννα Τσιγκούλη: επίσης αδύναμη εκτέλεση, σε μια καλή ιδέα.
Οι Κλειστοί χώροι είναι μία ανθολογία δέκα διηγημάτων που δημιουργήθηκε από τις καλύτερες συμμετοχές του δεύτερου διαγωνισμού φανταστικού διηγήματος που διοργανώθηκε από το Diavasame.gr και τις εκδόσεις Ars Nocturna.
Το όμορφο και ανεξερεύνητο στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία θέμα, φαίνεται πως λειτούργησε ως μούσα για νεότερες γενιές συγγραφέων τρόμου να βρουν έκφραση στις προσωπικές τους αναζητήσεις προσφέροντας μας δέκα όμορφα διηγήματα. Οι Κλειστοί χώροι λειτουργούν σαν μία απεγνωσμένη ανάσα σε έναν κλειστοφοβικό κόσμο.
Και τα δέκα διηγήματα της ιστορίας αγγίζουν τον τρόμο, ενώ υπάρχουν μερικές ενδιαφέρουσες πινελιές φαντασίας, παραμυθιού και επιστημονικής φαντασίας σε μερικές υβριδικές ιστορίες. Η ηλικία των συγγραφέων είναι κατά κανόνα μικρή και τα διηγήματά τους αφήνουν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.