Στον καιρό της Σαρακοστής ήρθε ο «Δημόσιος καιρός», η νέα ποιητική συλλογή της ακαδημαϊκού και πιο αγαπητής σήμερα Ελληνίδας ποιήτριας, Κικής Δημουλά. Από τις εκδόσεις «Ικαρος», όπως όλες οι συλλογές της από το 1998. Είναι η 17η ποιητική συλλογή της ποιήτριας που μας έμαθε να «ακούμε» τους ήχους της σκιάς, μιας φωτογραφίας, ενός συναισθήματος. Κι είναι αυτά τα ποιήματα πιο προσωπικά από ποτέ, πιο εσωστρεφή (στραμμένα προς το εντός της δηλαδή) από οποιαδήποτε προηγούμενά της και με εύγλωττη και εκκωφαντική την έγνοια για το άγνωστο μέλλον και τη διαδρομή της φθαρτής ζωής: «Ξύπνα, φτάνουμε. /Τέρμα στην επόμενη στάση./ Κατεβαίνουμε./ Νίψε λίγο το πρόσωπό σου/ σύρε και κείνη τη μολυβιά στα μάτια/ να φαίνονται εναργή/ βάλε και το ελαφρύ ΛΑΪΦ άρωμά σου./ Μη λες ποιος θα με δει/ θα είναι εκεί η ματαιότητα να σε υποδεχτεί./ Φτάνουμε, ετοιμάσου/ έχε πρόχειρες τις αμαρτίες σου/ το ΑΦΜ τους το θυμάσαι;/ θα σου ζητηθεί βεβαίωση/ ότι όλα τα παραπάνω έχουνε λήξει/ βεβαίωση επίσης/ ότι κι εσύ έχεις λήξει/ εδώ ελέγχονται αυστηρά τα σύνορα./ Βάλε στο αθόρυβο τον βηματοδότη σου./ Μετά εκεί, τον δυναμώνεις/ και η αιωνιότητα τι νομίζεις/ με βηματοδότη ζει», γράφει σ’ ένα από τα 55 ποιήματα αυτής της συλλογής που έχει τον τίτλο «Διόδια». Κι όπως πάντα, η Κική Δημουλά, με τον δικό της ποιητικό τρόπο, μας κάνει πιο εύκολα τα ασήκωτα, τα αφόρητα κι όσα πληγώνουν τους ανθρώπους. Ετσι που μεταμορφώνει, μ’ εκείνη τη διαρκή λεπτή ειρωνεία τις έννοιες, τα συναισθήματα και τα αισθήματα σε πρόσωπα κοντινά και οικεία τα κάνει πιο κατανοητά, πιο εύληπτα. Κι ίσως είναι αυτός ο λόγος που τόσο μεγάλος πληθυσμός αναγνωστών, από τόσες πολλές και διαφορετικές κατηγορίες μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου, βρίσκει στην ποίηση της Κικής Δημουλά παρηγορία και ένα είδος συνενοχής: γιατί απομυθοποιεί, μέσω της ποίησης, ό,τι τρομάζει και βαραίνει τις καρδιές των ανθρώπων.
Υπεροχοτατη συλλογή. Με βαθιά εσωτερικότητα και οξύ ψυχικό άλγος, η ποιήτρια γράφει με την πεποίθηση ότι "κάθε στιγμή γεννιέται από πολύ πρόωρο χώμα". Η ιδέα του θανάτου κυριαρχεί σε σχεδόν όλα τα ποιήματα και σε κάνει να συμπάσχεις με την τρομοκρατημενη Δημουλά, δέχεσαι και εσύ πως είμαστε στιγμιαίοι αλλά όχι αγογγύστως. Με ευθυβολο στίχο φτάνει στο απόγειο της ποίησής της. 5 * χωρίς κανέναν ενδοιασμό.
Πάρε μου και την ψυχή μια και πήρες το πείσμον όνειρό της θάνατος ποτέ να μην τη χωρίσει από το σώμα -κι ας έκανε ο ένας του άλλου μαύρη συχνά τη ζωή.
"Μην αποδιώχνεις τα παράπονά μου δε θέλω να σε χάσουν άλλον πιο δικό τους υπαίτιο δεν έχουν. Κι αν σφάλλουν παιδιά είναι όπως κι εσύ παιδί είσαι κάποιας λύπης του κόσμου απαρηγόρητης και σφάλλεις αφήνοντάς την απαρηγόρητη αιώνες."