Η γενική εντύπωση είναι πολύ καλή, καλύτερη ακόμη κι από εκείνη του πρώτου διαγωνισμού. Κάτι που συνήθως δεν είναι πολύ εμφανές είναι η σειρά "ποιότητας" των κειμένων. Είναι φανερό, καθώς προχωράει η ανάγνωση, γιατί το πρώτο ήταν πρώτο και το τρίτο ήταν τρίτο.
Προσωπικό κόλλημα: θα μου άρεσε καλύτερα αν η σειρά ήταν αντίστροφη, να ξεκινούσαμε από το 10 και να καταλήγαμε στο 1. Θα έδινε έτσι ένα κίνητρο να διαβάσω παρακάτω, να φτάσω στο κορυφαίο.
Ειδικά για τα διηγήματα:
~Απώθηση ανοιχτού χώρου, Αντώνης-Δημήτρης Μίλησης: All heil Milisis. Τρόμος. Όχι αστεία.
~Μήπως πέρασε από ’δω ο Μαρτιάτικος λαγός, Δημήτρης Δελαρούδης: Ξεκινάει κάπως μπερδεμένα, αλλά τελικά καταλήγει σε κατανοητό πλαίσιο. Πόντοι για την κθουλιανή ατμόσφαιρα.
~SMS, Γιάννης Μιχαλόπουλος: Έχει το αρνητικό ότι η εξήγηση έρχεται αργά, χωρίς να έχει προοικονομηθεί. Ωστόσο και πάλι, το αποτέλεσμα (με όλους τους λόξιγκες της εκτέλεσης) είναι ικανοποιητικό.
~Αγία, Γιώργος Τυρίκος-Εργάς: Κοινωνικός τρόμος; Θρησκευτικός τρόμος; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι ήταν συνταρακτικό.
~Γκουλάτ, Μάνος Κουνουγάκης: Η ιδέα δε με έπεισε. Η εκτέλεση ήταν αξιοπρεπής, αλλά οι πόντοι που έχασε από την ελλιπώς καλυμμένη του ιδέα ήταν αρκετοί.
~Ξύλινα Μάτια, Ειρήνη Μαντά: Μοντέρνο στυλ, μοντέρνα θεματική. Το "αρχέτυπο" δεν είναι από τα πιο αγαπημένα μου, οπότε ίσως χάνει κάπως από αυτό.
~Είμαι ο Ιωνάς, Γιάννης Νικολούδης: Τρομακτικό, αν και μάλλον κοινότυπο.
~Ξεχνώντας, Κωνσταντίνος Κέλλης: Πολλές δυνατότητες, κάπως αδύναμη εκτέλεση.
~Μέρα εργασίας, Παναγιώτης Φάμελλος: Δε με ικανοποίησε.Ο παράγοντας σοκ είναι πολύ υψηλός, αλλά η δικαιολογία, η τεκμηρίωση της ιδέας χωλαίνει.
~Προνύμφη, Ιωάννα Τσιγκούλη: επίσης αδύναμη εκτέλεση, σε μια καλή ιδέα.