Ο Φρόυντ εδώ πέρα παρουσιάζει μια ιδιαίτερα ελκυστική θεωρία. Σε γενικές γραμμές λέει πως τα όνειρα έχουν νόημα και δεν είναι απλώς άσκοπες σωματικές διεργασίες. Κι αυτό το νόημα είναι επιθυμίες που έχουμε, είτε ξεκάθαρες είτε μασκαρεμένες με διάφορους τρόπους στο ασυνείδητο για να κρυφτούν από το συνειδητό. Πρόκειται για μια εξεικονιση και μετάφραση αυτών των επιθυμιών καθώς και μια κωδικοποίηση τους καθιστώντας τες φαινομενικά ανόητες και ασυνάρτητες. Με την τεχνική της ψυχανάλυσης που χρησιμοποιείται επίσης για να γιατρέψουμε ψυχικές διαταραχές, ψυχαναγκασμούς, νευρώσεις κλπ μπορούμε επίσης να ξεδιαλύνουμε αυτό το κρυφό νόημα των ονείρων.
Όλα τα παραδείγματα που χρησιμοποιούνται μου φαίνονται εκτός από πολύ ενδιαφέροντα, πολύ χρήσιμα στο να καταλάβω τι ακριβώς πραγματεύεται αυτή η θεωρία. Μέσω αυτών αλλά και μέσω μιας απλής επεξήγησης ο Φρόυντ μπορεί να γίνει τρομερά κατανοητός και άμεσος.
Από την άλλη κάτι που μου συμβαίνει συχνά με άλλα βιβλία του είναι ότι εκεί που καταλαβαίνω πλήρως το νόημα και την λογική συνοχή της θεωρίας ξαφνικά η υπερβολική ορολογία και μια στιγμιαία έλλειψη επαρκους επεξήγησης με πετά πάλι έξω αναγκάζοντας με να ξαναδιαβάσω το ίδιο πράγμα ξανά. Τι να πω, μπορεί να φταίω εγώ αλλά αν θέλω να κατανοήσω πλήρως τις ιδέες του ακόμη κι όταν πρόκειται για ένα τόσο μικρό βιβλίο συνήθως αναγκάζομαι να κουραστω αρκετά.
Όπως και να έχει, ηταν μια συναρπαστική εισαγωγή σε αυτήν την θεμελιωδη θεωρία του για τα όνειρα.