Άγρια Ακρόπολη

by Νίκος Α. Μάντης

Έτος 2159 μ.Χ. Ο κόσμος πλέον διοικείται με βάση τη νοημοσύνη: χωρίζεται σε αναστημένους προ-ανθρώπους, τους Νεάντερταλ, που απλώς επιβιώνουν ως μέλη της πιο εξαθλιωμένης κάστας της παγκόσμιας τάξης, και σε Χόμο Σάπιενς, που ζουν για να δίνουν τεστ με στόχο την άνοδό τους στην ιεραρχία. Όλα κινούνται γύρω από το περιβόητο "εμβόλιο της ευφυΐας". Μόνο όσοι εμβολιάζονται έχουν τη δυνατότητα να ζουν με αξιοπρέπεια. Οι υπόλοιποι πρέπει να υπηρετούν ισόβια τους άλλους.

Ο Μάνο είναι ένας νεαρός Νεάντερταλ, κάτοικος της Μητρόπολης Νέας Αθήνας. Κάποιο βράδυ έρχεται σε επαφή με έναν άγνωστο, τον Άξελ, που ανήκει σε οργάνωση για την ανατροπή του συστήματος. Τότε του παρουσιάζεται μία και μοναδική ευκαιρία να αλλάξει για πάντα τη ζωή του. Οι κίνδυνοι βέβαια είναι πολλοί και παραμονεύουν στους πάνω ορόφους της Μητρόπολης, στην Αλεξάνδρεια, κι ακόμα πιο ψηλά, στον Θόλο, όπου βρίσκονται οι Πιστοποιημένοι.

Μια ολόκληρη κοινωνία έχει μάθει να αντιμετωπίζει τους Νεάντερταλ σαν ζώα, αδυνατώντας να δει πέρα από τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά τους. Θα καταφέρει ο Μάνο να αλλάξει τη μοίρα του; Και αν ναι, με ποιο τίμημα;

Genres: Science Fiction, Dystopia

222 pages, Paperback

First published October 29, 2013

About the author

Ο Νίκος Α. Μάντης γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Στο παρελθόν έχει ασχοληθεί με το θέατρο και την ποίηση. Το Πέτρα Ψαλίδι Χαρτί είναι το τρίτο μυθιστόρημά του. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Ψευδώνυμο (διηγήματα, 2006), Το χιόνι του καλοκαιριού (μυθιστόρημα, 2010) και Άγρια Ακρόπολη (μυθιστόρημα, 2013), το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού «Ο Αναγνώστης» (2014). Έχει τιμηθεί με το βραβείο μυθιστορήματος της Ακαδημίας Αθηνών (Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη) για το βιβλίο του Οι τυφλοί.

Reviews

[Elina · Rating 5 out of 5]

Μπράβο!! Μπράβο!!! Χίλια μπράβο!!! Για το θέμα, για την πλοκή, για τους χαρακτήρες, για το στήσιμο του σκηνικού, για τις επιστημονικές λεπτομέρειες που πρόσθεταν αληθοφάνεια στο στόρυ, για την αλληγορία του, για τη μαγκιά του να τολμήσει να γράψει τέτοιο βιβλίο!!! Θα θελα τριπλάσιες σελίδες. Θα θελα να βγάλει και συνέχεια!!
Λατρεμένος πλέον κι ο Μάντης!!!
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!!

[Natalie · Rating 4 out of 5]

Επιτέλους! Ένα λογοτεχνικό εγχείρημα Έλληνα συγγραφέα και προσαρμοσμένο στα ελληνικά δεδομένα... Κυλάει αβίαστα, διατηρώντας το ενδιαφέρον... Αξίζει να διαβαστεί!

[Νικολέττα · Rating 5 out of 5]

Ένα καλογραμμένο βιβλίο που από την αρχή με έβαλε μέσα στην πλοκή της ιστορίας κι όλο ήθελα να μάθω τι θα γίνει παρακάτω. Έχει όλα τα στοιχεία που δομούν ένα εξαιρετικό βιβλίο. Αξίζει να διαβαστεί και φυσικά προτείνεται!

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 3 out of 5]

Ξεκίνησα να το διαβάζω με κάποιο σφίξιμο. Γενικά τα βραβευμένα ποτέ δε με έπεισαν, ούτε τα ελληνικά, ούτε και τα ξένα.

Η αρχική εντύπωση ήταν πολύ καλή. Πάρα πολύ καλή, διότι επιτέλους, βρέθηκε ένας Έλληνας συγγραφέας που πρώτα και κύρια τον ενδιαφέρει η ιστορία του κι έπειτα να μας πει την καταπληκτική του φουτουριστική ιδέα (που πολλές φορές την έχουν πει άπειροι άλλοι πιο πριν από αυτόν). Λίγες καλές εικόνες, καλή εμβάθυνση στο χαρακτήρα του ήρωα και κάποια λίγα μπλα-μπλα (το επιλεγόμενο και info-dump) τα συγχωρείς εύκολα. Ωραίο φουτουριστικό θριλεράκι.

Μετά ξεκινάει το δεύτερο μέρος. Ήταν ανάγκη; Έκανα 100 σελίδες να καταλάβω τι σχέση είχε με το πρώτο μέρος. Γεμάτο ανούσιες φιοριτούρες και σκηνές που δεν τις λες και πλοκή και κουβέντες που θυμίζουν στρατευμένη λογοτεχνία. Δεν είμαι άνθρωπος που αγαπά τα βιβλία φιλοσοφίας, αλλά και να ήμουν, δεν ξέρω αν θα είχα καλύτερη γνώμη για το δεύτερο μέρος. Το "αστυνομικό", αν θέλετε, κομμάτι είναι εξίσου αδύναμο.

Τέλος το τρίτο μέρος είναι κάπως καλύτερο. Κλείνει με ενδιαφέροντα τρόπο, αλλά τις σκηνές στην Κόλαση τις θεωρώ κάπως υπερβολικές.

Γενικά, έχει άρτια και εύκολη γραφή, ρέει χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς να κουράζει. Η κοσμοπλασία του έχει τα θέματά της, αλλά όπως είπαν και άλλοι αναγνώστες, με κερδίζει το ότι ο ίδιος ο συγγραφέας δεν παίρνει θέση, αφήνει τους ήρωές του να μιλήσουν και σε καλεί να βγάλεις τα συμπεράσματά σου μόνος σου. Αν συνέχιζε στο ίδιο μοτίβο με το πρώτο μέρος, με την πολύ ωραία αίσθηση του θρίλερ, νομίζω θα με είχε κερδίσει ολοκληρωτικά.

[Αλέξανδρος · Rating 3 out of 5]

Ένα καλό βιβλίο που θα μπορούσε να γίνει ένα πάρα πολύ καλό βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Το ξεκίνημα του βιβλίου μου έδωσε την εντύπωση ότι θα διάβαζα ένα βιβλίο με συνεχόμενη δράση, μυστήριο και ξενάγηση στο μελλοντικό κόσμο του συγγραφέα. Είχα ενθουσιαστεί για το συνδυασμό της τόσο καλής γραφής με την πλοκή.
Ένας Νεάντερταλ δουλεύει στην τηλεφωνική υποστήριξη. Ο διαχωρισμός μεταξύ των κατώτερων Νεάντερταλ και των ανθρώπων homo-sapiens αφήνει τα καταπιεστικά του σημάδια πάνω στο Μάνο. Ώσπου θα συναντήσει την πρώτη ζωντανή homo-sapiens. Μαθαίνει πράγματα που δεν θα έπρεπε να μάθει και εγώ ως αναγνώστης αγωνιούσα για τη συνέχεια.

Όμως ξαφνικά σταμάτησε, κι άρχισε η παράθεση των λεπτομερειών του κόσμου στον οποίο ζει ο χαρακτήρας. Για αρκετές σελίδες. Μέχρι να ξαναρχίσει πάλι η δράση και τα διλήμματα του ήρωα. Γιατί όμως να μην αφήσει τον ήρωα να εξερευνήσει το κόσμο χωρίς να χρειάζεται να τα διαβάσουμε όλα κάπου συγκεντρωμένα. Κάποια πράγματα μάλιστα δεν πειράζει και να μην αναλυόντουσαν με λεπτομέρειες.

Εκτός από την ανθρώπινη φύση και τις σχέσεις, ο κεντρικός άξονας είναι η πολιτική και η πολιτικοποίηση του ανθρώπου στο μέλλον. Τα όρια της ηθικής και τα μελλοντικά διλήμματα των ανθρώπων που κάλλιστα θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως σύγχρονες παραβολές για τα σημερινά διλήμματα και προβλήματα που έχουμε γύρω από την ισότητα, και τον καπιταλισμό. Παρόλα αυτά Θα προτιμούσα να ήταν μεγαλύτερο το βιβλίο ώστε να μπούμε πιο βαθειά στους χαρακτήρες και στην εξέλιξή τους και να χαρούμε ακόμα περισσότερο την εξαιρετική γλώσσα του Νίκου Μάντη.

[Άννα Μακρή · Rating 2 out of 5]

Μία λέξη μου έρχεται στο μυαλό, όταν σκέφτομαι αυτό το βιβλίο: αναξιοποίητο.
Αναξιοποίητες δυνατότητες. Τόσο ο τρόπος που προχωρούσε η πλοκή, όσο και η γραφή του, δεν με άφηναν να μπω μέσα, να πλησιάσω τους χαρακτήρες, να με νοιάξει ο κόσμος του.
Αναξιοποίητες ιδέες. Είδα ιδέες που θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί σε ολόκληρα βιβλία, και απλώς αναφέρθηκαν, προσπεράστηκαν βιαστικά, σαν άχρηστες γαρνιτούρες.
Το τέλος με απογοήτευσε. Αυτό είναι, βέβαια, τελείως προσωπικό, αλλά θα ήθελα να ήθελε εκείνος να ξέρει.
Για τη γλώσσα έχω να πω ότι, σε μερικά σημεία, έμοιαζε να είναι κακομεταφρασμένα αγγλικά. Ένα τρανταχτό παράδειγμα: "ο φόβος των άλλων κοβόταν με το μαχαίρι". Στα ελληνικά, όταν λέμε "το κόβεις με το μαχαίρι", εννοούμε σταματάς κάτι απότομα, π.χ. "έκοψα το τσιγάρο με το μαχαίρι". Δεν σημαίνει ότι ένα συναίσθημα (στην προκειμένη, ο φόβος) είναι χειροπιαστό, όπως στην αγγλική φράση "you could cut the fear with a knife". Έκανα μία μικρή παύση, ώστε να καταλάβω τι ήθελε να πει ο συγγραφέας.

Το βιβλίο είχε και καλές στιγμές, μπορώ να πω ότι το συμπάθησα, απλά δεν το βρήκα αρκετά δουλεμένο.

[Evangelos Sotiris · Rating 4 out of 5]

Επιτέλους! Μια προσπάθεια για επιστημονική φαντασία προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα. Μια προσπάθεια που ασφαλώς έρχεται αντιμέτωπη με την αμερικάνικη προυπάρχουσα, όπου λίγο πολύ όλα έχουν ειπωθεί..Αν μη τι άλλο η επιστημονική φαντασία είναι λογοτεχνικό είδος και μια αξιοπρόσεκτη προσπάθεια από Έλληνα δημιουργό οφείλει να μην περάσει απαρατήρητη.

[Fedra · Rating 4 out of 5]

Οι άνθρωποι μισούν τους αφέντες, αλλά λατρεύουν την υποταγή.

Είναι δυστοπικό επιστημονικής φαντασίας, αλλά κάτι αρκετά πιθανό σε πολλά σημεία να συμβεί. Μπορεί όχι σε 140 χρόνια αλλά με αρκετούς τρόπους είναι σαν να οδεύουμε εκεί. Με αρκετούς άλλους σαν να είμαστε ήδη.

Ο πρωταγωνιστής μας, ο Μάνο, είναι ένας Νεάντερταλ, ένας προ-άνθρωπος, ένας είδος κατώτερους ανθρώπου, συγγενικός με τους Σάπιενς, αλλά πολύ κοντά και στα κατώτερα για αυτούς ζώα. Το είδος αυτό, οι Νεάντερταλ, δημιουργήθηκαν από τους Σάπιενς αποκλειστικά και μόνο για τις πιο δύσκολες εργασίες που είναι απαραίτητες προκειμένου να επιβιώσει μία κοινωνία. Τα κατώτερα, δύσκολα που χρειάζεται να γίνουν, αλλά κανένας της “ανώτερης τάξης” δεν θέλει να κάνει π.χ. ορυχεία.

Ο ταξικός διαχωρισμός είναι η ραχοκοκαλιά όλης της ιστορίας.

Όχι πως ο Μάνο ξέρει και πολλά για αυτό το θέμα. Αισθάνεται απλώς τυχερός που κάνει μία λιγότερο δύσκολη δουλειά ως υπάλληλος ενός τηλεφωνικού κέντρου. Μπορεί να δουλεύει μόνο 12 ώρες την ημέρα. Ίσως να είναι λίγο πιο έξυπνος από τους υπόλοιπους τους είδους του. Και η εξυπνάδα είναι αρκετά δυνατό χαρτί στην συγκεκριμένη κοινωνία που μέχρι και εμβόλιο ευφυΐας έχει εφευρεθεί προκειμένου να εξασφαλίζει την πνευματική ανωτερότητα όσων το κάνουν.

Δεν θέλω να αποκαλύψω τίποτα για την πλοκή. Αλλά του Μάνο δίνεται μία ευκαιρία να ταξιδέψει σε ανώτερα κλιμάκια. Το αν θα την επιλέξει και τις σκέψεις του γύρω από αυτό θα χρειαστεί να τις ανακαλύψετε.

Διαβάζεται εύκολα αν και οδηγήθηκε τελικά σε παράξενα μονοπάτια στο τέλος. Μου άρεσαν οι φιλοσοφικές γωνίες αν και δεν αισθάνομαι πως μου έδωσε κάτι καινούργιο. Καταλαβαίνω γιατί άρεσε σε αρκετούς φίλους. Καταλαβαίνω ακόμα και γιατί δεν άρεσε τόσο σε ορισμένους.

Μπορώ να το προτείνω αν σας αρέσουν τα δυστοπικά. Ή αν θέλετε να ανακαλύψετε έναν Έλληνα συγγραφέα που τόλμησε να γράψει κάτι διαφορετικό.

Βλέπεις πως το σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι, ώστε κάποιοι δεν μπορούν να χάσουν, ενώ άλλοι δεν μπορούν με τίποτα να κερδίσουν.

3.5 αστεράκια 🌟🌟🌟🌠

[Iro · Rating 3 out of 5]

Αν τότε που πήγαινες σχολείο ο 15χρονος εαυτός σου εξανίστατο μπροστά στην αδιανόητη δυστοπία που περιέγραφε ο Πλάτωνας στην Πολιτεία του, αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσεις. Γιατί ο Νίκος Μάντης παίρνει την ιδέα του ταξικού διαχωρισμού με βάση τις "νοητικές ικανότητες" των ανθρώπων και την πηγαίνει στα σκοτεινότερα βάθη του φουτουρισμού, της Νέας Αθήνας και του 2159 μ.Χ. Ο ήρωας του, παιδί του ισογείου, των τόσο τελευταίων τη τάξη που δεν αναγνωρίζονται καν ως άνθρωποι, έχει μία και μοναδική ευκαιρία να αλλάξει ζωή, και το οποιοδήποτε τίμημα γι' αυτό θα το πληρώσει χωρίς να ανοιγοκλείσει βλέφαρο. Θα του θυμώσεις στην αρχή, όχι όμως χωρίς μια δεύτερη (και μια τρίτη) σκέψη για το τι θα έκανες εσύ στη θέση του.
Βαθιά απαισιόδοξη και σπαραξικάρδια οικεία, η Άγρια Ακρόπολη του Νίκου Μάντη έχει τουλάχιστον μια νότα αισιοδοξίας: Αυτή για το παρόν, μάλλον και για το μέλλον, της ελληνικής λογοτεχνίας.

[Sia K. · Rating 4 out of 5]

Μου αρέσουν τα δυστοπικά βιβλία. Έχουν κάτι μαγικό, γοητευτικό, απόκοσμο, μη συνηθισμένο. Σε βγάζουν όχι μόνο από τον μικρόκοσμο σου, αλλά και από τον κόσμο σου. Έχουν μια πολιτική και κοινωνική ανησυχία, οπότε σε βάζουν και σε σκέψεις.

Αυτό το πέτυχε ο Ν. Μάντης με αυτό το βιβλίο του. Είναι αρκετά συμπυκνωμένο στην ιστορία του και στις εικόνες του. Περνάνε όλα γρήγορα και θέλεις να πάρεις λίγο τον χρόνο σου να τα χωνέψεις (δεν το λέω για κακό). Είναι καλογραμμένο και πρωτότυπο.

Θέλω κάποιον να το συζητήσω βρε παιδιά μου, νιώθω πολύ μοναξιά τώρα που το τελείωσα.

[Κωνσταντίνος Τσουρέκης · Rating 2 out of 5]

Κακό βιβλίο από θέμα πλοκής. Θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο διότι η ιδέα ήταν φρέσκια και ώριμη. Καλή γραφή.

[Νίκος Vitoliotis) · Rating 4 out of 5]

Πρώτα τα της βαθμολογίας. Ήμουν μεταξύ 3 και 4, τελικά έδωσα 4. Τρια, γιατί κάπου ήθελες μια πιο βαθιά ανάπτυξη του κόσμου, ώστε μην σου φέρνει στο νου τον κόσμο του Χάξλεϋ ή το Total Recall, ή ακόμα το World Inside του Silverberg. Ναι, θα μπορούσε να είναι καλύτερο εκεί. Όμως, εκεί που με εξέπληξε ευχάριστα, ήταν όταν πάνω που έδειχνε να παίρνει μια τροπή αλληγορίας που "μύριζε" επανάσταση, ο Μάντης... Δεν σας λέω για να μη σποϊλάρω. Για αυτό τα 4/5, ξέφυγε από την εύκολη λύση του διδακτισμού. Α, και η κόλαση θα μπορούσε να ήταν κάπως καλύτερα δοσμένη. Τέλος πάντων, διαβάστε το, ελληνική δυστοπία ΕΦ είναι, που μάλλον σπανίζει.

[Νικήτας Γκανάς · Rating 5 out of 5]

Μία πραγματική όαση σε ότι συμβαίνει σήμερα γύρω μας. Με έκανε να ξεφύγω για λίγο. Λάτρεψα την ιστορία, το ότι σε κρατάει και θέλεις να δεις, με αδημονία, τί γίνεται παρακάτω. Πλοκή, γραφή, έμπνευση στην προβολή λεπτομερειών του μέλλοντος, όλα πάρα πολύ καλά.