Μπήκα μέσα στο ναρκοπέδιο να πάρω ένα σκοτωμένο τρυγόνι. Βρήκα κι έναν σκαντζόχοιρο, τον βαλσάμωσα κι από τότε τον έχω για προσκέφαλο, ώστε να μην μπορώ να κοιμηθώ. Μόλις, όμως, κάπως λαγοκοιμάμαι, κάτι ξανοίγει -σπάζει η καλαμωτή του μυαλού. Και από εκεί βλέπω μέσα στα νερά μικρές ιστορίες-γυρίνους να τοξεύονται ακτινωτά προς τον βυθό. Νεογέννητοι γυρίνοι με κεφάλια πιο μικρά κι απ’ της καρφίτσας, σαν εκείνα του αμάρανθου. Και πρόσωπα που ρέουν, χάνονται κι επανέρχονται. Χειρονομίες και κουβέντες, χέλια λέξεων που τρέχουνε στα βαθιά -βουβά τρέιλερ. Τι να κάνω, νταγιαντώ μ’ αυτά, τώρα που πέρασαν οι παλιές Παρασκευές. Τα ξαναγεννώ, τα ξαναπλάθω και παρακαλώ: «Μούσα, ορυξόνμοι, ως δικέλλη, τη γλώττη διέξοδον».
Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης (English: Yorgos Skambardonis) είναι συγγραφέας μυθιστόρημάτων και διήγημάτων. Σπούδασε γαλλική φιλολογία, εργάστηκε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, διεύθυνε την εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" και διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, το πιό πρόσφατο "Πανσέληνος."
Πρώτη επαφή με το λογοτεχνικό έργο του Σκαμπαρδώνη & δηλώνω ενθουσιασμένη! Ανθρώπινη,προσιτή και συγκινητική γραφή σύντομων ιστοριών,ανθρώπων της διπλανής πόρτας.Πολλές εικόνες οικείες & αγαπημένες, γι'αυτό ίσως τα διάβασα απνευστί!
Σε μερικά βιβλία δε θέλει να βάλεις βαθμό. Η όποια βαρύτητα βαθμολογίας, επηρεάζει το κοινό το οποίο, καλώς ή κακώς, έχει συγκεκριμένες προσδοκίες. Και τούτο εδώ το βιβλίο δεν ικανοποιεί τις γνωστές ανάγκες μας βρώσης ιστοριών και αφηγήσεων με τον συμβατικό τρόπο συγγραφικής προσέγγισης.
Ίσως δεν είναι μυθοπλασία, λοιπόν. Μάλλον αναπόληση των αγαπημένων τόπων, γωνιών δρόμων και προσώπων της 'σαλονίκης του Σκαμπαρδώνη, που μέσα από μια εντυπωσιακή και διασκεδαστική λεξιπλασία και γλωσσοπαιξία κινεί την δημιουργικότητά του και μας δίνει αυτά τα μικρά εξιστορήματα.
Το αγάπησα το βιβλίο. Αλλά δεν ξέρω πως να το εντάξω στο αξιακό σύστημα των αναγνώσεων του goodreads.
Να το διαβάσουν όσοι αγαπούν την γραφή, την νοσταλγία των αλλοτινών τόπων και τα γραπτά του Σκαμπαρδώνη.
Πρώτη φορά διαβάζω Σκαμπαρδώνη και ενώ δεν είναι η καλύτερη μου να διαβάζω βιβλια διηγημάτων, αυτά τα διηγήματα μου άρεσαν πολύ. Ήταν μικρά και ουσιώδη. Ιστορίες ξεχωριστες καθημερινών ανθρώπων.
Πέρυσι ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το έργο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, διαβάζοντας το χαβαλετζίδικο γκανγκστερικό μυθιστόρημα "Υπουργός νύχτας", ένα βιβλίο που σίγουρα μου κράτησε καλή παρέα και με ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό. Τώρα εδώ μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό, όχι με ένα μυθιστόρημα-μαύρη κωμωδία, αλλά με μια μικρή συλλογή τριάντα και πλέον διηγημάτων. Όπως καταλαβαίνει κανείς από το πλήθος των διηγημάτων και το μέγεθος του βιβλίου, δεν έχουμε να κάνουμε με ιστορίες με πλοκή, χαρακτήρες και τα ρέστα, αλλά περισσότερο με σκέψεις, θύμησες, εικόνες, στιγμιαίες εντυπώσεις που μυρίζουν έντονα Θεσσαλονίκη και έχουν στην πλειοψηφία τους ιδιαίτερη νοσταλγία για τα χρόνια που πέρασαν. Το πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου είναι, σαφώς, η άπαιχτη γραφή του Σκαμπαρδώνη, η ικανότητα του να δημιουργεί εικόνες και συναισθήματα, το όλο ιδιαίτερο ύφος που ξεχωρίζει από χιλιόμετρα. Τι να κάνουμε, ο άνθρωπος είναι μάστορας, έχει την δική του ξεχωριστή φωνή. Γι'αυτό και ουσιαστικά βάζω τέσσερα αστεράκια στο Goodreads. Λίαν συντόμως θα αγοράσω και άλλα βιβλία του.
Σκέψεις. Θύμησες. Μια εικόνα. Ένα ασήμαντο γεγονός. Μια στιγμή. Και η μνήμη ανοίγει το σεντούκι της. Η φαντασία παίρνει φωτιά. Η ιστορία πλέκεται σχεδόν από μόνη της. Με πολλή τρυφερότητα. Και πολύ άρωμα από Θεσσαλονίκη.
Κλασσικός Σπαμπαρδώνης. Σύντομες ιστορίες με μια περίεργη γεύση παραίτησης. Νομίζεις διαρκώς ότι κάποιος πεθαίνει ή τρελαίνεται. Νομίζεις ότι είσαι ο ήρωας κάθε ιστορίας. Περίεργο βιβλίο.
Πολλές μικρές ιστορίες, με τις περισσότερες να αφορμούνται από καθημερινές καταστάσεις, με την αίσθηση της (νοσταλγικής ή αντιθέτως) ανάδευσης του παρελθόντος να δίνει διακριτικό (ή εμφατικό) παρόν σε πολλές στιγμές. Ως επί το πλείστον, η πλοκή των ιστοριών δεν προσφέρει κάτι πολύ ξεχωριστό (πώς αλλιώς αφού η τόση συντομία τους αφήνει λίγες δυνατότητες για ανάπτυξη πλοκής), είναι όμως η εξαιρετική γραφή του Σκαμπαρδώνη που σε κρατάει και, κατ' εμέ, θεμελιώνει τη θέση του συγγραφέα ανάμεσα στους αξιολογότερους σύγκαιρους λογοτέχνες της Ελλάδας. Θεωρώ ότι πρόκειται, δηλαδή, για ένα βίβλιο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα, περισσότερο όμως για να συστηθεί κανείς με τις λογοτεχνικές ικανότητες του συγγραφέα (είναι εξ άλλου το πρώτο του που διαβάζω) και λιγότερο για αυτό καθ' αυτό το περιεχόμενο του έργου, για το οποίο, σημειωτέον, εδώ αναφέρομαι συγκριτικά αλλά όχι απαξιωτικά.
Υπέροχα διηγήματα, μικρές ιστορίες. Με κράτησε σε ενδιαφέρον. Μου αρέσουν οι αναφορές σε Θεσσαλονικη και μέρη της Μακεδονίας. Ευρηματικός όπως πάντα. Νιώθω σαν να είμαι σε μια παρέα, ένα παλιό καφενείο για παράδειγμα, και μου διηγούνται αναμνήσεις με μεράκι.