What do you think?
The Doomed Detective: The Contribution of the Detective Novel to Postmodern American & Italian Fiction
“Tani’s dissertation is the most stunningly original and intelligent I have encountered in 25 years of teaching,” wrote the late novelist John Gardner.
Tani’s argument says that the “mystery story as written by Hammett and others and touted by the French existentialists led to a new kind of novel and the old-style mystery, as written by, for example, Agatha Christie, seemed a literary dead end—a conservative if not reactionary game. In recent years, Tani shows, the seeming dead end has led to the most important literary movement now visible: the ironic intellectual fiction of people ranging from Borges and Barth to Calvino, and he proves that the spearhead of this movement is Italian fiction as influenced by American mystery fiction. At first glance, the argument seems outrageous. The brilliance of Tani’s thesis—besides the original outrageous idea—is that he solidly and systematically makes his case.”
Tani’s argument says that the “mystery story as written by Hammett and others and touted by the French existentialists led to a new kind of novel and the old-style mystery, as written by, for example, Agatha Christie, seemed a literary dead end—a conservative if not reactionary game. In recent years, Tani shows, the seeming dead end has led to the most important literary movement now visible: the ironic intellectual fiction of people ranging from Borges and Barth to Calvino, and he proves that the spearhead of this movement is Italian fiction as influenced by American mystery fiction. At first glance, the argument seems outrageous. The brilliance of Tani’s thesis—besides the original outrageous idea—is that he solidly and systematically makes his case.”
183 pages, Hardcover
First published May 1, 1984
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 26, 2020
Size The Doomed Detective'i okumam nasıl mümkün oldu onu anlatmak istiyorum. Çünkü yaklaşık bir aydır ne zaman umutsuzluğa düşsem, beni mutlu eden bir hikayesi var.
Okuduğum bir makalede bahsedilmişti The Doomed Detective'den, dedektif edebiyatına dair sınıflandırması ilgimi çekti ve kitabı internette arattım. Ne bir iz var ne bir ses. Bir iki baskısı amazonda 100 dolara satılıyor. E-kitabı zaten yok. Nasıl kafaya koyduysam, bir şekilde kendimi ikna edip, Stefano Tani'nin mailini bulup, ona mail atmaya karar verdim. Kendimi gelecek kızgın ve aşağılayıcı maillere hazırlamıştım. Bu ne cüret!!! Sonra o da ne, mail kutumda mailerden bir mail:
Stefano Tani bana kitabın tekrar baskısının yapılmadığını, elindeki tek e-kitap versiyonunu da kaybettiğini ama adresimi verirsem kitabın ilk iki bölümünü kapsayan başka bir makalesini bana postalayabileceğini söyledi. ''Yaklaşık otuz yıldır bizim dedektiften hiç ses soluk çıkmıyordu. Ondan haber almak beni inanılmaz mutlu etti.'' diye de bitirmiş mailini. :')
Ben daha ilk mailin mutluluğunu ve hazzını etrafıma anlatmalara doyamamışken, birkaç saat sonra yeni bir mail geldi, aramış taramış bulmuş ve kitabın pdf versiyonunu bana göndermiş Stefano Tani. Düşündükçe gözlerim parlıyor. Yaşadığım mutluluğu kendisine maille aktarmama imkan yoktu ama geveledim bir şeyler. İçimden adresini versin, ne var ne yok salça reçel koca bir koli göndereyim diye planlar kuruyorum :)
Bir yandan da içim burkulmadan edemiyorum. Okuduğum bölümde yoktan yere maruz kaldığım tonlarca stres. Bir soru sorarken acaba hocanın hangi kompleksini tetikleyeceğim diye düşünmeden hareket edememek. Öğrenme ve paylaşım yerinden ziyade; tam zamanlı güç mücadeleleri ve taht oyunları merkezi gibi geliyor bana atmosfer. Barınamayacağım bir ortam, merkezden çepere mecburi bir göç hali; karışık duygular içindeyim. Ama yine de tam üzgün olucam, elimdeki fotokopiye bakıp, 'olsun be Aslı' diyorum.
Velhasıl, Stefano Tani gibi insanlar -ve profesörler- vardır, hatırlamak ve hatırlatmak istiyorum. Yoksa kavga dövüşün iyice ruhumuza işlediğine ben de tamamen ikna olacağım, yakındır. (mutlu sonla bitiremedim bu yorumu, Stefano Tani'nin ve sizin affınıza sığınıyorum)
Okuduğum bir makalede bahsedilmişti The Doomed Detective'den, dedektif edebiyatına dair sınıflandırması ilgimi çekti ve kitabı internette arattım. Ne bir iz var ne bir ses. Bir iki baskısı amazonda 100 dolara satılıyor. E-kitabı zaten yok. Nasıl kafaya koyduysam, bir şekilde kendimi ikna edip, Stefano Tani'nin mailini bulup, ona mail atmaya karar verdim. Kendimi gelecek kızgın ve aşağılayıcı maillere hazırlamıştım. Bu ne cüret!!! Sonra o da ne, mail kutumda mailerden bir mail:
Stefano Tani bana kitabın tekrar baskısının yapılmadığını, elindeki tek e-kitap versiyonunu da kaybettiğini ama adresimi verirsem kitabın ilk iki bölümünü kapsayan başka bir makalesini bana postalayabileceğini söyledi. ''Yaklaşık otuz yıldır bizim dedektiften hiç ses soluk çıkmıyordu. Ondan haber almak beni inanılmaz mutlu etti.'' diye de bitirmiş mailini. :')
Ben daha ilk mailin mutluluğunu ve hazzını etrafıma anlatmalara doyamamışken, birkaç saat sonra yeni bir mail geldi, aramış taramış bulmuş ve kitabın pdf versiyonunu bana göndermiş Stefano Tani. Düşündükçe gözlerim parlıyor. Yaşadığım mutluluğu kendisine maille aktarmama imkan yoktu ama geveledim bir şeyler. İçimden adresini versin, ne var ne yok salça reçel koca bir koli göndereyim diye planlar kuruyorum :)
Bir yandan da içim burkulmadan edemiyorum. Okuduğum bölümde yoktan yere maruz kaldığım tonlarca stres. Bir soru sorarken acaba hocanın hangi kompleksini tetikleyeceğim diye düşünmeden hareket edememek. Öğrenme ve paylaşım yerinden ziyade; tam zamanlı güç mücadeleleri ve taht oyunları merkezi gibi geliyor bana atmosfer. Barınamayacağım bir ortam, merkezden çepere mecburi bir göç hali; karışık duygular içindeyim. Ama yine de tam üzgün olucam, elimdeki fotokopiye bakıp, 'olsun be Aslı' diyorum.
Velhasıl, Stefano Tani gibi insanlar -ve profesörler- vardır, hatırlamak ve hatırlatmak istiyorum. Yoksa kavga dövüşün iyice ruhumuza işlediğine ben de tamamen ikna olacağım, yakındır. (mutlu sonla bitiremedim bu yorumu, Stefano Tani'nin ve sizin affınıza sığınıyorum)
July 22, 2013
This was a fascinating and thought-provoking study into how the traditional mystery/detective story has been adopted and adapted to reflect the uncertainties of the postmodernist world. For example, the concept of the antidetective not solving problems but instead finding a ‘nonsolution, the ambiguous perception of reality from the point of view of the detective’ (Tani 1984: 112).
It would be interesting to see a new edition of this title that continues this line of investigation.
Note: I did have to work hard to track down a version of this book but it was well worth the effort. Such a shame that it is not more readily available.
It would be interesting to see a new edition of this title that continues this line of investigation.
Note: I did have to work hard to track down a version of this book but it was well worth the effort. Such a shame that it is not more readily available.
February 27, 2009
This is a fascinating book tracing the history of detective fiction from authors such as Poe, Collins, Doyle, Christy and Sayers to the hard-boiled detectives of Chandler and Hammett to the deconstruction of the traditional detective story in the 20th century in the works of writers such as Jose Luis Borges and Umberto Eco. But, this book is much more than simply a recording of the evolution of the detective story. Much of twentieth century literature, Tani argues, is derived from the basic tenets of the detective story which are, in fact, the basic tenets of all fictional narratives. Italian himself and fascinated with American literature, Tani focuses on the fictive development of literature in Italy and America (rather than Great Britain for instance), comparing, contrasting and revealing similarities and differences between the development of the detective novel in each of these countries.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews