Of the Conduct of the Understanding

by John Locke

This letter shows the importance Locke attached to the Conduct, and its intended place within the body of the Essay. Unfortunately he never completed the work, which was finally published only in the Posthumous Works of 1706. The big topic which Locke was only just beginning to open up was that of the 'Ethics of Belief'. Every man, he tells us, should regulate his ascent by the evidence alone - a maxim easier to state than to understand, and easier to understand that to put into practice.

Genres: Philosophy, Nonfiction

160 pages, paper

First published January 1, 1706

About the author

Librarian Note: There is more than one author in the GoodReads database with this name.

John Locke was an English philosopher. He is considered the first of the British Empiricists, but is equally important to social contract theory. His ideas had enormous influence on the development of epistemology and political philosophy, and he is widely regarded as one of the most influential Enlightenment thinkers and contributors to liberal theory. His writings influenced Voltaire and Rousseau, many Scottish Enlightenment thinkers, as well as the American revolutionaries. This influence is reflected in the American Declaration of Independence.

Locke's theory of mind is often cited as the origin for modern conceptions of identity and "the self", figuring prominently in the later works of philosophers such as David Hume, Jean-Jacques Rousseau and Immanuel Kant. Locke was the first Western philosopher to define the self through a continuity of "consciousness." He also postulated that the mind was a "blank slate" or "tabula rasa"; that is, contrary to Cartesian or Christian philosophy, Locke maintained that people are born without innate ideas.

Reviews

[Yann · Rating 5 out of 5]

Ce petit ouvrage est un chapitre qui aurait pu compléter l'essai sur l'entendement humain de John Locke(1632-1704), mais qui n'a été publié qu'après la mort de l'auteur, à part. Il s'agit de dessiner une méthode permettant d'exercer correctement sa raison, sur la base des éléments établi dans son premier ouvrage.

J'ai entendu parler de Locke la première fois en lisant Voltaire. Ce français caustique, gai et railleur, ne ménageait personne avec ses traits mordants et sarcastiques. Il ne louait jamais personne, à l'exception d'un homme, cet anglais, ce qui n'a pas laissé de m'intriguer très fortement. J'ai lu avec plaisir ses écrits les plus courts, mais je me suis cassé la tête pendant des mois à trouver une édition de son Essai sur l'entendement humain: à l'époque, il n'y avait aucune édition poche disponible. J'ai du me rabattre sur un fac-similé de la traduction originale en français de son Essai, qu'il avait lui-même revue et corrigée.

La lecture a été lente, laborieuse, mais, sans exagération ni enthousiasme, c'est le seul livre de philosophie qui m'ait appris quelque chose de solide, le seul que j'ai voulu suivre de bon cœur jusqu'au bout sans décrocher à un moment, pensant que l'auteur se fourvoyait dans un labyrinthe dans lequel je n'avais pas envie de me perdre moi-même. Le chapitres sur les Puissances est remarquable. Plus tard, j'ai découvert que Hobbes avait déjà tracé la plus grande partie de cette méthode, et que Hume l'avait raffinée, mais Locke reste mon préféré, en grande partie pour son caractère.

Tout se base sur une philosophie du langage qui refuse l'obscurité et la confusion quant à la signification des mots: ces derniers doivent désigner des idées claires et précises. Les mots, l'étymologie, c'est la pensée elle-même. La logique est tout à fait inutile et secondaire pour parvenir à raisonner si elle ne manipule que des idées vagues et floues, que des mots aux définitions flottantes. Locke est ainsi un ennemi déclaré de la fatuité, de la présomption, du fanatisme, et de l'esprit de parti, et de tout ce qui blesse la vérité. Simple et affable dans ses manières, il aimait à citer cette maxime de La Rochefoucauld: La gravité est un mystère du corps inventé pour cacher les défauts de l'esprit..

Chacun possède les germes d'un bon emploi de ses facultés, mais il faut pour cela s'exercer, comme en toute chose. Pour Locke, rien n'y contribue mieux que l'étude des mathématiques: elles sont exemptes d'opinion et d'esprit de parti, ne se mêlent que de cohérence et de justesse, et n'ont aucune complaisance à l'égard de nos erreurs et faiblesses de raisonnement qu'elles sanctionnent immédiatement, si bien que l'on s'exerce à la prudence, à la modestie, à la probité, à la persévérance et à la rigueur en se frottant à elles.

Locke est souvent partisan d'une éthique du juste milieu: ne pas être trop présomptueux et rapide d'un côté, ni timoré et pusillanime d'un autre. Ne pas s'enfermer et refuser de cultiver son esprit d'un côté, mais ne pas non plus s'étouffer d'une masse désordonnée d'informations que l'on assimile mal et qui ne fait jamais qu'un simple verni que l'on acquiert sur les choses, sans aller au fond. A l'égard des opinions, il prône l'impartialité: au lieu d'aller criailler contre les préjugés des autres, ce qui ne fera jamais que les irriter et les endurcir, prenons le temps de passer nos propres opinions au feu de l'examen.

Ce petit livre complète admirablement bien l'essai sur l'entendement humain avec un point de vue éthique qui me charme en tout point, et confirme la très bonne opinion que j'ai de Locke, et des lumières anglaises. Il brille et irradie la chaleur bienfaisante de l'amour de la vérité et du bien.

[Jorden Kuijper · Rating 5 out of 5]

Nice little practical philosophy. It was written well and unlike some philosophy books, the texts were easy to grasp. It had a nice message that serves as a manual how one must think (although some ideas can simply not be realized in today's day and age)

[Marc Lamot]

A rather difficult read, because Locke is lurching around, there's no real system in his treatise. But it contains a number of interesting, modern insights about the use of your good sense.

[Jef Gerets · Rating 3 out of 5]

Klein pedagogisch boekje over hoe men het verstand moet gebruiken. Locke geeft de meest voorkomende valkuilen van het denken weer (zaken aannemen op basis van autoriteit, geen bronnen checken, etc) en geeft manieren om hier toch aandacht aan te geven.
Zou een mooi boekje zijn om te geven aan middelbare scholieren om te leren om kritisch na te denken. Althans dat zou Locke toch vinden.

[Alexander · Rating 4 out of 5]

Een interessant essay van John Locke (1632 - 1704) over het ontwikkelen van het menselijk verstand (de ratio) en de zoektocht naar waarheid. Niet door blindelings de dogma's en denkbeelden van een autoriteit te volgen, maar door zelf te onderzoeken, kritisch te redeneren en te vertrouwen op eigen waarneming (empirisme) en daar logische conclusies uit te trekken. Hierbij laat men zich niet leiden door emoties, maar door het verstand. Men oordeelt pas nadat men zich door eigen onderzoek en met open vizier geleidelijk een compleet beeld van de juistheid van een principe heeft gevormd. Daarbij weegt men (zonder vooringenomenheid) de argumenten van anderen zorgvuldig mee (hoor en wederhoor). Dit is de kern van de Verlichting, waarin de waarheid niet langer wordt bepaald door dogma's, traditie of religie maar door de wetenschap en de rede in een open, rationeel debat.

Wat mij in het bijzonder opviel is dat Lockes vertrouwen op de rede, zijn uitgesproken rationaliteit en hang naar de met het verstand beredeneerde en getoetste waarheid, moeilijk te rijmen lijkt met zijn religieuze opvattingen. Locke is geen voorstander van blind vasthouden aan religieuze dogma’s, maar toch komt in dit boek meermaals zijn geloof in God naar voren. Ik heb begrepen dat Locke destijds wel probeerde het bestaan van een schepper rationeel te beargumenteren, maar in mijn ogen schuurt dat nogal. Het bestaan van God is volgens mij bij uitstek het voorbeeld van een concept dat vaak van ouder en kerk (een autoriteit) op kind wordt overgebracht en geacht wordt kritiekloos te worden geslikt, zonder dat er enig onderzoek en empirisch bewijs aan ten grondslag ligt. Dat is het tegenovergestelde wat Locke predikt en wat mij betreft het zwakke punt van dit essay - hoewel ik natuurlijk begrijp dat je in de 17e eeuw vogelvrij was wanneer je agnostische of atheïstische ideeën verkondigde.

In dit licht zijn de volgende passages bijvoorbeeld frappant:

“Gemakzuchtige mensen zonder eigen verworvenheden erven dus lokale waarheden (want die zijn niet overal hetzelfde) en raken eraan gewend in te stemmen zonder over bewijsmateriaal te beschikken. De invloed daarvan reikt verder dan men denkt; want welke van die honderd vurige fanatici in alle partijen heeft ooit de leerstellingen onderzocht waarin hij zo streng is of heeft het ooit als zijn taak of plicht beschouwd dat te doen? Wie het noodzakelijk acht wordt van lauwheid verdacht en wie de daad bij het woord voegt van een neiging tot afvalligheid. Wanneer iemand zijn geest er eenmaal toe kan brengen stellig en fel te zijn over meningen waarvan hij het bewijs nooit en te nimmer onderzocht heeft, en dat met betrekking tot zaken die van het grootste belang voor hem zijn, wat zal hem ervan weerhouden deze snelle en gemakkelijke manier om het bij het juiste eind te hebben in minder belangrijke gevallen te gebruiken? (...) Daarom wordt ieder mens geleerd (en zou iedereen geleerd moeten worden) zijn instemming alleen door bewijs te laten reguleren; alleen wanneer hij daarop afgaat bevindt hij zich op de juiste weg. (...) welke middelen blijven er dan nog over om iemand te genezen die ergens zeker van kan zijn zonder het zelf onderzocht te hebben?” (p. 81-82). 

Waarom (in godsnaam, zou ik bijna zeggen) geldt dit niet voor religie? 

Anyway. In de omschrijving van dit boek op Goodreads staat terecht dat dit essay meer theoretisch dan praktisch is. Toch bevat het werk voor eenieder, en niet in de laatste plaats voor mijzelf, nuttige tips. Bijvoorbeeld dat het de zekerste en veiligste manier is om helemaal geen mening te hebben zolang men niet zelf tot in detail en onbevooroordeeld onderzoek heeft gedaan naar de voorliggende kwestie. Als ik mij daar in het voorgaande schuldig aan heb gemaakt, hoor ik dat (natuurlijk!) graag.

Verder is het erg leuk om daadwerkelijk eens iets van Lockes eigen werk te lezen, in plaats van over zijn werk (of zijn belevenissen op het Lost-eiland te bingen, ha-ha). Locke schrijft in lange, gelaagde zinnen, waardoor je tijdens het lezen de aandacht er 100% bij moet hebben. Een typisch kenmerk van de 17e eeuwse schrijfstijl van intellectuelen, zo heb ik mij door ChatGPT laten vertellen. Ook schroomt Locke niet voor herhaling om zijn punt duidelijk te maken. 

Locke stelt verder dat een gebrek aan kennis en een onvermogen tot het correct gebruik van het verstand meestal niet voortvloeit uit een gebrek aan aanleg, maar uit een gebrek aan oefening. De mens wordt als onbeschreven blad (tabula rasa) geboren. Kennis wordt vergaard door waarneming, ervaring en oefening: viresque acquirit eundo (al doende wordt het [verstand] sterker). Door het niet inspannen van de geest verwerft het nooit de reikwijdte en kracht die het van nature door oefening zou kunnen krijgen. Afgezien van de rol van genetica denk ik dat dit zeker juist is. Dit verklaart deels ook het hardnekkige bestaan van complotdenkers en antivaxxers.

“Slechts weinig mensen zijn van jongs af aan gewend strikt te redeneren en na te gaan hoe een waarheid via een lange reeks van gevolgtrekkingen afgeleid wordt uit haar uiteindelijke principes en de samenhang daarvan te observeren; dat iemand die er niet door regelmatige oefening aan gewend is zijn verstand aldus te gebruiken, niet in staat zal zijn zijn geest daartoe aan te zetten, wanneer hij ouder geworden is, hoeft ons niet meer te verbazen dan dat iemand niet opeens zou kunnen graveren of tekenen, koorddansen of mooi schrijven, die zich daarin nooit geoefend heeft.” (p. 22). 

Het is daarom niet verrassend dat Locke pleit voor educatie en het onderhouden van het verstand. Vertaald naar 2026: scherp je geest aan boeken en verwaarloos het niet door slaafs te scrollen, series te bingen en klakkeloos AI-output over te nemen. Locke trekt dan ook scherp van leer tegen intellectuele luiheid: iedereen heeft genoeg tijd om kennis te verwerven, en “wie dat niet doet koestert zijn onwetendheid en is daar aansprakelijk voor.”

Om met de vooruitziende blik van Locke af te sluiten:

“Zij wier ruime fortuin hen de gelegenheid en de hulp verschaft om hun verstand te ontwikkelen, zijn in ieder geval niet zo gering in aantal dat niet gehoopt kan worden dat er grote vooruitgang in allerlei soorten kennis geboekt zou kunnen worden (...).” (p. 31). 

[Ruby Ramgren · Rating 4 out of 5]

Very interesting read about how we should endeavor to know things and whether we have a duty to pursue truth. I thought it was an interesting read, but difficult, and required lots of concentration. Still worth it though

[Devin · Rating 5 out of 5]

An eye-opening discourse on what it means to be reasonable. It clearly defines the different parts of how to conduct ones understanding to find truth without bias or misunderstanding.

[Adri Groeneveld · Rating 2 out of 5]

"Hé, zullen we voortaan geen vooroordelen hebben?"
"Goed idee. Laten we ook gelijk maar aannemen dat logica het hoogste goed is na God?"
"Lock, je bent geniaal!"

[Jake Glenn]

Many men give themselves up to the first anticipations of their minds, and hold tenaciously to the opinions that first possess them; they’re often as fond of their first conceptions as of their first born, and refuse to back off from a judgment they have once made, or from any conjecture or conception they have once entertained… There is also a dangerous excess in the other direction, by those who always resign their judgment to the last man they heard or read.

The natural constitutions of some men put such a wide intellectual difference between them and some others that art and industry could never overcome it; and their very natures seem to lack a foundation on which to build things that other men easily manage. There is great inequality of basic ability among men of equal education, e.g. among inhabitants of the forests of America, among men—·disciples of the great philosophers·—in the schools of ·ancient· Athens. Still, I think that most men fall far short of what they could achieve at their different levels, through neglect of their understandings.

Thus, defects and weakness in men’s understandings as well as other faculties come from their not rightly using their minds;. . . .there is often a complaint of lack of basic abilities when the fault lies in the lack of a proper improvement of them. We often encounter men who are nimble and sharp enough in in making a bargain but appear perfectly stupid if you argue with them about religion.

Just as there is a partiality [see Glossary] to opinions, which (I repeat) is apt to mislead the understanding, so there is often [A] a partiality to fields of study, which is also prejudicial to knowledge and improvement. A man is apt to praise the science he is particularly trained in, as if it were the only part of knowledge worth having, all the rest being idle and empty pastimes. . . . This is an effect of ignorance, not of knowledge. . . . There’s nothing wrong with a man’s enjoying the science that he has made his special study; a view of its beauties and a sense of its usefulness adds to a man’s delight and warmth in the pursuit and improvement of it. But contempt for all other knowledge, as if it were nothing in comparison with one’s own favoured field, not only •is the mark of a vain or little mind but •harms the conduct of the understanding by cooping it up within narrow bounds and hindering it from looking into other provinces of the intellectual world that might be more beautiful and more fruitful than one’s own, and might provide—besides new knowledge—ways or hints whereby one might be better able to cultivate one’s own.

It shouldn’t be the aim of education to make the pupil a perfect learner in all the sciences, or indeed in any one of them, but to give his mind the freedom, disposition, and habits that can enable him to acquire any knowledge that he wants or needs in the future course of his life.

[Het Verloren Boek · Rating 4 out of 5]

Dit zou verplichte lectuur in elk onderwijs moeten zijn.

[Martijn van Duivenboden · Rating 3 out of 5]

Met het Leidraad Voor Het Verstand heeft John Locke een toegankelijk en praktisch filosofisch werk geschreven. Het moet wel vanuit de ontwikkeling van de Verlichting gelezen worden, want hoewel je vandaag de dag niet zonder verstand kan, wordt de functionaliteit van emotie achterwege gelaten. Zijn pleidooi voor de wetenschap en dan met name de wiskunde en de religie is actueel, maar moet nu worden aangevuld met kunst, sport en natuurlijk de filosofie zelf.
Locke roept op tot een goed gebruik van verstand. Iets waar we in de huidige tijd wel iets mee moeten. Terug naar een discussie over beschaving en blijven investeren in de wetenschap.
In één ding heeft Locke zijn genie bewezen en dat is de idee dat mensen samen een maatschappij vormen, als een sociaal contract dat op vrijwillige basis gesloten wordt. Dit is geen contract tussen de regering en geregeerden, maar tussen vrije mensen onderling, op basis van gelijkwaardigheid. Het volk staat deze vrijheid niet af aan de regering, de soevereiniteit berust nog steeds bij het volk. De taak van de regering is om het volk te beschermen, waarbij de rechten van het individu op leven, vrijheid en bezit het belangrijkste zijn. Maar dat staat dan weer niet geschreven in dit werk.

[Nathan · Rating 3 out of 5]

Surprisingly light, opening out onto the many ways human thinking goes awry. Cautionary, if nothing else.

[Dani Lensen · Rating 5 out of 5]

This truly is what the title says: a guide for the human understanding. This small book is an eye-opener. Everyone should read this. This definitely wasn't the last time I read it. 5/5 stars