روحالله خالقی (۱۲۸۵ خورشیدی - ۲۱ آبان ۱۳۴۴)، استاد موسیقی ایرانی، آهنگساز و نوازندهٔ ویولن بود. وی آهنگساز سرود «ای ایران» بود. خالقی از شاگردان اصلی علینقی وزیری بود و تلاش او برای احیای موسیقی ایرانی در دورانی که توجه رسمی به این موسیقی کاهش یافته بود، تأثیرگذار و مهم شمرده میشود. او کتابی به نام سرگذشت موسیقی ایران دربارهٔ سرگذشت موسیقی، موسیقیدانان و نوازندگان ایرانی همعصر خود و کتابی به نام نظری به موسیقی شامل نظریهای برای موسیقی ایرانی و غربی نوشتهاست
قطعات
رنگارنگ ۱ در دستگاه اصفهان، رنگارنگ ۲ در دستگاه ماهور، نغمههای ماهور (بر اساس غزل «دل میرود ز دستم...» از حافظ)، می ناب (بر اساس غزل «دیشب به سیل اشک...» از حافظ)، آه سحر (بر اساس غزلی از فروغی بسطامی)، بوی جوی مولیان (گلهای رنگارنگ شماره ۲۵۴)، جامجم، شب هجران، حالا چرا (بر اساس غزلی از شهریار).
قطعات امید زندگی، شب جوانی و شب هجران آثاری از خالقی هستند که در فیلم طوفان زندگی استفاده شدهاند.
سرودها
پند سعدی، دانش، شادی، هنر، امید، آذربایجان (شعر از رهی معیری)، اصفهان، ای ایران و نفت از کارهای وی است. سرود نفت در سال ۱۳۳۱ به مناسبت ملی شدن صنعت نفت تصنیف شدهاست و شعر آن از معیری است. سرود ای "ایران" تبدیل به سرود ملی اما غیر رسمی ایرانیان شده است
خالقی به جز آهنگسازی، به تنظیم و اجرای بسیاری از تصنیفهای قدیمی شیدا و عارف قزوینی برای ارکستر نیز پرداختهاست. وی تعدادی از آهنگهای علینقی وزیری مانند شکایت، نی، خریدار تو، دلتنگ، و کاروان را با ارکستر اجرا و رهبری کردهاست.
تصنیف خاموش آخرین اثر خالقی است. این آهنگ در دستگاه ماهور ساخته شدهاست و ارکستر گلها آن را به رهبری خالقی و با همراهی پیانوی جواد معروفی به شمارهٔ گلهای رنگارنگ ۲۳۷ اجرا کردهاست. شعر این تصنیف از رهی معیری است. نه دل مفتونِ دلبندی، نه جان مدهوشِ دلخواهی نه بر مُژگان من اشکی، نه بر لبهای من آهی
نه جان بینصیبم را، نه از شمعی نه از جمعی ندارد خاطرِم الفت، نه با مِهری نه با ماهی
کیم من، آرزو گم کردهای تنها و سرگردان نه آرامی، نه امیدی، نه همدردی، نه همراهی
گَهی اُفتان و خیزان، چون غُباری در بیابانی گَهی خاموش و حیران، چون نگاهی بر نظرگاهی
رهی تا چند سوزم، در دل شبها چو کوکبها به اقبال شَرر نازم، که دارد عُمر کوتاهی
آثار تألیفی
کتابهای خالقی عبارتاند از
نظری به موسیقی در ۱۳۱۶ و ۱۳۱۷ کتاب هماهنگی در ۱۳۲۰ (ترجمه) سرگذشت موسیقی ایران: جلد اول این کتاب در ۱۳۳۳، جلد دوم در ۱۳۳۵ و جلد سوم آن پس از مرگ خالقی به کوشش ساسان سپنتا توسط مؤسسهٔ فرهنگی-هنری ماهور در ۱۳۷۷، ۱۳۸۰ و ۱۳۹۰ منتشر و تجدید چاپ شده است کتاب ویولن تار و سهتار
خالقی مجلهٔ چنگ را نیز منتشر کرد که کلاً چهار شماره از آن چاپ شد. وی در مجلههای موزیک ایران و موسیقی نیز مقالاتی نوشتهاست
روح الله خالقی یکی از بزرگان موسیقی ایران است و آثار جاودانی در آهنگسازی از او به جای مانده است چون قطعه ضربی اصفهان به همراه تصنیف بهار دلنشین با ترانه ای از روانشاد بیژن ترقی، بوی جوی مولیان بر اساس غزل مشهور رودکی و تصنیفی بر اساس غزل مشهور شهریار «آمدی جانم به قربانت ...» و شاهکار وی در زمینه آهنگسازی که تا استخوان همه ایرانیان رفته است سرود «ای ایران» با ترانه جاودانه روانشاد گل گلاب. او جدا از توان نوازندگی بالا و آشنایی با کمپوزیسیون و هارمونیک، مهمترین تاریخ موسیقی آکادمیک ایران را گردآوری و در دو مجلد به چاپ رسانید. جلد سوم آن نیز به یاری دکتر ساسان سپنتا بعدها منتشر شد. از دیگر زحمات او پایه ریزی منابع آکادمیک برای آموزش موسیقی است. اما درباره این کتاب باید بگویم که یکی از خواندنی ترین منابع تاریخی است که تا کنون خوانده ام و خواندن آن را به تمامی دوستداران موسیقی ایران توصیه می کنم.