Ο Δημήτρης Τζάνογλος γεννήθηκε το 1992 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Η συλλογή διηγημάτων "Στον ιστό" (εκδόσεις Κυψέλη, 2020) είναι το πρώτο του βιβλίο. Από τις εκδόσεις Έναστρον κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές "Λίθοι προς χρήση" (2024) και "Μαγνητική ρουτίνα" (2025). Ποιήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.
Ο Τζάνογλος στο έργο του περιγράφει ανθρώπινα τις ζωές και το πώς διαμορφώνονται εντός της καθημερινής αστικής ρουτίνας. Τα πάθη δεν διαχωρίζονται σε κύρια και δευτερεύοντα, τίποτα δεν είναι μεμπτό, όλα είναι μεμπτά, όλα συγκρούονται και τελικά επέρχεται ισορροπία. Ποιήματα που μοιάζουν με πεζά και η θέση τους στη συλλογή φέρνει ένα κύκλο συναισθημάτων που μάλλον ο δημιουργός τους προσπάθησε να προκαλέσει. Οπωσδήποτε αξίζει να διαβαστεί!
Υπέροχα ποιήματα. Απλά και δυναμικά, στοχεύουν κατευθείαν στην καρδιά του κατοίκου αυτής της ομορφάσχημης πόλης. Κορυφαίο ποίημα για μένα το ''Εγώ;''. Είναι το αγαπημένο μου και με εκφράζει απόλυτα, όχι ότι τα υπόλοιπα δεν αξίζουν, όλη η ποιητική συλλογή είναι πολύ καλή. Όλα όμως είναι τόσο αξιόλογα, δεν υπάρχει κανένα αδύναμο ανάμεσά τους. Πολύ καλός ποιητής, τον γνώρισα στην παρουσίαση της συλλογής, μιλήσαμε λίγο, μου υπέγραψε το βιβλίο και πολύ χάρηκα. Αξίζει να διαβαστεί.
Τα ποιήματα του Δημήτρη Τζάνογλου είναι φτιαγμένα από μοναξιά και μυρωδιές ανθρώπων. Η διαδρομές και η παρουσία του άλλου. Της άλλης. Η βία που συνυφαίνεται με το συμπίλημα των σχέσεων μέσα στην πόλη. Δεν παριστάνει τίποτα δεν περιμένει τίποτα η "λήθη"• μόνο οι λίθοι φαίνεται να δίνουν λύση. Πόλη. Αθήνα. Μυρίζει μπύρα το βιβλίο, καυσαέριο και επιθυμίες!!!!
Πολύ ωραία συλλογή που είναι πραγματικά αυτό που λέει ο τίτλος. Προτίμησα το δεύτερο μισό όπου η γλώσσα ήταν πιο ωμή. Μπορεί σε κάποια σημεία να μου φάνηκε απλοϊκή αλλά τη βρίσκω πολύ πιο ειλικρινή και ποιητική σε αντίθεση με πολλές συλλογές που έχουν βεβιασμένη ποιητικότητα για να μετριούνται ως τέτοιες. 3,5 *
Δεύτερη δουλειά του Τζάνογλου. Σα να πήρε το πρώτο του βιβλίο και να το έκανε ποίηση. Ένα μείγμα πεζού και ποίησης που είναι τόσο οικείο όταν το διαβάζεις.
Η συλλογή Λίθοι προς χρήση του Δημήτρη Τζάνογλου είναι ένα έργο που χτίζεται στην καθημερινότητα. Η γλώσσα του είναι απλή αλλά όχι απλοϊκή, άμεση αλλά χωρίς επιτήδευση. Τα ποιήματα μοιάζουν με πρόζα σε ελεύθερους παλμούς: ο αφηγητής παρατηρεί, συγκρίνει, κατηγορεί, αμφισβητεί, συνήθως τον εαυτό του πρώτα. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση ότι η πόλη, οι άλλοι, οι επιθυμίες και ο φόβος συνυπάρχουν και συγκρούονται. Δεν είναι όλα τέλεια. Κάποιες στιγμές τα σχήματα δείχνουν λίγο πιο προφανή, αλλά ακριβώς η ειλικρίνεια κάνει τη διαφορά. Είναι μια συλλογή που με άγγιξε, που με έκανε να νιώσω ότι οι “λίθοι” δεν είναι μόνο βάρη αλλά και μέρη μας, χρήσιμα, αν τους δώσουμε θέση.