คำสาปแม่ กรงขังลูก

by Aya Saito, 齊藤 彩, วิลาสินี สาโรวาท (Translator)

“ถึงตอนนี้ ฉันก็มั่นใจว่าไม่แม่ก็ฉัน ใครสักคนจะต้องตาย ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ไม่มีวันจบ”

คดีฆาตกรรมที่เขย่าขวัญไปทั่วเกาะญี่ปุ่น เมื่อลูกสาวลงมือฆ่าหั่นศพแม่บังเกิดเกล้า เจาะลึกชีวิต ความสัมพันธ์ แรงจูงใจ และสภาพจิตใจของลูกสาวที่ตกอยู่ในเงื้อมมือของแม่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก บงการชีวิตทุกลมหายใจ จนไปสู่วันที่เธอยอมกลายเป็นฆาตกรเพื่อปลดปล่อยชีวิตของตัวเองให้เป็นอิสระสักครั้ง



“...เป็นอุทาหรณ์ให้สมาชิกในครอบครัวได้กลับมาทบทวนตัวเองว่าความคาดหวังของผู้ใหญ่นั้นสร้างบาดแผลให้ลูกหรือไม่... ตังค์ขอให้ผู้อ่านทุกท่านมีความหวังและกำลังใจที่จะสร้างครอบครัวอบอุ่น แน่นแฟ้น และอิสระในการเลือกเส้นทางชีวิตของตนเองได้”

หมอตังค์ มรรคพร เจ้าของช่อง YouTube : Tang Makkaporn



“ความรุนแรงที่แฝงเร้นภายใต้ความรัก และความคาดหวังจากสมาชิกในครอบครัว อาจเป็นอะไรที่น่ากลัวและเจ็บปวดทุกข์ทรมานที่สุด“

ฟาโรห์ THE COMMON THREAD

Genres: Nonfiction, Japan

216 pages, Paperback

First published January 1, 2022

Reviews

[Makmild · Rating 3 out of 5]

คำสาปแม่ กรงขังลูก เป็นเรื่องจริง เป็นคดีจริงๆ ที่เกิดขึ้นที่ญี่ปุ่น มายเองก็เคยอ่านคดีนี้ผ่านตาทางโซเชียลมีเดียมาบ้างเหมือนกัน จึงดีใจมากที่ไดฟุกุได้นำเล่มนี้มาแปล ซึ่งเป็นทั้งบันทึกเหตุการณ์และการเขียนจดหมายโต้ตอบระหว่างอาการิ (ผู้ต้องหา) กับนักข่าวที่นำเรื่องนี้มาเรียบเรียงให้เราอ่าน

คดีนี้คือ ลูกสาวฆ่าหั่นศพแม่ เรียกได้ว่าเป็นคดีสะเทือนขวัญในช่วงปี 2018 ซึ่งตัวลูกสาวในตอนแรกเองก็ไม่ได้ยอมรับว่าตัวเองเป็นลงมือกระทำ จนเมื่อสารภาพความออกมาเราจึงได้เห็นแรงจูงใจอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์สลดครั้งนี้

เป็นอีกครั้งที่ทำให้เราได้แต่ตั้งคำถามว่า “นี่คือความรักแบบใดกัน” “นี่เป็นความรักจริงๆ หรอ“ ไปตลอดทั้งเล่ม เราจะได้เห็นสิ่งที่แม่พยายามยัดเยียดให้กับลูกตั้งแต่ความฝันที่อยากจะเป็นหมอ ความพยายามที่อยากให้ลูกเหนือกว่าทุกคน และการบังคับขู่เข็นไปจนถึงการทำโทษทั้งด้านร่างกายและจิตใจ ที่ในเล่มเขียนเอาไว้ด้วยว่า “ข่มขืนทางจิตใจ” ซึ่งเราว่ามันเป็นคำที่ถูกต้องมากๆ

ตอนคุยกับเพื่อนๆ เมืองหมี (และมิตรสหายอีกหลายคน) มักพูดตรงกันว่าความสัมพันธ์ของแม่และลูกสาวเป็นเรื่องยากที่จะกล่าวถึงด้วยคำพูดง่ายๆ และซับซ้อนมากกว่าที่เห็นนัก ในเล่มนี้เราก็จะได้เห็นจิตใจของอาการิ (คนลูก) ที่มีต่อแม่ว่ามันซับซ้อนมากจริงๆ มันไม่สามารถพูดได้ว่ารักหรือเกลียด แต่มันทั้งรักและเกลียดจนหน้าสุดท้ายของเล่มจริงๆ ตอนเล่มเจนเนตต์ เราว่าคำถามอย่าง เจนเนตต์รักแม่มั้ย หรือแม่รักเจนเนตต์มั้ยตอบยาก แต่เล่มนี้โดยส่วนตัวแล้วว่าเราว่ามันตอบง่ายว่า ทั้งอาการิและทาเอโกะ (แม่) นั้นต่างรักกันแต่มันเป็นความรักที่แบบ อะไรวะ แล้วการใช้ความรัก ความห่วงใยบังหน้าแล้วด่าทอ ทำร้ายกันมันเรียกว่าความรักได้หรือไม่นะ ก็ได้แต่อ่านไปสงสัยไป

เนื่องจากเล่มนี้ไม่ใช่ memoir แต่เป็นการเรียบเรียงจดหมายโต้ตอบระหว่างอาการิกับนักข่าว เราจึงไม่ได้เห็นสภาพจิตใจจริงๆ ของอาการิ หรือไปจนถึงขั้นได้รับการบำบัดของอาการิเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันน่าเศร้ามากๆ ที่เด็กที่โดนปฏิบัติและเลี้ยงดูแบบผิดๆ ตั้งแต่เด็กยันโต โดนกดดันให้สอบเอนท์หมอเก้าปีแต่ไม่ติด ทำร้ายร่างกายและจิตใจแบบนี้แต่จนเข้าคุกแล้วเราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะได้รับการรักษามั้ย

มีหลายอย่างในเล่มที่เราสนใจ แต่ไม่ได้รับการกล่าวถึง เช่น สภาพครอบครัวของทาเอโกะ (คนเป็นแม่) เป็นอย่างไร ทำไมถึงกลายเป็นคนประสาทแดกแบบนี้ไปได้ ในเล่มกล่าวถึงเพียงว่าทาเอโกะถูกเลี้ยงดูโดยครอบครัวของน้องสาวแม่ แม่ของทาเอโกะนั้นย้ายไปอยู่อเมริกาและส่งเพียงเงินกลับมาให้ลูกเท่านั้น เราว่าเบื้องหลังของคนเป็นแม่ต้องมีอะไรแหละไม่งั้นไม่เป็นแบบนี้ หรือการกล่าวถึงพ่อ ถึงแม้จะมีอยู่เรื่อยๆ แต่ก็เป็นเพียงไม้ประดับในเล่มนั้นเรารู้สึกว่ามันลอยไปลอยมา ทั้งๆ ที่ถ้าพ่ออยู่ดวยกันตั้งแต่ต้นเรื่องอาจจะไม่ได้จบลงแบบนี้ และครอบครัวนี้ก็อาจจะไม่ได้เจอเรื่องแบบนี้ จนไปถึงวิธีการเล่าเรื่องและเรียบเรียงในเล่มที่ดูให้ความสำคัญเรื่องความกตัญญูและความรักสายสัมพันธ์แม่ลูกจนหน้าสุดท้าย เราว่ามันเอเชียมากๆ ยิ่งเทียบกับฝั่งฝรั่ง (แม้เจนเนตต์ไม่ได้ฆ่าแม่เพราะแม่ชิงตายไปก่อน) เรายิ่งรู้สึกว่าฝั่งเอเชียแทบไม่ได้ให้ความสำคัญกับสภาพจิตใจของคนเลย

ส่วนตัวแล้วการอ่านเล่มนี้เลยไม่ได้ทำให้เราเข้าใจสภาพจิตใจของคนเป็นแม่เพิ่มขึ้น หรือเหตุปัจจัยที่ทำให้แม่เป็นแบบนี้ เพราะแม่ตายไปแล้ว และคนตายพูดไม่ได้ แต่ได้ทำความเข้าใจในส่วนของผู้ต้องหาว่าก่อนที่เขาจะกลายเป็นฆาตกรนั้นก็ตกเป็นเหยื่อของความรักมาก่อน มันเป็นคดีที่เศร้ามาก ถ้าแม่ไม่ตายเราก็ไม่รู้ว่าลูกจะได้มีโอกาสพูดแบบนี้มั้ยหรือลูกจะตายก่อน เพราะอ่านแล้วสภาพของแม่กับลูกคู่นี้คือไม่ใครสักคนต้องตายก่อนอีกฝ่ายถึงจะได้เป็นอิสระจริงๆ สิ่งที่เราเสียดายที่สุดในเล่มคือไม่ได้เห็นความพยายามของรัฐหรือคนนอกที่จะใส่ใจดูแลสภาพจิตใจของอาการิเลยแม้แต่น้อย ได้แต่หวังว่าเมื่ออาการิออกมาจากคุกแล้วนอกจากจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ก็ขอให้ได้ดูแลจิตใจตัวเองด้วยนะ

[Plaifar.S]

เราให้คะแนนเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ ไม่รู้จะอธิบายยังไง เรื่องราวมันสะสม ซับซ้อน ละเอียดอ่อน พอเป็นเรื่องจริงไม่ใช่เรื่องแต่ง เรารู้สึกหนักๆ หน่วงๆ มากเลย เราอ่านเล่มนี้นานมาก ด้วยความที่เคยผ่านบทบาทลูก แล้วปัจจุบันก็เป็นบทบาทแม่ เลยสำรวจตัวเองผ่านการกระทำของทั้ง2ฝั่งไปตลอดทางเลย การหยิบยื่นความรักพร้อมความคาดหวัง ให้กับคนๆนึง อาจกลายเป็นการสะสมความรุนแรงภายในตัวผู้กระทำและโดนกระทำอย่างไม่รู้ตัว หากมองเรื่องราวนี้ให้เป็นอุทาหรณ์ ย้อนมองตัวเอง นำมาปรับใช้เป็นแนวทางในการสร้างครอบครัว และการให้พื้นที่อิสระกับแต่ละคนที่ต้องการจะเลือกใช้ชีวิตในแบบของตัวเองได้ หนังสือเล่มนี้ก็นับว่าเป็นประโยชน์มากๆ จริงๆ ค่ะ

[May Sa · Rating 4 out of 5]

มันแบบจุกอะ คสพแม่ลูก ละเรื่องจริงด้วย

[Mirai · Rating 4 out of 5]

หนังสือสารคดีว่าด้วยคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญของญี่ปุ่นคดีหนึ่งซึ่งลูกสาวได้ลงมือฆ่าหั่นศพแม่ของตัวเอง โดยหนังสือเล่มนี้จะพาคนอ่านไปเจาะลึกถึงเบื้องลึกถึงสถานการณ์และสภาพจิตใจของผู้เป็นฆาตกรที่ก่อเหตุฆาตกรรมดังกล่าว

เล่มนี้เป็นเรื่องจริงที่รูปแบบการบรรยายออกจะคล้ายเรื่องแต่งเพื่อให้อ่านง่ายเข้าถึงความรู้สึกตัวละคร เป็นเหมือนอุทาหรณ์ที่สะท้อนให้เห็นชีวิตเด็กคนหนึ่งที่ต้องทนแบกรับความกดดันและความคาดหวังของผู้เป็นแม่ จนก่อให้เกิดความกดดันและการใช้ชีวิตแบบที่ไม่เป็นตัวเอง สุดท้ายแล้วจะเกิดโศกนาฎกรรมอันน่าสลดขึ้น

เป็นหนังสือที่หดหู่และน่าเศร้ามากนะ อ่านจบก็รับรู้ได้ว่า คงไม่มีความเจ็บปวดใดที่สาหัสเท่ากับความเจ็บปวดที่เกิดจากคนในครอบครัวแล้ว

[Meaw T. · Rating 5 out of 5]

ร้องไห���ตาบวมหนักมากๆ มันเรียลมากๆสำหรับเด็กคนนึงที่ถูกทางบ้านกดดันจนจะเป็นบ้า อันนี้แบบลำเอียงส่วนตัวเพราะหลายๆประโยคที่แม่พูดกับอาการิ เป็นประโยคที่เราเคยได้ยินมาก่อนในชีวิตจริงของตัวเอง แค่เราอาจจะโชคดีกว่าอาการิหน่อยที่พอจะหัวดีอยู่บ้าง

เบื้องหลังความสำเร็จของลูกหลายๆคนมันก็มาจากแม่แบบนี้แหละ แต่ก็ต้องดูลูกด้วยไงว่าสมองพอไปไหวไหม ไม่ไหวก็พอ เปลี่ยนไปทางอื่นแทน ตัดใจยอมรับความจริง อันนี้แม่ดันทุรังเกินจนพาลูกสอบหมออยู่ 9 ปีอ่ะ บวกกับความประสาทแดกของแม่ที่ทั้งด่า ทั้งกักขัง ทั้งทำร้ายร่างกาย จะเห็นเลยว่ามันซับซ้อนมากกว่าจะผลักดันคนหนึ่งคนเป็นฆาตกรได้ เพราะไม่ใครสักคนต้องตายจริงๆ เรื่องบ้าๆนี่มันถึงจะจบอ่ะ

ในความเป็นหนังสือสารคดีต้องบอกก่อนว่า เขารวบรวมมุมมองจากจดหมายโต้ตอบกับอาการิที่เป็นฆาตกรกับเอกสารเกี่ยวเนื่องต่างๆในคดี ดังนั้นมันอาจจะไม่สามารถลงลึกในรายละเอียดกว่านั้นได้ทั้งคำพิพากษาตัวเต็มหรือประวัติของคุณแม่อาการิ แต่ก็เพียงพอที่จะเข้าอกเข้าใจความรู้สึกของลูกคนนึง เข้าใจจริงๆแบบร้องไห้ตามจนตาบวมจริงๆโดยเฉพาะพาร์ทที่อาการิโดนชมครั้งแรกในชีวิตจากผู้ต้องขังด้วยกันเอง ทั้งที่ชีวิตนี้แม่ไม่เคยชมเลย สะอึกสะอื้นเหมือนคนบ้า สุดท้ายนี้ขอให้พ้นโทษและได้มีชีวิตที่ดีตามทางที่ตัวเองเลือกเดินต่อไปนะคุณอาการิ

[Ek Guevara · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้เป็น non-fiction ว่าด้วยเรื่องคดีสะเทือนขวัญคดีหนึ่งช่วงก่อนโควิดระบาดไม่นานโดยประกอบเรื่องขึ้นมาจากหลักฐาน คำให้การในศาล และจดหมายโต้ตอบระหว่างผู้เขียนกับคนคนหนึ่งที่มีส่วน้กี่ยวข้อง

ประเด็นหลักคือเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัว การเอาความฝันของพ่อ/แม่ไปให้ลูกหลานแบกรับไว้ การแข่งขันอย่างเข้มข้นในการสอบเข้าเรียนระดับที่สูงขึ้น

[book · Rating 4 out of 5]

看的很心累的一本書

[Nuttawat Kalapat · Rating 4 out of 5]

ทำให้เห็นเลยว่าครอบครัวญี่ปุ่นกดดันสุดๆ เรียยเรียงมาดีมากๆครับ

[Percy Yue · Rating 3 out of 5]

很悲傷的一本書，估不到日本也有如此癲狂的母親，一直以為強國和韓國的母親才會這樣。母親的格局真的影響子女一生。書中女主角終其一生也脫離不了母親的羈伴。

[Mie · Rating 5 out of 5]

終盤に差し掛かるまで、この本から希望を見出すことは考えられないと思った。
何度も、救いを求めたあかりさん。それに対し、何もすることができなかった社会。

でも逮捕後、あかりさんはいままで触れることが少なかった人の側面に触れることになる。大西裁判長の理解。父親の愛。他人からの応援の言葉。
それらがあかりさんが真実を話すことにつながる。
人生において、どうしてこの人はこういう嘘をつくのだろうとか、どうしてこういう性格なのだろう、と思う人はいる。そういう人たちはもしかしたら、自分ほど恵まれた環境で育たなかった、というだけなのかもしれない可能性を忘れたくない、と思った。

[Duangkamol L. · Rating 3 out of 5]

คำสาปแม่ กรงขังลูก
- Aya Saito เขียน
- วิลาสินี สาโรวาท แปล

หนังสือ true crime ที่เกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น โดยผู้ก่อเหตุคือลูกสาว ส่วนผู้ถูกฆาตกรรมคือแม่แท้ ๆ ของเธอเอง

เนื้อเรื่องจะเน้นบอกเล่าถึงความรู้สึก บาดแผลทางจิตใจ และแรงจูงใจในมุมมองของลูกสาวตลอดทั้งชีวิตกว่า 30 ปีที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่กับแม่ที่คอยบังคับ และกักขังเธอด้วยความต้องการและความคาดหวังของแม่เอง


🤬 ---- ความคิดเห็นส่วนตัว ---- 🤬

อ่านแล้วสงสารลูก อึดอัดอีแม่ที่เอาแต่ด่า แล้วก็โกหกสร้างเรื่องให้ตัวเองดูดีน่าสงสาร แล้วก็โบ้ยความผิดให้ลูก.. แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทั้ง ๆ ที่ตัวเองเกลียดลูกขนาดนั้นแล้วจะคอยไปตามลากลูกกลับมาบ้านทำไมทุกครั้งที่ลูกพยายามหนีออกจากบ้านไปมีชีวิตของตัวเอง

ส่วนพ่อก็เหมือนจะใจดีคอยดูแลลูกหลังที่รู้ว่าลูกโดนจับติดคุก แต่คิด ๆ แล้วคือก็หนีออกไปคนเดียวไม่พาลูกไปด้วย ไม่ช่วยลูกให้ออกมาจากแม่ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็คือไม่ไหวแล้วจนต้องหนีออกมา.. ก็ไม่รู้ว่าพ่อไม่เคยรู้ว่าแม่กดขี่ลูก หรือลูกไม่บอกพ่อ หรือเพราะพ่อเองก็แทบเอาตัวเองไม่รอด

พออ่านแล้วก็อยากอ่านในมุมมองของแม่ด้วย อยากรู้ว่าแม่รู้สึกยังไง มีเหตุผลอะไรที่ทำสิ่งต่าง ๆ นั้นออกไป แต่ก็คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะแม่ก็ได้เสียชีวิตไปแล้ว.. หนังสือเล่มนี้จึงเป็นเหมือนการฟังความข้างเดียวกับหลักฐานข้อความแชทในมือถือเท่านั้น


❓---- คำถาม ----❓

มีอยู่ 1 จุดที่อ่านแล้วงง ถ้าใครทราบรบกวนช่วยไขข้อข้องใจให้หน่อยได้มั้ยคะ.. มีอยู่ตอนหนึ่งที่ลูกบอกว่า "ฉันไม่เคยวาดฝันไว้เลยว่าอนาคตอยากทำงานเป็นหมอ" แต่ว่าอีกบทก็บอกว่าถึงแม้ว่าเธอจะสอบไม่ติดถึง 9 ปีแต่เธอมีแรงบันดาลใจที่ทำให้เธอหลงไหลอาชีพนี้ และเธอบอกว่า "อยากเป็นหมอเท่ ๆ แบบนี้บ้างจัง!"

สรุปแล้วตั้งแต่แรกตัวลูกอยากเป็นหมอ หรือไม่อยากเป็นหมอกันแน่นะ? ทั้งหมดทั้งมวลเป็นแค่ความต้องการของแม่เหรอ? หรือบางส่วนก็เป็นความต้องการของลูกเองเหมือนกัน? ไม่นับที่เธอคิดว่าสอบต่อไม่ไหวเพราะตกมาหลายรอบแล้วนะคะ

[A Kuamanee · Rating 5 out of 5]

ก่อนจะอ่านหนังสือเล่มนี้ก็เคยรู้คร่าวๆเกี่ยวกับคดีนี้มาบ้าง แต่ตอนนั้นไม่ได้ลงรายละเอียดอะไรมากเลยยังเหลือความสงสัยไว้ในใจว่าทำไมอาการิไม่หนีออกมาล่ะ ทนอยู่ทำไมตั้งหลายปี ทั้งๆที่บรรลุนิติภาวะแล้ว พอได้มาอ่านหนังสือเล่มนี้ทำให้เข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้ เพราะไม่ใช่ทำไมไม่หนี แต่มันหนีไม่ได้ต่างหาก

ยิ่งอ่านก็ยิ่งเข้าใจมากยิ่งขึ้นว่าทำไมท้ายที่สุดแล้วอาการิถึงเลือกจบปัญหากับแม่ด้วยวิธีแบบนั้น สงสารที่ต้องเสียเวลาไปหลายสิบปีถึงจะได้มีโอกาสใช้ชีวิตของตนเอง แล้วแม่ก็สมควรโดนแล้ว จริงๆถือว่าตายง่ายไปด้วยซ้ำ

ถึงแม้ในหนังสือจะไม่ได้เล่าปูมหลังของแม่มาก แต่มันก็ชัดเจนแล้วว่าแม่ก็แค่ผู้หญิงขี้แพ้คนหนึ่ง ไปอยู่อเมริกาเป็นปีแต่กลับสอนภาษาอังกฤษลูกไม่ได้ แถมสอนหนังสือก็สอนลูกแค่คณิตระดับประถมแล้วไม่เคยสอนอีกเลยเพราะไม่มีปัญญา จริงๆ ‘แม่’ ในเรื่องราวนี้ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย เพียงแต่แม่ที่เป็นคนขี้แพ้เลเวลแม่ของอาการิมักอยู่ในรูปของพ่อเสียมากกว่า อ่านแล้วก็สงสารและเห็นใจอาการิ

[Faraway S. · Rating 4 out of 5]

ชีวิตของคุณอาการิไม่ง่ายเลยจริง ๆ น่าเศร้าที่คนคนหนึ่งต้องกลายเป็นปีศาจด้วยน้ำมือของแม่ตัวเอง ถ้อยคำผรุสวาทที่แม่สาดใส่หัวใจลูก สารพัดคำร้าย ๆ ที่ขุ่นระคายหัวใจ ถ้อยประณามหยามเหยียดพรากคุณค่าความเป็นมนุษย์ไปจากตัวลูกจนลูกไม่เชื่อว่าตัวเองมีค่า ทั้งที่แค่เป็นคนธรรมดาก็มีค่าพอแล้วนะ ไม่จำเป็นต้องได้เกรดดีก่อนถึงจะเป็นลูกรักของแม่ การทำร้ายร่างกายลูกอย่างรุนแรง และความรุนแรงทั้งทางกายและใจอีกมากมายล้วนหลอมเด็กคนหนึ่งให้โตมาเป็นผู้ใหญ่บิดเบี้ยว อาการิเรียนรู้การโกหกพกลม และสร้างเรื่องเป็นตุเป็นตะมาจากแม่ทั้งสิ้น ถึงได้บอกว่าแม่สร้างปีศาจในตัวลูกขึ้นมาเอง

แต่ความผิดก็คือความผิด หวังว่าหลังพ้นโทษ คุณอาการิจะได้ใช้ชีวิตที่ตัวเองกำหนดเองตามคำอวยพรของผู้พิพากษาโอนิชิ

[Akemi · Rating 5 out of 5]

It was hard to read because the abuse of the daughter by the mother was so severe over a long period of time. It was exactly like the life of a guard and a prisoner, a story that would not have ended if one of them had not died. I can't help but wonder what would have happened if she had been able to escape earlier. The trauma she has had to bear must be quite deep, as her mother tormented her for many years. Nevertheless, I hope that she will now be able to lead the life she has chosen for herself.

[janeny ไก่บิน · Rating 4 out of 5]

เป็นสไตล์การเล่าเหมือนอ่านไดอารี่บางช่วง ว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง แล้วแม่แบบในหนัฃสือก็มีจริงๆ อาจเป็นส่วนใดส่วนหนึ่งของเล่มนี้ก็ได้ คำพูดมันก็เหมือนมีดที่เอามาทำร้ายกัน เหมือนในข่าวที่ชอบไล่ลูกหลานไปตาย แล้วก็มีข่าวว่าไปตายจริงๆ มันสะท้อนสังคมครอบครัวอยู่พอสมควร อยากให้ลองได้อ่านกัน ไม่รู้จะสงสารใครดีเลยเพราะน่าเศร้าทั้งคู่ และมาจากคดีจริง

[prefer nap · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วก็หดหู่ อาจจะพูดได้ไม่เต็มปากว่าเห็นด้วยกับสิ่งที่อาการิ(นามสมมุติ)ทำ แต่ในเมื่อเราไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกของคนอื่นได้100% = เราไม่สามารถตัดสินในการกระทำของใครได้เลย ความอึดอัดที่อาการิได้เจอมาทั้งชีวิต นี่อาจจะเป็นทางเลือกเดียวจริงๆที่ทำให้เธอหลุดพ้นได้ หลังจากได้ออกมาเจอท้องฟ้าและดวงตะวันอีกครั้งขอให้ได้ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุขนะคะ

[Suzu · Rating 5 out of 5]

タイトルに惹かれて買って、一気に読み切るかもしれなかったけど、やはり重くて重くて、二ヶ月かかって読み切った。不幸しか言えないかな。

[Jessica (too shy to go out and socialize)]

Difficult to rate. I'm sorry for what happened to her.

[splene · Rating 4 out of 5]

Mother daughter relationships are tough

[Copper · Rating 4 out of 5]

หนังสือไม่ยาวมาก และดีกว่าที่คาดไว้
อ่านจบยังรู้สึกหน่วงๆในอารมณ์ มันสะเทือนใจ มันอึดอัดไปหมด ทั้งฝั่งแม่ที่สร้างบ่วงมายึดเหนี่ยวทั้งตัวเองและลูก จนสุดท้ายหาทางแก้ออกไม่ได้ ส่วนลูกน่าสงสารสุด เพราะเข้าใจมาตลอดว่าที่ทำคือถูกแล้ว เหมือนอยู่ในโลกปิดมาตลอด พอมันสะสมจนถึงขีดจำกัด เวลาระเบิดออกมาเลยรุนแรงมาก
คดีนี้ เราสงสารลูกมากกว่าแม่นะ และเราไม่เข้าใจว่า ทำไมพ่อถึงเลือกตัดช่องน้อย มากกว่าที่จะพาลูกออกมาจากสถานการณ์แบบนี้

[Emi · Rating 3 out of 5]

読んでいるだけでしんどかった。ずっと否認していた殺害を認めるに至った理由には涙が出た。母親はどうしてこんなふうになってしまったんだろう。

[Yumiko Hansen · Rating 4 out of 5]

3.5 stars 🌟

[กิ๊ก อึนอึน · Rating 4 out of 5]

เพิ่งเข้าใจความรู้สึกของโฮสต์พอดแคสรายการโปรด เวลาบอกว่าดิ่งมากตอนรีเสิร์ตบางเรื่องมาเล่า