Na een carrière bij de radio (Studio Brussel), in de rockjournalistiek (Humo, Oor) en als interviewer en reportagemaker (Het Laatste Nieuws, De Morgen) trok Marnix Peeters (°1965) zich in 2010 terug op een berg in de zuidelijke Oostkantons, waar hij aan het schrijven ging.
De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).
Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.
Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.
Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).
De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.
Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.
Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).
Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.
In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.
Marnix Peeters kan wel een beetje, samen met Herman Brusselmans (vooral in zijn vroegere schrijfjaren), het enfant terrible van de Vlaamse literatuur genoemd worden. You're either for him, or you're against him. Dat gevoel heerst bij mij als ik de reviews lees van zijn boeken en als ik de korte inhoud lees (en ook sommige titels) van zijn boeken. Ikzelf had nog niet het plezier om één van zijn boeken te lezen. Maar gelukkig bestaat er zoiets als het Boekenweekgeschenk en dit jaar, 2024, was dat in Vlaanderen een boekje van zijn hand: Als de liefde faalt. Een perfect tussendoortje dat kan dienen als symbolische tandenstoker om al het leesmateriaal dat ik de voorbije maand tussen de kiezen kreeg weg te werken... een digestiefke... Of misschien was het toch een amuse bouche want heregod... ik snap het wel waarom sommige mensen de schrijver hekelen maar ik vrees dat sommige lezers de ironie en het sarcasme van de auteur iets te letterlijk nemen en er te hard op in gaan... Niet nodig... Want afgaande op wat ik las in dit boekje is dit een humoristisch stukje literatuur dat niet te zwaar op de maag moet liggen.
Het boekje zelf bevat drie korte verhaaltjes:
Het eerste is 'Femke en Lobke gaan veldrijden'. Met een dergelijke titel verwacht je een verhaal over twee wielrensters à la Lotte Kopecky of Marianne Vos maar vergis je niet... dit verhaal is Lolita meets een omgekeerde versie van de #metoo beweging. Twee tienermeisjes hebben er veel voor over om hun kosten te laten betalen door de mannen die hen begeren. Eerst een gratis smaakje en daarna, lekker doorbetalen. Intussen wacht Femke's Man van haar Leven op de dag dat ze zich aan hem zal geven.
Dit verhaal is een beetje een voorbereidende studie heb ik de indruk (afgaande op het nawoord) op Peeters' nieuwste roman dat onlangs verscheen: 'De ontluikende sekslust van Emma Mus (15)'
Het tweede verhaal is getiteld 'Chocomousse met Baileys'. De familie Engels bereidt het Paasdiner voor, de eerste zonder Gusta die net gestorven is. (vermoedelijk een familielid maar dat is niet duidelijk in het verhaal). Elk jaar werd dan ook bij Pasen als dessert chocomousse met Baileys geserveerd maar dit jaar beslist Jeanne Engels dat niet te doen want ze heeft ter vervanging van Gusta iemand anders uitgenodigd. Sunday, een man van Niger die vrijwilligerswerk doet bij de groendienst. Dik tegen de zin van de rest van het gezin. Ze ontvangen de jongeman dan ook met veel vragen en een nogal racistische blik. Als ook nog eens het eten aangepast is aan zijn voorkeuren, hebben Frans en Ingrid er zeker hun buik van vol. Ze kijken Sunday dan ook heel snel buiten. Maar Sunday komt de dag erna in de krant tot grote verbazing van Frans en Ingrid.
Wees goed voor een ander en gij zult beloond worden is goed van dienst in dit verhaal. Het leest bijna als een halve parabel uit de Bijbel! Grappig maar tegelijkertijd ook heel actueel!
Het laatste verhaal is 'De polyamoureuze merel' waarin een koppel zestigers hun passie nieuw leven wil inblazen. De vrouw wil een polyamoureuze relatie en ontmoet een Bask, Mirlo Consolaxion waarmee ze een stomende nacht heeft beleefd en hij toonde haar nieuwe horizonten. Uiteraard is Roger, haar man, hier niet mee gediend maar laat zich toch overtuigen om mee te gaan naar The Lord, de bar waar ze Mirlo leerde kennen. Opnieuw gaan ze voor een stomende nacht, deze keer doet Roger mee, tot zijn verrassing met vol genot. Maar dan is Mirlo ervandoor met hun kasbonnen, juwelen én zijn nieuwe Mercedes. Als Mirlo in Bilbao terugkomt gaat hij met al zijn nieuw verworven rijkdom terug bij zijn verloofde én een verhaaltje over hoe rijk ze in ons landje wel zijn!
What comes around, goes around moet Marnix Peeters bij het schrijven hiervan hebben gedacht. En wie zijn gat verbrandt moet op de blaren zitten! Wel ik hoop dat de blaren zalvend werken bij Roger en zijn vrouwke!
Aan iedereen die problemen heeft met de inhoud of schrijfstijl van een schrijver zoals Marnix Peeters heeft eigenlijk maar één optie: nooit zijn boeken lezen. Want als je niet houdt van zijn taal en passionele scènes (hoewel ik hierin vond dat hij heel braaf is gebleven eerlijk gezegd!) dan is het best je te onthouden van zijn boeken. Voor mij persoonlijk kan ik eigenlijk maar één ding doen nu... op zoek gaan naar zijn andere boeken want dit boekje heeft een vonk gegeven om nét wel meer te willen lezen van de man. Zoals reeds gezegd herken ik er een beetje het taaltje van Herman Brusselmans en ook wel Dimitri Verhulst in. I'm all for it!
Van Marnix Peeters heb ik al verscheidene goede tot zeer goede romans gelezen. Dit boekenweekgeschenk echter viel me erg tegen. Bij het eerste verhaal had ik meteen een déjà vu. Inderdaad, dit is gewoon hetzelfde als Eddy Vangelis. Het wordt achteraan ook effectief vermeld: "Het personage Femke Draulans is losjes gebaseerd op Frouke De Muynck". Nou ja, losjes! De beide andere verhalen zijn al even grote tegenvallers. De bedoeling van Marnix is om te choqueren. En is dat gelukt? Oh jee, er staat toch wel ergens in dit boekje het woord "neger" gedrukt, zeker?! Hoe gedurfd! Ik ga maar geen sterren geven en hoop dat Peeters de volgende keer opnieuw het niveau haalt van zijn debuut of van Oogje of van Beëlzebub.
Een bundeling van drie korte verhalen. In één ruk uitgelezen tijdens de lunch. Begon zeer teleurstellend met de eerste twee verhalen, die in alle eerlijkheid gewoonweg saai zijn en niet voldoende humor hebben om de lege inhoud overeind te houden. Maar bij het derde verhaal vond ik mij weer op vertrouwd Marnix-gebied en moest ik meermaals luidop lachen. Vier of vijf sterren voor dat derde verhaal, maar de andere twee halen het omlaag.
Wat voor Vlaamse pearl clutching rommel duwen ze nu weer gratis in mijn pollen bij de boekhandel. Ik koop net een paar meesterwerken uit het VK en als dank krijg ik dit afval mee als cadeautje? Bedankt, Standaard Brolhandel. Maar ik had geen boekje van 20 bladzijden nodig geschreven door een vent van in de 40 over fictieve tienersletten. Triggerende nonsens van een closet pedo ja komt het over. De zoveelste Vlaamse kwal met een obsessie voor tienermeisjes die hij niet eens kan krijgen. Vlaamse "literatuur" aka artsy fartsy multi culti rommel. Ken uw plaats, onnozel backwards boring Vlaanderen. Niets van deze bodem is goed. In welk jaar zitten we? 1950? Waarom zou ik in godsnaam een boek van Vlaamse bodem lezen?
Boekje met drie kortverhalen over 'foute' liefdes. Soms erg realistische scenario's over 'eigenzinnige en typisch Vlaamse' situaties waar mensen en gezinnen in terecht kunnen komen. De schrijfstijl van Marnix Peeters moet je wel liggen. Hij is erg direct in zijn taal- en woordgebruik en zal er niet onmiddellijk doekjes om winden. De dichterlijke vrijheid zorgt er ook voor dat hij bij werkwoorden in de verleden tijd -dt durft schrijven, wat het voor mij als leerkracht een beetje lastig'er' lezen maakt. De kortverhalen lazen echter erg vlot en de onverwachtse en plotse wendingen in de verhalen deden af en toe een glimlach rond mijn mond belanden. Echter niet in die mate dat ik meer dan 3 op 5 kan/zou geven.
Seksverslaafde jonge meisjes die (oudere) mannen verleiden, het n-woord, fat shaming, homobashing, incest,…. De teergevoelige lezer weze gewaarschuwd! Maar die mist een staaltje hilarische vetzakkerij. Over the top, jawel! Wat een cadeau om op een compacte manier kennis te mogen maken met de scabreuze schrijfstijl van MP. En voor kenners van zijn werk, zoals ondergetekende, een aangenaam tussendoortje. Nu eens roept het beelden op uit “Nymphomaniac”, zij het in een oer-Vlaamse setting, terwijl andere scènes mooi aansluiten bij “In de Gloria”, weliswaar een aangebrande variant van het legendarische programma.
1,5☆ Het eerste verhaal ging over een oversekste meid die mannen afperst. Dat is het hele verhaal. Ze heeft geen karakter behalve dat ze seks heeft met iedereen en zo nergens iets hoeft te betalen. Het verhaal neemt ook aan dat iedereen zomaar meteen akkoord gaat met de seks met een minderjarig meisje?! In vergelijking met het eerste verhaal waren de andere twee wel nog doenbaar. Dat is de enige reden dat dit boek meer dan 1 ster krijgt. Het boek heet "Als de liefde faalt", maar had beter "Als iedereen seks wilt hebben" geheten. (Behalve het tweede verhaal. Daar kwam verbazingwekkend genoeg geen seks in voor.)
3 keer een kortverhaal. 2 keer een ongemakkelijk gevoel. 1 auteur die je dit allemaal om de oren smijt in een klein boek.
Uit dit boekje is duidelijk dat Marnix Peeters geen ongemakkelijke onderwerpen uit de weg gaat. Ik ben zeker dat hij met meer bladzijden een dieper uitgewerkt verhaal uit de grond kan krijgen, maar met dit kort boek is het meteen duidelijk dat de pen in zijn handen hoort.
Niet meteen wat ik zoek in een boek, maar wel zeer goed geschreven.
Vond het zo slecht niet, al is het verstandig geweest mij als lezer hier niet langer dan 80 pagina's mee vast te houden.
Overigens vermoed ik ergens dat de vrouwen die zo klagen over dat de nimfen uit het eerste verhaal niet bestaan, diezelfde vrouwen zijn die deelden dat ze moesten huilen om Normale Mensen en hoe mooi en lief Connell is.
"Wilt u er dit gratis boekenweekgeschenk bij?" vroeg de man van de boekenwinkel mij. Waarom niet, een gratis boek is altijd leuk, dacht ik. Wat een vreemde vraag.
Achteraf gezien snap ik waarom hij me toch de keuze gaf om nee te zeggen.