Άπαντα

by Maria Polydouri, Μαρία Πολυδούρη

Μια νέα έκδοση των Απάντων της Μαρίας Πολυδούρη με γνωστή και άγνωστη ποίησή της, με τα σχεδόν ανέκδοτα, ως τώρα, πεζογραφήματά της και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Μέσα απ' αυτά τα κείμενα αναδύεται ένα πικρό αλλά αισθησιακό τραγούδι· μια ανθρώπινη μορφή που ενώ αγάπησε με πάθος τη ζωή χάθηκε στα 28 της χρόνια· μια γυναίκα που είχε το θάρρος να ορθώσει το ανάστημά της στο συντηρητισμό της πρώτης εικοσαετίας του αιώνα.

Genres: Poetry, Classics

487 pages, Paperback

First published January 1, 1982

About the author

Greek: Μαρία Πολυδούρη

Reviews

[Evi Routoula · Rating 4 out of 5]

Η Μαρία Πολυδούρη δεν γνώρισε την αναγνωρισιμότητα που θα της έπρεπε, αφού ο περισσότερος κόσμος την γνωρίζει ως την ερωτευμένη γυναίκα με τον μεγάλο Καρυωτάκη. Ήταν επίσης άτυχη, αφού έφυγε από τη ζωή μόλις στα εικοσιοκτώ της χρόνια. Παρόλα αυτά, μας άφησε αρκετά ποίηματα για να την θυμόμαστε. Δύο ποιητικές συλλογές: α) Τρίλλιες που σβήνουν και β) Ηχώ στο χάος, πολλά σκόρπια ποίηματα που έγραψε στο Παρίσι και στην Αθήνα και κάποιες μεταφράσεις ποιημάτων από την γαλλική γλώσσα.

[Nektaria · Rating 5 out of 5]

Μία από τις καλύτερες και πιο υποτιμημένες ποιήτριες, αφού, δυστυχώς, πολλοί την αναγνωρίζουν μόνο ως τη γυναίκα που συνδέθηκε με τον Καρυωτάκη.

[Nelly3 · Rating 3 out of 5]

For full experience read while menstruating

[Χριστίνα · Rating 5 out of 5]

Πολύ όμορφη συλλογή και η Πολυδούρη γράφει ποιήματα που ξεχειλίζουν από συναίσθημα...Το βιβλίο περιέχει ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα κατά τη γνώμη μου που έχουν γραφτεί ποτέ, το "γιατί μ'αγάπησες".

[dímítrís]

Κοντά σου

Κοντά σου δεν αχούν άγριοι οι ανέμοι.
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι αν κάποτε μιλάμε, αναφταριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μες τη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.


Δε θα ξανάρθης πια…

Δε θα ξανάρθης, πια να μου χαρίσης
απ’ την ωραία ζωή που σε φλογίζει
κάτι, ένα της λουλούδι; Σου γεμίζει
με τόσα την καρδιά και το κορμί.

Δε θα’ ρθης πια, τα χέρια μου να σμίξει
τα παγωμένα, τα εχθρικά μου χέρια;
Πλάι στα δικά σου, μερωμένα ταίρια
δεν τα ζυγώνει πλέον η αφορμή.

Δε θα’ ρθης!… πώς αργά περνούν οι μέρες.
Κι όσο συ φεύγεις, τόσο με σιμώνει
η γνώριμή μου μοίρα. Τόσο μόνη,
τόσον καιρό με τον κρυφό καημό.

Δε σου περνάει, αλήθεια από τη σκέψη
ότι μπορεί σε μια στιγμή θλιμμένη,
στη μοίρα αυτή που πάντα με προσμένει
να πάω ξανά και δίχως γυρισμό;

[Blondie · Rating 5 out of 5]

Την αγαπώ🥹🌸