عشق چگونه زایل میشود

by Leo Tolstoy, سعید نفیسی (translator)

هفت داستان از بهترین داستانهای تولستوی

85 pages, Paperback

First published January 1, 1952

About the author

Lev Nikolayevich Tolstoy (Russian: Лев Николаевич Толстой; most appropriately used Liev Tolstoy; commonly Leo Tolstoy in Anglophone countries) was a Russian writer who primarily wrote novels and short stories. Later in life, he also wrote plays and essays. His two most famous works, the novels War and Peace and Anna Karenina, are acknowledged as two of the greatest novels of all time and a pinnacle of realist fiction. Many consider Tolstoy to have been one of the world's greatest novelists. Tolstoy is equally known for his complicated and paradoxical persona and for his extreme moralistic and ascetic views, which he adopted after a moral crisis and spiritual awakening in the 1870s, after which he also became noted as a moral thinker and social reformer.

His literal interpretation of the ethical teachings of Jesus, centering on the Sermon on the Mount, caused him in later life to become a fervent Christian anarchist and anarcho-pacifist. His ideas on nonviolent resistance, expressed in such works as The Kingdom of God Is Within You, were to have a profound impact on such pivotal twentieth-century figures as Mohandas Gandhi and Martin Luther King, Jr.

Reviews

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 2 out of 5]

1) درباره ی مقدمه ی نفیسی

مقدمه ی نفیسی از نظر برخی اطلاعات در مورد اندیشه ی تولستوی - یعنی توجه به تقدیر، فراخواندن به محبت، مخالفت با مسیحیت رسمی و تلاش برای بازگشت به مسیحیت ابتدایی، ستیز با جنگ، مخالفت با سربازی اجباری و ... - جالب بود. همچنین چند نکته تاریخی ریز جالب هم داشت - مثلا حمله ی نازی ها به خانه و موزه ی تولستوی

اما جدای از اینها چند چیز عجیب هم داشت

الف - اخلاقی کردن افراطی داستان آناکارنینا: نفیسی داستان را در چند خط داستان زنی می داند که به شوهرش خیانت کرده و به سزایش رسیده. درسته که تولستوی دغدغه ی اخلاقی داره اما به نظرم حقش نبوده به این حد از اخلاق صرف کاسته بشه؛ نفیسی می گه

سرانجام در نتیجه ی سردی آن جوان همان عاقبتی که برای اینگونه زنان همیشه در پیشست آناکارنینا را هم پیش می آید؛ و آن فحشا و افتادن در تیه گمراهی و هزاران بدبختی و بیماریهای جسمانی و روحانیست که نتیجه ی قطعی زندگی این قسم زنان است

ب - خصومت عجیب نفیسی با زن تولستوی: نفیسی به شدت به زن تولستوی حمله می کنه و از اون طرف تولستوی رو به شدت بالا می بره. نفیسی بعد از سفر به شوروی و دیدن خونه ی تولستوی به اتاق اون زن اشاره می کنه و می گه

این اطاق کاملا می رساند که جایگاه زن خودرأیِ سخیف اندیشه ی خودنمای خودخواهی بوده که ذوق و سلیقه ی زنانه ی وی نیز فدای خودپسندی های وی می شده و چنین کسی می بایست متعصب و مستبد و سرسخت هم بوده باشد

ج - استفاده ی نفیسی از دو لفظ جبر و تفویض چنانکه گویی هم معنایند: مثلا می گوید عقیده ی تولستوی درباره ی تقدیر شبیه عقیده ی پیروان جبر و تفویض در فرهنگ ما است - یکی نیست بپرسه بالاخره پیروان جبر یا پیروان تفویض

------------------------------------------

2) داستان ها

عموم داستان های این مجموعه آشکارا شعاری اند و اغلب این شعارها توی ذوق خواننده می خوره

داستان "نیکالای پالکین": داستانی است برای ترویج محبت و تلاش برای اجتناب از خشونت - خشونتی که در هر عصر هست اما به شکلی متفاوت، قبل تر ها به شکل شلاق و قتل و ... و حالا به شکل جنگ و سربازگیری و اموری اینگونه. همچنین در این داستان تأکید فراوانی بر مسأله ی مسئولیت اخلاقی شده است؛ آن سان که هیچ توجیهی برای حرف هایی همچون مأمورم و معذور باقی نمی ماند. تنها چیزی که انسان باید بدان ملتزم باشد، محبت است. محبت آن چیزی است که مسیح از ما می طلبد، قانون آن چیزی که قیصر می خواهد. آنچه خدا می خواهد را به خدا بدهیم

داستان "یک روح ساده": به شدت اعصاب خرد کن و پوچ. روایت زندگی آدم کتک خور و حقیری که صرفا به بقیه محبت می کرد و می خندید و تولستوی هم مثل قهرمان تصویرش می کنه

داستان "شب احیای تزار جوان": داستانی ضعیف که صرفا به تزار تذکر می دهد باید حواسش به مردم باشد

داستان "عشق چنین زایل می شود": جذابیت خاصی در کلیت داستان هست، حقیقت گویی است دلنشین. اینکه مردی با دیدن جنایتی از عشقی دست می شود و زندگیش از آن اتفاق دگرگون می گردد. منظور تولستوی تأکید بر قضا و قدر از یک سو و انکار مقید بودن آدمی به محیط از سوی دیگر است

داستان "کار یک روزه ی بازل کشیش": حمله ای است به کشیشان و زنان

داستان "مشمولها": به نظرم از نظر توصیفی جذابیت زیادی داره و داستانی است خواندنی. داستان توصیفی است از لحظات وداع مشمولان سربازی و ترک خانه ی پدری؛ در واقع حمله ای است به سربازی اجباری

داستان "دعای سه پیرمرد": داستانی است ضعیف در تأکید بر خلوص اولیه ی دین و حمله به سنت های متکلف دینی

[Mohamadreza imani · Rating 4 out of 5]

نیکالای پلاکین: بیشتر از اینکه داستان باشه یه سرزنش‌نامه‌ست، سرزنشی برای انسان‌هایی که انسانیت هم نوع خودشون رو پاس نمیدارن و اصلا به این ظلم خودآگاه نیستن و ککشونم نمیگزه.

یک روح ساده: داستان انسان‌هایی که ساده و غریبانه می‌آیند و می‌روند؛ پس «طوبیٰ للغُرَبا!».

شب احیای تزار جوان: احتمالا داستانی که بلشویکا ازش بیشترین تأثیر رو گرفتند. حتی عنوان مهمترین کتاب لنین توش چندبار تکرار میشه؛ «چه باید کرد؟».

عشق چگونه زایل میشود: ظاهراً پیرِ ما انسانیت رو بر همه چیز برتر میدونه، حتی عشق!

دعای سه پیرمرد: تالستوی خیلی شبیه چیزیه که ما تو فرهنگمون بهش میگیم «باطنی‌ گری» (البته میدونم که دقیقا تطابق نمیکنه.) نمی‌دونم با یکسری از عرفای ما آشنایی داشته یا نه. اگه می‌داشت خیلی باهاشون حال میکرد.

[Bahar · Rating 2 out of 5]

داستان اول برام خیلی جذاب بود.
بقیه‌ش رو سخت خوندم، البته ترجمه هم بی تاثیر نبود!

قسمتی از متن:

"وقتی که آدم آنچه اذیت کرده است یادش می‌آید، جهنم به چه درد می‌خورد، از جهنم هم بالاتر است."

"بیماری عبارت از اینست که مردمی که خوب، ملایم به‌جهان آمده‌اند، مردمی که حقایق دین بر آن‌ها تافته است کسانیکه عشق و رحم درباره‌ی دیگران را دردل دارند بی‌آنکه بدانند چرا و به‌چه مقصود خود مرتکب بی‌رحمی‌های هراس‌انگیز بشوند.

مردان روسی ما، ملایم، مهربان، در تحت‌تاثیر روح مذهبی، مردمی که بسیار متاسفند به سخن خود هم‌جنس خویش را رنجانده‌اند. دارایی خود را با گدایان تقسیم نکرده‌اند، دلشان برای زندانیان نسوخته است، این مردان بهترین سالهای زندگی خودرا در جنایت می‌گذراندند، برادران خود را شکنجه می‌دهند، و نه تنها از این کارها پشیمان نمی‌شوند، بلکه جنگ را چیز لازم و ناگزیری مثل خوردن و نفس کشیدن می‌دانند."

[Alireza Khan · Rating 2 out of 5]

این مجموعه بیش از آن‌که ویترینی از داستان کوتاه باشد،
نمایشگاه ملال، اخلاق‌گرایی افراطی و بدبینی مزمن تولستوی است. داستان‌ها اغلب به‌جای روایت‌پردازی جذاب،
به منبرهای اخلاقی تبدیل می‌شوند و شخصیت‌ها
نه انسان‌های زنده، بلکه ابزارهایی برای اثبات عقاید نویسنده‌اند.
تولستوی در این آثار، تخیل داستانی را فدای موعظه می‌کند
و با تکرار پیام‌های سنگین اخلاقی،
خواننده را خسته و از لذت ادبی محروم می‌سازد.

[Hosna · Rating 1 out of 5]

اگر قرار بود این داستانها اولین آثار تولستوی باشند که می خواندم قطعا از او منزجر می شدم. داستانهای ضعیف و ترجمه ی بد. آقای سعید نفیسی واقعا بهتر بود به همان کارهای فرهنگی ادبی ایران بپردازند تا ترجمه.