What do you think?
Rate this book
Premještanje snova
Gabrijela, Anastazija i Katarina. Tri žene i tri supruge. Tri života i tri laži.
Gabrijela ima naizgled savršen život. Ona je učiteljica, ima dobroga i nježnoga supruga, ali odlazi od njega jer ne može podnijeti demone prošlosti. Anastazija je kućanica kojoj je muž umro, živi sama, bez rodbine i prijatelja – cijeli život bila je sluškinja svome posesivnom, agresivnom mužu. Dok promatra susjede skrivena iza zavjesa, želi samo izravnati račune i otići s ovoga svijeta smirena. Katarina je radnica u vešeraju koja pokušava pronaći radost života za sebe i svoga sina Davida, no ne može jer se boji, jer bježi od muža zlostavljača. Njihovi će se životi ispreplesti, Katarina će se sa sinom doseliti u kuću svoje tetke Fanike i u Anastazijino susjedstvo, a Gabrijela će postati Davidova učiteljica. Sve tri žene imale su snove koje nisu ostvarile, svaku je izdao onaj kojeg su voljele, onaj koji im je trebao biti potpora. Svaka od njih upravo je u okrilju doma najviše patila, a njihove su muškarce štitili rodbina, prijatelji, društvo... Mihaela Gašpar daje glas onima koje ne govore, onima koje se stide svojih modrica i rana, onima koje strahuju za svoj život i onima koje se s bivšim muževima sastaju samo na javnim mjestima. Glas onih koje su i najbliži iznevjerili. Premještanje snova premješta nas u “nevidljivi” svijet do nas, svijet kojemu i sami (ne)svjesno pripadamo i koji moramo mijenjati.
“Sve dok naše mrve ne nestanu. Dok ih ne rastope razrjeđivači i otopine. Naše otpale vlasi i našu perut. Dok ne nestane miris koji je utisnut u zidove, podove i stropove. Dječaku će biti zabavno promatrati majstore popravljače. Neće se sjetiti naše igre. Kad se pojave majstori, ja ću zauvijek potonuti u zaborav. Ni njemu neće ostati uspomena na mene. Majstori će mu biti zanimljiviji. Pušit će na prozoru i odbacivati opuške u dvorište male kuće. Možda zazviždati za njegovom majkom ili njemu dobaciti kakvu šalu. Takvi su majstori. Nije ih briga. Oni su tu da rastavljaju i sastavljaju prostore. Zaduženi su da naši tragovi nestanu zauvijek.”
Gabrijela ima naizgled savršen život. Ona je učiteljica, ima dobroga i nježnoga supruga, ali odlazi od njega jer ne može podnijeti demone prošlosti. Anastazija je kućanica kojoj je muž umro, živi sama, bez rodbine i prijatelja – cijeli život bila je sluškinja svome posesivnom, agresivnom mužu. Dok promatra susjede skrivena iza zavjesa, želi samo izravnati račune i otići s ovoga svijeta smirena. Katarina je radnica u vešeraju koja pokušava pronaći radost života za sebe i svoga sina Davida, no ne može jer se boji, jer bježi od muža zlostavljača. Njihovi će se životi ispreplesti, Katarina će se sa sinom doseliti u kuću svoje tetke Fanike i u Anastazijino susjedstvo, a Gabrijela će postati Davidova učiteljica. Sve tri žene imale su snove koje nisu ostvarile, svaku je izdao onaj kojeg su voljele, onaj koji im je trebao biti potpora. Svaka od njih upravo je u okrilju doma najviše patila, a njihove su muškarce štitili rodbina, prijatelji, društvo... Mihaela Gašpar daje glas onima koje ne govore, onima koje se stide svojih modrica i rana, onima koje strahuju za svoj život i onima koje se s bivšim muževima sastaju samo na javnim mjestima. Glas onih koje su i najbliži iznevjerili. Premještanje snova premješta nas u “nevidljivi” svijet do nas, svijet kojemu i sami (ne)svjesno pripadamo i koji moramo mijenjati.
“Sve dok naše mrve ne nestanu. Dok ih ne rastope razrjeđivači i otopine. Naše otpale vlasi i našu perut. Dok ne nestane miris koji je utisnut u zidove, podove i stropove. Dječaku će biti zabavno promatrati majstore popravljače. Neće se sjetiti naše igre. Kad se pojave majstori, ja ću zauvijek potonuti u zaborav. Ni njemu neće ostati uspomena na mene. Majstori će mu biti zanimljiviji. Pušit će na prozoru i odbacivati opuške u dvorište male kuće. Možda zazviždati za njegovom majkom ili njemu dobaciti kakvu šalu. Takvi su majstori. Nije ih briga. Oni su tu da rastavljaju i sastavljaju prostore. Zaduženi su da naši tragovi nestanu zauvijek.”
232 pages, Hardcover
Published November 1, 2023
2 people are currently reading
52 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
September 2, 2024
Mihaela Gašpar daje glas onima koje je vlastiti djed, od njihove pete do desete godine života, godinama seksualno zlostavljao (a baka se pravila da ništa ne zna); onima koje se boje da će, sada već bivši muž, ubiti nju i sina (pa se nalaze s njim isključivo na javnim mjestima); onima koje su samo služile i trpile; onima čiji ni snovi ne mogu biti oslobođeni užasa zlostavljanja. Tri žene - tri priče. Jedino je Anastazija, u stilu Žuži Jelinek, sklonija trpljenju jer: “Teško je ostati sama. Zato ti velim, dijete moje, čuvaj si muža. Začas će doći neka i zauzeto tvoje mjesto. Muškarci su takvi. Treba znati s njima. To je mudrost”.
Nakon Sigurne kuće i Premještanja snova dođe mi da vrištim iz petnih žila,; da snažno protresem svaku ženu koja trpi bilo kakav oblik zlostavljanja. Bilo, baš bilo kakav. Prijavljujte zločince, prekinite odnose pa makar bili vaši najbliži. Jer u kojem to svijetu djed seksualno zlostavlja unuku? U ovom. Da, u ovom. Strašno. Nazovimo pravim imenom (i vlastitim imenom i prezimenom) ta čudovišta, neka ih zatvore i kažnjavaju, neka ih siluju, tuku, ponižavaju. Istovremeno. Zašto i dalje hodaju slobodni. Zašto nisu iza rešetaka?
Pismo Mihaele Gašpar daleko je suptilnije i bolje od mnogih. Glas koji bi se trebao čuti puno više, puno više čitati, njezina djela su vrh pisanog slova i književnosti - ako još niste čitali ništa njezino, krajnje je vrijeme.
Nakon Sigurne kuće i Premještanja snova dođe mi da vrištim iz petnih žila,; da snažno protresem svaku ženu koja trpi bilo kakav oblik zlostavljanja. Bilo, baš bilo kakav. Prijavljujte zločince, prekinite odnose pa makar bili vaši najbliži. Jer u kojem to svijetu djed seksualno zlostavlja unuku? U ovom. Da, u ovom. Strašno. Nazovimo pravim imenom (i vlastitim imenom i prezimenom) ta čudovišta, neka ih zatvore i kažnjavaju, neka ih siluju, tuku, ponižavaju. Istovremeno. Zašto i dalje hodaju slobodni. Zašto nisu iza rešetaka?
Pismo Mihaele Gašpar daleko je suptilnije i bolje od mnogih. Glas koji bi se trebao čuti puno više, puno više čitati, njezina djela su vrh pisanog slova i književnosti - ako još niste čitali ništa njezino, krajnje je vrijeme.
April 12, 2025
Nakon ove knjige obavezno ubrizgati ljubavni roman s happy endom, na osunčanoj livadi s puno šarenog cvijeća da izbaci svu onu trulež, gnjilež, propadanje, mrak, vlagu. Kupiti si nešto ženstveno i vrijedno, nalakirati nokte i našminkati usne. Na neko vrijeme izbjegavati dječje parkove u koja djedovi i bake dovode svoje unučice.
July 11, 2024
Teško za podnijeti, ali izvanredno napisano. Uf uf Mihaela.
Više na: http://ggirrrl.blogspot.com/2024/07/l...
Više na: http://ggirrrl.blogspot.com/2024/07/l...
July 4, 2024
Gabrijela, Anastazija, Katarina. Tri žene, tri traumatična života ispunjena nasiljem, zlostavljanjem, udarcima, iščupanim pramenovima... Svaka pripovijeda svoju priču dok im se u jednome trenutku životi ne isprepletu. Spisateljica progovara o onima koje se same ne usude progovoriti, koje šute unutar četiri zida, u samoći, vrlo često bez razumijevanja društva, prijatelja.
"Mama, on me tuče i bojim se da me jednom ne unakazi...
Pa kad ne slušaš kćeri!...
Što si mislila, da je imati muža lako? Brus! Eto ti ga! Da si malo pametnija, naučila bi kako s njim. Ništa mu ne fali, ali ti si svojeglava i nerazumna, namjerno provociraš!
Treba se znati povinuti, kao šiba, do zemlje ako treba. Žena si, nema ti druge."
"Mama, on me tuče i bojim se da me jednom ne unakazi...
Pa kad ne slušaš kćeri!...
Što si mislila, da je imati muža lako? Brus! Eto ti ga! Da si malo pametnija, naučila bi kako s njim. Ništa mu ne fali, ali ti si svojeglava i nerazumna, namjerno provociraš!
Treba se znati povinuti, kao šiba, do zemlje ako treba. Žena si, nema ti druge."
January 2, 2025
Ništa slično nisam pročitala i vjerujem da je ovo najvjerniji prikaz svega kroz što prolaze žrtve nasilja...toliko vjeran da bi čak mogao uvjeriti i ljude koji o tome pojma nemaju😓
April 19, 2025
Tri žene iz kojih su muškarci isisali život. Tri uništena života. Gabrijela, Anastazija i Katarina.
Gabrijela je učiteljica koja vozi Mercedes s kožnim sjedalima, vitka, visoka, plave kose, s mužem koji je voli, ali zašto onda osjeća da je njezin život promašen? Ona skriva demone iz svoje prošlosti, a čitatelja slama u trenutku kad ih odluči verbalizirati.
Anastazija je starica obučena u mušku odjeću, odjeću koja je pripadala njenome mužu. Nasilniku. Žena bez imena, posla i prihoda koja je, kako je rekao njezin muž, za zadatak imala samo održavati stan, spremati ručak i sve njemu pripremati. O ničemu drugome nije trebala brinuti.
Katarina je radnica u vešeraju i majka. Žena koja je odlučila napustiti muža nasilnika nakon određenoga broja masnica i slomljenih rebara. Sada spava sa sjekiricom pod krevetom jer se boji da će njezin muž ipak naći put do nje i ponovno joj nauditi.
Svakome je čovjeku svojstveno i prirodno zamišljanje budućnosti, sanjarenje o vlastitome životu i uspjesima koji ih čekaju na životnome putu, no snovi su ovih žena promijenili svoju putanju. Upravo u tome vidimo simboliku naslova Premještanje snova . Kako kaže Katarina: Ali naši su snovi premješteni nekamo i više ih ne možemo pronaći. Pamtimo samo da su bili, da ih nismo zaboravili slagati pod postelju prije spavanja. Sve je otišlo predaleko i više ne mogu imati snove. Smiješno je imati takve snove.; a o snovima govori i Anastazija: Naši su nas snovi ionako napustili. Premjestili su se nekamo, na neka nepoznata mjesta. Gdje su uopće moji snovi? Ja ih se više ne sjećam.
Koliko često pomislimo da je drugima bolje u životu nego nama, često obraćajući pažnju na ono materijalno, no rijetko pomišljamo o potencijalnim nedaćama ljudi koji nas okružuju. Što je zapravo u redu, ne bi bilo dobro da svijetom hodamo i strahujemo što nam se iduće može dogoditi i opterećujemo se negativnim mislima o tuđim životima. Ipak, mogli bismo i malo manje izgovarati riječi blago njoj / blago njemu jer zbilja ne znamo što se u njenom ili njegovom životu događa kada se ugase svjetla pozornice. Upravo nam to dokazuje i ova knjiga. Ova je knjiga alarm za uzbunu koja nas izbacuje iz ugodnih cipela i tjera na promišljanje. Roditeljima, djeci, društvu, svima nama.
Ispisujem ovdje dva citata koji nas trebaju natjerati na promišljanje o vlastitim granicama i osobnim slobodama:
Moja je majka uvijek govorila: Kad ti je teško trpjeti, uzmi sjekiru i nacijepaj drva pa ćeš vidjeti što je teško. I ja sam cijepala čitav život.
Treba se znati podvinuti, kao šiba, do zemlje, ako treba. Žena si, nema ti druge.
Nikada više nemojte ni jednoj djevojčici, djevojci i ženi reći da je život takav, da su parteri takvi i da treba trpjeti. NIJE I NE TREBA (vrištim jer je vrijeme da počnemo vrištati)!
Gabrijela je učiteljica koja vozi Mercedes s kožnim sjedalima, vitka, visoka, plave kose, s mužem koji je voli, ali zašto onda osjeća da je njezin život promašen? Ona skriva demone iz svoje prošlosti, a čitatelja slama u trenutku kad ih odluči verbalizirati.
Anastazija je starica obučena u mušku odjeću, odjeću koja je pripadala njenome mužu. Nasilniku. Žena bez imena, posla i prihoda koja je, kako je rekao njezin muž, za zadatak imala samo održavati stan, spremati ručak i sve njemu pripremati. O ničemu drugome nije trebala brinuti.
Katarina je radnica u vešeraju i majka. Žena koja je odlučila napustiti muža nasilnika nakon određenoga broja masnica i slomljenih rebara. Sada spava sa sjekiricom pod krevetom jer se boji da će njezin muž ipak naći put do nje i ponovno joj nauditi.
Svakome je čovjeku svojstveno i prirodno zamišljanje budućnosti, sanjarenje o vlastitome životu i uspjesima koji ih čekaju na životnome putu, no snovi su ovih žena promijenili svoju putanju. Upravo u tome vidimo simboliku naslova Premještanje snova . Kako kaže Katarina: Ali naši su snovi premješteni nekamo i više ih ne možemo pronaći. Pamtimo samo da su bili, da ih nismo zaboravili slagati pod postelju prije spavanja. Sve je otišlo predaleko i više ne mogu imati snove. Smiješno je imati takve snove.; a o snovima govori i Anastazija: Naši su nas snovi ionako napustili. Premjestili su se nekamo, na neka nepoznata mjesta. Gdje su uopće moji snovi? Ja ih se više ne sjećam.
Koliko često pomislimo da je drugima bolje u životu nego nama, često obraćajući pažnju na ono materijalno, no rijetko pomišljamo o potencijalnim nedaćama ljudi koji nas okružuju. Što je zapravo u redu, ne bi bilo dobro da svijetom hodamo i strahujemo što nam se iduće može dogoditi i opterećujemo se negativnim mislima o tuđim životima. Ipak, mogli bismo i malo manje izgovarati riječi blago njoj / blago njemu jer zbilja ne znamo što se u njenom ili njegovom životu događa kada se ugase svjetla pozornice. Upravo nam to dokazuje i ova knjiga. Ova je knjiga alarm za uzbunu koja nas izbacuje iz ugodnih cipela i tjera na promišljanje. Roditeljima, djeci, društvu, svima nama.
Ispisujem ovdje dva citata koji nas trebaju natjerati na promišljanje o vlastitim granicama i osobnim slobodama:
Moja je majka uvijek govorila: Kad ti je teško trpjeti, uzmi sjekiru i nacijepaj drva pa ćeš vidjeti što je teško. I ja sam cijepala čitav život.
Treba se znati podvinuti, kao šiba, do zemlje, ako treba. Žena si, nema ti druge.
Nikada više nemojte ni jednoj djevojčici, djevojci i ženi reći da je život takav, da su parteri takvi i da treba trpjeti. NIJE I NE TREBA (vrištim jer je vrijeme da počnemo vrištati)!
November 18, 2025
Михаела Гашпар ја запознав преку Часовничарот, и овојпат очекував лик како него. Но таа овојпат им дава глас на жените, на децата жртви на семејно насилство кои страдаат во она што треба да биде топол дом.
Анастазија е стара вдовица која носи машка облека. Зад изгледот кој плаши стојат многу скршени ребра, безброј модрици и најмногу лузни на душата од кои не може да се ослободи иако насилникот е мртов.
Катарина е мајка со синче на училиште кое мокри во гаќи. Тие бегаат од насилниот сопруг и татко, и само секирчето под перницата им дава некое чувство на заштита.
Габриела има прекрасен сопруг, но со себе го носи бремето од детството, кога била злоупотребена од сопствениот дедо. Траумите што ги преживеала како змија се извиваат во новата иднина.
Авторката исплела една трогателна и моќна приказна за оние кои страдаат, а немаат глас да викнат. Им дава глас на они на кои цел живот им се вика: "молчи, ќе ти се смеат, ќе те покажуваат со прст, кој ќе ти верува?" Семејното насилство е вечна табу тема, а жртвите страдаат цел живот, дури и ако успеат да избегаат. Ниедно дете не смее да го преживува она што го поминуваат Габриела и Давид. Ниедна жена не смее да се плаши од сопствениот дом, од сопствениот сопруг, од сопственото семејство.
Книгата е малечка, но моќна. Исплетени се приказните на трите жени. Толку се исплетени што на моменти стасував до половина глава за да сфатам кој лик раскажува. Приказните им се толку мачни, толку мрачни и на моменти тешки за читање. Но овие жени, овие деца, добија глас, да викнат "доста беше!"
И затоа оваа книга треба да биде прочитана! Да им дадеме до знаење дека не треба да се молчи, дека насилството не треба да се трпи. Дека изразот "не е добра сопруга" е само изговор за насилникот. И дека жртвите кои зборуваат не треба да бидат етикетирани, покажувани со прст. Единствен виновник е насилникот кој треба да се стави зад решетки.
Анастазија е стара вдовица која носи машка облека. Зад изгледот кој плаши стојат многу скршени ребра, безброј модрици и најмногу лузни на душата од кои не може да се ослободи иако насилникот е мртов.
Катарина е мајка со синче на училиште кое мокри во гаќи. Тие бегаат од насилниот сопруг и татко, и само секирчето под перницата им дава некое чувство на заштита.
Габриела има прекрасен сопруг, но со себе го носи бремето од детството, кога била злоупотребена од сопствениот дедо. Траумите што ги преживеала како змија се извиваат во новата иднина.
Авторката исплела една трогателна и моќна приказна за оние кои страдаат, а немаат глас да викнат. Им дава глас на они на кои цел живот им се вика: "молчи, ќе ти се смеат, ќе те покажуваат со прст, кој ќе ти верува?" Семејното насилство е вечна табу тема, а жртвите страдаат цел живот, дури и ако успеат да избегаат. Ниедно дете не смее да го преживува она што го поминуваат Габриела и Давид. Ниедна жена не смее да се плаши од сопствениот дом, од сопствениот сопруг, од сопственото семејство.
Книгата е малечка, но моќна. Исплетени се приказните на трите жени. Толку се исплетени што на моменти стасував до половина глава за да сфатам кој лик раскажува. Приказните им се толку мачни, толку мрачни и на моменти тешки за читање. Но овие жени, овие деца, добија глас, да викнат "доста беше!"
И затоа оваа книга треба да биде прочитана! Да им дадеме до знаење дека не треба да се молчи, дека насилството не треба да се трпи. Дека изразот "не е добра сопруга" е само изговор за насилникот. И дека жртвите кои зборуваат не треба да бидат етикетирани, покажувани со прст. Единствен виновник е насилникот кој треба да се стави зад решетки.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews