What do you think?
Rate this book
Les Tuniques Bleues #01
Un chariot dans l'ouest
Le gros, c'est Cornélius Chesterfield, sergent zélé et discipliné de l'armée du Nord des Etats-Unis. Le petit, c'est Blutch, un malin râleur et désabusé qui ne rêve que de déserter. Pris dans les affres de la Guerre de Sécession, ces deux-là font ce qu'ils peuvent pour échapper aux ennuis que leur valent des chefs bornés, des ordres aberrants et un destin décidément contraire...
À travers des histoires pleines de rire et d'action, Lambil et Cauvin nous offrent une critique acerbe des absurdités de la guerre et du militarisme obtus.
À travers des histoires pleines de rire et d'action, Lambil et Cauvin nous offrent une critique acerbe des absurdités de la guerre et du militarisme obtus.
48 pages, Hardcover
First published January 1, 1977
3 people are currently reading
55 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
October 22, 2022
I have a 1978 paperback reprint in French from Dupuis. Originally published in 1972, this was one of my favourite cartoon series as a child. I have rediscovered my collection which has languished in the attic for a couple of decades.
Generally, the episodes of this series are fun, but nothing special. They are very much kid’s cartoons with simple humour and repetitive jokes, a soap opera set in the old west at first and then plunging into the American civil war. However one has to salute the fact that most episodes are based on something that really happened and they are quite well researched. This is one of many westerns in Franco-Belgian cartoons, which demonstrates the influence of the genre in the French speaking world.
The art is okay (from both artists who worked on the series), the stories are well put together even though the *extremely* prolific writer of this series - who was basically Dupuis’ in house writer called upon to step in and produce something for just about every artist on their books - is very repetitive in his jokes. The reader can immediately tell that a series is written by him as the same things come back, episode after episode, several times per episode. It can get tiresome.
This first full-length episode is actually rather good with a simple plot that nevertheless goes from twist to twist to produce a satisfying read. The formula of the love-hate relationship between the pompous sergeant and the cowardly corporal is spot on from the beginning. This episode is definitely one that bears rereading often. On that basis it gets four stars but that’s a generous score in truth.
Generally, the episodes of this series are fun, but nothing special. They are very much kid’s cartoons with simple humour and repetitive jokes, a soap opera set in the old west at first and then plunging into the American civil war. However one has to salute the fact that most episodes are based on something that really happened and they are quite well researched. This is one of many westerns in Franco-Belgian cartoons, which demonstrates the influence of the genre in the French speaking world.
The art is okay (from both artists who worked on the series), the stories are well put together even though the *extremely* prolific writer of this series - who was basically Dupuis’ in house writer called upon to step in and produce something for just about every artist on their books - is very repetitive in his jokes. The reader can immediately tell that a series is written by him as the same things come back, episode after episode, several times per episode. It can get tiresome.
This first full-length episode is actually rather good with a simple plot that nevertheless goes from twist to twist to produce a satisfying read. The formula of the love-hate relationship between the pompous sergeant and the cowardly corporal is spot on from the beginning. This episode is definitely one that bears rereading often. On that basis it gets four stars but that’s a generous score in truth.
March 31, 2025
Je me relis la série en entier, que j'ai lue pour la dernière fois il y a.....oufffff, plus de 15 ans? Je ne me souvenais plus que les punchlines entre Blutch et Chesterfielf étaient aussi géniales. Les caricatures racistes elles sont nettement moins géniales, mais je vais pas perdre mon temps à taper sur une bd sortie en 1972.
September 5, 2023
Eindelijk nr 1 gevonden in zeer goede staat. Nog even inkomen in dit verhaal, maar genoeg informatie over de karakters en onderlinge ruzies zodat het blijft boeien.
September 24, 2024
Not a fan personally, the characters are kinda bland. Lucky Luke is a lot better if you're looking for a Western BD
December 21, 2020
[Recensie van Album 1-65 (Wagen in 't Westen - De Oorlogscorrespondent)]
[Update 1: 21/12/2020]
Een van de klassieke reeksen bij Dupuis, van de hand van Raoul Cauvin, Salvérius en vervolgens Lambil. Het zijn allemaal losstaande verhalen (op twee albums na die een tweeluik vormen) over sergeant Chesterfield en korporaal Blutch, twee mannen die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog voor de Noordelijken vechten en in allerlei vreemde situaties terechtkomen, die gebaseerd zijn op waargebeurde feiten en daarna uitgediept en gefictionaliseerd worden door Cauvin. Chesterfield is een patriot ten top, altijd klaar om te strijden en te sterven voor het vaderland, Blutch is een pacifist die niets liever doet dan zich doodhouden van zodra de aanval begint en te deserteren zo vaak hij maar kan...
Dit is een van de langslopende en nog steeds bestaande reeksen van Dupuis en het tijdschrift Robbedoes/Spirou, een van de weinige die nog met afgewerkte verhalen werkt - al zou na Album 64 Cauvin ermee stoppen. Wat er dan gaat gebeuren, is nog onduidelijk... Er is een duidelijk stijlverschil tussen de eerste paar verhalen en al de rest: de oorspronkelijke tekenaar, Salvérius, overleed en zijn werk werd overgenomen door Lambil. Daarnaast is er ook al snel een verandering van setting: eerst nog in Fort Bow, een houten fort midden in de woestijn waar het vechten is tegen de indianen, daarna veeleer in kampementen waar tegen de Zuidelijken gevochten wordt. De breuk doet nogal raar aan, maar dat is met veel van die klassieke, lange reeksen het geval natuurlijk. Gelukkig keren Chesterfield en Blutch soms nog terug naar het fort zelf.
Op de tekenstijl - zoals hij nu is - is niks aan te merken. Je merkt dat die blijft evolueren: als je albums 10, 20, 30 enzovoorts openslaat, merk je altijd dat de personages er ietsje anders uitzien. Dat is wel tof, al moet ik zeggen dat ik de oudere stijl, van pakweg de eerste dertig à veertig albums, aangenamer vond.
Zoals dat nogal eens gaat met van die lange reeksen, zitten er hoogte- en laagtepunten in. Zo tussen deel 40 en 50 begint het langzaam mis te lopen, met eigenlijk veel verhalen waar... redelijk weinig in gebeurt, op de een of andere manier, en dat zet zich wel door tot 63. Vóór Album 40 is het, op een paar uitzonderingen na, feitelijk één groot feest. Goede verhaallijnen, knappe scènes, je leert nog wat bij, en het gaat dan vaak nog om van die opvallende weetjes (waar je verder totaal niks mee bent, maar je weet het dan toch maar). Bovendien zijn de capriolen die Chesterfield en Blutch uithalen meestal te zot voor worden, dus je lacht je een breuk. Absoluut een van de grote Franco-Belgische stripreeksen, je moet gewoon weten wanneer je moet ophouden naar mijn mening.
[Update 1: Ondertussen is ook Album 65 verschenen, dat gemaakt is door Munuera en het duo BeKa. Een verandering van tekenaar/scenarist is altijd gevaarlijk, want wie weet wat wordt het, maar in dit geval mag het resultaat er helemaal zijn! Hoe de reeks vanaf deel 66 verder gaat is nog niet helemaal duidelijk, misschien dat Lambil nog wel verder tekent op andermans scenario, maar wat mij betreft kan dit gelegenheidstrio zijn gang gaan. Album 65 was het beste verhaal in de reeks in jaren!]
Enkele van mijn favorieten: 6 - De Nor in Robertsonville, 18 - Hoe Het Begon, 23 - De Neven van de Overkant, 26 - Canadees Goud, 34 - De Groene Jaren, 46 - Requiem voor een Blauwbloes, 65 - De Oorlogscorrespondent.
Dankzij de blijvende populariteit van deze reeks zijn al deze albums nog wel goed vindbaar, zo niet in een gewone boekenwinkel dan wel in een stripwinkel en zonder dat je er massa's geld voor moet neertellen. Even rondkijken en je hebt waarschijnlijk binnen de kortste keren de hele reeks volledig. De lange en kortverhalen getekend door Salvérius zijn ondertussen ook beschikbaar in een paar integrales en zitten daardoor ook allemaal knus bij elkaar. (In aparte albumuitgave is dat niet het geval. Een aantal van die kortverhalen zijn pas later verschenen, waardoor er midden tussen de Lambil-jaren ineens weer een paar albums een andere stijl hebben, gewoon omdat die van in de beginjaren waren maar nog niet uitgegeven waren.) Verder dan dat gaat het verder echter niet, voorlopig: Lambil ziet het blijkbaar niet zitten dat er al integrales van zijn verhalen verschijnen terwijl hij er nog nieuwe schrijft. Nogal raar, als je het mij vraagt, want tenslotte zijn we toch al zestig albums verder, tegen dat al die verhalen in integrales zijn verschenen zijn we weer een aantal jaar verder, maar goed... Wie weten komen die later nog wel!
[Update 1: 21/12/2020]
Een van de klassieke reeksen bij Dupuis, van de hand van Raoul Cauvin, Salvérius en vervolgens Lambil. Het zijn allemaal losstaande verhalen (op twee albums na die een tweeluik vormen) over sergeant Chesterfield en korporaal Blutch, twee mannen die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog voor de Noordelijken vechten en in allerlei vreemde situaties terechtkomen, die gebaseerd zijn op waargebeurde feiten en daarna uitgediept en gefictionaliseerd worden door Cauvin. Chesterfield is een patriot ten top, altijd klaar om te strijden en te sterven voor het vaderland, Blutch is een pacifist die niets liever doet dan zich doodhouden van zodra de aanval begint en te deserteren zo vaak hij maar kan...
Dit is een van de langslopende en nog steeds bestaande reeksen van Dupuis en het tijdschrift Robbedoes/Spirou, een van de weinige die nog met afgewerkte verhalen werkt - al zou na Album 64 Cauvin ermee stoppen. Wat er dan gaat gebeuren, is nog onduidelijk... Er is een duidelijk stijlverschil tussen de eerste paar verhalen en al de rest: de oorspronkelijke tekenaar, Salvérius, overleed en zijn werk werd overgenomen door Lambil. Daarnaast is er ook al snel een verandering van setting: eerst nog in Fort Bow, een houten fort midden in de woestijn waar het vechten is tegen de indianen, daarna veeleer in kampementen waar tegen de Zuidelijken gevochten wordt. De breuk doet nogal raar aan, maar dat is met veel van die klassieke, lange reeksen het geval natuurlijk. Gelukkig keren Chesterfield en Blutch soms nog terug naar het fort zelf.
Op de tekenstijl - zoals hij nu is - is niks aan te merken. Je merkt dat die blijft evolueren: als je albums 10, 20, 30 enzovoorts openslaat, merk je altijd dat de personages er ietsje anders uitzien. Dat is wel tof, al moet ik zeggen dat ik de oudere stijl, van pakweg de eerste dertig à veertig albums, aangenamer vond.
Zoals dat nogal eens gaat met van die lange reeksen, zitten er hoogte- en laagtepunten in. Zo tussen deel 40 en 50 begint het langzaam mis te lopen, met eigenlijk veel verhalen waar... redelijk weinig in gebeurt, op de een of andere manier, en dat zet zich wel door tot 63. Vóór Album 40 is het, op een paar uitzonderingen na, feitelijk één groot feest. Goede verhaallijnen, knappe scènes, je leert nog wat bij, en het gaat dan vaak nog om van die opvallende weetjes (waar je verder totaal niks mee bent, maar je weet het dan toch maar). Bovendien zijn de capriolen die Chesterfield en Blutch uithalen meestal te zot voor worden, dus je lacht je een breuk. Absoluut een van de grote Franco-Belgische stripreeksen, je moet gewoon weten wanneer je moet ophouden naar mijn mening.
[Update 1: Ondertussen is ook Album 65 verschenen, dat gemaakt is door Munuera en het duo BeKa. Een verandering van tekenaar/scenarist is altijd gevaarlijk, want wie weet wat wordt het, maar in dit geval mag het resultaat er helemaal zijn! Hoe de reeks vanaf deel 66 verder gaat is nog niet helemaal duidelijk, misschien dat Lambil nog wel verder tekent op andermans scenario, maar wat mij betreft kan dit gelegenheidstrio zijn gang gaan. Album 65 was het beste verhaal in de reeks in jaren!]
Enkele van mijn favorieten: 6 - De Nor in Robertsonville, 18 - Hoe Het Begon, 23 - De Neven van de Overkant, 26 - Canadees Goud, 34 - De Groene Jaren, 46 - Requiem voor een Blauwbloes, 65 - De Oorlogscorrespondent.
Dankzij de blijvende populariteit van deze reeks zijn al deze albums nog wel goed vindbaar, zo niet in een gewone boekenwinkel dan wel in een stripwinkel en zonder dat je er massa's geld voor moet neertellen. Even rondkijken en je hebt waarschijnlijk binnen de kortste keren de hele reeks volledig. De lange en kortverhalen getekend door Salvérius zijn ondertussen ook beschikbaar in een paar integrales en zitten daardoor ook allemaal knus bij elkaar. (In aparte albumuitgave is dat niet het geval. Een aantal van die kortverhalen zijn pas later verschenen, waardoor er midden tussen de Lambil-jaren ineens weer een paar albums een andere stijl hebben, gewoon omdat die van in de beginjaren waren maar nog niet uitgegeven waren.) Verder dan dat gaat het verder echter niet, voorlopig: Lambil ziet het blijkbaar niet zitten dat er al integrales van zijn verhalen verschijnen terwijl hij er nog nieuwe schrijft. Nogal raar, als je het mij vraagt, want tenslotte zijn we toch al zestig albums verder, tegen dat al die verhalen in integrales zijn verschenen zijn we weer een aantal jaar verder, maar goed... Wie weten komen die later nog wel!
July 29, 2011
Premier album des Tuniques bleues. Bien que la série ait pour cadre la guerre de sécession (1860-1865), le conflit le plus sanglant qu'ait connu les Etats-unis, tous les épisodes ne se déroule pas sur le front.
Il en est ainsi de ce premier épisode, qui se déroule à Fort Bow, autre haut lieu de la série. Cet épisode reprend un thème classique des films de cavalerie hollywoodien : l'acheminement d'un convoi d'armes d'un fort à un autre au travers d'un territoire indien hostile.
D'entrée de jeu, le ton est donné : on est dans une série comique. Le sergent Chesterfield et le caporal Blutch (les deux héros, accompagnés de Tripps et Brian forment plus un groupe de pieds nickelés qu'un véritable détachement de cavalerie.
Si ce premier tome est un brin poussif, on y trouve déjà ce qui fera la réussite de certains albums de la série (car le niveau est loin d'être uniforme) : l'opposition de caractère entre Chesterfield, sergent bourru, bornasse (c'est un sergent), un peu naïf et pas très malin, mais pétri de conviction et de sens du devoir et Blutch, caporal prêt à déserter à la première occasion, indiscipliné, fort en gueule et à l'ironie mordante.
Le ton de la série, bien que prêtant à rire cache également une critique directe de l'absurdité de la guerre et des ravages qu'elle peut entraîner.
Au final, une série très inégale, allant du très bon au à peine correct, mais qui reste réjouissante.
Il en est ainsi de ce premier épisode, qui se déroule à Fort Bow, autre haut lieu de la série. Cet épisode reprend un thème classique des films de cavalerie hollywoodien : l'acheminement d'un convoi d'armes d'un fort à un autre au travers d'un territoire indien hostile.
D'entrée de jeu, le ton est donné : on est dans une série comique. Le sergent Chesterfield et le caporal Blutch (les deux héros, accompagnés de Tripps et Brian forment plus un groupe de pieds nickelés qu'un véritable détachement de cavalerie.
Si ce premier tome est un brin poussif, on y trouve déjà ce qui fera la réussite de certains albums de la série (car le niveau est loin d'être uniforme) : l'opposition de caractère entre Chesterfield, sergent bourru, bornasse (c'est un sergent), un peu naïf et pas très malin, mais pétri de conviction et de sens du devoir et Blutch, caporal prêt à déserter à la première occasion, indiscipliné, fort en gueule et à l'ironie mordante.
Le ton de la série, bien que prêtant à rire cache également une critique directe de l'absurdité de la guerre et des ravages qu'elle peut entraîner.
Au final, une série très inégale, allant du très bon au à peine correct, mais qui reste réjouissante.
October 24, 2012
Nekako sam oduvjek izbjegavao plave bluze jer su mi djelovali ko kopija Taličnog Toma. Kako sam pogriješio. To je punokrvni vestern, začinjen humorom. Preporučam.
March 31, 2013
"satu hal lagi, sersan, kereta ini tak boleh jatuh ke tangan para indian!"
"siap, komandan!"
"kalau terpaksa, ledakkan saja!"
"baik, komandan!"
"kalau perlu, kau juga, sersan! semoga sukses!"
"siap, komandan!"
"kalau terpaksa, ledakkan saja!"
"baik, komandan!"
"kalau perlu, kau juga, sersan! semoga sukses!"
May 23, 2016
J'ai eu envie de revisiter Les Tuniques Bleues, ce classique de la BD. Un premier tome qui introduit la série, sans nécessairement être dans les meilleurs de la série.
January 5, 2017
Verhaal is aardig, maar het tekenwerk valt tegen en de grappen slaan de plank vaak mis.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews