Το καταφύγιο των ωραίων ψυχών

by Kyriakos Athanasiadis

Αν εξαιρέσουμε το φάντασμα της γυναίκας του, που του κάνει παρέα τα βράδια γιατί δεν έπαψε ποτέ να τον αγαπά και δεν θα πάψει ποτέ να τον προσέχει, ο κύριος Ισίδωρος μένει μόνος. Είναι μεγάλος πια και δεν χρειάζεται πολλά για να περνά τις μέρες του, ούτε και θέλησε ποτέ στη ζωή του να έχει πολλά. Μόνο που, εντελώς ξαφνικά, από τη μια στιγμή στην άλλη, βρίσκεται με έναν σκύλο στα χέρια του. Έναν μεγάλο, βρόμικο, αδέσποτο σκύλο, που πάγωνε μέσα στη βροχή και το κρύο. Και συνομήλικό του, μάλιστα: είναι ζήτημα αν θα τα καταφέρει να βγάλει τον χειμώνα. Κι αυτός ο σκύλος κρύβει το όνομα μιας μικρής πόλης στο κολάρο του. Όταν το ανακαλύψει, ο κύριος Ισίδωρος θα αποκτήσει έναν ιερό σκοπό στη ζωή του: να βρει τους ιδιοκτήτες του σκύλου, και να τους τον παραδώσει. Το πρόβλημα όμως είναι πως κανείς δεν παίρνει τον κύριο Ισίδωρο με αυτόν τον σκύλο στο όχημά του. Έτσι, πρέπει να πάνε αλλιώς. Με το ποδήλατο. Τίποτε δεν είναι αδύνατο όταν έχεις έναν ισχυρό σκοπό στη ζωή σου, έτσι δεν είναι; Τουλάχιστον αυτό πιστεύει ο κύριος Ισίδωρος. Ακόμη και αν ο σκύλος που βρήκες στον δρόμο σχεδόν δεν χωράει στο καλάθι του ποδηλάτου σου, που μυρίζει κρέμα και ρυζόγαλο, και αναμνήσεις — ακόμη και τότε. Και άλλωστε εκεί, στο τέρμα του δρόμου, στη μικρή εκείνη πόλη, μέσα στο δεκεμβριάτικο κρύο και τα φωτάκια των Χριστουγέννων, παρέα με ανθρώπους που δεν είχε ξαναδεί μέχρι χθες μα που τώρα αγαπά, ποιος ξέρει; Μπορεί να γίνει και κανένα θαύμα. Ή και περισσότερα.

Genres: Audiobook

376 pages, Paperback

Published November 8, 2023

About the author

Ο Κυριάκος Αθανασιάδης είναι συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1963. Έχει εκδώσει πάνω από 50 βιβλία, για μεγάλους και παιδιά, με το όνομά του και με μία σειρά ψευδώνυμα.

Reviews

[Σόνια Σαουλίδου · Rating 5 out of 5]

Ο θάνατος, αυτός ο μεγάλος κακός… είναι και ο villain της ιστορίας. Καραδοκεί πότε θα βρει την ευκαιρία ν’ αρπάξει κάποιον αγαπημένο σου, να σε τσακίσει.
Απέναντι του στέκει η αγάπη, με στρατιώτες της ανθρώπους και σκύλους, υπάρξεις ενωμένες και καθαρές αλλά σε κουρασμένα από τα βάρη του χρόνου σώματα. Αγάπη, πίστη, ελπίδα και τόλμη πρέπει να κάνουν κάτι μαγικό για να γίνει η ιστορία σαν ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους: Όπως ακριβώς είναι και η ζωή.

Ένα βιβλίο γραμμένο για τις όμορφες ψυχές αυτού και του άλλου κόσμου που πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να αγγίζονται. Μια αλυσίδα αγάπης φτιαγμένη από γενναίους κρίκους.

Το ύφος της γραφής δίνει όχι μόνο μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα των χαρακτήρων αλλά κάνει ολοζώντανη και την παραμικρή έκφραση του προσώπου τους, την παύση στα λόγια τους, τις ανάσες καθώς μιλάνε. Δε λείπει ούτε το χιούμορ, διακριτικό, σε αφήνει να γελάσεις λίγο πιο δυνατά από μέσα σου.

Ένα βιβλίο υπέροχα γραμμένο που σου ψιθυρίζει με μία φωνή παιδιού ότι όλοι μας τα ίδια φοβόμαστε κι ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Κι ας μην πάνε. Αλλά μάλλον θα πάνε. Ναι, ναι θα πάνε.

[Echoesaround · Rating 4 out of 5]

Αν το κιουτ ήταν βιβλιο

[Sevi Koutraki · Rating 5 out of 5]

Άκουσα το βιβλίο σε audiobook και ειλικρινά το λατρεψα! Ένα feelgood βιβλίο καλύτερο από όλα όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα, τα οποια είναι πολλα. Το να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ένος σκύλου ήταν πραγματικά απολαυστικό και συνάμα συγκινητικό. Εν τέλει αγόρασα το βιβλίο και σε χαρτί μιας και είχε πολλα σημεία που άξιζε να ξαναδιαβάσω. Χίλια μπράβο στον συγγραφέα, θα διαβάσω σίγουρα και αλλα βιβλία του.

[Anastasia Kay · Rating 1 out of 5]

Δεν μπόρεσα να φθάσω έως τέλους την αφήγηση. Το βρήκα κουραστικό, καθώς έχω από καιρό δώσει απαντήσεις στις υπαρξιακές μου αναζητήσεις και επίσης αντιπαθώ τρομερά να δίνεται υπόσταση ανθρώπου (δλδ να μιλούν κ να σκέφτονται) ζώα και άψυχα αντικείμενα... Μόνο σε παιδική λογοτεχνία με συναρπάζει....
Επιπλέον μου φάνηκε σα μια επανάληψη του Όβε του ήρωα του Μπάκμαν
Ατυχής η συνάντηση με το βιβλίο τούτο.

[Desp_gk · Rating 4 out of 5]

«Να αφήσεις τον κόσμο μια στάλα καλύτερο από ότι τον βρήκες .Αυτο είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος»

Ο κ.Ισιδωρος είναι μεγάλος και μόνος του αφού έχει χάσει την γυναίκα του πριν χρόνια, η οποία όμως δεν τον αφηνει ποτέ μόνο του,είναι πάντα εκεί δίπλα του να τον αγαπάει και να τον προσέχει. Μια μέρα εντελώς ξαφνικά μέσα στη βροχή και στο κρύο βρισκει ένα σκύλο ο οποίος είναι κι αυτός μόνος και μεγάλος σαν αυτόν.Τον παίρνει μαζί του για να τον φροντίσει,τον πλένει,τον ταΐζει και όταν ανακαλύπτει ότι φοράει κολάρο βάζει σκοπό της ζωής του να βρει τον ιδιοκτήτη του.Σ’αυτη την αναζητηση γνωριζει αρκετά άτομα που θα τον βοηθήσουν , θα δεθεί μαζί τους και θα τ’αγαπησει.Αλλωστε όταν έχει παρέα ανθρώπους που δεν έιχε ξαναδεί μεχρί χθες μα που τώρα αγαπά,τίποτα δεν είναι αδύνατον. Μπορεί να γίνει και κανένα θαύμα.

Είναι ένα γλυκό και συγκινητικο feel good βιβλίο,γεμάτο αρωματα κρέμας και κανένας,οταν το διαβάσετε θα καταλάβετε.
Μου άρεσε πολύ η αφήγηση μέσω του σκύλου, οποίος έχει και ωραίο όνομα Έκτορας.
Το υφος της γραφης και η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι τοσο ζωντανή που μερικές φορές με κάνε να πιστεψω πραγματικά ότι η γυναίκα του κ.Ισιδωρου ήταν όντως δίπλα του και του μιλούσε.
Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τις όμορφες ψυχές,για την μοναξιά, την απωλεια,την αγάπη,την τόλμη και σου αφηνει την αίσθηση της ελπίδας ότι όλα θα πάνε καλά.
Πολύ συγκινηθηκα στα κομμάτια που αναφέρει για τα ναρκωτικά και τον καρκίνο αλλά δε θέλω να πω περισσότερα προς αποφυγή σπόιλερ.

Μου θύμισε αρκετά τον Ουβε τον
χαρακτήρα Μπακμαν , πολύ αγαπημένο ου βιβλίο. Είχα ξεχάσει εντελώς ότι ήταν Έλληνας συγγραφεας και για αυτό όταν το συνηδειτοποιησα στο τέλος, σκέφτηκα ότι δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα feel good ξένων συγγραφέων.

[Tonia Mitsea · Rating 4 out of 5]

Ένα γλυκόπικρο βιβλίο που θεωρώ ότι όλοι θα έπρεπε να διαβάσουν! Αγάπησα τον Κο Ισίδωρο ( έχω και μια αδυναμία στη τρίτη ηλικία) καθώς και τον Έκτορα! Ειδικότερα τα κεφάλαια που "μιλάει" ο σκύλος ήταν τα αγαπημένα μου.

[Μιχάλης Πετρής · Rating 3 out of 5]

Αρκετά ενδιαφέρουσα πλοκή, τουλάχιστον προσωπικά πρώτη φορά διαβάζω μυθιστόρημα όπου πρωταγωνιστές είναι ένας ηλικιωμένος και ένας σκύλος. Αρκετά καλαίσθητη γραφή, πολύ καλή δομή κεφαλαίων και πρωτότυπο πως σε κάθε κεφάλαιο διαβάζουμε το pov του σκύλου. Επίσης έχει αρκετά σημεία όπου υπάρχει ένα συναισθηματικό rollercoaster.

Στα αρνητικά είναι ότι 1) πολλές φορές διακρίνω επανάληψη στο πως ο σκύλος βλέπει τα πράγματα, θα μου πεις σκύλος είναι, θα σου πω ότι δεν νομίζω να στοχάζεται έτσι. 2) συνεχόμενα ένιωθα ότι κάτι λείπει, και 3) θεωρώ ότι κάποιες φορές είχε μεγάλους πλατιασμους

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ο ηλικιωμένος κύριος Ισίδωρος πηγαίνει πάντα μια βόλτα με το ποδήλατό του και επιστρέφοντας σπίτι συζητάει με τη γυναίκα του για τα όσα είδε και σκέφτηκε. Μια βροχερή μέρα συναντάει έναν σκύλο που δεν ήθελε να περάσει τον δρόμο, απλώς τον κοιτούσε κι έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, τον φέρνει σπίτι. Αυτή η πρωτοβουλία θα βοηθήσει τον κύριο Ισίδωρο να βελτιώσει τη ζωή του με έναν τρόπο που δεν περίμενε.

Ο Κυριάκος Αθανασιάδης έγραψε ένα δυνατό και συγκινητικό μυθιστόρημα γύρω από τον ρόλο των ατόμων της τρίτης ηλικίας στη ζωή, για τη θέση και τα συναισθήματά τους, για τις δυνατότητές τους και για την προσπάθειά τους να κάνουν κάτι καλό και δημιουργικό για τους γύρω τους. Οι σελίδες ξεχειλίζουν από ευαισθησία, αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση και αγάπη και ο τρόπος γραφής φέρνει κοντά στον αναγνώστη τον κύριο Ισίδωρο και τον σκύλο του, τον Έκτορα, δύο ηλικιωμένες ψυχές που αντικρίζουν τη δύση της ζωής τους αλλά η γνωριμία τους θα φέρει τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά τους με ευφάνταστο και αναπάντεχο τρόπο. Ο κύριος Ισίδωρος ζει με τη γυναίκα του, Ελισάβετ, πάνω από πενήντα χρόνια μαζί ενώ ο Έκτορας είναι ένα κυνηγημένο πλάσμα που ζει αδέσποτο και φοβισμένο. Όταν ο κύριος Ισίδωρος ανακαλύπτει πως το σκυλί έρχεται από άλλη πόλη αποφασίζει να αναζητήσει τον ιδιοκτήτη του κι αυτό θα φέρει στη ζωή του νόημα, σκοπό και καινούργιες γνωριμίες.

Ο δίποδος πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι εβδομήντα πέντε, το μαγαζί του έκλεισε, η καρδιά του έχει τα θέματά της και η Ελισάβετ… α, «Μετά η Ελισάβετ»… Το ποδήλατο με τις βοηθητικές ρόδες τον βοηθάει να μη νιώθει μεγάλος και ανήμπορος όποτε βγαίνει για την καθημερινή άσκηση που του σύστησε απαρέγκλιτα ο γιατρός. Είναι ένας άνθρωπος που συχνά γλιστρά από την πραγματικότητα και αποξεχνιέται εκεί, γιατί το «εδώ» είναι στενόχωρο, πικρό και γεμάτο μοναξιά. Πόσα χρόνια ζει με τη γυναίκα του, πόσες αναμνήσεις: «Ήταν απλώς οι δυο τους, μαζί. Ναι, ήταν και τα γλυκά. Όλα εκείνα τα γλυκά» (σελ. 52), αφού αποφάσισαν να ανοίξουν ένα ζαχαροπλαστείο που φτιάχνει κρέμες και ρυζόγαλα μόνο, με αποτέλεσμα να κερδίσουν πολλή και μόνιμη πελατεία. «…μια λεπτή μυρωδιά από κανέλα, μια λεπτή μυρωδιά από ένα ξεχασμένο όνειρο» (σελ. 120). Τώρα, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και οι δυο τους έχουν κλειστεί στο κοινό τους κουκούλι, μακριά από την έξωθεν πραγματικότητα. Η Ελισάβετ έχει αντιρρήσεις για τον Έκτορα, γιατί πιστεύει πως ο κύριος Ισίδωρος δεν μπορεί να φροντίσει ούτε τον εαυτό του, πόσο μάλλον έναν σκύλο, σύντομα όμως υποχωρεί γιατί τους αγαπάει και τους δύο. «Μα να που ο κύριος Ισίδωρος άλλαζε, δυνάμωνε, μεταμορφωνόταν. Κι αυτό χάρη σε μια ξαφνική απόφαση της στιγμής…» (σελ. 111).

Παράλληλα έχουμε και την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Έκτορα. Είναι ένας μεγάλος μαλλιαρός σκύλος που δείχνει διαφορετικός από τους άλλους «…σε ξεχώριζε και σε κοιτούσε. Και δεν σε άφηνε λεπτό από το βλέμμα του, λες και ήθελε να σου πει κάτι. Να σου μεταφέρει ένα μήνυμα» (σελ. 20). Ο κύριος Ισίδωρος τον φέρνει σπίτι γιατί «Όλο του το είναι ήθελε να αφήσει πίσω του κάτι γλυκό» (σελ. 23). Το ζώο προσπαθεί να κατανοήσει τον ρόλο του στη ζωή του κυρίου Ισίδωρου, να καταλάβει με ποιον έχει να κάνει, να εκτιμήσει την τωρινή του ασφαλή θέση συγκριτικά με την προηγούμενη καθημερινότητά του κλπ. Όλα τα περνάει μέσα από τις μυρωδιές, ακόμη και τον κύριο Ισίδωρο: «Έχει συμπόνια μέσα του, κυρίως. Και

μια περίεργη γλύκα…». Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο οι δυο τους δένονται όλο και περισσότερο: «Τον αγαπώ πολύ. Και τον εμπιστεύομαι. Και αυτά αρκούν» (σελ. 72). Έχει καταλάβει τον ρόλο της Ελισάβετ στη ζωή του αφεντικού του, έχει συγκινηθεί με όλη την αγάπη που βλέπει να τους περιβάλλει αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί υπάρχει κάτι κακό στην ατμόσφαιρα, τι έχει συμβεί ανάμεσά τους και πώς τα κατάφεραν να το αφήσουν να μπει ανάμεσά τους αφού αγαπιούνται τόσο πολύ και έφτιαχναν ωραία πράγματα. Με προσεγμένο και πιο λιτό λεξιλόγιο βλέπουμε πώς συμμετέχει, βοηθάει και αντιδρά ο Έκτορας στη ζωή του κυρίου Ισίδωρου και στην απόφασή του να τον πάει με το ποδήλατο στην κοντινή πόλη για να βρει το αφεντικό του. Είναι ένα τρυφερό πλάσμα που εκτιμά και αποζητά την αγάπη. «…το να είναι μόνος, αυτό είναι το χειρότερο από όλα τα κακά που μπορεί να πάθει ένας σκύλος. Και ένας σκύλος μπορεί να πάθει πολλά κακά» (σελ. 174). Πόσο μάλλον ένας γέρικος σκύλος: «…οι μέρες μου είναι λίγες πια, σαν νερό σε χαντάκι που το έχει διώξει η κάψα του ήλιου» (σελ. 185).

Έτσι ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου ενάντια στην ανθρώπινη αντοχή και στον χρόνο, ένας ύμνος στη φιλία μεταξύ ανθρώπου και ζώου, ένα διακριτικά ρομαντικό μυθιστόρημα για τις αγάπες που κρατούν για πάντα κι ας έχουν χαθεί ή δυσκολευτεί από τη ζωή. Ειδικά όταν φτάνουμε στην κοντινή πόλη, η πλοκή απογειώνεται με τις νέες γνωριμίες και τον κύριο Ισίδωρο ουσιαστικά να τα έχει χαμένα, αφού ξαφνικά βγήκε από το καβούκι του, άρχισε να μιλάει σε ανθρώπους και τα λόγια του σχεδόν δε βγάζουν νόημα, αφού η ανυπομονησία του και η ανάγκη του να βρει το σπίτι του Έκτορα τον δείχνουν παράξενο. Η γνωριμία του με τη Μελίνα που γράφει ιστορίες για να κρύψει τα δικά της μυστικά και με τη μητέρα της, την πειθαρχημένη και αυστηρή επαγγελματία αλλά τρυφερή Θεοπίστη, καθώς και με τους πελάτες του μαγαζιού που αναλαμβάνουν να βρουν τον ιδιοκτήτη του Έκτορα, θα τον φέρουν πιο κοντά σε έναν στόχο παραπλήσιο με αυτόν που είχε αρχικά στο μυαλό του κι όσο προχωράει η αφήγηση τόσο φοβόμουν για ένα σκληρό τέλος που ευτυχώς δεν έρχεται, μιας και ο Κυριάκος Αθανασιάδης θέλει να κρατήσει τη γλύκα, την τρυφερότητα και την αισιοδοξία του βιβλίου του ως το τέλος. Δεν το φορτώνει με περιττές και ίσως κλισέ εξελίξεις κι έτσι αφήνει κι εκείνος με τη σειρά του πίσω του «κάτι γλυκό»!

«Το καταφύγιο των ωραίων ψυχών» είναι ένα τρυφερό και συγκινητικό μυθιστόρημα γεμάτο αισιοδοξία, πρωτοτυπία, ανατροπές, ρεαλισμό και διαχρονικά μηνύματα γύρω από τη ζωή και τον αγώνα που απαιτείται για να επιβιώσουμε και στις σελίδες του ξεδιπλώνεται μια από τις πιο δεμένες φιλίες που έχω διαβάσει ποτέ, ένας ύμνος στα ζώα και στη σχέση τους με τον άνθρωπο. Οι παρατηρήσεις του συγγραφέα προκαλούν έντονο προβληματισμό («Όταν είμαστε παιδιά μοιάζουμε πολύ μεταξύ μας. Όπως και όταν είμαστε γέροι. Είμαστε όλοι ίδιοι. Αλλά στο μεσοδιάστημα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ξεχωρίζουμε», σελ. 192), αισιοδοξία («Ο κόσμος είναι μια γιορτή όταν δεν βρέχει και δεν είσαι μόνος. Μια ατέλειωτη, πελώρια γιορτή», σελ. 56), ευδιαθεσία («Πολύ λίγοι άνθρωποι γερνάνε και μέσα τους. Ο εαυτός μας δεν μεγαλώνει ποτέ», σελ. 252), ακόμη και φόβο μέσα από σκληρές αλλά γεμάτες αλήθεια διαπιστώσεις: «…η ζωή είναι κάτι που τελειώνει, όχι όλη η ζωή, το κομμάτι της που μας έχει μοιραστεί» (σελ. 200). Και: «Αυτόν τον άδικο, άδικο δρόμο. Τον τόσο άδικο και τον μόνο αληθινό. Τον δρόμο όλων μας. Αυτόν τον πλούτο που είναι η ζωή» (σελ. 214). «Όμως… κάποια μέτρα από αυτόν, κάποια βήματα, άξιζαν τον κόπο. Και η ανάμνησή τους ήταν οι αποσκευές σου για να διανύσεις και τα υπόλοιπα» (σελ. 216). Δάκρυσα σε αυτό το σημείο: «Ο κόσμος δεν έπρεπε να πονάει… Ο πόνος αφαιρούσε κομμάτια ολόκληρα από την αξιοπρέπειά σου, τα δάγκωνε σαν ένα αγριόσκυλο…και τα έκοβε με ένα τελευταίο απότομο τράβηγμα»

(σελ. 314). Όλα αυτά όμως συνοδεύουν ευχάριστες, τραγικωμικές σκηνές άδολης αγάπης και ειλικρινούς φιλίας που θα τις θυμάμαι για καιρό. Ένα βιβλίο-καταφύγιο για τις ωραίες ψυχές των αναγνωστών.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%cf%84...

[Daisy Donald · Rating 5 out of 5]

"Το καταφύγιο των ωραίων ψυχών" του Κυριάκου Αθανασιάδη περιστρέφεται γύρω από την ιστορία ενός ηλικιωμένου άνδρα, της φαντασματικής του συζύγου και ενός σκύλου, επίσης ηλικιωμένου. Η ζεστασιά και η τρυφερότητα που αναδύονται από τις σελίδες του είναι μοναδικές.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η αισιοδοξία και η θέληση του ήρωα να δημιουργήσει κάτι όμορφο, ακόμα και στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Μου θύμισε πολύ το "Ο ταχυδρόμος των βιβλίων" του Markus Zusak, καθώς και στα δύο βιβλία βλέπουμε ηλικιωμένους ανθρώπους να προσφέρουν χαρά και ελπίδα στους άλλους.

Αν ψάχνετε για ένα βιβλίο που θα σας αγγίξει την καρδιά και θα σας δώσει μια αίσθηση ελπίδας, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Υ.Γ. Θα ψάξω και για άλλα βιβλία του Κυριάκου Αθανασιάδη.

[Marina Chatz · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο -βάλσαμο για την ψυχή, που σε μεταφέρει στον κόσμο των ηλικιωμένων, όπου όλα κυλούν αργά και στον κόσμο των σκύλων, όπου όλα κυλούν σε μια στιγμή. Και σε έναν κόσμο, όπου η αγάπη μπορεί, ακόμα, να κάνει τη διαφορά.
Ο τρόπος γραφής, είναι μοναδικός και όσοι έχουμε ζήσει ή ζούμε από κοντά ηλικιωμένους ανθρώπους αναγνωρίζουμε αμέσως τις επαναλήψεις και τις μικρές εμμονές, ενώ όσοι έχουμε ή είχαμε σκυλιά, κάπως έτσι σκεφτόμαστε ότι θα σκέφτονται η θα μιλούσαν, αν μπορούσαν.
Πάρτε το, και κρατήστε το στο ράφι για όταν θα αισθάνεστε πολύ πεσμένοι και θα χρειάζεστε ένα φυσικό αντικαταθλιπτικό, κάτι που θα σας θυμίζει ότι στο τέλος, ναι, μπορεί και να πάνε όλα καλά. :)

[Σταυρούλα Βασιλάκη · Rating 5 out of 5]

Ένα από τα καλύτερα βιβλία που δείχνουν την αγάπη των σκύλων προς τον άνθρωπο ένα βιβλίο που σε κάνει να βλέπεις τους μεγαλύτερους ανθρώπους με άλλο μάτι τελικά με αγάπη όλα μπορούν να αλλάξουν ακόμα και αυτοί που δεν αγαπούν τα σκυλιά νομίζω ότι θα αλλάξουν γνώμη διαβάζοντας το βιβλίο και καθίσουν να σκεφτούν δικές τους καταστάσεις.

[Κώστας Krommydas) · Rating 5 out of 5]

Είχα την τύχη να το αφηγηθώ για γνωστή πλατφόρμα audiobooks.
το γεγονός πως το έκανα αμέσως μετά την ξαφνική απώλεια του σκυλιού μας με επηρέασε ιδιαίτερα.
Ευαίσθητο και συγκινητικό. Για ευαίσθητες ψυχές θα έλεγα και όχι μόνο. Πραγματικά αξίζει να διαβαστεί....

[Andria Drakaki · Rating 2 out of 5]

Παρότι η ιστορία ήταν εξαιρετικά τρυφερή και γεμάτη ανθρωπιά με κούρασε σε αρκετά σημεία. Το βιβλίο είχε μια αργή ροή που με δυσκόλεψε να παραμείνω συγκεντρωμένη παρόλο που οι χαρακτήρες και τα μηνύματά του ήταν ιδιαίτερα συγκινητικά. Όμορφη ιστορία αλλά μέχρι εκεί ..

[Elsa Koutsouki · Rating 5 out of 5]

Ό,τι πιο τρυφερό, συγκινητικό και γλυκό έχω διαβάσει! Σαν την κρέμα και το ρυζόγαλο, που αρέσει σε όλους!

[Βίκυ · Rating 5 out of 5]

Γλυκό, τρυφερό, συγκινητικό! Μου άγγιξε την ψυχή!

[Ria · Rating 2 out of 5]

Τόσες πολλές επαναλήψεις των ίδιων και των ίδιων λέξεων. Κούρασε.

[Τύπισσα]

Ενα ωραιο feelgood βιβλίο που με έκανε να συγκινηθω σε πολλα σημεία του.Μην το σταματήσετε στην μέση που κανει μια μικρή κοιλιά.Συνεχιστε το!