Ο θάνατος πλένει το πρόσωπό του στα νερά που κυλάνε απ' το σώμα σου

by Γιαννακόπουλος Χαράλαμπος

Paperback

Published January 1, 2023

About the author

Ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εργάζεται ως εκπαιδευτικός και γράφει για τα βιβλία και την ανάγνωση σε εφημερίδες και περιοδικά. Βιβλία του: «Μικρά Ικαρία» (2005), «Ελεύθερη πτήση, ελεύθερη πτώση» (συλλογική έκδοση, 2011), «Γράμματα σ’ έναν πολύ νέο ποιητή» (2012), «Μια λεπτομέρεια που κανείς δεν την παρατηρεί» (2013), «Τι κοιτάζει στ' αλήθεια ο ποιητής» (2016), «Το εικοσιτετράωρο ενός αναγνώστη» (2017), «Ο θάνατος πλένει το πρόσωπό του στα νερά που κυλάνε απ' το σώμα σου» (2023).

http://charalamposgiannakopoulos.com/

Reviews

[Γιώργος Γεωργόπουλος · Rating 2 out of 5]

Δεν μου άρεσε. Το θεωρώ λίγο. Το τρίτο μέρος ήταν ανούσιο και αχρείαστο τελείως. Από το πρώτο θα κρατούσα ελάχιστα. Το δεύτερο μέρος με τα μεγαλύτερα ποιήματα ήταν πολύ μέτριο. Τα υπόλοιπα θα τα πω στον ίδιο. Υ.Γ φτάνει πια με τα βυζιά και την ηδονοθηρία.

[Ειρηναίος Μαράκης · Rating 5 out of 5]

Είναι μεγάλη υπόθεση το διαδίκτυο και τα social media καθώς σου παρέχουν τη δυνατότητα να γνωρίσεις ανθρώπους που έχουν κάτι καλό να πουν πάνω στην τέχνη τους. Ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος είναι ένας από αυτούς. Μέχρι τώρα δεν έιχα διαβάσει τα ποιητικά έργα του, αν και τον ακολουθώ χρόνια στο Facebook. Εντάξει, είναι καλές οι διάφορες αναρτήσεις αλλά δεν συγκρίνονται με την ανάγνωση μιας ποιητικής συλλογής. Πρώτη επαφή λοιπόν, με την συλλογή ποιημάτων «Ο θάνατος πλένει το πρόσωπό του στα νερά που κυλάνε απ' το σώμα σου» (εκδ. Πόλις / σειρά ποίηση). Το δανείστηκα από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Χανίων και έμεινα υπερευχαριστημένος. Χωρίζεται σε τρεις ενότητες με τους τίτλους «Δυτικά των λέξεων», «Ποιητής στη Νέα Υόρκη» και «Το ποίημα λέει σε θέλω». Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα απολαυστικό βιβλίο που δεν καμώνεται κάτι περισσότερο από αυτό που είναι. Μια ποιητική συλλογή για τον έρωτα, ο ερωτισμός είναι διάχυτος παντού, και για τη γλώσσα. Θα έλεγα ότι είναι μια ποίηση για τους/τις αναγνώστες/στριες και όχι για τις κριτικές σε site και εφημερίδες που ελάχιστοι διαβάζουν και αυτό είναι, μεταξύ άλλων, το βασικό της προτέρημα. Προσωπικά, την απόλαυσα ιδιαίτερα τόσο που διάβαζα φωναχτά μέσα στο σπίτι ενώ στο youtube έπαιζε Ντεμπισί, Τσετ Μπέικερ και Πάολο Κόντε. Και πάω ήδη για τη δεύτερη ανάγνωση.

[Maria Bikaki · Rating 3 out of 5]

Οι παλιές λύπες

Πως η μυγδαλιά στον δρόμο,
έξω απ' την πόρτα σου,
σε μια νύχτα μέσα
γεμίζει άνθη και τρυφερότητα

και τη θυμάσαι άξαφνα
και σε πονάει βαθιά
που τόσους μήνες είχες σχεδόν
ξεχάσει πως υπάρχει,

έτσι, κάποτε, και οι παλιές σου λύπες
σ' αιφνιδιάζουν, που τις νόμιζες καλά κρυμμένες μέσα σου.