از کهربا و کافور

by حسین منزوی

Paperback

First published January 1, 2007

Reviews

[Nazila]

با هر تو و من مایه های ما شدن نیست
هر رود را اهلیت دریا شدن نیست

از قیس، مجنون ساختن شرط است اگر نه
زن نیست اندیشه ی لیلا شدن نیست

باید سرشت باد جز غارت نباشد
تا سرنوشت باغ جز یغما شدن نیست

در هر درخت اینجا صلیبی خفته، امّا
با هر جنین، جانمایه ی عیسا شدن نیست

وقتی که رودش زاد و کوهش پرورش داد
طفل هنر را چاره جز نیما شدن نیست

با ریشه ها در خاک،بی چشمی به افلاک
این تاک ها را حسرت طوبا شدن نیست

آیا چه طوفانی است آن بالا که دیگر
با هر که افتاد، اشتیاق پا شدن نیست

سیب و فریب؟ آری بده. آدم نصیبش
از سفره ی حوّا به جز اغوا شدن نیست

وقتی تو رویاروی اینان می نشینی
آیینه ها را چاره جز زیبا شدن نیست

آنجا که انشا از من، املا از تو باشد
راهی برای شعر جز شیوا شدن نیست

[SA®A]

دل من ! باز مثل سابق باش
با همان شور و حال عاشق باش
مهر می ورز و دم غنیمت دان
عشق می باز و با دقایق باش
بشکند تا که کاسه ات را عشق
از میان همه تو لایق باش
خواستی عقل هم اگر باشی
عقل سرخ گل شقایق باش
شور گرداب و کشتی سنگین ؟
نه اگر تخته پاره قایق باش
بار پارو و لنگر و سکان
بفکن و دور از این علایق باش
هیچ باد مخالف اینجا نیست
با همه بادها موافق باش

[سیاووش]

مثل هر دفتر دیگه‌ای بعضی از شعرهاش از بعضی‌های دیگه بهترن، و بعضی شعرها یه حس شخصیت منفی‌طور باحالی دارن که لذتبخشه. یه تعداد نه چندان کمی از «غزل‌ها» اصلاً وزن درست حسابی نداشتن که ناراحت‌کننده بود. شاعر تلاش کرده بود بعضی از مفاهیم و تعابیر کلیشه‌ای شعر کلاسیک فارسی رو بپیچونه و دوباره استفاده کنه و بعضی وقتا موفق شده بود ولی بیشتر وقتا نه. ضمن این که لحن عاشقانه‌ی کتاب هم اون‌قدر زن‌ستیز و پر از تملکه که هی دلم می‌خواست برم آذر خانم معشوقه رو از دست این یارو نجات بدم.