Ήθελα μόνο να χωρέσω

by Στέλλα Κάσδαγλη, Στέλλα Κάσδαγλη | Stella Kasdagli

Η Ζωή είναι 15 χρονών και καθόλου έτοιμη για το Λύκειο, για την αλλαγή σχολείου, για τις αλλαγές στο σώμα της, για τις αλλαγές γενικώς.

Στην προσπάθειά της να ταιριάξει στο νέο περιβάλλον, να κρατήσει τους φίλους της και να κερδίσει αυτόν που δε λέει να γυρίσει να την κοιτάξει, διαλέγει να ελέγξει την κατάσταση με τον μόνο τρόπο που ξέρει: να γίνει αυτό που πιστεύει ότι όλοι θεωρούν όμορφο, ακόμα κι αν έτσι ρισκάρει να χάσει τον ίδιο της τον εαυτό.

Μέσα από το blog της, τις διηγήσεις των γονιών της, τις συζητήσεις με την κολλητή της στο chat και τα μικρά ντοκουμέντα της καθημερινότητάς της, η Ζωή θα χάσει και θα ανακαλύψει ξανά από την αρχή τον τρόπο να προχωράει, να βρίσκει τη θέση της, να αγαπάει τον εαυτό της και να χαίρεται την κάθε στιγμή.

Το "Ήθελα μόνο να χωρέσω" είναι ένα βιβλίο για εφήβους, γραμμένο με αμεσότητα στη γλώσσα τους και απόλυτα ειλικρινές γύρω από μερικά από τα πιο σημαντικά θέματα που τους απασχολούν: τις σχέσεις, το σώμα τους, την αποδοχή από το περιβάλλον τους, τις ανασφάλειες αλλά και τις ιδιαιτερότητες που τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Με αληθινό και ζωντανό τρόπο αγγίζει και το ζήτημα της ψυχογενούς ανορεξίας, ένα πρόβλημα σύνθετο και τόσο επικίνδυνο για την υγεία και την ψυχική ισορροπία των εφήβων, που όμως συχνά παραμένει ταμπού για μικρούς και μεγάλους.

Genres: Young Adult, Contemporary

296 pages, Paperback

First published November 1, 2013

Reviews

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

«Ήθελα μόνο να χωρέσω», εξομολογείται στον αναγνώστη η έφηβη Ζωή, μαθήτρια λυκείου, και περιγράφει με ωμότητα, ρεαλισμό και αυτοεκτίμηση την περιπέτειά της με τη νευρική ανορεξία. Ένα κορίτσι, που απ’ ό,τι κατάλαβα ήταν απλώς στρουμπουλό, αλλάζει σχολικό περιβάλλον και αποχωρίζεται την κολλητή της φίλη, με την οποία όμως δε χάνονται. Οι ηλεκτρονικές τους τουλάχιστον συζητήσεις είναι σχεδόν καθημερινές. Ένας σχολικός χορός κι ένα φιλί είναι η αρχή του τέλους για την κοπέλα, η οποία βάζει στόχο να χάσει κάποια κιλά, σταδιακά όμως πέφτει στη μαύρη τρύπα της ανασφάλειας και θεωρεί τον εαυτό της φαγανό τέρας. Θα γλυτώσει από αυτόν τον εφιάλτη; Ποιος θα τη βοηθήσει; Οι γονείς της και η κολλητή της θα σταθούν δυνατοί για να ζήσουν τις χειρότερες στιγμές της ηρωίδας μας;

Ένα κείμενο εξαιρετικά καλογραμμένο, ανατριχιαστικό και ασφυκτικό. Ένιωσα στο πετσί μου την αλλαγή της Ζωής από ζωηρή έφηβη σε ανασφαλή και χαμηλής αυτοεκτίμησης ανορεξικιά. Είναι τρομερό το πώς αισθάνονται αυτά τα παιδιά και αξίζουν πολλά μπράβο στη συγγραφέα για τη σωστή σκιαγράφηση του χαρακτήρα και για την εξαιρετική απόδοση της ψυχολογίας της και του κοινωνικού αντίκτυπου. Η αφήγηση εναλλάσσεται: πότε μιλάει η Ζωή, πότε εναλλάξ οι γονείς της, πότε συζητάει στο chat με την κολλητή της, πότε ανταλλάσσουν μηνύματα στο κινητό. Η ιστορία ρέει και η μεταστροφή του κλίματος από ευχάριστο, ανέμελο, εφηβικό σε εφιαλτικό, κλειστοφοβικό, επισφαλές είναι αμείλικτα κλιμακωτή.

Χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, χωρίς κορώνες και αναθέματα, χωρίς να πανικοβάλλει τον αναγνώστη, η κυρία Κάσδαγλη περιγράφει μια εφιαλτική ζωή που στοιχειώνει πολλές κοπέλες της εποχής μας, με ενδιαφέρον, διεισδυτικότητα και μια αγωνία να μην απομακρυνθεί συναισθηματικά από την αφήγηση. Οι σκέψεις και η αλλαγή της νοοτροπίας της Ζωής με εξόργισαν, αρχικά νομίζοντας λόγω της αμυαλιάς της να σκέφτεται έτσι για το φαγητό, όμως σύντομα κατάλαβα ότι οργίστηκα που ένιωσα ανήμπορος να τη βοηθήσω. Όλα είναι μέσα στο μυαλό και αν δεν υπάρχει χαραμάδα, η πόρτα δεν ανοίγει ολότελα. Ένιωσα τον ιδρώτα και τον φόβο των γονιών, την αδυναμία τους να προσφέρουν κάτι στο παιδί που έφεραν στον κόσμο, ένιωσα την αποστροφή της κοπέλας για κάθε τι βρώσιμο και περίμενα με λαχτάρα το τέλος, ελπίζοντας το κορίτσι να σωθεί έστω και την τελευταία στιγμή.

Το μυθιστόρημα αυτό πρέπει να διαβαστεί από γονείς και εφήβους, ώστε να προσέξουν λίγο περισσότερο, γιατί όταν συνειδητοποιήσουν την ασθένεια, τότε θα είναι αργά. Το κείμενο είναι συγκλονιστικό και αποκαλυπτικό. Μην το χάσετε με τίποτα, γιατί ένα παιδί δίπλα σας πεινάει αλλά δε θα τραβήξει την προσοχή σας πάνω του.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Είχαν όλους τους γιατρούς. Διαιτολόγο, ψυχίατρο, παιδίατρο. Παθολόγο και εργοθεραπευτή. Γιατί τόσοι γιατροί; σκεφτόμουν. Γιατί τόσοι γιατροί για να κάνουν ένα παιδί να φάει; Τι δεν καταλαβαίνω, Ζωή;» (σελ. 115).

«Στην ψυχοθεραπεία δεν υποτίθεται ότι πας για να μιλήσεις σε κάποιον; Ε, εγώ δε μιλάω. Τι να πω; Αν πω αυτά που σκέφτομαι, θα με κλείσουν μέσα. Αν πω αυτά που αισθάνομαι, δε θα καταλάβει κανείς (ουτ’ εγώ καταλαβαίνω). Αν πω ότι δεν ξέρω τι αισθάνομαι, θα αποδειχτεί για μία ακόμη φορά ότι είμαι χαμένη περίπτωση» (σελ. 183).

[mary · Rating 5 out of 5]

Όταν είδα για πρώτη φορά το «ήθελα μόνο να χωρέσω» νόμιζα πως πρόκειται για ένα ακόμη εφηβικό μυθιστόρημα και πως απευθύνονταν αποκλειστικά σε εφήβους , γι αυτό και εξ αρχής το αντιμετώπιζα με καχυποψία.Πόσο λάθος έκανα!
Η Ζωή είναι ένα νεαρό κορίτσι που λόγω των οικονομικών προβλημάτων της οικογενείας της αναγκάζεται να αλλάξει σχολείο και να βρεθεί σε ένα εντελώς καινούργιο περιβάλλον. Τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για αυτήν καθώς θα έρθει αντιμέτωπη με περίεργους συμμαθητές που δεν της δίνουν σημασία, με την ερωτική απογοήτευση και παράλληλα με την έλλειψη αυτοπεποίθησης και την ανασφάλεια που την έχει κατακλύσει.Όλα αυτά θα την οδηγήσουν στον επικίνδυνο δρόμο της νευρικής ανορεξίας και η ίδια μαζί με την οικογένεια της θα κλιθεί να δώσει μια τεράστια μάχη απέναντι στην ίδια της ζωή.
Αυτό που με κέρδισε στο συγκεκριμένο βιβλίο περισσότερο από όλα είναι ο πολύ άμεσος και πρωτότυπος τρόπος γραφής.Εκτός από τη κύρια μορφή του βιβλίου που είναι γραμμένο σε στυλ ημερολογίου, η συγγραφέας παραθέτει ενδιάμεσα ηλεκτρονικά μηνύματα, γράμματα, άρθρα περιοδικών, σελίδες του facebook μέχρι και αληθινές φωτογραφίες. Αυτό κάνει το βιβλίο ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστο και πολύ σύγχρονο κάτι που σίγουρα θα προσεγγίσει τις νεότερες ηλικίες.
Η Ζωή είναι ένας χαρακτήρας με τον οποίο μπορεί να ταυτιστούν όχι μόνο οι έφηβοι, αλλά και όσοι έχουν περάσει προ πολλού αυτό το στάδιο.Δεν έχουμε περάσει όλη νευρική ανορεξία, ωστόσο τα συναισθήματα ανασφάλειας, κατωτερότητας και υποτίμησης του εαυτού μας σίγουρα τα έχουμε βιώσει.Ένιωσα πραγματικά τα λόγια της ζωής και της οικογένειας της να με αγγίζουν σε τέτοιο βαθμό ώστε να αρχίσω όχι απλά να δακρύζω αλλά να καλίω.Ο Λουκάς από την άλλη, ένας από τους καλύτερους φίλους της Ζωής που προσπαθεί να της σταθεί σε όλες τις δύσκολες στιγμές, μάλλον γίνεται δυσκολότερα πιστευτός λόγω του πόσο υπέροχος είναι.Νομίζω πως αν όλα τα κορίτσια είχαν ένα τέτοιο αγόρι δίπλα τους, τόσο ευγενικό, τόσο καλό, που να ακούει τα προβλήματα τους και να στέκεται δίπλα όταν αυτές είναι στα χειρότερα τους, θα ήταν πολύ χαρούμενα.
Το «ήθελα μόνο να χωρέσω» είναι ένα βιβλίο που πρέπει πραγματικά όλοι να το διαβάσουν και γονείς και παιδιά, και να αφυπνιστούν για μια ασθένεια που μαστίζει την εποχή μας, την νευρική ανορεξία.Η Στέλλα Κάσδαγλη καταφέρνει να δημιουργήσει ένα χρονικό που με άμεσο και απλό τρόπο εξηγεί πόσο εύκολο είναι κανείς να μπλεχτεί στη δίνη αυτής της ψυχικής ασθένειας, γιατί αν και έχει να κάνει με το φαγητό, αυτό που τη δημιουργεί είναι οι σκέψεις των ανθρώπων.Είναι ένα μυθιστόρημα που σίγουρα θα βοηθήσει τους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, τους ανθρώπους που μπορεί να έχουν στο περιβάλλον τους μια τέτοια περίπτωση, αλλά και που θα προβληματίσει όλους τους υπόλοιπους απέναντι σε μια ασθένεια που ελάχιστοι δυστυχώς την παίρνουν στα σοβαρά.

[Mk · Rating 5 out of 5]

Ένα καταπληκτικό βιβλίο, που απεικονίζει με ακρίβεια πως η ευάλωτη κατάσταση στην οποία σε υποβάλει η εφηβεία, μπορεί να μετατρέψει σε εύκολο στόχο για ύπουλες ασθένειες, όπως η ανορεξία.
Επιπλέον, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να εξερευνήσει και την οπτική των γονέων και πως βιώνουν την ζωή με ένα παιδί άρρωστο, το οποίο ούτε ο εαυτός του μπορεί να βοηθήσει, πόσο μάλλον οι ίδιοι.

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο το ίδιο διάστημα που έδινα τον δικό μου αγώνα με την ανορεξία, θυμάμαι ξεκάθαρα πόσο με είχε συγκλονίσει ακριβώς αυτό: το πόσο αβοήθητος νιώθει ένας γονέας, όταν το παιδί του πάσχει από μία τέτοια ασθένεια.

Το θεωρώ ένα εξαιρετικό βιβλίο, με ποικίλες πληροφορίες για μία πάθηση που φαίνεται να κάνει θραύση σήμερα, απειλώντας την υγεία - ψυχική και σωματική- πολλών ανθρώπων - και ειδικά εφήβων, που είναι , και πρέπει να αντιμετωπίζονται, ως ξεχωριστή κατηγορία-, μέχρι και την ζωή τους.

[Nicoleta Balopitou · Rating 5 out of 5]

Η άποψή μου για το υπέροχο και συγκινητικό αυτό βιβλίο στο παρακάτω link και στο Spoileralert.gr : http://spoileralert.gr/%CE%AE%CE%B8%C...

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Ένα από τα βιβλία που έχουν συζητηθεί όσο λίγα το τελευταίο διάστημα, είναι το "Ήθελα Μόνο Να Χωρέσω", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, με την υπογραφή της Στέλλας Κάσδαγλη. Ένα βιβλίο το οποίο και πραγματεύεται το θέμα της νευρικής ανορεξίας, μια κατάσταση την οποία έχει βιώσει και η ίδια η συγγραφέας και που ως εκ τούτου, βοηθά στο να καταστεί το συγκεκριμένο έργο, όχι απαραίτητα αυτοβιογραφικό, που είναι σε έναν βαθμό, όσο αληθινό και ειλικρινές, τόσο ως προς τα συναισθήματα που θέλει να γεννήσει, όσο και ως προς τις καταστάσεις τις οποίες περιγράφει. Ένα βιβλίο το θέμα του οποίου είναι τρομακτικά σύγχρονο και επίκαιρο, αναλύοντας μια πραγματικότητα που έχει καταστρέψει πολλούς ανθρώπους.

Η Ζωή είναι ένα συνηθισμένο κορίτσι, το οποίο διανύει το δύσκολο και περίπλοκο στάδιο της εφηβείας. Εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, αναγκάζεται να αφήσει το παλιό, ιδιωτικό σχολείο όπου φοιτούσε, και να συνεχίσει τα μαθητικά της χρόνια σε ένα δημόσιο σχολείο της περιοχής της. Η προσαρμογή στο νέο περιβάλλον, κάθε άλλο παρά εύκολη είναι και η Ζωή, που αισθάνεται πως δεν μπορεί να ταιριάξει με τους νέους της συμμαθητές, αγχώνεται όλο και περισσότερο, πιστεύοντας πως η εξωτερική της εμφάνιση και πιο συγκεκριμένα, το βάρος της, είναι ένα από τους σημαντικότερους λόγους που απωθεί τους ανθρώπους. Αποφασίζει λοιπόν να αλλάξει, να απαλλαγεί από τα περιττά κιλά και κατ' επέκτασιν, απ' όλα εκείνα που την εμποδίζουν να είναι φυσιολογική και όμορφη, σύμφωνα με τα πρότυπα που έχει εκείνη στο μυαλό της. Πρότυπα που την οδηγούν σε αυτοκαταστροφικές αποφάσεις και με κάθε βήμα, πιο κοντά στη νευρική ανορεξία.

Δεδομένου ότι το βιβλίο είναι δοσμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, μας επιτρέπει να έρθουμε πιο κοντά στην Ζωή και να παρατηρήσουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα, όχι μόνο τις επιλογές της, αλλά τα βαθύτερα ένστικτα και τις λανθασμένες ανάγκες που την οδηγούν σε αυτές. Μπορούμε να μελετήσουμε τον ψυχισμό της που όχι μόνο μεταβάλλεται, αλλά μέρα με τη μέρα, βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μια σκοτεινή άβυσσο που πιθανότατα να μην της επιτρέψει μακροπρόθεσμα να επιστρέψει εκεί απ' όπου ξεκίνησε. Και μέσα από τις εξομολογήσεις της στο blog της που δεν σκοπεύει κανέναν να το διαβάσει, από τις συνομιλίες της με την καλύτερή της φίλη στο chat, μέσα από την δραστήριότητά της στο Facebook και πολύ ακόμα οπτικό υλικό, που συμπληρώνει κατά τόπους το κείμενο, μας δίνεται η δυνατότητα να κατανοήσουμε ξεκάθαρα και να μην αμφιβάλλουμε ούτε για μια στιγμή, πως το πρόβλημα της Ζωής, είναι καθαρά ψυχολογικό και πως για να σωθεί από τους δαίμονές της, θα πρέπει να είναι εκείνη που θα παλέψει εναντίον τους και θα τους εξοντώσει.

Και μπορεί το βιβλίο να επικεντρώνεται στη Ζωή και το πως αυτή νιώθει, ωστόσο, δεν είναι μονάχα η δικιά της οπτική των γεγονότων η οποία φτάνει σε μας. Ανάμεσα στις δικές της εξομολογήσεις, έχουμε εκείνες του πατέρα και της μητέρας της, μικρές, δύσκολες ανάσες οι οποίες μαρτυρούν, όχι μόνο τον τρόπο που οι ίδιοι αντιμετώπισαν το πρόβλημά της, αλλά το πόσο δύσκολο ήταν αν το διαχειριστούν. Γιατί όπως ήδη προανέφερα, το πρόβλημα της Ζωής, είναι ψυχολογικό, και μπροστά σε κάθε ψυχογενή πάθηση, οι άνθρωποι δειλιάζουν κι αρχίζουν να αμφισβητούν τα πάντα, να αμφιβάλλουν ακόμα και για τον ίδιο τους τον εαυτό. Και το χειρότερο σε όλο αυτό είναι πως οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω από εκείνον που αντιμετωπίζει το πρόβλημα, δεν ξέρουν πως να το διαχειριστούν ενώ εκείνος που το έχει, δεν ξέρει πως να τους αντιμετωπίσει και να τους κάνει να δουν το λάθος τους και να πιστέψουν στο δικό του σωστό, ακόμα κι όταν απειλεί να τον οδηγήσει, μέχρι και στον ίδιο το θάνατο.

Ναι, το συγκεκριμένο βιβλίο, απευθύνεται κατ' εξοχήν σε εφήβους αφού επί της ουσίας, πραγματεύεται την ανάγκη της ηλικίας εκείνης, που κάθε παιδί αισθάνεται, να ταιριάξει, να ομαδοποιηθεί, να είναι όμορφο και αποδεκτό από τους γύρω του. Πραγματεύεται όλες εκείνες τις μικρές και μεγάλες ανησυχίες που μπορεί τελικά, ακόμα κι αν δεν είναι σε θέση να το καταλάβει, να επηρεάσουν και να καθορίσουν τη ζωή του. Είναι όμως παράλληλα κι ένα βιβλίο που οφείλει να διαβάσει κάθε ενήλικες, έχει δεν έχει παιδιά, έτσι ώστε να αντικρίσει μια σκληρή και όμως, αληθινή πραγματικότητα του σήμερα, μια πραγματικότητα την οποία μπορεί να βιώσει οποιοσδήποτε, άσχετα από την ηλικία που συνοδεύει την ταυτότητά του. Γιατί ο καθένας μας, μπορεί να κυριευτεί από τους δαίμονες και τις προσωπικές του ανασφάλειες. Ο καθένας μπορεί να γίνει θύμα του ίδιου του εαυτού του. Άλλες φορές αστείο, με τον αυτοσαρκασμό και την καυστικότητα της Ζωής να καταφέρνουν να μας ξαλαφρώσουν, και άλλες πάλι συγκινητικό, το "Ήθελα Μόνο Να Χωρέσω", είναι ένα βιβλίο που θα διαβάσετε απνευστί, χάρη στην απλή, άμεση γραφή του, αλλά και που θα σας προβληματίσει, θα σας κάνει να σκεφτείτε και να κοιτάξετε καλύτερα τι συμβαίνει γύρω σας.

[Maria Lianou · Rating 4 out of 5]

Ο προσωπικός και άμεσος τρόπος γραφής σε κερδίζει από τις πρώτες σελίδες. Υπάρχουν φορές που νιώθεις ένα σφίξιμο στο στομάχι καθώς παρακολουθείς την ηρωίδα να βυθίζεται σε ένα τρόπο σκέψης αυτοκαταστροφικό. Και ανάμεσα στις λέξεις ίσως θυμηθείς και συ δικές σου σκέψεις που έκανες ως έφηβη - γιατί όλοι θέλουμε απλώς να χωρέσουμε, να βρούμε τη θέση μας μέσα στην κοινωνία και κατ' επέκταση ν' ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και πάνω απ' όλα να τον αγαπήσουμε!

[mmk 🫶 · Rating 4 out of 5]

τα τρία απαραίτητα στοιχεία για ένα καλό βιβλίο
1. κατάθλιψη
2. relatable main character
3. αγόρι που ανεβάζει για ακόμα μια φορά τα standards σου

[ECG ☕ · Rating 5 out of 5]

Ανατριχιαστικά αληθινό, τρομακτικό και ταυτόχρονα ελπιδοφόρο, γεμάτο ομορφιά μέσα στην τόση "ασχήμια". Εξαιρετικό από κάθε άποψη.

[Maria (i Mikri Vivliofagos) · Rating 5 out of 5]

Ούτε που θυμάμαι πώς επέλεξα να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Δε θυμάμαι αν εμπρόκειτο για κάποια σχολική εργασία ή αν μόνη μου πήρα την πρωτοβουλία. Εγώ απλά το βρήκα μια μέρα στη βιβλιοθήκη μου και θεώρησα την υπόθεσή του ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Δεν άργησα να το ξεκινήσω και να χαθώ ανάμεσα στις σελίδες του.

Το βιβλίο επικεντρώνεται κατά κύριο λόγο στο θέμα της ανορεξίας. Η Ζωή, η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, έχοντας αλλάξει σχολείο εξαιτίας των οικονομικών δυσκολιών της οικογένειάς της, παρατηρεί περίεργες συμπεριφορές και πονηρά βλέμματα από τους νέους της συμμαθητές με αποτέλεσμα να αναρωτιέται ποιός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν γίνεται κοινωνικά αποδεκτή. Πολύ σύντομα θα ερωτευτεί και θα απογοητευτεί ενώ παράλληλα η δυσκολία της να προσαρμοστεί στο νέο σχολικό της περιβάλλον θα την κάνει να προσάψει ευθύνες στον εαυτό της. Πιστεύει πως για όλα τα παραπάνω ευθύνεται η εξωτερική της εμφάνιση και κυρίως το σώμα και τα κιλά της. Οι αλλαγές που θα κάνει πάνω της θα έχουν τρομακτικά αποτελέσματα αφού η Ζωή δεν έχει επίγνωση της κατάστασης στην οποία έχει έρθει έπειτα από πολλές εξευτελιστικές δίαιτες και πολλή εξαντλητική γυμναστική, με αποτέλεσμα να θέσει τη ζωή της σε κίνδυνο.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε απλή γλώσσα, είναι ευκολοδιάβαστο, άμεσο και ιδιαίτερα σύγχρονο. Στις σελίδες του μπορεί κανείς να παρατηρήσει σελίδες ημερολογίου, γράμματα, άρθρα περιοδικών, συνομιλίες της πρωταγωνίστριας με τη μία και μοναδική κολλητή της, ακόμη και αληθινές φωτογραφίες! Τα παραπάνω κάνουν το βιβλίο ιδιαίτερα ευανάγνωστο και ελκυστικό, κυρίως για τις νεότερες ηλικίες.

Ακόμη και οι γονείς της Ζωής παίρνουν θέση στην όλη υπόθεση και παρατηρούμε δύο ανθρώπους οι οποίοι αγωνιούν και φοβούνται για την κατάσταση της κόρης τους. Μέσα από αυτούς φανερώνεται η δυσκολία τους να διαχειριστούν ένα τόσο δύσκολο πρόβλημα και μαζί τους νιώθουμε κι εμείς την ανάγκη να βοηθήσουμε τη Ζωή, να σταθούμε δίπλα της και να την κάνουμε μια αγκαλιά λέγοντά της ότι όλα θα πάνε καλά.

Η Ζωή δε διαφέρει σε τίποτα από όλα τα έφηβα κορίτσια εκεί έξω. Ποιο παιδί, ποιος έφηβος, ποιος ενήλικας δεν νιώθει την ανάγκη να νιώσει κοινωνικά αποδεκτός; Ποιος άνθρωπος εκεί έξω δεν έχει αμφιβάλλει έστω και μία φορά για την εξωτερική του εμφάνιση; Όποιος κι αν είσαι, όποια κι αν είναι η ηλικία σου, όποιο κι αν είναι το φύλο σου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ταυτιστείς έστω και μία φορά με την ηρωίδα.

Σε μια κοινωνία όπου τα social media έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας και μας επηρεάζουν με κάθε δυνατό τρόπο, είναι ανάγκη να "βροντοφωνάξουμε" σε όλα τα παιδιά, σε όλους τους νέους εκεί έξω ότι δεν πρέπει να μοιάσουμε σε κανέναν. Είμαστε αυτοί που είμαστε, έχουμε ένα συγκεκριμένο χρώμα δέρματος, ένα συγκεκριμένο ύψος, ένα καθορισμένο τύπο σώματος και ορισμένα κιλά -όσα κι αν είναι αυτά- και αυτό μας κάνει ξεχωριστούς. Δεν υπάρχει κανένας εκεί έξω που να είναι ακριβώς ίδιος με εμάς. Το ότι υπάρχουν μοντέλα με πολύ αδύνατα σώματα δεν σημαίνει ότι πρέπει όλοι να είμαστε αδύνατοι. Αντίστοιχα, το ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι καταναλώνουν πολύ μεγάλες ποσότητες φαγητού πιστεύοντας ότι έτσι θα καλύψουν κάποιο ψυχολογικό κενό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους μιμηθείς. Υπάρχει ανάγκη να υπενθυμίσουμε σε κάθε έφηβο εκεί έξω (γιατί πιστεύω ότι όλα ξεκινούν από πολύ νωρίς) ότι μοναδικό πρότυπο γι αυτόν θα πρέπει να αποτελεί η καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού του, χωρίς να σημαίνει ότι πρέπει να μπει σε "ιδανικά και τέλεια καλούπια".

Τα κιλά, το ύψος, οι followers που πιθανόν να έχουν κάποιοι φίλοι σου δεν παύουν να είναι μερικοί μόνο αριθμοί. Είναι ανεπίτρεπτο να επιτρέψεις σε μερικούς αριθμούς να καθορίσουν και να επηρεάσουν τη ζωή σου.

Ζήσε! Απλώς ζήσε! Ξύπνα με χαμόγελο, βάλε στόχους, κάνε όνειρα, πρόσεχε την υγεία σου, φρόντισε τον εαυτό σου, μη διστάσεις να μιλήσεις όταν νιώσεις την ανάγκη να μοιραστείς τα συναισθήματα σου με κάποιον. Φρόντισε όμως να απευθυνθείς στους σωστούς ανθρώπους, σε ανθρώπους που πραγματικά σε νοιάζονται και σε αγαπούν ή ακόμη κι αν δεν σε γνωρίζουν ξέρουν ποιο είναι το καλό σου λόγω τις ειδικότητάς τους. Ηρέμησε, πάρε μια βαθιά ανάσα και αφουγκράσου τον κόσμο γύρω σου και σκέψου. Υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα με τα οποία μπορείς να καταπιαστείς και να σε καταλάβεις περισσότερο. Μπορείς να ανακαλύψεις πράγματα που παλιότερα δε γνώριζες και τώρα σου δίνουν χαρά, ένα αίσθημα ευχαρίστησης που έχει μεγαλύτερη σημασία από το αν είσαι ψηλός ή κοντός, αδύνατος, κανονικός ή χοντρούλης. Μην κρίνεις αυστηρά τον εαυτό σου! Γίνε φίλος του! Μην επιτρέπεις σε κανέναν να σε προσβάλλει! Ύψωσε το ανάστημά σου! Πάρε τη ζωή στα χέρια σου!

Πλοκή (5/5)

Θέμα (5/5)

Σκηνικό (4/5)

Συγγραφικό ύφος (5/5)

Χαρακτήρες (5/5)

Σασπένς (4/5)


Γενική βαθμολογία: 4.5/5

[Hara Drakou · Rating 5 out of 5]

Αγόρασα το συγκεκριμένο βιβλίο μετά από προτροπή της καθηγήτριας των γαλλικών του σχολείου μου όταν πήγαινα γυμνάσιο. Στην αρχή πίστευα ότι για να επιμένει τόσο πολύ μια "μεγαλύτερης" ηλικίας γυναίκα θα είναι κάποιο από αυτά τα βιβλία που προσπαθούν να γίνουν κουλτουριάρικα και τελικά καταφέρνουν μόνο να μπερδέψουν το νόημα τους και να είναι δύσκολο να καταλάβεις τα τεκταινόμενα.
Όταν όμως ξεκίνησα να διαβάζω από τις πρώτες σελίδες κιόλας με τράβηξε. Τα πάντα από τη γραφή μέχρι το ύφος και το θέμα είναι "εθιστικά" θα έλεγα. Θίγει ένα ζήτημα που εγώ προσωπικά έχω δει να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου και εκτός από αυτό στην ηλικία των 15 που ήθελα όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου να βρουν τον εαυτό τους και να ταιριάξουν με έκανε να καταλάβω ότι το να θέτεις σε κίνδυνο την υγεία σου, σωματική και ψυχική, δεν αξίζει μόνο και μόνο για να "ταιριάξεις".
Όταν πλέον τελείωσα το βιβλίο έψαξα τα πάντα σχετικά με τη συγγραφέα και ότι έχει ασχοληθεί και το γεγονός ότι αυτή είναι η δική της ιστορία με έκανε να νιώσω ακόμα πιο κοντά στο βιβλίο και την ηρωίδα του, αφού δεν είναι εύκολο να βγεις δημόσια να μιλήσεις για θέματα όπως η ανορεξία όταν σου έχει συμβεί και ιδιαίτερα το να γράψεις βιβλίο με την προσωπική σου ιστορία χρειάζεται πραγματικά θάρρος.
Συγχαρητήρια στη Στέλλα που έγραψε ένα βιβλίο που κατά τη γνώμη μου κάθε άνθρωπος, και κυρίως οι έφηβοι, πρέπει να διαβάσει κάποια στιγμή στην ζωή του και πραγματικά εύχομαι να ασχοληθεί και με άλλα τέτοια θέματα που αφορούν όλες τις ηλικίες κατά τη γνώμη μου αφού δίνουν τροφή για σκέψη.

[Aggelina Papathanasiou · Rating 5 out of 5]

Ηρωίδα του βιβλίου η Ζωή, ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι που αναγκάζεται λόγω οικονομικών δυσκολιών των δικών της να αφήσει το ιδιωτικό σχολείο και να πάει σε δημόσιο. Πολλές οι αλλαγές στη ζωή της και δεν είναι καθόλου έτοιμη για να τις αντιμετωπίσει.

Η κολλητή της, η Θάλεια, έμεινε στο ιδιωτικό σχολείο και η Ζωή προσπαθεί να δείξει σε όλους, και κυρίως στους συμμαθητές της, πόσο άνετη είναι στο νέο σχολικό περιβάλλον. Θα είναι μια δύσκολη χρονιά για εκείνη. Θα τα καταφέρει άραγε;

Η συγγραφέας του βιβλίου, έχοντας αντιμετωπίσει και η ίδια αντίστοιχο πρόβλημα με την ηρωίδα της, έγραψε ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα που διαβάζεται με μια ανάσα. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση που χρησιμοποιεί, μας φέρνει πιο κοντά στην ηρωίδα της. Γινόμαστε ένα με τη Ζωή, παρακολουθούμε βήμα βήμα τις αλλαγές στο σώμα, στην ψυχολογία της. Τον αγώνα που δίνει με τη νευρική ανορεξία. Παράλληλα όμως βλέπουμε πώς αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ο πατέρας και η μητέρα της Ζωής.

Ένα μυθιστόρημα που φωτίζει πολλές πλευρές της νευρικής ανορεξίας και βοηθά να κατανοήσουμε τον μηχανισμό σκέψης του έφηβου που βασανίζεται από αυτή τη διατροφική διαταραχή. Ένα μυθιστόρημα αληθινό, ουσιαστικό, που αγγίζει όλους τους έφηβους, αλλά και τους γονείς.

Αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο από εφηβικό κοινό, αλλά και από ενήλικο. Θα μάθουν ότι αυτή η διατροφική διαταραχή έχει κυρίως ψυχολογικό υπόβαθρο και σίγουρα θα έρθουν πιο κοντά στα προβλήματα των εφήβων.

[Eleni · Rating 3 out of 5]

Πολύ ωραίο εφηβικό βιβλίο, υπό μορφή ημερολογίου, το οποίο επικαλείται διάφορες εφηβικές ανησυχίες/ανασφάλειες/φοβίες δίνοντας έμφαση στο πολύ σοβαρό θέμα των διατροφικών διαταραχών. Και όλα αυτά υπό το πρίσμα αφήγησης της 15χρονης Ζωής. Πολύ πολύ ενδιαφέρον. Κάθε έφηβος, αλλά και γονέας συστήνω να το διαβάσει.

[Eirini Zazani · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο αφορά την εφηβική νευρική ανορεξία, ένα πολύ δύσκολο θέμα, που η συγγραφέας χειρίζεται επιδέξια και διακριτικά. Θεωρώ όμως ότι, για να διαβαστεί από έφηβο, είναι καλό να υπάρχει καθοδήγηση από έναν ενήλικα, π.χ. παιδαγωγό ή κάποιον ευαισθητοποιημένο με το θέμα.

[Nicole Theod · Rating 5 out of 5]

Σαν έφηβη που έχει δυσκολευτεί με Δ.Δ μπορώ να πω ότι αυτό το βιβλίο με άγγιξε βαθιά. Έκλαψα (πολύ) αλλά στο τέλος ένιωθα ελαφρύτερη. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρω ότι το τελείωσα σε μία μέρα.

Υ.Γ Πού μπορώ να βρω έναν Λουκά:)

[Angeliki Bookatson Savvidou · Rating 4 out of 5]

Σε αγγίζει και ας μην το έχεις ζήσει. Σε κάθε σελίδα νιώθεις ότι κάτι καλό θα συμβεί.
Δύναμη ψυχής και πίστη. Πόσο υπέροχο που πάντα υπάρχουν κάποιοι ή κάποιος/α δίπλα μας. Και για αυτούς λοιπόν

[Δανάη Κασκαούτη · Rating 5 out of 5]

Interesting !!!!!!

[Anna.K · Rating 5 out of 5]

Οσοι έχουν περάσει διατροφικές διαταραχές, θα καταλαβαίνουν βαθύτατα τί διαμάντι είναι αυτο το βιβλιο!

[Gianna Podaraki · Rating 4 out of 5]

4⭐️
Ένα αγαπημένο βιβλίο από τα εφηβικά μου χρόνια, το οποίο όμως θεωρώ ότι μπορεί να απολαύσει και ένας ενήλικας. Η Ζωή, ένα έφηβο κορίτσι, γεμάτο ανασφάλειες και ανησυχίες, βρίσκει διέξοδο στον έλεγχο του βάρους της ως τον μόνο τρόπο για να νιώθει ‘δύναμη’. Συγκινητικό και συνάμα ρεαλιστικό, αυτό το βιβλίο παρουσιάζει προβληματισμούς όλων των εφήβων, οι οποίοι πολλές φορές δεν εκφράζονται με τον σωστό τρόπο και μπορούν να οδηγήσουν σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Φυσικά, δεν μπορώ να μη συμπεριλάβω στα θετικά του βιβλίου την αμεσότητα στον λόγο καθώς και την δομή, η οποία περιλαμβάνει μηνύματα, ποστ από σελίδες στα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία καθιστούν το βιβλίο πιο ελκυστικό για τους νέους και εφήβους αναγνώστες.
Πραγματικά πολλά συγχαρητήρια στην συγγραφέα, η οποία μέσα από τη δική της εμπειρία εμπνεύστηκε και έγραψε αυτό το όμορφο βιβλίο!

[Μαρία Ηλιάδου · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικό θέμα, πολύ καλή η διαχείρισή του και πολύ ζωντανή η αφήγηση. Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν οι πολλές βρισιές, θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί.

[Anastasia Koliakou]

I recomment this book