What do you think?
Rate this book
Τριλογία της Κρήτης #1
Καιρός για ήρωες
Ο Γιώργος Δάντης είναι 16 χρονών και τρελά ερωτευμένος με μια κοπέλα που φαίνεται να αγνοεί την ύπαρξή του. Οι γονείς του δεν έχουν χρόνο γι’ αυτόν, η χώρα γύρω του η χώρα καταρρέει από την κρίση αλλά τα πραγματικά προβλήματα δεν έχουν αρχίσει ακόμα...
Πρόβλημα πρώτο: Η αγαπημένη του κάνει απόπειρα αυτοκτονίας.
Πρόβλημα δεύτερο: Λίγο πριν την απόπειρα, η αγαπημένη του είδε κάτι που την κάνει στόχο των πιο επικίνδυνων ανθρώπων στην πόλη.
Πρόβλημα τρίτο: Μια συμμαθήτριά τους έχει εξαφανιστεί ή δολοφονηθεί και οι γονείς της παριστάνουν πως τίποτα δεν έχει συμβεί.
Πρόβλημα τέταρτο: Ο κολλητός φίλος του -μια ατρόμητη μοναχική ιδιοφυΐα που αγνοεί τα κορίτσια που τον λατρεύουν– έχει τους λόγους του να είναι πιο απόμακρος από ποτέ, τώρα που χρειάζεται την βοήθειά του.
Και είμαστε ακόμα στην αρχή...
Σε μια πόλη γεμάτη με μυστικά, ο Γιώργος Δάντης θα ανακαλύψει πως το μόνο χειρότερο από το να έχεις αδίστακτους ανθρώπους με εξωπραγματικές ικανότητες στο κατόπι σου, είναι να μην έχεις ιδέα για τους πραγματικούς λόγους που σε κυνηγάνε. Λόγους που χάνονται μέσα στα βάθη του χρόνου.
Το πρώτο βιβλίο μια τριλογίας μυστηρίου που διαδραματίζεται στην Κρήτη μέσα στην κρίση του 2013.
Πρόβλημα πρώτο: Η αγαπημένη του κάνει απόπειρα αυτοκτονίας.
Πρόβλημα δεύτερο: Λίγο πριν την απόπειρα, η αγαπημένη του είδε κάτι που την κάνει στόχο των πιο επικίνδυνων ανθρώπων στην πόλη.
Πρόβλημα τρίτο: Μια συμμαθήτριά τους έχει εξαφανιστεί ή δολοφονηθεί και οι γονείς της παριστάνουν πως τίποτα δεν έχει συμβεί.
Πρόβλημα τέταρτο: Ο κολλητός φίλος του -μια ατρόμητη μοναχική ιδιοφυΐα που αγνοεί τα κορίτσια που τον λατρεύουν– έχει τους λόγους του να είναι πιο απόμακρος από ποτέ, τώρα που χρειάζεται την βοήθειά του.
Και είμαστε ακόμα στην αρχή...
Σε μια πόλη γεμάτη με μυστικά, ο Γιώργος Δάντης θα ανακαλύψει πως το μόνο χειρότερο από το να έχεις αδίστακτους ανθρώπους με εξωπραγματικές ικανότητες στο κατόπι σου, είναι να μην έχεις ιδέα για τους πραγματικούς λόγους που σε κυνηγάνε. Λόγους που χάνονται μέσα στα βάθη του χρόνου.
Το πρώτο βιβλίο μια τριλογίας μυστηρίου που διαδραματίζεται στην Κρήτη μέσα στην κρίση του 2013.
- GenresYoung Adult
328 pages, Paperback
First published October 18, 2013
3 people are currently reading
79 people want to read
About the author
Pol Koutsakis
23 books83 followersPol Koutsakis was born in Chania, Crete, Greece. He is currently living in Perth, Australia, with his wife, daughter and son.
He is a novelist, playwright and screenwriter. He has won the National Book Award for Young Adult Literature in Greece, in 2016, for "Just one breath", the second novel of his YA crime "Trilogy of Crete".
In 2023 he won the International Board on Books for Young People (IBBY) - Greek National Section award for the best young adult book of the year, for his novel "Fire".
Pol has also won twice the National Award for Playwriting in Greece.
Athenian Blues and Baby Blue are the first two novels in the Stratos Gazis noir crime series, which is published by Bitter Lemon Press in the UK, USA and Australia and by Patakis Publications in Greece.
His plays have been staged in Greece, USA and the UK and published in Canada.
He is a novelist, playwright and screenwriter. He has won the National Book Award for Young Adult Literature in Greece, in 2016, for "Just one breath", the second novel of his YA crime "Trilogy of Crete".
In 2023 he won the International Board on Books for Young People (IBBY) - Greek National Section award for the best young adult book of the year, for his novel "Fire".
Pol has also won twice the National Award for Playwriting in Greece.
Athenian Blues and Baby Blue are the first two novels in the Stratos Gazis noir crime series, which is published by Bitter Lemon Press in the UK, USA and Australia and by Patakis Publications in Greece.
His plays have been staged in Greece, USA and the UK and published in Canada.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
December 2, 2013
Όταν άκουσα για το «Καιρός για Ήρωες» δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Μου άρεσε τρομερά το εξώφυλλό του(από τα καλύτερα που έχω δει) αλλά μέχρι εκεί. Βέβαια κάτι μέσα μου με έτρωγε…. σαν να έπρεπε για κάποιο λόγο να το διαβάσω. Αργότερα η Γιώτα Παπαδημακοπούλου μου μίλησε με διθυραμβικά λόγια για το συγκεκριμένο βιβλίο. Η Γιώτα εκτός από φίλη είναι και ένας από τους ανθρώπους που εμπιστεύομαι περισσότερο στον τομέα βιβλίο. Οπότε έτρεξα να το αγοράσω.
Το ξεκίνησα σχεδόν αμέσως. Μου πήρε 4 ολόκληρες μέρες να το τελειώσω. Μεγάλο διάστημα για τα δεδομένα μου. Συμβαίνει σε δύο περιπτώσεις, οι οποίες έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Το ότι δεν θέλω να τελειώσω το βιβλίο. Συνήθως είναι τόσο μεγάλη «πατάτα» που αρνούμαι απλά να το προχωρήσω, αν και πρέπει καθώς το έχω για κακό να αφήνω βιβλία στη μέση. Εδώ όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Μπορώ να σκεφτώ μόνο μία λέξη για να χαρακτηρίσω το συγκεκριμένο βιβλίο: ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!!!!
Για κάποιο παράξενο λόγω ήμουν σίγουρη ότι το βιβλίο ανήκει στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας. Δεν ξέρω γιατί μου είχε καρφωθεί στο μυαλό. Δεν θα μπορούσα να είχα κάνει μεγαλύτερο λάθος. Η ιστορία μας μεταφέρει στην σύγχρονη Κρήτη, όπου ο 17χρονος Γιώργος προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα «εχθρικό» περιβάλλον. Η οικονομική κρίση μαστίζει τη χώρα και την οικογένειά του. Οι γονείς του τον παραμελούν πνιγμένοι στη δίνη του έρωτά τους. Η αδερφή του τον μισεί. Ο κολλητός του είναι στον κόσμο του. Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει εκείνη. Η μία. Η μοναδική!!!! Η Ρέα. Βέβαια αν του έδινε και σημασία θα ήταν όλα τέλεια. Και τότε ξαφνικά καλείται να τη σώσει. Να τα βάλει με τα «τέρατα». Για εκείνη. Γιατί του το ζήτησε. Σιγά μην ασχολιόταν αλλιώς. Ή μήπως θα ασχολιόταν;;;; Γιατί ο Γιώργος είναι ένα παιδί της εποχής του. Σιχαίνεται την αδικία. Αγωνίζεται για ότι θεωρεί σωστό. Προσπαθεί να αντεπεξέλθει σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να αποχωρούμε πριν καν προσπαθήσουμε. Το «Καιρός για ήρωες» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα μυστηρίου, όπου απευθύνεται κυρίως σε εφήβους. Αυτό το τελευταίο σβήστε το. Απευθύνεται σε όλους!!!!!
Η πένα του κυρίου Κουτσάκη είναι μαγική. Αν μου έλεγε ότι όλα αυτά συνέβησαν σε εκείνον θα το πίστευα. Αν μου έλεγαν ότι όλα αυτά συνέβησαν σε εμένα θα το πίστευα. Τόσο ζωντανή και δυνατή είναι η γραφή του. Ένιωσα ιδιαίτερη συγκίνηση με τις περιγραφές της Κρήτης, καθώς είναι ο τόπος της μητέρας μου και πάντα με αγγίζει οποιαδήποτε αναφορά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ακόμα περισσότερο, καθώς ο συγγραφέας σε παίρνει μαζί του στις «βόλτες» του. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να κάνω στο πόσο σύγχρονος είναι ο τρόπος που γράφει. Έχει πλήρη επαφή και επικοινωνία με την εποχή, αλλά και με τις ηλικίες που πραγματεύεται. Όχι μόνο αυτό. Προσπαθεί με τον δικό του τρόπο…. την πένα του, να δώσει ελπίδα και αισιοδοξία σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Γι’ αυτό το λόγο έχω την αίσθηση ότι ο τίτλος του μυθιστορήματος του είναι αλληγορικός.
Αν και ο κύριος Κουτσάκης είναι πολυγραφότατος, παραδέχομαι με ντροπή, ότι δεν είχα διαβάσει προηγούμενα έργα του. Σφάλμα εκ μέρους μου, όπου θα φροντίσω να διορθώσω. Ο τρόπος με τον οποίο αναλύει και εμβαθύνει στους χαρακτήρες της ιστορίας του, είναι μοναδικός. Καταφέρνει να κάνει κάτι πολύ δύσκολο. Βάζει στο επίκεντρο όλους τους ήρωες του και χωρίς να αφήσει κανέναν παραπονεμένο, τους ψυχογραφεί αριστουργηματικά.
Όμως αλήθεια τι το ιδιαίτερο έχει αυτό το βιβλίο;;;;
Νομίζω ότι μέσα σε αυτή την ιστορία ο καθένας μας μπορεί να βρει κομμάτια του εαυτού του. Είτε μνήμες της παιδικής μας ηλικίας. Είτε συναισθήματα. Είτε τον ήρωα που ποτέ δεν είναι αργά να γίνουμε. Ένα από τα πολλά που κέρδισα είναι εκείνη η στιγμή!!!! Η ανεπανάληπτη στιγμή ευτυχίας που βιώνεις όταν κλείνεις ένα βιβλίο, αναστενάζεις και κάθεσαι σκεπτόμενος πόσο τέλειο ήταν αυτό που μόλις διάβασες.
Σε αυτό το σημείο νομίζω ότι πρέπει να κάνω ξεχωριστή αναφορά στα λόγια του ίδιου του συγγραφέα στις ευχαριστίες. Ίσως δεν θα έπρεπε γιατί δεν είναι μέρος στης ιστορίας. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι είναι μέρος του βιβλίο και επιθυμώ να εκφράσω το πόσο με συγκίνησαν. Είναι λόγια ανθρώπινα, γεμάτα αγάπη για τον αναγνώστη, όπου τον προσκαλεί να του υποβάλει τις ερωτήσεις του, τις θετικές και αρνητικές απόψεις. Απλώς μοναδικό!!!!!
Το ξεκίνησα σχεδόν αμέσως. Μου πήρε 4 ολόκληρες μέρες να το τελειώσω. Μεγάλο διάστημα για τα δεδομένα μου. Συμβαίνει σε δύο περιπτώσεις, οι οποίες έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Το ότι δεν θέλω να τελειώσω το βιβλίο. Συνήθως είναι τόσο μεγάλη «πατάτα» που αρνούμαι απλά να το προχωρήσω, αν και πρέπει καθώς το έχω για κακό να αφήνω βιβλία στη μέση. Εδώ όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Μπορώ να σκεφτώ μόνο μία λέξη για να χαρακτηρίσω το συγκεκριμένο βιβλίο: ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!!!!
Για κάποιο παράξενο λόγω ήμουν σίγουρη ότι το βιβλίο ανήκει στο είδος της φανταστικής λογοτεχνίας. Δεν ξέρω γιατί μου είχε καρφωθεί στο μυαλό. Δεν θα μπορούσα να είχα κάνει μεγαλύτερο λάθος. Η ιστορία μας μεταφέρει στην σύγχρονη Κρήτη, όπου ο 17χρονος Γιώργος προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα «εχθρικό» περιβάλλον. Η οικονομική κρίση μαστίζει τη χώρα και την οικογένειά του. Οι γονείς του τον παραμελούν πνιγμένοι στη δίνη του έρωτά τους. Η αδερφή του τον μισεί. Ο κολλητός του είναι στον κόσμο του. Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει εκείνη. Η μία. Η μοναδική!!!! Η Ρέα. Βέβαια αν του έδινε και σημασία θα ήταν όλα τέλεια. Και τότε ξαφνικά καλείται να τη σώσει. Να τα βάλει με τα «τέρατα». Για εκείνη. Γιατί του το ζήτησε. Σιγά μην ασχολιόταν αλλιώς. Ή μήπως θα ασχολιόταν;;;; Γιατί ο Γιώργος είναι ένα παιδί της εποχής του. Σιχαίνεται την αδικία. Αγωνίζεται για ότι θεωρεί σωστό. Προσπαθεί να αντεπεξέλθει σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να αποχωρούμε πριν καν προσπαθήσουμε. Το «Καιρός για ήρωες» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα μυστηρίου, όπου απευθύνεται κυρίως σε εφήβους. Αυτό το τελευταίο σβήστε το. Απευθύνεται σε όλους!!!!!
Η πένα του κυρίου Κουτσάκη είναι μαγική. Αν μου έλεγε ότι όλα αυτά συνέβησαν σε εκείνον θα το πίστευα. Αν μου έλεγαν ότι όλα αυτά συνέβησαν σε εμένα θα το πίστευα. Τόσο ζωντανή και δυνατή είναι η γραφή του. Ένιωσα ιδιαίτερη συγκίνηση με τις περιγραφές της Κρήτης, καθώς είναι ο τόπος της μητέρας μου και πάντα με αγγίζει οποιαδήποτε αναφορά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ακόμα περισσότερο, καθώς ο συγγραφέας σε παίρνει μαζί του στις «βόλτες» του. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να κάνω στο πόσο σύγχρονος είναι ο τρόπος που γράφει. Έχει πλήρη επαφή και επικοινωνία με την εποχή, αλλά και με τις ηλικίες που πραγματεύεται. Όχι μόνο αυτό. Προσπαθεί με τον δικό του τρόπο…. την πένα του, να δώσει ελπίδα και αισιοδοξία σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Γι’ αυτό το λόγο έχω την αίσθηση ότι ο τίτλος του μυθιστορήματος του είναι αλληγορικός.
Αν και ο κύριος Κουτσάκης είναι πολυγραφότατος, παραδέχομαι με ντροπή, ότι δεν είχα διαβάσει προηγούμενα έργα του. Σφάλμα εκ μέρους μου, όπου θα φροντίσω να διορθώσω. Ο τρόπος με τον οποίο αναλύει και εμβαθύνει στους χαρακτήρες της ιστορίας του, είναι μοναδικός. Καταφέρνει να κάνει κάτι πολύ δύσκολο. Βάζει στο επίκεντρο όλους τους ήρωες του και χωρίς να αφήσει κανέναν παραπονεμένο, τους ψυχογραφεί αριστουργηματικά.
Όμως αλήθεια τι το ιδιαίτερο έχει αυτό το βιβλίο;;;;
Νομίζω ότι μέσα σε αυτή την ιστορία ο καθένας μας μπορεί να βρει κομμάτια του εαυτού του. Είτε μνήμες της παιδικής μας ηλικίας. Είτε συναισθήματα. Είτε τον ήρωα που ποτέ δεν είναι αργά να γίνουμε. Ένα από τα πολλά που κέρδισα είναι εκείνη η στιγμή!!!! Η ανεπανάληπτη στιγμή ευτυχίας που βιώνεις όταν κλείνεις ένα βιβλίο, αναστενάζεις και κάθεσαι σκεπτόμενος πόσο τέλειο ήταν αυτό που μόλις διάβασες.
Σε αυτό το σημείο νομίζω ότι πρέπει να κάνω ξεχωριστή αναφορά στα λόγια του ίδιου του συγγραφέα στις ευχαριστίες. Ίσως δεν θα έπρεπε γιατί δεν είναι μέρος στης ιστορίας. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι είναι μέρος του βιβλίο και επιθυμώ να εκφράσω το πόσο με συγκίνησαν. Είναι λόγια ανθρώπινα, γεμάτα αγάπη για τον αναγνώστη, όπου τον προσκαλεί να του υποβάλει τις ερωτήσεις του, τις θετικές και αρνητικές απόψεις. Απλώς μοναδικό!!!!!
September 6, 2016
Ένα πάρα πολύ καλό μυθιστόρημα που συνδυάζει μυστήριο, περιπέτεια, έρωτα και χιούμορ με επιτυχία. Είναι το πρώτο βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη που διαβάζω και ανυπομονώ να διαβάσω και το επόμενο. Μου άρεσε πάρα πολύ ο λόγος του. Θεωρώ ότι ο συγγραφέας δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει το λόγο των εφήβων. Ο τρόπος με τον οποίο οι ήρωες μιλούν είναι αποτυπωμένος με ακρίβεια. Επίσης, ο συγγραφέας μπόρεσε με επιτυχημένο τρόπο να παρουσιάσει το φαινόμενο της κρίσης, κρίσης οικονομικής αλλά και ηθικής. Θεωρώ ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τα μυθιστορήματα μυστηρίου των ενηλίκων. Πραγματικά το τέλος δεν ήταν αναμενόμενο. Αλλά το δυνατότερο σημείο του ήταν το χιούμορ του. Οι ατάκες των ηρώων αρκετές φορές με κάνανε να ξεκαρδιστώ στα γέλια. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
November 11, 2024
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης, έπειτα από χρόνια παρουσία στον χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας, επιστρέφει φέτος με ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από αυτά που μας έχει συνηθίσει. Γιατί το βιβλίο του, "Καιρός Για Ήρωες", το πρώτο μιας τριλογίας που βρίσκεται σε εξέλιξη και κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πατάκη, ανήκει στην κατηγορία της εφηβικής αστυνομικής λογοτεχνίας, αν και προσωπικά, η συγκεκριμένη ταμπέλα, δεν μου αρέσει και τόσο. Όχι γιατί δεν αντιπροσωπεύει το βιβλίο, αλλά γιατί, στην πραγματικότητα, είναι κάτι ακόμα περισσότερο. Με τον όρο "εφηβικό", μπορεί κάθε ενήλικος αναγνώστης να υποθέσει πως το βιβλίο αυτό, δεν είναι για εκείνον. Και όμως, μπορεί οι χαρακτήρες του να είναι έφηβοι, μπορεί να εντάσσεται στην προαναφερόμενη κατηγορία, ωστόσο, είναι ένα βιβλίο που μπορεί να απολαύσει ο καθένας από εμάς, άσχετα από το ηλικιακό target group στο οποίο μπορεί να ανήκουμε.
Βρισκόμαστε στα Χανιά, όπου ο δεκαεξάχρονος Γιώργος Δάντης, θα βρεθεί αντιμέτωπος με γεγονότα και καταστάσεις, που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν θα μπορούσε να φανταστεί και που σαφέστατα, είναι πιο επικίνδυνα από την αδιαφορία των γονιών του για την ύπαρξή του, ή από την συνολική κατάρρευση της χώρας στον καιρό της κρίσης. Η Ρέα, η κοπέλα με την οποία είναι κρυφά ερωτευμένος, αποπειράται να αυτοκτονήσει, γεγονός που τον αναστατώνει. Η Ρέα, όμως, παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας το σχέδιό της, δεν έχει διαφύγει τον κίνδυνο και αυτό, γιατί είδε κάτι που δεν έπρεπε να έχει δει, κάτι που την βάζει στο στόχαστρο μερικών από τους πιο επικίνδυνους ανθρώπους του νησιού, την ίδια ώρα που μια παλιά τους συμμαθήτρια αγνοείται, ενώ μπορεί να έχει δολοφονηθεί. Ο Γιώργος, λοιπόν, μαζί με την βοήθεια του μοναχικού και ευφυούς φίλου του, Νικ, προσπαθούν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω απ' όλα αυτά, μπαίνοντας και οι ίδιοι στο στόχαστρο των ανθρώπων εκείνων που έχουν πολλούς λόγους να θέλουν η αλήθεια να μείνει κρυμμένη, φέρνοντας στο φως στοιχεία του παρελθόντος που αν και θάφτηκαν, υπάρχουν ακόμα εκεί.
Οφείλω να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον κύριο Κουτσάκη, όχι ότι τα έχει ανάγκη. Είμαι βέβαιη πως και ο ίδιος γνωρίζει πως έχει γράψει ένα συγκλονιστικό βιβλίο, που από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα, διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη στα ύψη, στερώντας του πάμπολλες φορές την ανάσα, με την συνεχή του δράση, την γρήγορη και σφιχτοδεμένη πλοκή του, με τις εκπλήξεις και τις ανατροπές που σε περιμένουν σε κάθε επόμενο κεφάλαιο, αλλά και με τα στοιχεία εκείνα που σταδιακά και μελετημένα, έρχονται στην επιφάνεια για να ρίξουν φως στην υπόθεση, η οποία, εν τέλει, έχει πολύ περισσότερες προεκτάσεις, απ' όσο μπορούμε να υποθέσουμε. Πραγματικά, ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τα νήματα ο συγγραφέας, είναι εντυπωσιακός, και δεδομένου δε ότι μιλάμε για ένα αμιγώς αστυνομικό μυθιστόρημα ελληνικής καταβολής, καταφέρνει να το προσαρμόσει και να το φέρει απόλυτα στα μέτρα της δικής μας, σύγχρονης πραγματικότητας, χωρίς να απουσιάζουν οι αιχμές για την παρούσα κοινωνικοπολιτική κατάσταση του τόπου μας, αλλά και για την ασυδοσία που επικρατεί, στον υπόκοσμό μας και όχι μόνο.
Άλλος ένας λόγος που αξίζουν συγχαρητήρια στον συγγραφέα, είναι για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τους ίδιους του ήρωές του. Παιδιά απλά, καθημερινά, παιδιά της διπλανής πόρτας, που δεν γεννήθηκαν ήρωες, αλλά παρ' όλα ταύτα, προσπαθούν να γίνουν. Καταφέρνει να μπει απόλυτα στο μυαλό ενός σύγχρονου έφηβου και μέσω των πρωταγωνιστών του, εκφράζει όλα τα άγχη, τα πάθη, τις σκέψεις και τις ανησυχίες τους, λες και μπορεί να διαβάσει το μυαλό του, ή λες και ανήκει κι ο ίδιος στην γενιά αυτή. Και αν αυτό νομίζετε πως είναι εύκολο, πρέπει να τονίσω πως όχι, δεν είναι. Γιατί όταν έχουμε περάσει σε ένα διαφορετικό στάδιο, είναι δύσκολο να μπούμε στην ψυχολογία μιας γενιάς, από το στάδιο της οποίας μπορεί μεν να έχουμε περάσει, αλλά που με τα χρόνια, είναι καθ' όλα διαφορετική από τον τρόπο που τη γνωρίσαμε και τη βιώσαμε, όταν ήταν η σειρά μας. Παράλληλα όμως με την δράση και το μυστήριο, ο συγγραφέας δεν παραλείπει το χιούμορ από το έργο του, το οποίο είναι φρέσκο, κυνικό και καυστικό, όπως ακριβώς θα εκφραζόταν από τα χείλη κάποιου έφηβου, κάνοντάς μας να γελάσουμε ή να χαμογελάσουμε, πάρα πολλές φορές, με ικανοποίηση.
Ειλικρινά, αν καταπιανόμουν ποτέ με το συγκεκριμένο είδος, το "Καιρός Για Ήρωες", θα ήταν ένα από τα βιβλία εκείνα που θα ήθελα να έχω γράψει. Ζηλεύω τον κύριο Κουτσάκη, με την καλή έννοια πάντα, ο οποίος μέσα από το βιβλίο του αυτό, με ταξίδεψε στα πανέμορφα Χανιά, αποτυπώνοντας μια ρεαλιστική πραγματικότητα, παρουσιάζοντάς μου μια αγωνιώδη περιπέτεια γεμάτη δράση και ανατροπές, και συστήνοντάς μου χαρακτήρες που λάτρεψα και που ανυπομονώ να συναντήσω ξανά. Άλλωστε, το τέλος του ίδιου του βιβλίου, θα σας αφήσει με κομμένη την ανάσα, διψασμένους για την συνέχεια, η οποία και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2014 και πραγματικά, και χωρίς καμία πρόθεση να υπερβάλλω ή να ακουστώ υπέρ του δέοντος ενθουσιώδης, ανυπομονώ να έρθει εκείνη η στιγμή, όπου θα χαθώ για μια ακόμη φορά στις σελίδες των περιπετειών των τριών φίλων οι οποίες, δεν είναι μόνο πολλά υποσχόμενες, αλλά δεδομένης της ικανότητας της πένας του συγγραφέα, είμαι σίγουρη πως θα είναι συγκλονιστικές και καθηλωτικές. Ένα υπέροχο ανάγνωσμα που θα σας το συνέστηνα, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Βρισκόμαστε στα Χανιά, όπου ο δεκαεξάχρονος Γιώργος Δάντης, θα βρεθεί αντιμέτωπος με γεγονότα και καταστάσεις, που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν θα μπορούσε να φανταστεί και που σαφέστατα, είναι πιο επικίνδυνα από την αδιαφορία των γονιών του για την ύπαρξή του, ή από την συνολική κατάρρευση της χώρας στον καιρό της κρίσης. Η Ρέα, η κοπέλα με την οποία είναι κρυφά ερωτευμένος, αποπειράται να αυτοκτονήσει, γεγονός που τον αναστατώνει. Η Ρέα, όμως, παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας το σχέδιό της, δεν έχει διαφύγει τον κίνδυνο και αυτό, γιατί είδε κάτι που δεν έπρεπε να έχει δει, κάτι που την βάζει στο στόχαστρο μερικών από τους πιο επικίνδυνους ανθρώπους του νησιού, την ίδια ώρα που μια παλιά τους συμμαθήτρια αγνοείται, ενώ μπορεί να έχει δολοφονηθεί. Ο Γιώργος, λοιπόν, μαζί με την βοήθεια του μοναχικού και ευφυούς φίλου του, Νικ, προσπαθούν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω απ' όλα αυτά, μπαίνοντας και οι ίδιοι στο στόχαστρο των ανθρώπων εκείνων που έχουν πολλούς λόγους να θέλουν η αλήθεια να μείνει κρυμμένη, φέρνοντας στο φως στοιχεία του παρελθόντος που αν και θάφτηκαν, υπάρχουν ακόμα εκεί.
Οφείλω να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον κύριο Κουτσάκη, όχι ότι τα έχει ανάγκη. Είμαι βέβαιη πως και ο ίδιος γνωρίζει πως έχει γράψει ένα συγκλονιστικό βιβλίο, που από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα, διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη στα ύψη, στερώντας του πάμπολλες φορές την ανάσα, με την συνεχή του δράση, την γρήγορη και σφιχτοδεμένη πλοκή του, με τις εκπλήξεις και τις ανατροπές που σε περιμένουν σε κάθε επόμενο κεφάλαιο, αλλά και με τα στοιχεία εκείνα που σταδιακά και μελετημένα, έρχονται στην επιφάνεια για να ρίξουν φως στην υπόθεση, η οποία, εν τέλει, έχει πολύ περισσότερες προεκτάσεις, απ' όσο μπορούμε να υποθέσουμε. Πραγματικά, ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τα νήματα ο συγγραφέας, είναι εντυπωσιακός, και δεδομένου δε ότι μιλάμε για ένα αμιγώς αστυνομικό μυθιστόρημα ελληνικής καταβολής, καταφέρνει να το προσαρμόσει και να το φέρει απόλυτα στα μέτρα της δικής μας, σύγχρονης πραγματικότητας, χωρίς να απουσιάζουν οι αιχμές για την παρούσα κοινωνικοπολιτική κατάσταση του τόπου μας, αλλά και για την ασυδοσία που επικρατεί, στον υπόκοσμό μας και όχι μόνο.
Άλλος ένας λόγος που αξίζουν συγχαρητήρια στον συγγραφέα, είναι για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τους ίδιους του ήρωές του. Παιδιά απλά, καθημερινά, παιδιά της διπλανής πόρτας, που δεν γεννήθηκαν ήρωες, αλλά παρ' όλα ταύτα, προσπαθούν να γίνουν. Καταφέρνει να μπει απόλυτα στο μυαλό ενός σύγχρονου έφηβου και μέσω των πρωταγωνιστών του, εκφράζει όλα τα άγχη, τα πάθη, τις σκέψεις και τις ανησυχίες τους, λες και μπορεί να διαβάσει το μυαλό του, ή λες και ανήκει κι ο ίδιος στην γενιά αυτή. Και αν αυτό νομίζετε πως είναι εύκολο, πρέπει να τονίσω πως όχι, δεν είναι. Γιατί όταν έχουμε περάσει σε ένα διαφορετικό στάδιο, είναι δύσκολο να μπούμε στην ψυχολογία μιας γενιάς, από το στάδιο της οποίας μπορεί μεν να έχουμε περάσει, αλλά που με τα χρόνια, είναι καθ' όλα διαφορετική από τον τρόπο που τη γνωρίσαμε και τη βιώσαμε, όταν ήταν η σειρά μας. Παράλληλα όμως με την δράση και το μυστήριο, ο συγγραφέας δεν παραλείπει το χιούμορ από το έργο του, το οποίο είναι φρέσκο, κυνικό και καυστικό, όπως ακριβώς θα εκφραζόταν από τα χείλη κάποιου έφηβου, κάνοντάς μας να γελάσουμε ή να χαμογελάσουμε, πάρα πολλές φορές, με ικανοποίηση.
Ειλικρινά, αν καταπιανόμουν ποτέ με το συγκεκριμένο είδος, το "Καιρός Για Ήρωες", θα ήταν ένα από τα βιβλία εκείνα που θα ήθελα να έχω γράψει. Ζηλεύω τον κύριο Κουτσάκη, με την καλή έννοια πάντα, ο οποίος μέσα από το βιβλίο του αυτό, με ταξίδεψε στα πανέμορφα Χανιά, αποτυπώνοντας μια ρεαλιστική πραγματικότητα, παρουσιάζοντάς μου μια αγωνιώδη περιπέτεια γεμάτη δράση και ανατροπές, και συστήνοντάς μου χαρακτήρες που λάτρεψα και που ανυπομονώ να συναντήσω ξανά. Άλλωστε, το τέλος του ίδιου του βιβλίου, θα σας αφήσει με κομμένη την ανάσα, διψασμένους για την συνέχεια, η οποία και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2014 και πραγματικά, και χωρίς καμία πρόθεση να υπερβάλλω ή να ακουστώ υπέρ του δέοντος ενθουσιώδης, ανυπομονώ να έρθει εκείνη η στιγμή, όπου θα χαθώ για μια ακόμη φορά στις σελίδες των περιπετειών των τριών φίλων οι οποίες, δεν είναι μόνο πολλά υποσχόμενες, αλλά δεδομένης της ικανότητας της πένας του συγγραφέα, είμαι σίγουρη πως θα είναι συγκλονιστικές και καθηλωτικές. Ένα υπέροχο ανάγνωσμα που θα σας το συνέστηνα, χωρίς δεύτερη σκέψη.
May 25, 2016
Τελικά ήταν καιρός για ήρωες ....
Θα ξεκινήσω κάπως έτσι την κριτική μου...
Θετικά: Έξυπνοι, αστείοι διάλογοι, ωραίες και ρεαλιστικές περιγραφές (σε κάποια σημεία νόμιζα ότι ήμουν στα Χανιά) έξυπνη ιστορία..... αν και...
Αρνητικά: Υπερβολική ιστορία.... όχι τόσο η ιστορία κάθε αυτού.. αλλά το οτι συμβαίνει σε μαθητές Β λυκείου. Και εδώ ξεκινάει η υπερβολή.... Υπερβολικός ο χαρακτήρας του Νικ... τόσο υπερβολικός που ξέχναγα ότι ήταν μόνο 16 χρονών, υπερβολικοί οι ξάδελφοι του Νικ και γενικά ότι αφορούσε το Νικ ήταν σαν να έβλεπα την οικογένεια του Τζακ Νόρις...
Υπερβολικά γρήγορα βρήκανε το συνυπεύθυνο και υπερβολικά γρήγορα γλύτωσαν από αυτόν...
Υπερβολικά χαζός λόγος για τον οποίο ξεκίνησαν όλα... υπερβολικά εύκολος ο τρόπος που λύθηκε το μυστήριο.
Και ίσως για όλη αυτή την υπερβολή φταίει το ο συγγραφέας ήθελε να δείξει και το κομμάτι της κρίσης πόσο έχεις επηρεάσει τον κεντρικό μας χαρακτήρα και γενικά την πόλη του. Ή ακόμα να μας δείξει πόσο τρελά ερωτευμένος είναι με την Ρέα... και να οι 380 σελίδες....
Θα δεχόμουν όλες αυτές τις υπερβολές αν ήταν φανταστική λογοτεχνία... αλλά είναι καθαρά αστυνομική νεανική/εφηβική λογοτεχνία...
Το 2ο ελπίζω να είναι καλύτερο.... ε θα είναι και 1 χρόνο μεγαλύτερα τα παιδιά (το ελπίζω).
Θα ξεκινήσω κάπως έτσι την κριτική μου...
Θετικά: Έξυπνοι, αστείοι διάλογοι, ωραίες και ρεαλιστικές περιγραφές (σε κάποια σημεία νόμιζα ότι ήμουν στα Χανιά) έξυπνη ιστορία..... αν και...
Αρνητικά: Υπερβολική ιστορία.... όχι τόσο η ιστορία κάθε αυτού.. αλλά το οτι συμβαίνει σε μαθητές Β λυκείου. Και εδώ ξεκινάει η υπερβολή.... Υπερβολικός ο χαρακτήρας του Νικ... τόσο υπερβολικός που ξέχναγα ότι ήταν μόνο 16 χρονών, υπερβολικοί οι ξάδελφοι του Νικ και γενικά ότι αφορούσε το Νικ ήταν σαν να έβλεπα την οικογένεια του Τζακ Νόρις...
Υπερβολικά γρήγορα βρήκανε το συνυπεύθυνο και υπερβολικά γρήγορα γλύτωσαν από αυτόν...
Υπερβολικά χαζός λόγος για τον οποίο ξεκίνησαν όλα... υπερβολικά εύκολος ο τρόπος που λύθηκε το μυστήριο.
Και ίσως για όλη αυτή την υπερβολή φταίει το ο συγγραφέας ήθελε να δείξει και το κομμάτι της κρίσης πόσο έχεις επηρεάσει τον κεντρικό μας χαρακτήρα και γενικά την πόλη του. Ή ακόμα να μας δείξει πόσο τρελά ερωτευμένος είναι με την Ρέα... και να οι 380 σελίδες....
Θα δεχόμουν όλες αυτές τις υπερβολές αν ήταν φανταστική λογοτεχνία... αλλά είναι καθαρά αστυνομική νεανική/εφηβική λογοτεχνία...
Το 2ο ελπίζω να είναι καλύτερο.... ε θα είναι και 1 χρόνο μεγαλύτερα τα παιδιά (το ελπίζω).
April 19, 2014
Το Καιρός για ήρωες ήταν ένα βιβλίο που από τη πρώτη στιγμή μπου βγήκε ήθελα να το αγοράσω.Η αλήθεια είναι πως είχα πολλά χρόνια να διαβάσω βιβλίο ελληνικής λογοτεχνίας και αρχικά ήμουν κάπως επιφυλακτική διαβάζοντας όμως τις πρώτες τρεις σελίδες κόλλησα τόσο πολύ που δεν υπήρχε περίπτωση να μην το πάρω.Δυστυχώς παρά τις πολύ θετικές προδιαθέσεις μου δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα.
Ας ξεκινήσω από τα θετικά του βιβλίου.Μου άρεσε το μυστήριο της ιστορίας αλλά και η σχετικά γρήγορη πλοκή του βιβλίου αν και υπήρχαν αρκετές παράταιρες περιγραφές.Μου άρεσε επίσης ο τρόπος που ο συγγραφέας παρουσιάζει τα Χανιά, το κάνει με πολύ γλαφυρό τρόπο πράγμα που βοηθά πολύ στο να αποτυπώσεις στο μυαλό σου όλο το τοπίο.Ο αφηγητής που δεν είναι άλλος από τον δεκαεξάχρονο Γιώργο Δάντη είναι ένα συνηθισμένο αγόρι της ηλικίας του και η οπτική του στην ιστορία κάνει το βιβλίο πιο προσιτό και πιο ενδιαφέρον.Ένα ακόμη θετικό βρήκα και το ανατρεπτικό φινάλε που είναι αναπάντεχο και σε αφήνει σε αναμμένα κάρβουνα για το επόμενο.
Από εκεί και πέρα δυστυχώς το βιβλίο έχει και κάποια αρνητικά για μένα.Αυτό που βρήκα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι υπόλοιποι χαρακτήρες του βιβλίου.Οι περισσότεροι από αυτούς με αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα τον Νικ, είναι λες και έχουν ξεπηδήσει από κινούμενα σχέδια.Οι δίδυμοι, Ο Γιατρός Στάγκος, ο Μένιος , οι χορεύτριες ,η Μάρθα , οι γονείς , οι κακοί ακόμη και οι συμμαθητές είναι όλοι τόσο εκτός πραγματικότητας , μοιάζουν με γελοιογραφίες και δεν μπορούν να προσδώσουν ούτε μυστήριο ούτε χιούμορ, αν αυτός ήταν ο σκοπός τους, σε ένα αμιγώς αστυνομικό μυθιστόρημα.Αν κάποιος μόνο από όλα αυτά τα πρόσωπα κρατούσε αυτή τη καρτουνίστικη προσωπικότητα(ίσως ο Νικ) νομίζω πως θα ήταν καλύτερο, αλλά όταν η πλειοψηφία των χαρακτήρων είναι έτσι και μάλιστα τόσο φανερά νομίζω πως καταντάει ενοχλητικό.
Κάτι ακόμη που με ενόχλησε σε αυτό το βιβλίο είναι το ρομαντικό στοιχείο και το πώς εξελίσσεται η σχέση Ρέας Γιώργου αλλά και το πώς ο συγγραφέας διαχειρίζεται τη κατάσταση της.Δεν νομίζω πως ανέπτυξε με τον καλύτερο τρόπο την ψυχοσύνθεση της Ρέας.Δεν μπορεί μια κοπέλα που έχει αποπειραθεί να αυτοκτονήσει μέσα σε δύο μέρες ξαφνικά να το ξεπερνάει και να μην φαίνεται να την απασχολεί καθόλου ενώ παράλληλα κάποιοι την καταδιώκουν, επειδή αντιλήφθηκε ότι αυτός που της αρέσει έχει αμοιβαία αισθήματα για αυτήν.Θα ήθελα να έχουν αναλυθεί περισσότερο τα συναισθήματα της και οι σκέψεις της όπως και οι λόγοι που την οδήγησαν σε αυτή τη πράξη και όχι απλά να διαβάζουμε σελίδες επί σελίδων πόσο ερωτευμένος είναι ο Γιώργος μαζί της.Επιπλέον κάτι άλλο που έμενα με ενόχλησε(λογικά είναι κάτι που έχει να κάνει με τις αντιλήψεις του καθενός όχι γενικότερα με το βιβλίο)είναι το πόσο γρήγορα εξελίχθηκε οι σχέση τους. Μπορεί να γνωρίζονταν στο σχολείο εδώ και χρόνια αλλά ένα γεια είχαν ανταλλάξει δεν μπορώ να δικαιολογήσω το πόσο γρήγορα εξελίσσονται τα συναισθήματα τους και ας είναι δεκαεξάχρονα .
Τέλος και το υπόσχομαι θα σταματήσω να θάβω αυτό το βιβλίο, νομίζω πως όλη η ιστορία ενώ είναι ενδιαφέρουσα και έχει μυστήριο και ανατροπές είναι λίγο εξωπραγματική.Χωρίς να υποτιμώ τους ήρωες δεν νομίζω πως θα αντιμετώπιζε κάποιος έτσι δύο εφήβους.Όλοι φαίνονται να τους παίρνουν πολύ στα σοβαρά και από την άλλοι και οι ίδιοι παρουσιάζονται υπερβολικά ικανοί.Θα ήθελα ο συγγραφέας να προσπαθήσει να κάνει την ιστορία περισσότερο ρεαλιστική, πιο περίπλοκη και όχι τόσο φλατ και συνηθισμένη όσο μου φάνηκε.Πιστεύω πως στο δεύτερο βιβλίο θα το καταφέρει αυτό.
Ίσως η κριτική μου εκνευρίσει κάποιους που πραγματικά αγάπησαν το βιβλίο και θεωρήσουν πως είμαι υπερβολική αλλά πραγματικά αυτή είναι η άποψη μου και θέλω να είμαι ειλικρινής πρώτα από όλους με τον εαυτό μου και να πω ότι αυτό το βιβλίο με απογοήτευσε αρκετά.Περίμενα πολλά περισσότερα και εκνευρίζομαι γιατί μπορούσε κατά τη γνώμη μου να τα δώσει αλλά για κάποιο λόγο δεν τα έδωσε σε μένα.Θέλω να διαβάσω τη συνέχεια γιατί βρίσκω γενικά την ιστορία πολύ ενδιαφέρουσα και ελπίζω πως θα μου αρέσει πολύ περισσότερο από αυτό.
Ας ξεκινήσω από τα θετικά του βιβλίου.Μου άρεσε το μυστήριο της ιστορίας αλλά και η σχετικά γρήγορη πλοκή του βιβλίου αν και υπήρχαν αρκετές παράταιρες περιγραφές.Μου άρεσε επίσης ο τρόπος που ο συγγραφέας παρουσιάζει τα Χανιά, το κάνει με πολύ γλαφυρό τρόπο πράγμα που βοηθά πολύ στο να αποτυπώσεις στο μυαλό σου όλο το τοπίο.Ο αφηγητής που δεν είναι άλλος από τον δεκαεξάχρονο Γιώργο Δάντη είναι ένα συνηθισμένο αγόρι της ηλικίας του και η οπτική του στην ιστορία κάνει το βιβλίο πιο προσιτό και πιο ενδιαφέρον.Ένα ακόμη θετικό βρήκα και το ανατρεπτικό φινάλε που είναι αναπάντεχο και σε αφήνει σε αναμμένα κάρβουνα για το επόμενο.
Από εκεί και πέρα δυστυχώς το βιβλίο έχει και κάποια αρνητικά για μένα.Αυτό που βρήκα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι υπόλοιποι χαρακτήρες του βιβλίου.Οι περισσότεροι από αυτούς με αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα τον Νικ, είναι λες και έχουν ξεπηδήσει από κινούμενα σχέδια.Οι δίδυμοι, Ο Γιατρός Στάγκος, ο Μένιος , οι χορεύτριες ,η Μάρθα , οι γονείς , οι κακοί ακόμη και οι συμμαθητές είναι όλοι τόσο εκτός πραγματικότητας , μοιάζουν με γελοιογραφίες και δεν μπορούν να προσδώσουν ούτε μυστήριο ούτε χιούμορ, αν αυτός ήταν ο σκοπός τους, σε ένα αμιγώς αστυνομικό μυθιστόρημα.Αν κάποιος μόνο από όλα αυτά τα πρόσωπα κρατούσε αυτή τη καρτουνίστικη προσωπικότητα(ίσως ο Νικ) νομίζω πως θα ήταν καλύτερο, αλλά όταν η πλειοψηφία των χαρακτήρων είναι έτσι και μάλιστα τόσο φανερά νομίζω πως καταντάει ενοχλητικό.
Κάτι ακόμη που με ενόχλησε σε αυτό το βιβλίο είναι το ρομαντικό στοιχείο και το πώς εξελίσσεται η σχέση Ρέας Γιώργου αλλά και το πώς ο συγγραφέας διαχειρίζεται τη κατάσταση της.Δεν νομίζω πως ανέπτυξε με τον καλύτερο τρόπο την ψυχοσύνθεση της Ρέας.Δεν μπορεί μια κοπέλα που έχει αποπειραθεί να αυτοκτονήσει μέσα σε δύο μέρες ξαφνικά να το ξεπερνάει και να μην φαίνεται να την απασχολεί καθόλου ενώ παράλληλα κάποιοι την καταδιώκουν, επειδή αντιλήφθηκε ότι αυτός που της αρέσει έχει αμοιβαία αισθήματα για αυτήν.Θα ήθελα να έχουν αναλυθεί περισσότερο τα συναισθήματα της και οι σκέψεις της όπως και οι λόγοι που την οδήγησαν σε αυτή τη πράξη και όχι απλά να διαβάζουμε σελίδες επί σελίδων πόσο ερωτευμένος είναι ο Γιώργος μαζί της.Επιπλέον κάτι άλλο που έμενα με ενόχλησε(λογικά είναι κάτι που έχει να κάνει με τις αντιλήψεις του καθενός όχι γενικότερα με το βιβλίο)είναι το πόσο γρήγορα εξελίχθηκε οι σχέση τους. Μπορεί να γνωρίζονταν στο σχολείο εδώ και χρόνια αλλά ένα γεια είχαν ανταλλάξει δεν μπορώ να δικαιολογήσω το πόσο γρήγορα εξελίσσονται τα συναισθήματα τους και ας είναι δεκαεξάχρονα .
Τέλος και το υπόσχομαι θα σταματήσω να θάβω αυτό το βιβλίο, νομίζω πως όλη η ιστορία ενώ είναι ενδιαφέρουσα και έχει μυστήριο και ανατροπές είναι λίγο εξωπραγματική.Χωρίς να υποτιμώ τους ήρωες δεν νομίζω πως θα αντιμετώπιζε κάποιος έτσι δύο εφήβους.Όλοι φαίνονται να τους παίρνουν πολύ στα σοβαρά και από την άλλοι και οι ίδιοι παρουσιάζονται υπερβολικά ικανοί.Θα ήθελα ο συγγραφέας να προσπαθήσει να κάνει την ιστορία περισσότερο ρεαλιστική, πιο περίπλοκη και όχι τόσο φλατ και συνηθισμένη όσο μου φάνηκε.Πιστεύω πως στο δεύτερο βιβλίο θα το καταφέρει αυτό.
Ίσως η κριτική μου εκνευρίσει κάποιους που πραγματικά αγάπησαν το βιβλίο και θεωρήσουν πως είμαι υπερβολική αλλά πραγματικά αυτή είναι η άποψη μου και θέλω να είμαι ειλικρινής πρώτα από όλους με τον εαυτό μου και να πω ότι αυτό το βιβλίο με απογοήτευσε αρκετά.Περίμενα πολλά περισσότερα και εκνευρίζομαι γιατί μπορούσε κατά τη γνώμη μου να τα δώσει αλλά για κάποιο λόγο δεν τα έδωσε σε μένα.Θέλω να διαβάσω τη συνέχεια γιατί βρίσκω γενικά την ιστορία πολύ ενδιαφέρουσα και ελπίζω πως θα μου αρέσει πολύ περισσότερο από αυτό.
December 30, 2013
Ένα βιβλίο "γεμάτο" Χανιά! Κινηματογραφική πλοκή και στοιχεία αστυνομικής ιστορίας στην Ελλάδα του σήμερα!
February 25, 2017
Ο 16χρονος Γιώργος Δάντης ζει στα Χανιά, είναι μαθητής της Β΄ Λυκείου και τρελά ερωτευμένος με τη Ρέα, μια κοπέλα που φοβάται να της μιλήσει για τα αισθήματά του. Ο κολλητός του, Νικ Έβανς, ένα πλάσμα τόσο «διαφορετικό», του ανακοινώνει ότι η Ρέα έ��ανε απόπειρα αυτοκτονίας. Και αυτή είναι μόνο η αρχή της ιστορίας του βιβλίου που θα ξεδιπλωθεί σε μια συναρπαστική τριλογία.
Ένα μυθιστόρημα που ξεκινάει με την πιο ανατρεπτική αρχή ιστορίας που έχω διαβάσει ως τώρα: η Ρέα πέφτει από το παράθυρο του σπιτιού της ακριβώς τη στιγμή που στο απέναντι δαμέρισμα διαπράττεται ένα έγκλημα! Η Ρέα, που γλύτωσε τελικά, θυμαται λεπτό προς λεπτό τη σκηνή και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν το κορίτσι που είχε δει να της επιτίθενται έχει εξαφανιστεί ενώ οι γονείς της παριστάνουν πως δεν έχει συμβεί τίποτα. Έτσι, σύντομα, οι ζωές του Γιώργου, του Νικ και της Ρέας θα ενωθούν για να αντιμετωπίσουν ένα αδυσώπητο ανθρωποκυνηγητό και να βρουν τη λύση στο μυστήριο.
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης είναι ένας συγγραφέας που τον παρακολουθώ προσεκτικά σε κάθε του βήμα, γιατί ξέρει να περιγράφει με τρομερή δεινότητα τις ιδέες του, αποτυπώνει τρισδιάστατα τον παλμό της εποχής μας και του τόπου που διαλέγει να περιγράψει σε κάθε βιβλίο του και ξέρει να διεισδύει βαθιά στην ανθρώπινη ψυχολογία. Έτσι κι εδώ, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Γιώργου με έβαλε για τα καλά στη ζωή του: αγωνία για τους βαθμούς και τις τελικές εξετάσεις, προβλήματα στη σχολική κοινωνία, ξενύχτι για ένα μεροκάματο μιας και δουλεύει σε ένα στριπτιζάδικο καθαρίζοντας ποτήρια αλλά και τον χώρο, ανθρωπιά μιας και ο Γιώργος κρατάει παρέα στις ξένες του καταστήματος στα διαλείμματα της παράστασής τους ενώ δεν παύει να σκέφτεται τον φτωχό μετανάστη στο φανάρι που η κόρη του πρέπει να χειρουργηθεί αλλά δεν υπάρχουν λεφτά.
Ο συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει δύο αντίθετους πόλους γύρω από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, τον Γιώργο και τη Ρέα: οι γονείς του Γιώργου είναι ψιλοαδιάφοροι απέναντι στο παιδί τους, προσπαθούν να φερθούν ως γονείς στον Γιώργο και την αδελφή του, Βάλια, απλώς με διεκπεραιωτικό τρόπο ενώ οι γονείς της Ρέας είναι άνθρωποι που κοιτάνε τη δημόσια εικόνα τους και ασχολούνται με τον δικό τους μικρόκοσμο, αφήνοντας μια κόρη να αποπειράται να αυτοκτονήσει για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια.Από την άλλη, αγάπησα ιδιαίτερα τον Νικ, με τον πλούτο του λεξιλογίου του και ταυτόχρονα τις παρατεταμένες όλο νόημα σιωπές του σχεδόν σε όλη την καθημερινότητά του. Και η ερωτική του σχέση με τη Βάλια δεν είναι και ό,τι καλύτερο για τον Γιώργο, μιας και η σχέση του με την αδελφή του είναι σχεδόν διαλυμένη.
Δε φτάνει λοιπόν που έχουμε αυτούς τους υπέροχους χαρακτήρες για να ξεδιπλωθεί μια συναρπαστική, σχεδόν εφηβική περιπέτεια, έχουμε και την πόλη των Χανίων και της ευρύτερης περιοχής, που αποτυπώνεται τρισδιάστατα στο χαρτί. Δρόμοι, πλατείες, σημεία-κλειδιά, κρυμμένες είσοδοι, τοποθεσίες γνωστές μόνο στους ντόπιους, κάπου κάπου κι η ντοπιολαλιά της Κρήτης, όλα αυτά μαζί συνθέτουν μια ιστορία που ανασαίνει δίπλα στον αναγνώστη, είναι ολοζώντανη, με τις δικές της επιθυμίες και ανάγκες. Γραφή κινηματογραφική, λεξιλόγιο αντίστοιχο της κάθε ηλικίας και του κάθε ήρωα, άνθρωποι πραγματικοί, που κάπου τους έχει συναντήσει ο αναγνώστης στη ζωή του.
Θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο λεπτό χιούμορ του Πολυχρόνη Κουτσάκη, τόσο αργά καυστικό που σταματούσα συχνά να ξαναδιαβάσω την πρόταση που προσπέρασα! Για παράδειγμα: «Ξεκινάω από τον Σταθμό, που βρίσκεται στη μέση της Ηρώων Πολυτεχνείου, ανάμεσα στο σουπερμάρκετ και στο πρώην χάι κλασάτο γυμναστήριο που έκλεισε κι έγινε χασάπικο, οπότε το μαγαζί συνεχίζει να ασχολείται με κρέατα» (σελ. 71). Το οποίο κείμενο φυσικά την αμέσως επόμενη στιγμή που θα έχεις χαμογελάσει ή προβληματιστεί, ανελέητα σου πετάει κάτι σαν αυτό: «Ακόμα κι όταν βλέπεις πως αυτός ο κάποιος παίρνει ό,τι θέλει από τους γονείς σας επειδή απλώς υπάρχει, ενώ εσύ πρέπει να είσαι τέλειος για να σου δώσουν τα μισά» (σελ. 143-144).
Η υπόθεση ξεδιπλώνεται σταδιακά, ας μου επιτραπεί να πω και λίγο αργά. Ένα καλά σχεδιασμένο παζλ όπου το κάθε κομμάτι μπαίνει στη θέση του την ώρα που πρέπει. Ο συγγραφέας μοιράζει τους χαρακτήρες του μες στην πόλη, τους αναπτύσσει, τους σκιαγραφεί και τους εξελίσσει σε τέτοιο βαθμό που η λύση του μυστηρίου είναι αληθοφανέστατη, στέρεα δικαιολογημένη και φυσικά ανατρεπτική. Το βιβλίο είναι το πρώτο της τριλογίας, γι’ αυτό δεν γκρινιάζω έντονα για την αργοπορία του κειμένου να προχωρήσει σε κάθε επόμενο στάδιο ως την τελική λύση. Νιώθω ότι αυτό είναι ένα εισαγωγικό πρελούδιο και σύντομα θα αναγνωρίσω εκείνη τη δεξιοτεχνία του ανθρώπου που με κάνει να τρέχω κάθε φορά να διαβάζω καινούργιο του βιβλίο, έχοντάς του απόλυτη εμπιστοσύνη. Ένα σημαντικό μειονέκτημα παρ’ ολ’ αυτά για μένα είναι οι πολλές μεγάλες παράγραφοι του κειμένου.
Στο τέλος του μυθιστορήματος, παρ’ όλο που δόθηκε η απάντηση στον κεντρικό γρίφο, η τελευταία πρόταση είναι το κλειδί για να χτυπήσει την πόρτα το παρελθόν στη ζωή ενός έφηβου αγοριού και να του δείξει ξεκάθαρα ότι είναι ο κρίκος μιας ιστορίας από τα παλιά κι αυτό πρέπει να το αντιμετωπίσει. Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί στον Γιώργο και πόσο αλλαγμένο θα τον παραδώσει στον ανυποψίαστο αναγνώστη στο τελευτάιο βιβλίο...Αλλά έχω χρόνο ως τότε!
«Καιρός για ήρωες» λοιπόν, το πρώτο βιβλίο της τριλογίας που έγραψε ο Πολυχρόνης Κουτσάκης με ήρωα τον Γιώργο Δάντη, παραστατικότατο, αληθοφανέστατο, ρεαλιστικότατο, ανατρεπτικό και συγκινητικό.
Ένα μυθιστόρημα που ξεκινάει με την πιο ανατρεπτική αρχή ιστορίας που έχω διαβάσει ως τώρα: η Ρέα πέφτει από το παράθυρο του σπιτιού της ακριβώς τη στιγμή που στο απέναντι δαμέρισμα διαπράττεται ένα έγκλημα! Η Ρέα, που γλύτωσε τελικά, θυμαται λεπτό προς λεπτό τη σκηνή και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν το κορίτσι που είχε δει να της επιτίθενται έχει εξαφανιστεί ενώ οι γονείς της παριστάνουν πως δεν έχει συμβεί τίποτα. Έτσι, σύντομα, οι ζωές του Γιώργου, του Νικ και της Ρέας θα ενωθούν για να αντιμετωπίσουν ένα αδυσώπητο ανθρωποκυνηγητό και να βρουν τη λύση στο μυστήριο.
Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης είναι ένας συγγραφέας που τον παρακολουθώ προσεκτικά σε κάθε του βήμα, γιατί ξέρει να περιγράφει με τρομερή δεινότητα τις ιδέες του, αποτυπώνει τρισδιάστατα τον παλμό της εποχής μας και του τόπου που διαλέγει να περιγράψει σε κάθε βιβλίο του και ξέρει να διεισδύει βαθιά στην ανθρώπινη ψυχολογία. Έτσι κι εδώ, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Γιώργου με έβαλε για τα καλά στη ζωή του: αγωνία για τους βαθμούς και τις τελικές εξετάσεις, προβλήματα στη σχολική κοινωνία, ξενύχτι για ένα μεροκάματο μιας και δουλεύει σε ένα στριπτιζάδικο καθαρίζοντας ποτήρια αλλά και τον χώρο, ανθρωπιά μιας και ο Γιώργος κρατάει παρέα στις ξένες του καταστήματος στα διαλείμματα της παράστασής τους ενώ δεν παύει να σκέφτεται τον φτωχό μετανάστη στο φανάρι που η κόρη του πρέπει να χειρουργηθεί αλλά δεν υπάρχουν λεφτά.
Ο συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει δύο αντίθετους πόλους γύρω από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, τον Γιώργο και τη Ρέα: οι γονείς του Γιώργου είναι ψιλοαδιάφοροι απέναντι στο παιδί τους, προσπαθούν να φερθούν ως γονείς στον Γιώργο και την αδελφή του, Βάλια, απλώς με διεκπεραιωτικό τρόπο ενώ οι γονείς της Ρέας είναι άνθρωποι που κοιτάνε τη δημόσια εικόνα τους και ασχολούνται με τον δικό τους μικρόκοσμο, αφήνοντας μια κόρη να αποπειράται να αυτοκτονήσει για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια.Από την άλλη, αγάπησα ιδιαίτερα τον Νικ, με τον πλούτο του λεξιλογίου του και ταυτόχρονα τις παρατεταμένες όλο νόημα σιωπές του σχεδόν σε όλη την καθημερινότητά του. Και η ερωτική του σχέση με τη Βάλια δεν είναι και ό,τι καλύτερο για τον Γιώργο, μιας και η σχέση του με την αδελφή του είναι σχεδόν διαλυμένη.
Δε φτάνει λοιπόν που έχουμε αυτούς τους υπέροχους χαρακτήρες για να ξεδιπλωθεί μια συναρπαστική, σχεδόν εφηβική περιπέτεια, έχουμε και την πόλη των Χανίων και της ευρύτερης περιοχής, που αποτυπώνεται τρισδιάστατα στο χαρτί. Δρόμοι, πλατείες, σημεία-κλειδιά, κρυμμένες είσοδοι, τοποθεσίες γνωστές μόνο στους ντόπιους, κάπου κάπου κι η ντοπιολαλιά της Κρήτης, όλα αυτά μαζί συνθέτουν μια ιστορία που ανασαίνει δίπλα στον αναγνώστη, είναι ολοζώντανη, με τις δικές της επιθυμίες και ανάγκες. Γραφή κινηματογραφική, λεξιλόγιο αντίστοιχο της κάθε ηλικίας και του κάθε ήρωα, άνθρωποι πραγματικοί, που κάπου τους έχει συναντήσει ο αναγνώστης στη ζωή του.
Θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο λεπτό χιούμορ του Πολυχρόνη Κουτσάκη, τόσο αργά καυστικό που σταματούσα συχνά να ξαναδιαβάσω την πρόταση που προσπέρασα! Για παράδειγμα: «Ξεκινάω από τον Σταθμό, που βρίσκεται στη μέση της Ηρώων Πολυτεχνείου, ανάμεσα στο σουπερμάρκετ και στο πρώην χάι κλασάτο γυμναστήριο που έκλεισε κι έγινε χασάπικο, οπότε το μαγαζί συνεχίζει να ασχολείται με κρέατα» (σελ. 71). Το οποίο κείμενο φυσικά την αμέσως επόμενη στιγμή που θα έχεις χαμογελάσει ή προβληματιστεί, ανελέητα σου πετάει κάτι σαν αυτό: «Ακόμα κι όταν βλέπεις πως αυτός ο κάποιος παίρνει ό,τι θέλει από τους γονείς σας επειδή απλώς υπάρχει, ενώ εσύ πρέπει να είσαι τέλειος για να σου δώσουν τα μισά» (σελ. 143-144).
Η υπόθεση ξεδιπλώνεται σταδιακά, ας μου επιτραπεί να πω και λίγο αργά. Ένα καλά σχεδιασμένο παζλ όπου το κάθε κομμάτι μπαίνει στη θέση του την ώρα που πρέπει. Ο συγγραφέας μοιράζει τους χαρακτήρες του μες στην πόλη, τους αναπτύσσει, τους σκιαγραφεί και τους εξελίσσει σε τέτοιο βαθμό που η λύση του μυστηρίου είναι αληθοφανέστατη, στέρεα δικαιολογημένη και φυσικά ανατρεπτική. Το βιβλίο είναι το πρώτο της τριλογίας, γι’ αυτό δεν γκρινιάζω έντονα για την αργοπορία του κειμένου να προχωρήσει σε κάθε επόμενο στάδιο ως την τελική λύση. Νιώθω ότι αυτό είναι ένα εισαγωγικό πρελούδιο και σύντομα θα αναγνωρίσω εκείνη τη δεξιοτεχνία του ανθρώπου που με κάνει να τρέχω κάθε φορά να διαβάζω καινούργιο του βιβλίο, έχοντάς του απόλυτη εμπιστοσύνη. Ένα σημαντικό μειονέκτημα παρ’ ολ’ αυτά για μένα είναι οι πολλές μεγάλες παράγραφοι του κειμένου.
Στο τέλος του μυθιστορήματος, παρ’ όλο που δόθηκε η απάντηση στον κεντρικό γρίφο, η τελευταία πρόταση είναι το κλειδί για να χτυπήσει την πόρτα το παρελθόν στη ζωή ενός έφηβου αγοριού και να του δείξει ξεκάθαρα ότι είναι ο κρίκος μιας ιστορίας από τα παλιά κι αυτό πρέπει να το αντιμετωπίσει. Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί στον Γιώργο και πόσο αλλαγμένο θα τον παραδώσει στον ανυποψίαστο αναγνώστη στο τελευτάιο βιβλίο...Αλλά έχω χρόνο ως τότε!
«Καιρός για ήρωες» λοιπόν, το πρώτο βιβλίο της τριλογίας που έγραψε ο Πολυχρόνης Κουτσάκης με ήρωα τον Γιώργο Δάντη, παραστατικότατο, αληθοφανέστατο, ρεαλιστικότατο, ανατρεπτικό και συγκινητικό.
April 8, 2014
Το βιβλίο Καιρός για ήρωες του Πολυχρόνη Κουτσάκη μου το πρότεινε ο κύριος Παναγιώτης ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς μου. Συνήθως από αυτόν αγοράζω χαρτικά είδη ξέρετε στυλό, μολύβια, τετράδια, ξύστρες κτλ. έχει και βιβλία αλλά όχι μεγάλη ποικιλία αν και μπορεί να σου παραγγείλει ότι θέλεις. Αλλά επειδή εγώ κινούμαι καθημερινά στο κέντρο προτιμώ να πηγαίνω στα μεγάλα βιβλιοπωλεία και να αγοράζω από εκεί ο,τι θέλω αμέσως χωρίς να χρειαστεί να το παραγγείλω. Όπως και να χει ο κύριος Παναγιώτης με ξέρει χρόνια, γνωρίζει τί μου αρέσει να διαβάζω και όποτε τον επισκέπτομαι πάντα μου προτείνει διάφορα βιβλία. Το ίδιο λοιπόν συνέβη και εδώ.. Ένα απόγευμα πηγαίνοντας στο μαγαζί του για τετράδια μου είπε να πλησιάσω στο πάγκο και μου έδειξε δύο βιβλία των εκδόσεων Πατάκη. Το ένα ήταν το Καιρός για ήρωες και το άλλο το Έρχονται με την ομίχλη της Αγνής Σιούλα. Μου μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τη γραφή των συγγραφέων και για τις υποθέσεις των βιβλίων και μου είπε πως όχι μόνο θα μείνω ευχαριστημένη αλλά μετά την ανάγνωσή τους θα παραδεχτώ ότι υπάρχουν Έλληνες συγγραφείς ικανοί να γράψουν νεανικά/εφηβικά βιβλία το ίδιο ενδιαφέροντα και καλά με τους ξένους και πως αν οι συγκεκριμένοι ζούσαν στο εξωτερικό τα βιβλία τους θα είχαν ήδη αγοραστεί από τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο για να γίνουν ταινίες. Ομολογώ ότι γέλασα αλλά εκείνος παρέμεινε ήρεμος με κοίταξε και με ρώτησε ‘’ποιό θα αγοράσεις λοιπόν? με ποιό θα ξεκινήσεις?’’.. Τα κοίταξα καλά καλά, διάβασα τις περιλήψεις τους, χάιδεψα τις σελίδες τους, τα μύρισα και τελικά αποφάσισα να αγοράσω το Καιρός για ήρωες. Δύο ήταν οι λόγοι που με οδήγησαν σε αυτή την επιλογή. Ο πρώτος ήταν οικονομικός. Το έρχονται με την ομίχλη είχε 16 ευρώ ενώ αυτό 10 σημαντική διαφορά για την τσέπη μου που κάθε μήνα γίνεται όλο και πιο ελαφριά.. Ο δεύτερος είχε να κάνει με τους αφηγητές. Έχω διαβάσει πολλά νεανικά βιβλία στα 21 χρόνια της ζωής μου κυρίως από ξένους συγγραφείς-Άγγλους, Αμερικάνους-και έχω βαρεθεί να ακολουθώ τις ιστορίες μέσα από τα μάτια νεαρών δεκαεξάχρονων κοριτσιών. Μπούχτισα από την δική τους οπτική και έτσι κάθε φορά που βρίσκω ένα βιβλίο όπου το αγόρι αναλαμβάνει να μας πει τι συμβαίνει πετάω τη σκούφια μου. Εδώ την πέταξα ακόμα πιο ψηλά γιατί το αγόρι αυτό είναι από τα Χανιά τόπο της μητέρας μου που επισκέπτομαι κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι και πάντα όταν φεύγω μελαγχολώ για δύο τρεις μέρες.. Από τις περιλήψεις των βιβλίων είχα να επιλέξω ανάμεσα σε μια μυστήρια κοπέλα -που μου έκανε βέβαια το κλικ και ήθελα να διαβάσω την ιστορία της.. και το βιβλίο υπάρχει ήδη στη βιβλιοθήκη μου στο ράφι με τα αδιάβαστα και η τσέπη μου ακόμα διαμαρτύρεται αλλά την αγνοώ!!-και έναν δεκαεξάχρονο Χανιώτη τον Γιώργο. Το αίμα νερό δεν γίνεται λένε το αίμα μίλησε και σε συνδυασμό με την αγάπη για την αντρική οπτική το χέρι μου έδειξε το βιβλίο του κυρίου Κουτσάκη. Το αγόρασα, υποσχέθηκα στον κύριο Παναγιώτη όταν το τελειώσω να περάσω να του πω τη γνώμη μου και μία εβδομάδα μετά την αγορά πήγα πάλι στο μαγαζί του με τα μούτρα κατεβασμένα, κατακόκκινη, λέγοντάς του πως δεν πρόκειται να τον αμφισβητήσω ποτέ ξανά. Τότε ήταν που αγόρασα και το Έρχονται με την ομίχλη….
Υπόθεση: Γιώργος Δάντης, Νικ Έβανς, Ρέα Ανδρέου... τρία δεκαεξάχρονα παιδιά, μαθητές της Β λυκείου, που ζουν στα Χανιά του σήμερα και που εξωτερικά μοιάζουν σαν όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Γιώργος και Νικ είναι κολλητοί φίλοι αν και διαφέρουν αρκετά ως χαρακτήρες. Ο Νικ είναι Ελληνοκαναδός, ξανθός, με γαλανά μάτια, ήρθε στο λύκειο πριν ένα χρόνο με μεταγραφή από εκείνο της Παλαιοχώρ��ς και πάνω του συνδυάζει την ομορφιά με την εξυπνάδα. Τον θέλουν όλες οι κοπέλες του σχολείου αλλά εκείνος αδιαφορεί, προτιμά να διαβάζει παρά να συμμετέχει στις ανούσιες συζητήσεις των συμμαθητών του. Είναι κάτι σαν κινητή εγκυκλοπαίδεια, ξέρει απ’ έξω στίχους ποιημάτων ή αποσπάσματα βιβλίων και δεν χρειάζεται να διαβάσει και πολύ για να πάρει καλό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα. Σε αντίθεση με τον Γιώργο που αν θέλει καλό βαθμό πρέπει να διαβάσει με τις ώρες. Ο Γιώργος είναι καλός στα αθλήματα και ιδιαίτερα στο βόλεϊ, συμμετέχει στην ομάδα του σχολείου και μάλιστα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέλη της και προετοιμάζεται για τους πολύ κρίσιμους αγώνες που πλησιάζουν. Νικ και Γιώργος διαφέρουν ως χαρακτήρες αλλά έχουν κάτι κοινό.. οι οικογένειες τους δεν είναι και το καλύτερο παράδειγμα Ελληνικής οικογένειας. Οι μεν γονείς του Νικ είναι χωρισμένοι και εκείνος ζει μόνος του στα Χανιά ενώ δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τη μητέρα του που προσπαθεί με διάφορες χάρες και δωροδοκίες να τον πλησιάσει οι δε γονείς του Γιώργου ζουν έναν μεγάλο έρωτα με αποτέλεσμα να αδιαφορούν για τον γιο τους και να μην δίνουν σημασία στα προβλήματά του. Η οικογένειά του έχει πληγεί από την οικονομική κρίση ο πατέρα του έμεινε άνεργος και μένει σπίτι παίζοντας βιντεοπαιχνίδια. Η κρίση μπορεί να του στέρησε τη δουλειά αλλά τον ξαναένωσε με τη γυναίκα του αφού από εκεί που ήταν στα μαχαίρια και τσακώνονταν συνέχεια τώρα δεν ξεκολλά ο ένας από τον άλλο!! Ο Γιώργος έχει και μια μεγαλύτερη κατά έξι χρόνια αδερφή τη Βάλια που σπουδάζει στην Αθήνα και που πάντα τον επισκίαζε, ήταν η αγαπημένη των γονιών του, ενώ για ακόμα μια φορά του στέκεται εμπόδιο αφού είναι ο λόγος που ο Νικ αδιαφορεί για τις συμμαθήτριες του. Ναι, ναι καλά καταλάβατε εδώ και λίγο καιρό βγαίνει μαζί της και ο μόνος που το ξέρει είναι ο Γιώργος που δεν πετά φυσικά από τη χαρά του για το ζευγαράκι.. ποιός θα πετούσε άλλωστε??? Και ο Γιώργος?? Έχει κορίτσι? Όχι δεν έχει, παλιότερα είχε κάποιες σχέσεις αλλά όλες κατέληξαν άδοξα αφού δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του τη Ρέα. Είναι συμμαθήτρια του αλλά δεν μιλούν μεταξύ τους. Σπάνια να πουν έστω και ένα γεια. Ο Γιώργος από κάποια βλέμματα της θεωρεί πως εκείνη είναι ερωτευμένη με τον Νικ και αυτό τον πονά αρκετά αν και ξέρει πως ο φίλος του δεν φταίει και δεν πρόκειται να συμβεί και ποτέ κάτι. Αλλά η ζήλια είναι ζήλια.. Μέχρι που η μοίρα τα φέρνει έτσι που ο μικρός μας φίλος ανακαλύπτει πως τα βλέμματα της Ρέας δεν ήταν για τον Ελληνοκαναδό ξανθό γαλανομάτη αλλά για το αγόρι από τα Χανιά!! Η Ρέα κάνει απόπειρα αυτοκτονίας αλλά γλιτώνει καθαρά από τύχη. Όταν οι δύο φίλοι την επισκέπτονται στο νοσοκομείο η κοπέλα όχι μόνο δείχνει στο Γιώργο ποιόν θέλει αλλά του λέει και για κάτι που είδε την στιγμή της αυτοκτονίας. Η Ρέα άθελά της έγινε μάρτυρας μιας δολοφονίας ή απόπειρας δολοφονίας μιας πρώην συμμαθήτριας των παιδιών, της Χρύσας Αφεντάκη. Η κοπέλα ζητά τη βοήθεια των αγοριών αφού από τότε που συνήλθε δεν μπορεί να ξεχάσει ότι είδε. Ο Νικ λέει στον Γιώργο να μην κάνει τίποτα, να μην μπλέξει και να ξεχάσει τα πάντα αλλά ο Γιώργος δεν τον ακούει. Πώς να ξεχάσει όλα όσα έμαθε? Πώς μπορεί να ξεχάσει τη Χρύσα και να μην ασχοληθεί με την εξαφάνιση της? Πώς να προχωρήσει με τη ζωή του ξέροντας ότι μπορεί να είναι ζωντανή και να κινδυνεύει? Πάντα βοηθούσε όπως μπορούσε τους συνανθρώπους του, σε μια εποχή που οι άνθρωποι έχουν πάψει να χαμογελούν και να βοηθούν ο ένας τον άλλο εκείνος προσπαθεί να βοηθήσει με τις λίγες δυνάμεις που έχει. Ο Κόσμιν ο σαραντάρης Ρουμάνος με το χαρτόνι ‘’έχω ένα κοριτσάκι 3 χρονών, το σπίτι μας κάηκε στη Ρουμανία, έχω προβλημα στην καρδιά και δεν μπορώ να βρω δουλεία, να είστε καλά’’ είναι η καλύτερη απόδειξη. Ο Γιώργος αποφασίζει να ψάξει την υπόθεση και να ανακαλύψει την αλήθεια όσο επικίνδυνα κι αν είναι τα πράγματα, έχει εξάλλου το σύνδρομο του ήρωα όπως λέει και ο Νικ. Η περιπέτεια λοιπόν ξεκινά και οι τρεις φίλοι μπλέκονται σε μια σειρά απίστευτων γεγονότων που τους οδηγούν στον υπόκοσμο της Κρήτης και που βάζουν ακόμα και τη ζωή τους σε κίνδυνο. Θα καταφέρουν να μάθουν τί συνέβη με τη Χρύσα? Θα τη βρουν ζωντανή ή νεκρή?? Θα λύσουν την υπόθεση?? κι αν τη λύσουν θα είναι η ζωή τους όπως πριν ή θα έχουν ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και καλά κρυμμένα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια???
Το Καιρός για ήρωες είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας από έναν συγγραφέα που για πρώτη φορά έγραψε κάτι για το εφηβικό κοινό. Και τα κατάφερε μια χαρά!! Εγώ είμαι 21 χρονών δεν θεωρούμαι πια έφηβη αλλά αυτό δεν μου λέει και κάτι αφού δεν έχω σταματήσει να διαβάζω βιβλία του είδους. Βέβαια τώρα τελευταία παρατηρώ μια στροφή σε άλλα βιβλία, όσο μεγαλώνω τόσες περισσότερες ανησυχίες έχω, αλλά γενικά είμαι άνθρωπος που δεν απορρίπτει τίποτα. Αν με τραβήξει ένα βιβλίο θα το πάρω κι ας απευθύνεται σε παιδιά του δημοτικού που λέει ο λόγος. Τέλος πάντων το δεύτερο μέρος του βιβλίου σύμφωνα με τα όσα λέει ο συγγραφέας στις ευχαριστίες του μάλλον θα βγει το φθινόπωρο του 2014 -ελπίζω να μην πιάσει χειμώνα- ενώ το τρίτο δεν λέει αλλά φαντάζομαι ότι θα βγει το 2015 ας ελπίζουμε μέχρι το καλοκαίρι.. Το πρώτο που θέλω να πω είναι πως το εξώφυλλο του είναι ένα από τα καλύτερα του Πατάκη κατά τη γνώμη μου. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος με έχει βγάλει από τα ρούχα μου με τις επιλογές του. Βιβλία της ξένη λογοτεχνίας με πανέμορφα εξώφυλλα τα έχει κυριολεκτικά καταστρέψει και πιστεύω ακράδαντα ότι κάποια από αυτά στην Ελλάδα δεν πήγαν καλά ακριβώς γιατί τα εξώφυλλα τους ήταν άθλια και δεν βλέπονταν. Ξέρω καλά ότι δεν πρέπει να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλο εγώ προσωπικά την έχω πατήσει αρκετές φορές, έχω πάει σε ένα βιβλιοπωλείο έχω δει ένα βιβλίο με ένα πανέμορφο εξώφυλλο το έχω αγοράσει και μετά χτύπαγα για μέρες το κεφάλι μου στον τοίχο και έκλαιγα τα λεφτά μου. Υπάρχουν βιβλία με άθλια εξώφυλλα και καταπληκτικό περιεχόμενο και το αντίστροφο βέβαια αλλά ρε παιδί μου όπως και να το κάνουμε παίζει σημαντικό ρόλο. Ο άλλος πιο εύκολα θα πάρει στα χέρια του ένα βιβλίο με ένα ωραίο ελκυστικό εξώφυλλο για να διαβάσει την περίληψη του.. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι έγινε πολύ καλή δουλειά. Το εξώφυλλο έχει κάτι το μυστηριώδες και τα χρώματά του σε προδιαθέτουν για μια ιστορία γεμάτη τρόμο, μυστήριο και φόβο. Η δε περίληψη στο οπισθόφυλλο μεγαλώνει αυτά τα συναισθήματα ενώ προσθέτει ένα ακόμα εκείνο της περιέργειας..
Αυτό που περισσότερο μου άρεσε στο βιβλίο ήταν η γραφή του συγγραφέα. Ήταν γρήγορη χωρίς περιττολογίες και άσκοπες φλυαρίες. Αποτελείται από 28 μικρά σχετικά κεφάλαια που όλα χρειάζονται για να αναπτυχθεί σωστά η ιστορία με χαρακτήρες καθημερινούς, σημερινούς, αληθινούς και όχι ψεύτικους και με αναφορές στην ενδοσχολική βία, στο ρατσισμό, στην αδιαφορία των συνανθρώπων μας, στην κρίση, στην οικογένεια.. Με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, από την εισαγωγή του η οποία ανήκει στη Ρέα. Σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο αυτός που αναλαμβάνει να μας διηγηθεί την ιστορία είναι ο Γιώργος αλλά την εισαγωγή τη βλέπουμε από την πλευρά της κοπέλας και το τελευταίο πράγμα που περίμενα να διαβάσω ήταν η περιγραφή μιας απόπειρας αυτοκτονίας η οποία κλείνει με την περιγραφή μιας δολοφονίας!!! Συγκλονιστική, σοκαριστική αρχή με την τελευταία παράγραφο να με αφήνει άφωνη να αναρωτιέμαι ‘’τί στο καλό έγινε τώρα ρε παιδιά??’’ Είναι από μόνο του σοκαριστικό και τρομαχτικό να διαβάζεις πώς μια νεαρή κοπέλα ετοιμάζεται να δώσει τέλος στη ζωή της, τη στιγμή που από μέσα μου ούρλιαζα ‘’μη το κάνεις’’ -κι ας μην είχα δεθεί ακόμα με τον χαρακτήρα- ξαφνικά παράλληλα με τη σκηνή που πέφτει διαβάζω ότι απέναντι κάποιος δολοφονεί μια άλλη κοπέλα. Και εκεί τα χάνω!! Κι από εκεί και πέρα δεν ήθελα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Αφού κάποια στιγμή σκέφτηκα να το πάρω μαζί μου και να συνεχίσω το διάβασμα στο λεωφορείο και στο μετρό. Εγώ! που ζαλίζομαι και μόνο βλέποντας άλλους να διαβάζουν στα μέσα μεταφοράς και αναρωτιέμαι πώς τα καταφέρνουν!! Κι όμως με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ ακόμα και αυτό. Η γραφή είναι γρήγορη, δυναμική, καθηλωτική. Οι περιγραφές είναι ταξιδιάρικες ,ζωντανές ,εμφανίζεται μπροστά σου η πόλη των Χανίων ακόμα και τα μέρη που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα!! Οι φωνές των χαρακτήρων θυμίζουν παιδιά 16 ετών, έχω διαβάσει πολλά νεανικά βιβλία και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα μου είναι ότι πολλές φορές οι συγγραφείς παρουσιάζουν δεκαεξάρηδες να μιλούν ως τριαντάρηδες!! Και χαλιέμαι πολύ. Εδώ αυτό δεν συμβαίνει. Ο λόγος θυμίζει παιδιά 16 ετών και μάλιστα συμβαδίζει και με το χαρακτήρα τους. Αν διαβάσετε τους διαλόγους των δύο κολλητών και δεν ξέρετε ποιός λέει τί αλλά ξέρετε ότι ο Νικ είναι ο μορφωμένος και ο συγκρατημένος και ο Γιώργος ο αθλητής με το σύνδρομο του ήρωα θα καταλάβετε αμέσως ποιός λέει τί.. Επιτέλους ένας συγγραφέας που μπόρεσε να αποδώσει σωστά τις φωνές των εφήβων και την ψυχολογία τους στο σήμερα, στην ελληνική επαρχία της κρίσης…
Δεν ξέρω γιατί αλλά διαβάζοντας την περίληψη πίστεψα ότι εκτός από το αστυνομικό στοιχείο ο συγγραφέας θα μπλέξει και το μεταφυσικό/φανταστικό στο��χείο στην ιστορία. Ίσως να φταίει και το μυστήριο που μου έβγαλε το εξώφυλλο. Αλλά τελικά έπεσα έξω. Το βιβλίο είναι ένα καθαρά αστυνομικό νεανικό μυθιστόρημα που όμως έτσι όπως τελειώνει έχω τη γνώμη πως τα άλλα δύο θα έχουν μέσα τους και το φανταστικό στοιχείο. Θα δείξει.. Πάντως η πλοκή είναι κινηματογραφική και η αστυνομική ιστορία τόσο καλά παρουσιασμένη που ομολογώ ότι δεν περίμενα αυτό το τέλος. Με ξάφνιασε η λύση της υπόθεσης. Έχω διαβάσει αρκετά αστυνομικά μυθιστορήματα και σε αρκετά είχα λύσει την υπόθεση πριν μου την πει ο συγγραφέας αλλά εδώ δεν τα κατάφερα. Δεν περίμενα με τίποτα την προδοσία της Μάρθας. Ήταν σοκαριστική για μένα. Ούτε την προδοσία του Μένιου την περίμενα αλλά είχα υποψιαστεί ότι κάτι τρέχει με το μαγαζί και ότι κάποιος από εκεί είναι μπλεγμένος. Απλώς δεν είχα βρει τον κάποιον.. Μου άρεσε ο τρόπος που τα παιδιά έλυσαν την υπόθεση, από που ξεκίνησαν και μετά πως προχώρησαν μέχρι την οριστική λύση και μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ αν εγώ θα έκανα ότι και εκείνα. Δηλαδή αν εγώ βρισκόμουν στη θέση της Ρέας θα το έλεγα σε κάποιον ή θα το κράταγα μέσα μου? Αν ήμουν ο Γιώργος θα άκουγα τη συμβουλή του φίλου μου και θα συνέχιζα τη ζωή μου ή όχι? Προβληματίστηκα αρκετά και χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί το βιβλίο συνδυάζει την ψυχαγωγία με τον προβληματισμό το καλύτερο μου δηλαδή! Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι θα έκανα ότι και ο Γιώργος απλώς όταν θα έφτανα στον Στάγκο θα έλεγα τα πάντα στο ξάδερφο μου που είναι στην αστυνομία για τον οποίο βάζω το χέρι μου στη φωτιά όσον αφορά τον χαρακτήρα του και την ακεραιότητα του και μετά θα άφηνα εκείνον να το αναλάβει χωρίς φυσικά να εγκαταλείψω την υπόθεση τελείως. Θα ήθελα να με ενημερώνει για τις κινήσεις του. Ο ήρωας που κρύβω μέσα μου δεν έχει τη γενναιότητα του Γιώργου αλλά δεν είναι και τελείως δειλός ώστε να συνεχίσω τη ζωή μου ξέροντας πως εκεί έξω κάποιος που γνωρίζω κινδυνεύει..
Αρνητική εντύπωση μου έκαναν οι οικογένειες των τριών παιδιών και η σχέση του Νικ με τη Βάλια. Όσον αφορά τις οικογένειες αυτό που θέλω να πω είναι πως ο συγγραφέας με το Καιρός για ήρωες με έκανε να ευχαριστήσω το Θεό για τους γονείς μου. Είμαι τελικά πολύ τυχερή που ζω στο σπίτι που ζω, που μεγάλωσα με γονείς που με προστάτεψαν, δεν αδιαφόρησαν ούτε για εμένα ούτε για τον αδερφό μου, δεν έβαλαν κανένα από τα παιδιά τους πάνω από το άλλο, ούτε έβαλαν τη δουλειά πάνω από εμάς. Αν εγώ έκανα δύο απόπειρες αυτοκτονίας και έβγαινα ζωντανή δεν υπήρχε περίπτωση οι γονείς μου να με αφήσουν στιγμή μόνη σε ένα σπίτι ξένων ότι δικαιολογίες κι αν τους έλεγαν. Βασικά από την πρώτη απόπειρα θα είχαν πέσει πάνω μου, θα μου μιλούσαν, θα με πήγαιναν σε ειδικό, θα με φρόντιζαν!! Δεν θα αδιαφορούσαν ή θα κορόιδευαν τους εαυτούς ότι δεν τρέχει τίποτα!! Να μην πω για τους γονείς του Γιώργου που ο μεν πατέρας μένει άνεργος και παίζει βιντεοπαιχνίδια αντί να βγει να ψάξει για δουλειά όσο δύσκολο κι αν είναι ! Ο γιος του δουλεύει κάτι θα βρει να κάνει και εκείνος αν θέλει!! Έλεος!! Και η πλάκα είναι πως δεν ξέρουν ότι το παιδί τους δουλεύει!! Μιλάμε για τελείως αδιάφορους γονείς που κοιτούν την πάρτη τους τη στιγμή που ο γιός τους τα έχει βάλει με τον υπόκοσμο! Αν είναι δυνατόν!! Να μην μιλήσω για τη διάκριση που κάνουν στα παιδιά τους. Ξευτίλες! Και τέλος έχουμε και τους γονείς του Νικ χωρισμένους με μια μάνα να τον εκβιάζει για να κερδίσει την αγάπη του, έναν πατέρα κάπου στην Κρήτη εξαφανισμένο, το δεκαεξάχρονο παιδί τους ζει μόνο του, αυτοσυντηρείται ουσιαστικά, οδηγεί και ένα πανάκριβο μαύρο τζιπ με την άδεια του πατέρα!! Έλεος!! Πως στο καλό αφήνεις το παιδί σου να οδηγεί χωρίς δίπλωμα όσο καλός οδηγός κι αν είναι? Υπάρχουν κάποιοι νόμοι σε αυτό το κράτος καλοί ή κακοί δεν με νοιάζει. Υπάρχουν και πρέπει να τηρούνται. Ο Νικ εδώ ήταν λάθος και βασικά ο κύριος αστυνόμος θα έπρεπε να τον πιάσει και να τον τιμωρήσει. Αν σκότωνε κανέναν κατά λάθος τί θα γινόταν? Θα μου πείτε οδηγοί με δίπλωμα δεν προκαλούν ατυχήματα? Ναι προκαλούν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτοί που δεν έχουν δίπλωμα γιατί δεν έχουν φτάσει ακόμα στην ηλικία να αποκτήσουν πρέπει να παίρνουν το αυτοκίνητο του μπαμπά να βάζουν μέσα και έναν άλλον ανήλικο και να τρέχουν στους δρόμους!!.. Πάμε τώρα στη σχέση Βάλιας-Νικ.. δεν υπερβάλλω αν σας πω ότι μου γύριζαν τα μάτια κάθε φορά που διάβαζα το Γιώργο να λέει πως έβγαιναν από το δωμάτιο χέρι χέρι ή ότι εκείνη ήρθε στα Χανιά να περάσει λίγες μέρες μαζί του. Πφφφφ γίνεται στο επόμενο να χωρίσουν παρακαλώ πολύ?? Δηλαδή δεν τους αντέχω μαζί!! Αυτή η Βάλια είναι μια ψηλομύτα που κρατά μούτρα στον αδερφό της επειδή -άκουσον άκουσον- την έσωσε από τον προηγούμενο ναρκομανή φίλο της που έκλεβε το σπίτι τους. Ο αδερφός της την έσωσε και αυτή πως του το ανταποδίδει?? Κρατώντας του μούτρα, δεν του μιλά, τον κοιτά αφ υψηλού, βέβαια!! γιατί αυτή είναι καλύτερη που μου βγαίνει με το ανήλικο!! Δεν με νοιάζει αν ο Νικ έχει μυαλό πενηντάρη εξάλλου η κοντέσα η Βάλια σιγά μη γοητεύτηκε από το μυαλό του. Είπαμε το παιδί είναι κούκλος ξανθός γαλανομάτης, πανέξυπνος αλλά ηλίθιος όσον αφορά τη Βάλια.. τί της βρήκες ρε καημένε??? ..χαστούκι ήθελα να του δώσω κάθε φορά που διάβαζα κάτι για αυτούς, εκεί ειδικά που είπε στον Γιώργο ότι απλώς ήθελε να περάσει κάποιες μέρες με την κοπέλα του μου ήρθε να μπω στο βιβλίο και να του ρίξω μπουνιά! Τί να σου κάνω που δεν έχω μαγικές ικανότητες!!.. τί στο καλό της βρήκε?.. μια ψηλομύτα ηλίθια είναι που έχει το θράσος να πει στον Νικ να αφήσει τον Γιώργο το μαλακισμένο(!!) όπως λέει να κάνει ότι θέλει και να μην ασχοληθεί μαζί του όταν της είπε για το πρόβλημα με τη Ρέα.. βέβαια μετά η πριγκηπέσα του είπε να βοηθήσει όταν υποτίθεται έμαθε ότι κινδυνεύει... ναι καλά σιγά μη δε μπορούσε να κοιμηθεί από την αγωνία της για τον αδερφό της.. γίνεται να ξεκουμπιστεί στα επόμενα?? ζητάω πολλά??
Ο τίτλος του βιβλίου έχει σίγουρα διπλή σημασία. Από τη μια αναφέρεται στον νεαρό Γιώργο με το σύνδρομο του ήρωα και από την άλλη εμμέσως ο συγγραφέας κλείνει το μάτι στη νέα γενιά λέγοντας της ότι είναι καιρός για μικρές καθημερινές ηρωικές πράξεις. Δεν λέει κανείς να κάνουν πράγματα πέρα των δυνατοτήτων τους αλλά μπορούν να κάνουν ότι και ο Γιώργος με τον Κόσμιν για παράδειγμα. Μόνο έτσι θα βγει η χώρα από το αδιέξοδο. Απλώς πρέπει να ξυπνήσουμε τον ήρωα που κοιμάται μέσα μας. Χαίρομαι που ένα βιβλίο περνά αυτό το μήνυμα γιατί έχω βαρεθεί να ακούω ανθρώπους να μιλούν με απογοήτευση και χωρίς ελπίδα. Κανείς δεν μας είπε ότι ερχόμενοι σε αυτόν τον κόσμο δεν θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες. Αν οι συνθήκες είναι δύσκολες δεν θα καταφέρουμε τίποτα με την παραίτηση, την γκρίνια και την απαισιοδοξία. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να χαρούν όλοι αυτοί που θέλουν να μας βλέπουν έτσι.. Το Καιρός για ήρωες είναι ένα βιβλίο που αφορά κυρίως τους εφήβους αλλά άνετα διαβάζεται και από τους μεγάλους και άνετα τα μηνύματα του αφορούν και τους ενήλικους. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που συνδυάζει το γέλιο το χιούμορ και την ειρωνεία με τη δράση την περιπέτεια και το μυστήριο... Αξίζει να το αγοράσετε και να το διαβάσετε...
Υπόθεση: Γιώργος Δάντης, Νικ Έβανς, Ρέα Ανδρέου... τρία δεκαεξάχρονα παιδιά, μαθητές της Β λυκείου, που ζουν στα Χανιά του σήμερα και που εξωτερικά μοιάζουν σαν όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Γιώργος και Νικ είναι κολλητοί φίλοι αν και διαφέρουν αρκετά ως χαρακτήρες. Ο Νικ είναι Ελληνοκαναδός, ξανθός, με γαλανά μάτια, ήρθε στο λύκειο πριν ένα χρόνο με μεταγραφή από εκείνο της Παλαιοχώρ��ς και πάνω του συνδυάζει την ομορφιά με την εξυπνάδα. Τον θέλουν όλες οι κοπέλες του σχολείου αλλά εκείνος αδιαφορεί, προτιμά να διαβάζει παρά να συμμετέχει στις ανούσιες συζητήσεις των συμμαθητών του. Είναι κάτι σαν κινητή εγκυκλοπαίδεια, ξέρει απ’ έξω στίχους ποιημάτων ή αποσπάσματα βιβλίων και δεν χρειάζεται να διαβάσει και πολύ για να πάρει καλό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα. Σε αντίθεση με τον Γιώργο που αν θέλει καλό βαθμό πρέπει να διαβάσει με τις ώρες. Ο Γιώργος είναι καλός στα αθλήματα και ιδιαίτερα στο βόλεϊ, συμμετέχει στην ομάδα του σχολείου και μάλιστα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέλη της και προετοιμάζεται για τους πολύ κρίσιμους αγώνες που πλησιάζουν. Νικ και Γιώργος διαφέρουν ως χαρακτήρες αλλά έχουν κάτι κοινό.. οι οικογένειες τους δεν είναι και το καλύτερο παράδειγμα Ελληνικής οικογένειας. Οι μεν γονείς του Νικ είναι χωρισμένοι και εκείνος ζει μόνος του στα Χανιά ενώ δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τη μητέρα του που προσπαθεί με διάφορες χάρες και δωροδοκίες να τον πλησιάσει οι δε γονείς του Γιώργου ζουν έναν μεγάλο έρωτα με αποτέλεσμα να αδιαφορούν για τον γιο τους και να μην δίνουν σημασία στα προβλήματά του. Η οικογένειά του έχει πληγεί από την οικονομική κρίση ο πατέρα του έμεινε άνεργος και μένει σπίτι παίζοντας βιντεοπαιχνίδια. Η κρίση μπορεί να του στέρησε τη δουλειά αλλά τον ξαναένωσε με τη γυναίκα του αφού από εκεί που ήταν στα μαχαίρια και τσακώνονταν συνέχεια τώρα δεν ξεκολλά ο ένας από τον άλλο!! Ο Γιώργος έχει και μια μεγαλύτερη κατά έξι χρόνια αδερφή τη Βάλια που σπουδάζει στην Αθήνα και που πάντα τον επισκίαζε, ήταν η αγαπημένη των γονιών του, ενώ για ακόμα μια φορά του στέκεται εμπόδιο αφού είναι ο λόγος που ο Νικ αδιαφορεί για τις συμμαθήτριες του. Ναι, ναι καλά καταλάβατε εδώ και λίγο καιρό βγαίνει μαζί της και ο μόνος που το ξέρει είναι ο Γιώργος που δεν πετά φυσικά από τη χαρά του για το ζευγαράκι.. ποιός θα πετούσε άλλωστε??? Και ο Γιώργος?? Έχει κορίτσι? Όχι δεν έχει, παλιότερα είχε κάποιες σχέσεις αλλά όλες κατέληξαν άδοξα αφού δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του τη Ρέα. Είναι συμμαθήτρια του αλλά δεν μιλούν μεταξύ τους. Σπάνια να πουν έστω και ένα γεια. Ο Γιώργος από κάποια βλέμματα της θεωρεί πως εκείνη είναι ερωτευμένη με τον Νικ και αυτό τον πονά αρκετά αν και ξέρει πως ο φίλος του δεν φταίει και δεν πρόκειται να συμβεί και ποτέ κάτι. Αλλά η ζήλια είναι ζήλια.. Μέχρι που η μοίρα τα φέρνει έτσι που ο μικρός μας φίλος ανακαλύπτει πως τα βλέμματα της Ρέας δεν ήταν για τον Ελληνοκαναδό ξανθό γαλανομάτη αλλά για το αγόρι από τα Χανιά!! Η Ρέα κάνει απόπειρα αυτοκτονίας αλλά γλιτώνει καθαρά από τύχη. Όταν οι δύο φίλοι την επισκέπτονται στο νοσοκομείο η κοπέλα όχι μόνο δείχνει στο Γιώργο ποιόν θέλει αλλά του λέει και για κάτι που είδε την στιγμή της αυτοκτονίας. Η Ρέα άθελά της έγινε μάρτυρας μιας δολοφονίας ή απόπειρας δολοφονίας μιας πρώην συμμαθήτριας των παιδιών, της Χρύσας Αφεντάκη. Η κοπέλα ζητά τη βοήθεια των αγοριών αφού από τότε που συνήλθε δεν μπορεί να ξεχάσει ότι είδε. Ο Νικ λέει στον Γιώργο να μην κάνει τίποτα, να μην μπλέξει και να ξεχάσει τα πάντα αλλά ο Γιώργος δεν τον ακούει. Πώς να ξεχάσει όλα όσα έμαθε? Πώς μπορεί να ξεχάσει τη Χρύσα και να μην ασχοληθεί με την εξαφάνιση της? Πώς να προχωρήσει με τη ζωή του ξέροντας ότι μπορεί να είναι ζωντανή και να κινδυνεύει? Πάντα βοηθούσε όπως μπορούσε τους συνανθρώπους του, σε μια εποχή που οι άνθρωποι έχουν πάψει να χαμογελούν και να βοηθούν ο ένας τον άλλο εκείνος προσπαθεί να βοηθήσει με τις λίγες δυνάμεις που έχει. Ο Κόσμιν ο σαραντάρης Ρουμάνος με το χαρτόνι ‘’έχω ένα κοριτσάκι 3 χρονών, το σπίτι μας κάηκε στη Ρουμανία, έχω προβλημα στην καρδιά και δεν μπορώ να βρω δουλεία, να είστε καλά’’ είναι η καλύτερη απόδειξη. Ο Γιώργος αποφασίζει να ψάξει την υπόθεση και να ανακαλύψει την αλήθεια όσο επικίνδυνα κι αν είναι τα πράγματα, έχει εξάλλου το σύνδρομο του ήρωα όπως λέει και ο Νικ. Η περιπέτεια λοιπόν ξεκινά και οι τρεις φίλοι μπλέκονται σε μια σειρά απίστευτων γεγονότων που τους οδηγούν στον υπόκοσμο της Κρήτης και που βάζουν ακόμα και τη ζωή τους σε κίνδυνο. Θα καταφέρουν να μάθουν τί συνέβη με τη Χρύσα? Θα τη βρουν ζωντανή ή νεκρή?? Θα λύσουν την υπόθεση?? κι αν τη λύσουν θα είναι η ζωή τους όπως πριν ή θα έχουν ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και καλά κρυμμένα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια???
Το Καιρός για ήρωες είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας από έναν συγγραφέα που για πρώτη φορά έγραψε κάτι για το εφηβικό κοινό. Και τα κατάφερε μια χαρά!! Εγώ είμαι 21 χρονών δεν θεωρούμαι πια έφηβη αλλά αυτό δεν μου λέει και κάτι αφού δεν έχω σταματήσει να διαβάζω βιβλία του είδους. Βέβαια τώρα τελευταία παρατηρώ μια στροφή σε άλλα βιβλία, όσο μεγαλώνω τόσες περισσότερες ανησυχίες έχω, αλλά γενικά είμαι άνθρωπος που δεν απορρίπτει τίποτα. Αν με τραβήξει ένα βιβλίο θα το πάρω κι ας απευθύνεται σε παιδιά του δημοτικού που λέει ο λόγος. Τέλος πάντων το δεύτερο μέρος του βιβλίου σύμφωνα με τα όσα λέει ο συγγραφέας στις ευχαριστίες του μάλλον θα βγει το φθινόπωρο του 2014 -ελπίζω να μην πιάσει χειμώνα- ενώ το τρίτο δεν λέει αλλά φαντάζομαι ότι θα βγει το 2015 ας ελπίζουμε μέχρι το καλοκαίρι.. Το πρώτο που θέλω να πω είναι πως το εξώφυλλο του είναι ένα από τα καλύτερα του Πατάκη κατά τη γνώμη μου. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος με έχει βγάλει από τα ρούχα μου με τις επιλογές του. Βιβλία της ξένη λογοτεχνίας με πανέμορφα εξώφυλλα τα έχει κυριολεκτικά καταστρέψει και πιστεύω ακράδαντα ότι κάποια από αυτά στην Ελλάδα δεν πήγαν καλά ακριβώς γιατί τα εξώφυλλα τους ήταν άθλια και δεν βλέπονταν. Ξέρω καλά ότι δεν πρέπει να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλο εγώ προσωπικά την έχω πατήσει αρκετές φορές, έχω πάει σε ένα βιβλιοπωλείο έχω δει ένα βιβλίο με ένα πανέμορφο εξώφυλλο το έχω αγοράσει και μετά χτύπαγα για μέρες το κεφάλι μου στον τοίχο και έκλαιγα τα λεφτά μου. Υπάρχουν βιβλία με άθλια εξώφυλλα και καταπληκτικό περιεχόμενο και το αντίστροφο βέβαια αλλά ρε παιδί μου όπως και να το κάνουμε παίζει σημαντικό ρόλο. Ο άλλος πιο εύκολα θα πάρει στα χέρια του ένα βιβλίο με ένα ωραίο ελκυστικό εξώφυλλο για να διαβάσει την περίληψη του.. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι έγινε πολύ καλή δουλειά. Το εξώφυλλο έχει κάτι το μυστηριώδες και τα χρώματά του σε προδιαθέτουν για μια ιστορία γεμάτη τρόμο, μυστήριο και φόβο. Η δε περίληψη στο οπισθόφυλλο μεγαλώνει αυτά τα συναισθήματα ενώ προσθέτει ένα ακόμα εκείνο της περιέργειας..
Αυτό που περισσότερο μου άρεσε στο βιβλίο ήταν η γραφή του συγγραφέα. Ήταν γρήγορη χωρίς περιττολογίες και άσκοπες φλυαρίες. Αποτελείται από 28 μικρά σχετικά κεφάλαια που όλα χρειάζονται για να αναπτυχθεί σωστά η ιστορία με χαρακτήρες καθημερινούς, σημερινούς, αληθινούς και όχι ψεύτικους και με αναφορές στην ενδοσχολική βία, στο ρατσισμό, στην αδιαφορία των συνανθρώπων μας, στην κρίση, στην οικογένεια.. Με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, από την εισαγωγή του η οποία ανήκει στη Ρέα. Σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο αυτός που αναλαμβάνει να μας διηγηθεί την ιστορία είναι ο Γιώργος αλλά την εισαγωγή τη βλέπουμε από την πλευρά της κοπέλας και το τελευταίο πράγμα που περίμενα να διαβάσω ήταν η περιγραφή μιας απόπειρας αυτοκτονίας η οποία κλείνει με την περιγραφή μιας δολοφονίας!!! Συγκλονιστική, σοκαριστική αρχή με την τελευταία παράγραφο να με αφήνει άφωνη να αναρωτιέμαι ‘’τί στο καλό έγινε τώρα ρε παιδιά??’’ Είναι από μόνο του σοκαριστικό και τρομαχτικό να διαβάζεις πώς μια νεαρή κοπέλα ετοιμάζεται να δώσει τέλος στη ζωή της, τη στιγμή που από μέσα μου ούρλιαζα ‘’μη το κάνεις’’ -κι ας μην είχα δεθεί ακόμα με τον χαρακτήρα- ξαφνικά παράλληλα με τη σκηνή που πέφτει διαβάζω ότι απέναντι κάποιος δολοφονεί μια άλλη κοπέλα. Και εκεί τα χάνω!! Κι από εκεί και πέρα δεν ήθελα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Αφού κάποια στιγμή σκέφτηκα να το πάρω μαζί μου και να συνεχίσω το διάβασμα στο λεωφορείο και στο μετρό. Εγώ! που ζαλίζομαι και μόνο βλέποντας άλλους να διαβάζουν στα μέσα μεταφοράς και αναρωτιέμαι πώς τα καταφέρνουν!! Κι όμως με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ ακόμα και αυτό. Η γραφή είναι γρήγορη, δυναμική, καθηλωτική. Οι περιγραφές είναι ταξιδιάρικες ,ζωντανές ,εμφανίζεται μπροστά σου η πόλη των Χανίων ακόμα και τα μέρη που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα!! Οι φωνές των χαρακτήρων θυμίζουν παιδιά 16 ετών, έχω διαβάσει πολλά νεανικά βιβλία και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα μου είναι ότι πολλές φορές οι συγγραφείς παρουσιάζουν δεκαεξάρηδες να μιλούν ως τριαντάρηδες!! Και χαλιέμαι πολύ. Εδώ αυτό δεν συμβαίνει. Ο λόγος θυμίζει παιδιά 16 ετών και μάλιστα συμβαδίζει και με το χαρακτήρα τους. Αν διαβάσετε τους διαλόγους των δύο κολλητών και δεν ξέρετε ποιός λέει τί αλλά ξέρετε ότι ο Νικ είναι ο μορφωμένος και ο συγκρατημένος και ο Γιώργος ο αθλητής με το σύνδρομο του ήρωα θα καταλάβετε αμέσως ποιός λέει τί.. Επιτέλους ένας συγγραφέας που μπόρεσε να αποδώσει σωστά τις φωνές των εφήβων και την ψυχολογία τους στο σήμερα, στην ελληνική επαρχία της κρίσης…
Δεν ξέρω γιατί αλλά διαβάζοντας την περίληψη πίστεψα ότι εκτός από το αστυνομικό στοιχείο ο συγγραφέας θα μπλέξει και το μεταφυσικό/φανταστικό στο��χείο στην ιστορία. Ίσως να φταίει και το μυστήριο που μου έβγαλε το εξώφυλλο. Αλλά τελικά έπεσα έξω. Το βιβλίο είναι ένα καθαρά αστυνομικό νεανικό μυθιστόρημα που όμως έτσι όπως τελειώνει έχω τη γνώμη πως τα άλλα δύο θα έχουν μέσα τους και το φανταστικό στοιχείο. Θα δείξει.. Πάντως η πλοκή είναι κινηματογραφική και η αστυνομική ιστορία τόσο καλά παρουσιασμένη που ομολογώ ότι δεν περίμενα αυτό το τέλος. Με ξάφνιασε η λύση της υπόθεσης. Έχω διαβάσει αρκετά αστυνομικά μυθιστορήματα και σε αρκετά είχα λύσει την υπόθεση πριν μου την πει ο συγγραφέας αλλά εδώ δεν τα κατάφερα. Δεν περίμενα με τίποτα την προδοσία της Μάρθας. Ήταν σοκαριστική για μένα. Ούτε την προδοσία του Μένιου την περίμενα αλλά είχα υποψιαστεί ότι κάτι τρέχει με το μαγαζί και ότι κάποιος από εκεί είναι μπλεγμένος. Απλώς δεν είχα βρει τον κάποιον.. Μου άρεσε ο τρόπος που τα παιδιά έλυσαν την υπόθεση, από που ξεκίνησαν και μετά πως προχώρησαν μέχρι την οριστική λύση και μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ αν εγώ θα έκανα ότι και εκείνα. Δηλαδή αν εγώ βρισκόμουν στη θέση της Ρέας θα το έλεγα σε κάποιον ή θα το κράταγα μέσα μου? Αν ήμουν ο Γιώργος θα άκουγα τη συμβουλή του φίλου μου και θα συνέχιζα τη ζωή μου ή όχι? Προβληματίστηκα αρκετά και χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί το βιβλίο συνδυάζει την ψυχαγωγία με τον προβληματισμό το καλύτερο μου δηλαδή! Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι θα έκανα ότι και ο Γιώργος απλώς όταν θα έφτανα στον Στάγκο θα έλεγα τα πάντα στο ξάδερφο μου που είναι στην αστυνομία για τον οποίο βάζω το χέρι μου στη φωτιά όσον αφορά τον χαρακτήρα του και την ακεραιότητα του και μετά θα άφηνα εκείνον να το αναλάβει χωρίς φυσικά να εγκαταλείψω την υπόθεση τελείως. Θα ήθελα να με ενημερώνει για τις κινήσεις του. Ο ήρωας που κρύβω μέσα μου δεν έχει τη γενναιότητα του Γιώργου αλλά δεν είναι και τελείως δειλός ώστε να συνεχίσω τη ζωή μου ξέροντας πως εκεί έξω κάποιος που γνωρίζω κινδυνεύει..
Αρνητική εντύπωση μου έκαναν οι οικογένειες των τριών παιδιών και η σχέση του Νικ με τη Βάλια. Όσον αφορά τις οικογένειες αυτό που θέλω να πω είναι πως ο συγγραφέας με το Καιρός για ήρωες με έκανε να ευχαριστήσω το Θεό για τους γονείς μου. Είμαι τελικά πολύ τυχερή που ζω στο σπίτι που ζω, που μεγάλωσα με γονείς που με προστάτεψαν, δεν αδιαφόρησαν ούτε για εμένα ούτε για τον αδερφό μου, δεν έβαλαν κανένα από τα παιδιά τους πάνω από το άλλο, ούτε έβαλαν τη δουλειά πάνω από εμάς. Αν εγώ έκανα δύο απόπειρες αυτοκτονίας και έβγαινα ζωντανή δεν υπήρχε περίπτωση οι γονείς μου να με αφήσουν στιγμή μόνη σε ένα σπίτι ξένων ότι δικαιολογίες κι αν τους έλεγαν. Βασικά από την πρώτη απόπειρα θα είχαν πέσει πάνω μου, θα μου μιλούσαν, θα με πήγαιναν σε ειδικό, θα με φρόντιζαν!! Δεν θα αδιαφορούσαν ή θα κορόιδευαν τους εαυτούς ότι δεν τρέχει τίποτα!! Να μην πω για τους γονείς του Γιώργου που ο μεν πατέρας μένει άνεργος και παίζει βιντεοπαιχνίδια αντί να βγει να ψάξει για δουλειά όσο δύσκολο κι αν είναι ! Ο γιος του δουλεύει κάτι θα βρει να κάνει και εκείνος αν θέλει!! Έλεος!! Και η πλάκα είναι πως δεν ξέρουν ότι το παιδί τους δουλεύει!! Μιλάμε για τελείως αδιάφορους γονείς που κοιτούν την πάρτη τους τη στιγμή που ο γιός τους τα έχει βάλει με τον υπόκοσμο! Αν είναι δυνατόν!! Να μην μιλήσω για τη διάκριση που κάνουν στα παιδιά τους. Ξευτίλες! Και τέλος έχουμε και τους γονείς του Νικ χωρισμένους με μια μάνα να τον εκβιάζει για να κερδίσει την αγάπη του, έναν πατέρα κάπου στην Κρήτη εξαφανισμένο, το δεκαεξάχρονο παιδί τους ζει μόνο του, αυτοσυντηρείται ουσιαστικά, οδηγεί και ένα πανάκριβο μαύρο τζιπ με την άδεια του πατέρα!! Έλεος!! Πως στο καλό αφήνεις το παιδί σου να οδηγεί χωρίς δίπλωμα όσο καλός οδηγός κι αν είναι? Υπάρχουν κάποιοι νόμοι σε αυτό το κράτος καλοί ή κακοί δεν με νοιάζει. Υπάρχουν και πρέπει να τηρούνται. Ο Νικ εδώ ήταν λάθος και βασικά ο κύριος αστυνόμος θα έπρεπε να τον πιάσει και να τον τιμωρήσει. Αν σκότωνε κανέναν κατά λάθος τί θα γινόταν? Θα μου πείτε οδηγοί με δίπλωμα δεν προκαλούν ατυχήματα? Ναι προκαλούν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτοί που δεν έχουν δίπλωμα γιατί δεν έχουν φτάσει ακόμα στην ηλικία να αποκτήσουν πρέπει να παίρνουν το αυτοκίνητο του μπαμπά να βάζουν μέσα και έναν άλλον ανήλικο και να τρέχουν στους δρόμους!!.. Πάμε τώρα στη σχέση Βάλιας-Νικ.. δεν υπερβάλλω αν σας πω ότι μου γύριζαν τα μάτια κάθε φορά που διάβαζα το Γιώργο να λέει πως έβγαιναν από το δωμάτιο χέρι χέρι ή ότι εκείνη ήρθε στα Χανιά να περάσει λίγες μέρες μαζί του. Πφφφφ γίνεται στο επόμενο να χωρίσουν παρακαλώ πολύ?? Δηλαδή δεν τους αντέχω μαζί!! Αυτή η Βάλια είναι μια ψηλομύτα που κρατά μούτρα στον αδερφό της επειδή -άκουσον άκουσον- την έσωσε από τον προηγούμενο ναρκομανή φίλο της που έκλεβε το σπίτι τους. Ο αδερφός της την έσωσε και αυτή πως του το ανταποδίδει?? Κρατώντας του μούτρα, δεν του μιλά, τον κοιτά αφ υψηλού, βέβαια!! γιατί αυτή είναι καλύτερη που μου βγαίνει με το ανήλικο!! Δεν με νοιάζει αν ο Νικ έχει μυαλό πενηντάρη εξάλλου η κοντέσα η Βάλια σιγά μη γοητεύτηκε από το μυαλό του. Είπαμε το παιδί είναι κούκλος ξανθός γαλανομάτης, πανέξυπνος αλλά ηλίθιος όσον αφορά τη Βάλια.. τί της βρήκες ρε καημένε??? ..χαστούκι ήθελα να του δώσω κάθε φορά που διάβαζα κάτι για αυτούς, εκεί ειδικά που είπε στον Γιώργο ότι απλώς ήθελε να περάσει κάποιες μέρες με την κοπέλα του μου ήρθε να μπω στο βιβλίο και να του ρίξω μπουνιά! Τί να σου κάνω που δεν έχω μαγικές ικανότητες!!.. τί στο καλό της βρήκε?.. μια ψηλομύτα ηλίθια είναι που έχει το θράσος να πει στον Νικ να αφήσει τον Γιώργο το μαλακισμένο(!!) όπως λέει να κάνει ότι θέλει και να μην ασχοληθεί μαζί του όταν της είπε για το πρόβλημα με τη Ρέα.. βέβαια μετά η πριγκηπέσα του είπε να βοηθήσει όταν υποτίθεται έμαθε ότι κινδυνεύει... ναι καλά σιγά μη δε μπορούσε να κοιμηθεί από την αγωνία της για τον αδερφό της.. γίνεται να ξεκουμπιστεί στα επόμενα?? ζητάω πολλά??
Ο τίτλος του βιβλίου έχει σίγουρα διπλή σημασία. Από τη μια αναφέρεται στον νεαρό Γιώργο με το σύνδρομο του ήρωα και από την άλλη εμμέσως ο συγγραφέας κλείνει το μάτι στη νέα γενιά λέγοντας της ότι είναι καιρός για μικρές καθημερινές ηρωικές πράξεις. Δεν λέει κανείς να κάνουν πράγματα πέρα των δυνατοτήτων τους αλλά μπορούν να κάνουν ότι και ο Γιώργος με τον Κόσμιν για παράδειγμα. Μόνο έτσι θα βγει η χώρα από το αδιέξοδο. Απλώς πρέπει να ξυπνήσουμε τον ήρωα που κοιμάται μέσα μας. Χαίρομαι που ένα βιβλίο περνά αυτό το μήνυμα γιατί έχω βαρεθεί να ακούω ανθρώπους να μιλούν με απογοήτευση και χωρίς ελπίδα. Κανείς δεν μας είπε ότι ερχόμενοι σε αυτόν τον κόσμο δεν θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες. Αν οι συνθήκες είναι δύσκολες δεν θα καταφέρουμε τίποτα με την παραίτηση, την γκρίνια και την απαισιοδοξία. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να χαρούν όλοι αυτοί που θέλουν να μας βλέπουν έτσι.. Το Καιρός για ήρωες είναι ένα βιβλίο που αφορά κυρίως τους εφήβους αλλά άνετα διαβάζεται και από τους μεγάλους και άνετα τα μηνύματα του αφορούν και τους ενήλικους. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που συνδυάζει το γέλιο το χιούμορ και την ειρωνεία με τη δράση την περιπέτεια και το μυστήριο... Αξίζει να το αγοράσετε και να το διαβάσετε...
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 26, 2017
ΟΛΑ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!
Για το Readathon-2017: 4/26
Στην κατηγορία: "Ένα αστείο βιβλίο."
Περισσότερα για το βιβλίο ΠΡΟΣΕΧΩΣ!
Για το Readathon-2017: 4/26
Στην κατηγορία: "Ένα αστείο βιβλίο."
Περισσότερα για το βιβλίο ΠΡΟΣΕΧΩΣ!
December 24, 2025
Στα Χανιά του 2013, ο 16χρονος Γιώργος Δάντης βλέπει τον κόσμο του να ανατρέπεται όταν η Ρέα, το κορίτσι που αγαπά, ισχυρίζεται ότι έγινε μάρτυρας ενός φόνου πριν προσπαθήσει να βάλει τέλος στη ζωή της. Παράλληλα, η εξαφάνιση μιας συμμαθήτριας και το τείχος σιωπής από τους ενήλικες αναγκάζουν τον Γιώργο και τον ιδιοφυή φίλο του, Νικ, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Οι δυο τους βουτούν στα άδυτα του υποκόσμου της Κρήτης, σε μια διαδρομή γεμάτη κινδύνους, όπου η γραμμή μεταξύ εφηβικής αφέλειας και πραγματικού ηρωισμού θολώνει επικίνδυνα.
Καταιγιστικός Ρυθμός και Κινηματογραφική Ροή , ο Κουτσάκης παραδίδει ένα σεμινάριο αστυνομικής πλοκής. Το βιβλίο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα, με την αγωνία να κλιμακώνεται οργανικά σε κάθε κεφάλαιο.
Η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι το μεγάλο ατού του βιβλίου. Οι διάλογοί τους είναι γεμάτοι έξυπνο χιούμορ, ζωντάνια και μια βαθιά, ειλικρινή φιλία που σπάνια συναντάμε τόσο καλογραμμένη στην ελληνική λογοτεχνία.
Δεν είναι απλώς ένα "εφηβικό θρίλερ". Ο συγγραφέας αποδομεί τη βιτρίνα της επαρχιακής πόλης, μιλώντας για τη διαφθορά, την ενδοοικογενειακή βία και τα τραύματα που κρύβονται πίσω από κλειστές πόρτες, χρησιμοποιώντας τα Χανιά ως ένα σκοτεινό, σχεδόν noir σκηνικό.
Η προσέγγιση του πρώτου έρωτα και της ανάγκης για δικαιοσύνη γίνεται με τέτοια ευαισθησία, που το βιβλίο αγγίζει κάθε ηλικία αναγνώστη, όχι μόνο τους εφήβους.
Πρόκειται για την κορυφαία στιγμή της σύγχρονης ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Ο Κουτσάκης κατάφερε να δημιουργήσει μια ιστορία που συνδυάζει την ένταση του θρίλερ με το βάθος ενός κοινωνικού μυθιστορήματος.
Αδιαμφισβήτητα 5/5 – Μια ανάσα φρεσκάδας στο είδος.
Καταιγιστικός Ρυθμός και Κινηματογραφική Ροή , ο Κουτσάκης παραδίδει ένα σεμινάριο αστυνομικής πλοκής. Το βιβλίο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα, με την αγωνία να κλιμακώνεται οργανικά σε κάθε κεφάλαιο.
Η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι το μεγάλο ατού του βιβλίου. Οι διάλογοί τους είναι γεμάτοι έξυπνο χιούμορ, ζωντάνια και μια βαθιά, ειλικρινή φιλία που σπάνια συναντάμε τόσο καλογραμμένη στην ελληνική λογοτεχνία.
Δεν είναι απλώς ένα "εφηβικό θρίλερ". Ο συγγραφέας αποδομεί τη βιτρίνα της επαρχιακής πόλης, μιλώντας για τη διαφθορά, την ενδοοικογενειακή βία και τα τραύματα που κρύβονται πίσω από κλειστές πόρτες, χρησιμοποιώντας τα Χανιά ως ένα σκοτεινό, σχεδόν noir σκηνικό.
Η προσέγγιση του πρώτου έρωτα και της ανάγκης για δικαιοσύνη γίνεται με τέτοια ευαισθησία, που το βιβλίο αγγίζει κάθε ηλικία αναγνώστη, όχι μόνο τους εφήβους.
Πρόκειται για την κορυφαία στιγμή της σύγχρονης ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Ο Κουτσάκης κατάφερε να δημιουργήσει μια ιστορία που συνδυάζει την ένταση του θρίλερ με το βάθος ενός κοινωνικού μυθιστορήματος.
Αδιαμφισβήτητα 5/5 – Μια ανάσα φρεσκάδας στο είδος.
September 8, 2016
Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάποιο μυθιστόρημα μυστηρίου, ποτέ πριν δεν είχα καταπιαστεί με αυτό το είδος. Νομίζω πως είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο, δεν με έκανε να βαρεθώ καθόλου αντιθέτως ήθελα να μάθω τι θα συμβεί παρακάτω και αν θα τα καταφέρουν οι ήρωες. Και το ότι δεν το έκανε σε ένα βιβλίο 1,000 σελίδων θεωρώ πως πήρε την πιο σωστή απόφαση. Έτσι δεν κουράζει τους αναγνώστες του. Ανυπομονώ να διαβάσω τη συνέχεια, για καλή μου τύχη είχα αγοράσει και τα 2 βιβλία μαζί. Αν τώρα έβαλα 5* να δω τι θα βάλω στο επόμενο.
September 1, 2016
Πολλά μπράβο στο συγγραφέα για τον εξαιρετικό τρόπο γραφής του. Το χιούμορ του ηταν εφιέστατο και η πλοκή της υπόθεσης είχε τόσο αγωνιώδη εξέλιξη που δε μπορούσες να το αφήσεις απο τα χέρια σου. Μου άρεσε επίσης πολύ που το τέλος κλείνει εναν κύκλο και ανοίγει εναν άλλο με τέτοιο έξυπνο τρόπο που σου λύνει μεν ολες τις απορίες, σε αφήνει ομως να περιμένεις με αγωνία και τη συνεχεια. Αναμένουμε λοιπόν τη συνέχεια με μεγάλη χαρα.
March 1, 2016
A great book from the very beginning to the very end ... It was never giving you all the answers served and it made you wander about the questions that were coming out if it ! All the characters wee well developed and they were presented to think as a person in their age would neither being wiser nor dumper than their age allowed !
Generally a great book that makes you want to keep reading the whole series and not making you lose your interest !
Generally a great book that makes you want to keep reading the whole series and not making you lose your interest !
June 13, 2014
The book was amazing *-* And the development of the story was great!! Awesome characters! ♥ Loved it!!
January 16, 2026
«Καιρός για Ήρωες» του Πολ Κουτσάκη (Εκδόσεις Πατάκη) – Αξιολόγηση 5 Αστέρων ⭐⭐⭐⭐⭐
Το «Καιρός για Ήρωες» δεν είναι απλώς ένα ακόμα αστυνομικό μυθιστόρημα· είναι μια βαθιά βουτιά στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ηθικής, ντυμένη με τον μανδύα ενός καταιγιστικού
Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες στην ελληνική λογοτεχνία. Ένας «εκτελεστής με αρχές» που κινείται στις γκρίζες ζώνες του νόμου, αναγκάζοντας τον αναγνώστη να αναρωτηθεί τι σημαίνει πραγματικά δικαιοσύνη.
Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί. Η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη, χωρίς περιττές φλυαρίες, με ανατροπές που εκδηλώνονται οργανικά και όχι βεβιασμένα.
Ο Κουτσάκης χρησιμοποιεί την Αθήνα (και την Κρήτη) όχι απλώς ως σκηνικό, αλλά ως ζωντανό οργανισμό. Καυτηριάζει τη διαφθορά, την κοινωνική παρακμή και την υποκρισία της σύγχρονης πραγματικότητας με τρόπο οξύ και καίριο.
Οι διάλογοι είναι κοφτοί, ρεαλιστικοί και συχνά εμποτισμένοι με ένα μαύρο χιούμορ που δίνει ανάσες στην ένταση της ιστορίας.
Πρόκειται για ένα must-read για τους λάτρεις του νουάρ. Ο Κουτσάκης αποδεικνύει ότι οι πραγματικοί «ήρωες» δεν είναι αλάνθαστοι, αλλά εκείνοι που επιλέγουν να πράξουν το σωστό σε έναν κόσμο που έχει χάσει την πυξίδα του.
Το «Καιρός για Ήρωες» δεν είναι απλώς ένα ακόμα αστυνομικό μυθιστόρημα· είναι μια βαθιά βουτιά στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ηθικής, ντυμένη με τον μανδύα ενός καταιγιστικού
Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες στην ελληνική λογοτεχνία. Ένας «εκτελεστής με αρχές» που κινείται στις γκρίζες ζώνες του νόμου, αναγκάζοντας τον αναγνώστη να αναρωτηθεί τι σημαίνει πραγματικά δικαιοσύνη.
Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί. Η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη, χωρίς περιττές φλυαρίες, με ανατροπές που εκδηλώνονται οργανικά και όχι βεβιασμένα.
Ο Κουτσάκης χρησιμοποιεί την Αθήνα (και την Κρήτη) όχι απλώς ως σκηνικό, αλλά ως ζωντανό οργανισμό. Καυτηριάζει τη διαφθορά, την κοινωνική παρακμή και την υποκρισία της σύγχρονης πραγματικότητας με τρόπο οξύ και καίριο.
Οι διάλογοι είναι κοφτοί, ρεαλιστικοί και συχνά εμποτισμένοι με ένα μαύρο χιούμορ που δίνει ανάσες στην ένταση της ιστορίας.
Πρόκειται για ένα must-read για τους λάτρεις του νουάρ. Ο Κουτσάκης αποδεικνύει ότι οι πραγματικοί «ήρωες» δεν είναι αλάνθαστοι, αλλά εκείνοι που επιλέγουν να πράξουν το σωστό σε έναν κόσμο που έχει χάσει την πυξίδα του.
January 25, 2024
Με κούρασε αρκετά. Δεν θα διαβάσω τα επόμενα της τριλογίας. Βαρέθηκα
June 30, 2022
Η εμπειρία μου με το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν παραδόξως θετική καθώς και παρόμοια με την πρώτη φορά που το διάβασα, όταν ήμουν λύκειο. Περίμενα είτε ο πρωταγωνιστής, είτε η ιστορία, είτε ο τρόπος γραφής είτε οτιδήποτε άλλο να με χαλάσει και να αλλοιώσει την αίσθηση που είχα από την πρώτη φορά που το είχα πιάσει στα χέρια μου αλλά αυτό δε συνέβη. Χάρηκα πολύ γι αυτό καθώς σκοπεύω τώρα, στην ηλικία των 24, να ολοκληρώσω την τριλογία που ξεκίνησα πόσα χρόνια πριν και να βιώσω ολοκληρωτικά την ιστορία που θέλει να μας πει ο Πολυχρόνης Κουτσάκης.
Το κύριο κομμάτι του βιβλίου που μου έμεινε είναι ο Γιώργος Δάντης, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, το οποίο είναι εν μέρει λογικό γιατί το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι εστιασμένο στον ίδιο, τα συναισθήματά του και τη σχέση του με τους γύρω του. Καταφέρνει να σου παρουσιάσει ένα 16χρονο αγόρι το οποίο πιστεύεις ότι θα μπορούσε να υπάρχει εκεί έξω, κάπου στα Χανιά. Επιπλέον, με εξέπληξε ευχάριστα το ότι του έδωσε χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τον τυπικό έφηβο εσωστρεφή πρωταγωνιστή που υπάρχει σε αφθονία σε όλα τα είδη ψυχαγωγίας. Παρουσιάζει τον εαυτό του ως αντικοινωνικό, αδιάφορο κ.ο.κ. ενώ η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική.
Όταν βρίσκει ευκαιρία ειρωνεύεται, εκφράζεται, μιλάει πολύ και δείχνει τα συναισθήματά μου. Έχει έντονη την ανάγκη να βοηθάει τον κόσμο γύρω του, σε σημείο που συναναστρέφεται με έναν καλόκαρδο άστεγο κύριο ξένης καταγωγής ο οποίος ζητιανεύει για να σώσει την κόρη του σε καθημερινή βάση. Παίζει βόλεϊ ως βασικός παίκτης της ομάδας του, έχει (καλές) γνωριμίες με πολύ κόσμο, νιώθει άνετα με το αντίθετο φύλο, έχοντας και ερωτικές/σεξουαλικές εμπειρίες μαζί του κ.ο.κ. Όλα αυτά τα στοιχεία, συν πολλά άλλα, έκαναν την αναγνωστική μου εμπειρία καλύτερη και πιο ανάλαφρη, καθώς ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου μού ήταν συμπαθής, ανεξάρτητα από τις αδυναμίες του σαν άνθρωπος.
Εστιάζω στον πρωταγωνιστή καθώς αυτός ήταν η κινητήρια δύναμή μου όσο διάβασα το μυθιστόρημα. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες εξυπηρετούσαν απλώς τον σκοπό τους στην ιστορία και δεν μου άφησαν κάποια έντονη αίσθηση αφότου το τελείωσα. Η υπόθεση πάλι ήταν καλή αλλά όχι κάτι που δεν έχω ξαναδιαβάσει ποτέ μου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν προσφέρει μια ευχάριστη αναγνωστική εμπειρία.
Αν είχα να αναφέρω αδυναμίες στο βιβλίο, θα εστίαζα στο γεγονός ότι η ιστορία και η εξέλιξη της πλοκής, αν το σκεφτείς λίγο παραπάνω, δεν είναι τόσο εκτενής. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου μαθαίνουμε πληροφορίες για άτομα και μέρη στα Χανιά, με βάση τις εμπειρίες του πρωταγωνιστή. Αυτό σαν γεγονός βέβαια εμένα δεν με ενόχλησε σχεδόν καθόλου, απλά ήταν κάτι που παρατήρησα και υπήρξαν στιγμές που θα προτιμούσα να γινόταν κάτι στην πλοκή από το να μαθαίνω για άκυρα καταστήματα και ανθρώπους στην πόλη όπου μένει ο Γιώργος Δάντης.
Το βιβλίο είναι ό,τι πρέπει για όποιον (κυρίως έφηβο) επιθυμεί να διαβάσει κάτι απλό, με μυστήριο και με πολύ εσωτερικό λόγο. Έχω ήδη ξεκινήσει το 2ο της τριλογίας κι ανυπομονώ να δω πού θα με πάει το ταξίδι.
Το κύριο κομμάτι του βιβλίου που μου έμεινε είναι ο Γιώργος Δάντης, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, το οποίο είναι εν μέρει λογικό γιατί το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι εστιασμένο στον ίδιο, τα συναισθήματά του και τη σχέση του με τους γύρω του. Καταφέρνει να σου παρουσιάσει ένα 16χρονο αγόρι το οποίο πιστεύεις ότι θα μπορούσε να υπάρχει εκεί έξω, κάπου στα Χανιά. Επιπλέον, με εξέπληξε ευχάριστα το ότι του έδωσε χαρακτηριστικά που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τον τυπικό έφηβο εσωστρεφή πρωταγωνιστή που υπάρχει σε αφθονία σε όλα τα είδη ψυχαγωγίας. Παρουσιάζει τον εαυτό του ως αντικοινωνικό, αδιάφορο κ.ο.κ. ενώ η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική.
Όταν βρίσκει ευκαιρία ειρωνεύεται, εκφράζεται, μιλάει πολύ και δείχνει τα συναισθήματά μου. Έχει έντονη την ανάγκη να βοηθάει τον κόσμο γύρω του, σε σημείο που συναναστρέφεται με έναν καλόκαρδο άστεγο κύριο ξένης καταγωγής ο οποίος ζητιανεύει για να σώσει την κόρη του σε καθημερινή βάση. Παίζει βόλεϊ ως βασικός παίκτης της ομάδας του, έχει (καλές) γνωριμίες με πολύ κόσμο, νιώθει άνετα με το αντίθετο φύλο, έχοντας και ερωτικές/σεξουαλικές εμπειρίες μαζί του κ.ο.κ. Όλα αυτά τα στοιχεία, συν πολλά άλλα, έκαναν την αναγνωστική μου εμπειρία καλύτερη και πιο ανάλαφρη, καθώς ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου μού ήταν συμπαθής, ανεξάρτητα από τις αδυναμίες του σαν άνθρωπος.
Εστιάζω στον πρωταγωνιστή καθώς αυτός ήταν η κινητήρια δύναμή μου όσο διάβασα το μυθιστόρημα. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες εξυπηρετούσαν απλώς τον σκοπό τους στην ιστορία και δεν μου άφησαν κάποια έντονη αίσθηση αφότου το τελείωσα. Η υπόθεση πάλι ήταν καλή αλλά όχι κάτι που δεν έχω ξαναδιαβάσει ποτέ μου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν προσφέρει μια ευχάριστη αναγνωστική εμπειρία.
Αν είχα να αναφέρω αδυναμίες στο βιβλίο, θα εστίαζα στο γεγονός ότι η ιστορία και η εξέλιξη της πλοκής, αν το σκεφτείς λίγο παραπάνω, δεν είναι τόσο εκτενής. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου μαθαίνουμε πληροφορίες για άτομα και μέρη στα Χανιά, με βάση τις εμπειρίες του πρωταγωνιστή. Αυτό σαν γεγονός βέβαια εμένα δεν με ενόχλησε σχεδόν καθόλου, απλά ήταν κάτι που παρατήρησα και υπήρξαν στιγμές που θα προτιμούσα να γινόταν κάτι στην πλοκή από το να μαθαίνω για άκυρα καταστήματα και ανθρώπους στην πόλη όπου μένει ο Γιώργος Δάντης.
Το βιβλίο είναι ό,τι πρέπει για όποιον (κυρίως έφηβο) επιθυμεί να διαβάσει κάτι απλό, με μυστήριο και με πολύ εσωτερικό λόγο. Έχω ήδη ξεκινήσει το 2ο της τριλογίας κι ανυπομονώ να δω πού θα με πάει το ταξίδι.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews