What do you think?
Rate this book
Leben Sammeln, Nicht Fragen Wozu und Warum
German
- GenresHistory
Hardcover
First published January 1, 1996
1 person is currently reading
32 people want to read
About the author
Victor Klemperer
72 books122 followersVictor Klemperer (9 October 1881 – 11 February 1960) worked as a commercial apprentice, a journalist and eventually a Professor of Literature, specialising in the French Enlightenment at the Technische Universität Dresden. His diaries detailing his life under successive German states -the German Empire, the Weimar Republic, Nazi Germany and the German Democratic Republic- were published in 1995. His recollections on the Third Reich have since become standard sources; extensively quoted by Saul Friedlander, Michael Burleigh and Richard J. Evans.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
June 6, 2016
1879 pagina’s, dat ik het maar weet.
Ik heb van Klemperer eerst de dagboeken die hierna komen gelezen: 33 - 45. Daarvan was ik erg onder de indruk, met name van hoe hij laat zien hoe de Nazi dictatuur hun (hij en zijn vrouw Eva) leven langzaam vernietigt. Het verslag van het bombardement van Dresden zul je nooit meer vergeten. En de moed die hij heeft gehad om dit dagboek bij te blijven houden: als de Nazi’s erachter waren gekomen, betekende dit onherroepelijk deportatie.
Daarna heb ik zijn Curriculum Vitae gelezen, dat hij in de tijd 33-45 schreef en dat dagelijks het huis uit gesmokkeld moest worden. Dit CV beslaat de periode tot 1918.
Deze dagboeken (Leben Sammeln) hoef je niet lezen vanwege de literaire waarde, hoewel Klemperer een scherpe observator van mensen is en er geen doekjes om windt. Klemperer is een aarts hypochonder, hoe vaak hij niet vermeldt dat hij denkt dat hij niet lang meer zal maken, en een gefrusteerd academicus, die maar niet van TH in Dresden weet weg te komen, ondanks al zijn pogingen, gedeeltelijk ook vanwege het ook in academische kringen wijd verbreide anti-semitisme.
En zijn vrouw Eva krijgt in de loop der jaren met steeds heviger wordende depressies te maken.
Wat in deze dagboeken interessant was, is dat je een heel mooi beeld krijgt van het dagelijks leven in de Weimar republiek, bv de gigantische geldontwaarding en de impact op de dagelijkse boodschappen.
En leuk om te lezen hoe het is om voor de eerste keer in een auto te zitten, die wel 60 km per uur kan, of hoe het is de eerste keer in een vliegtuig te vliegen. En de ontdekking van de bioscoop: Klemperers ontwikkelen zich tot echte filmfanaten. Als in de 30-ger jaren de eerste geluidsfilms komen vinden ze het maar niks.
In het tweede deel maken ze ook lange reizen om aan de Alltag te ontsnappen; een drie maanden durende cruise naar Zuid-Amerika, reizen naar Parijs, Spanje, Italie, Zwitserland. Het levert een mooi tijdsbeeld op.
Deze dagboeken zijn voor een deel saai, maar omdat je heel dicht in het gewone dagelijkse leven van Victor Klemperer en zijn vrouw zit, is het ook verslavend als een soap, je wil elke dag toch weer even verder lezen. De Klemperers worden mensen met wie je meeleeft in al hun ups en downs.
Het geheel van Klemperers dagboeken, inclusief de Vitae, geeft een monumentaal beeld van hoe het was voor een gewoon mens te leven in de 20-ste eeuw, met al zijn gruwelen van 2 oorlogen en Holocaust en hoe een mens toch altijd blijft vechten om te overleven en dat dat ook mogelijk is zonder zelf een beest te worden.
Ik heb van Klemperer eerst de dagboeken die hierna komen gelezen: 33 - 45. Daarvan was ik erg onder de indruk, met name van hoe hij laat zien hoe de Nazi dictatuur hun (hij en zijn vrouw Eva) leven langzaam vernietigt. Het verslag van het bombardement van Dresden zul je nooit meer vergeten. En de moed die hij heeft gehad om dit dagboek bij te blijven houden: als de Nazi’s erachter waren gekomen, betekende dit onherroepelijk deportatie.
Daarna heb ik zijn Curriculum Vitae gelezen, dat hij in de tijd 33-45 schreef en dat dagelijks het huis uit gesmokkeld moest worden. Dit CV beslaat de periode tot 1918.
Deze dagboeken (Leben Sammeln) hoef je niet lezen vanwege de literaire waarde, hoewel Klemperer een scherpe observator van mensen is en er geen doekjes om windt. Klemperer is een aarts hypochonder, hoe vaak hij niet vermeldt dat hij denkt dat hij niet lang meer zal maken, en een gefrusteerd academicus, die maar niet van TH in Dresden weet weg te komen, ondanks al zijn pogingen, gedeeltelijk ook vanwege het ook in academische kringen wijd verbreide anti-semitisme.
En zijn vrouw Eva krijgt in de loop der jaren met steeds heviger wordende depressies te maken.
Wat in deze dagboeken interessant was, is dat je een heel mooi beeld krijgt van het dagelijks leven in de Weimar republiek, bv de gigantische geldontwaarding en de impact op de dagelijkse boodschappen.
En leuk om te lezen hoe het is om voor de eerste keer in een auto te zitten, die wel 60 km per uur kan, of hoe het is de eerste keer in een vliegtuig te vliegen. En de ontdekking van de bioscoop: Klemperers ontwikkelen zich tot echte filmfanaten. Als in de 30-ger jaren de eerste geluidsfilms komen vinden ze het maar niks.
In het tweede deel maken ze ook lange reizen om aan de Alltag te ontsnappen; een drie maanden durende cruise naar Zuid-Amerika, reizen naar Parijs, Spanje, Italie, Zwitserland. Het levert een mooi tijdsbeeld op.
Deze dagboeken zijn voor een deel saai, maar omdat je heel dicht in het gewone dagelijkse leven van Victor Klemperer en zijn vrouw zit, is het ook verslavend als een soap, je wil elke dag toch weer even verder lezen. De Klemperers worden mensen met wie je meeleeft in al hun ups en downs.
Het geheel van Klemperers dagboeken, inclusief de Vitae, geeft een monumentaal beeld van hoe het was voor een gewoon mens te leven in de 20-ste eeuw, met al zijn gruwelen van 2 oorlogen en Holocaust en hoe een mens toch altijd blijft vechten om te overleven en dat dat ook mogelijk is zonder zelf een beest te worden.
Displaying 1 of 1 review