Το χωράφι έχει οργωθεί και σπαρθεί· οι βλαστοί του επερχόμενου εμφυλίου πολέμου ξεπροβάλλουν, αλλά δεν έχει φτάσει ακόμα η εποχή του θερισμού...
Λίγα χρόνια πριν την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι ενωμένοι Έλληνες υπό την αρχηγία των Αθηναίων εκστρατεύουν στην επαναστατημένη Αίγυπτο για να τη βοηθήσουν να απελευθερωθεί από τους Πέρσες. Παρ όλο που νικάνε και ελευθερώνουν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας του Νείλου, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα δημιουργούν προβλήματα στο εκστρατευτικό σώμα και ξαφνικά, οι νικητές... βρίσκονται κυνηγημένοι.
Με βοηθό τον βασιλιά της Σαΐδας, οι αποκλεισμένοι στην Αίγυπτο Έλληνες έχουν μονάχα μια επιλογή: για να σωθούν και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, πρέπει να διασχίσουν την καυτή έρημο από τη Μέμφιδα μέχρι την ελληνική Κυρήνη. Δυο Αθηναίοι στρατηγοί αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας την αποστολή διάσωσης των Ελλήνων. Στην προσπάθειά τους να σώσουν το στράτευμα έχουν για βοηθούς δυο μισθοφόρους Σπαρτιάτες και την πνευματική υποστήριξη που τους προσφέρουν τα έργα του μεγάλου τραγωδού Αισχύλου.
Η πορεία στην έρημο ξεκινάει, το μέλλον είναι αβέβαιο και οι εξελίξεις απρόβλεπτες... Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Το μυθιστόρημα περιγράφει την άγνωστη εκστρατεία των Ελλήνων στην Αίγυπτο και βασίζεται στα γεγονότα που ιστορεί ο Θουκυδίδης.
Ο Αντώνης Αντωνιάδης γεννήθηκε στην Άλτενα της Γερμανίας. Αποφοίτησε από την σχολή Φυσικοθεραπείας του Βελιγραδίου. Από το 2000-2004 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού "Άβατον", ενώ από το 2004 είναι διευθυντής του περιοδικού "Μυστική Ελλάδα". Το 2003 οργάνωσε την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς "Άγνωστες Πύλες" που προβλήθηκε στην ΕΤ3. Με κείμενά του έχει συμμετάσχει σε πολλά βιβλία και επίσης έχει επιμεληθεί ανάλογο αριθμό βιβλίων άλλων συγγραφέων.
Εκτιμώ τα βιβλία εκείνα και φυσικά τους συγγραφείς τους που ασχολούνται με ιστορικά θέματα όχι τόσο γνωστά. Με θέματα που σου δίνουν την αφορμή να τα ψάξεις περισσότερο. Κι ο Αντώνης Αντωνιάδης κάνει αυτό ακριβώς με το παρόν βιβλίο του. Η υπόθεση του αφορά την εκστρατεία της Δηλιακής συμμαχίας (Αθηναίοι και σύμμαχοι τους) στην Αίγυπτο που άρχισε το 460 π.Χ., λίγο πριν την έναρξη του Πελοπονησσιακού πολέμου. Η Αίγυπτος την περίοδο εκείνη βρισκόταν υπό Περσική κατοχή και οι Αθηναίοι με πρόσχημα να βοηθήσουν τους επαναστατημένους Αιγύπτιους με αρχηγό τον Ινάρω εξέδραμαν κατά των Περσών στην περιοχή αυτή. Ουσιαστικά, δηλαδή, η Αθήνα εκείνη την εποχή ήταν κάτι σαν τις σύγχρονες Η.Π.Α., η οποία χρησιμοποιώντας την στρατιωτική δύναμη της καθώς και των συμμάχων της προσπαθούσε να επιβάλει τα δικά της συμφέροντα στις περιοχές όπου έστελνε την "βοήθειά" της. Το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός είναι σημαντικό, γιατί αυτή η εκστρατεία υπήρξε αποτυχημένη και μια μεγάλη καταστροφή για την Δηλιακή συμμαχία, αφού ηττήθηκε από τους Πέρσες και μόνο ελάχιστοι από τους Αθηναίους στρατιώτες κατάφεραν να σωθούν περνώντας από τη Λιβύη στην Κυρήνη. Αποτέλεσμα της αποτυχίας αυτής ήταν να προκληθεί πανικός στην Αθήνα, με συνέπεια να μεταφερθεί το ταμείο της Δηλιακής Συμμαχίας στην Αθήνα. Ουσιαστικά, δηλαδή, κάμφθηκε το ηθικό των Αθηναίων που μετά τους Περσικούς Πολέμους θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανίκητους στη μάχη. Την Ιστορία, αυτή, μας διηγείται ο Αντώνης Αντωνιάδης και το κάνει με έναν τρόπο συναρπαστικό σχεδόν κινηματογραφικό θα έλεγα. Το βιβλίο έχει καλό ρυθμό και ρέει ευχάριστα, ενώ μεγάλη επιτυχία του συγγραφέα είναι ότι παρουσιάζει τους αρχαίους Έλληνες ρεαλιστικά σαν ζωντανά πρόσωπα κι όχι σαν πρότυπα στερημένα από πάθη που μας διδάσκουν στο σχολείο. Απεναντίας οι χαρακτήρες εδώ είναι ανθρώπινοι που διέπονται από τα πάθη τους, τις καθημερινές τους ανάγκες κλπ... Ουσιαστικά, δηλαδή, είναι άνθρωπο σαν εμάς με τα δικά τους προτερήματα και ελαττώματα. Βέβαια κι ο Αντώνης Αντωνιάδης, ενώ ως επί το πλείστον είναι αντικειμενικός δείχνει να μην έχει μείνει ανεπηρέαστος από την παιδεία που λαμβάνουμε στο σχολείο και μας παρουσιάζει τους αρχαίους προγόνους μας σαν Θεούς. Έτσι, ενώ οι Έλληνες στο βιβλίο μαλώνουν, διχάζονται, παρόλα αυτά καταφέρνουν να μετατρέψουν τα μειονεκτήματα τους αυτά σε προτερήματα και με την "Ελληνική μαγκιά" να επιβιώσουν. Επίσης οι Πέρσες εμφανίζονται σαν οι κακοί μονοδιάστατοι χαρακτήρες που είναι θρασύδειλοι και μισούν τους Έλληνες, χωρίς, όμως, να γίνεται προσπάθεια από τον συγγραφέα να μας εξηγήσει το λόγο σε βάθος. Θεωρώ ότι πρέπει μεγαλύτερος σεβασμός σε έναν λαό που κατάφερε να φτιάξει αυτοκρατορία και πολιτισμό που τελικά μάγεψε και τον Μέγα Αλέξανδρο. Και το σημαντικότερο, ενώ η εκστρατεία αυτή υπήρξε μια τεράστια καταστροφή για τη Δηλιακή συμμαχία, ο συγγραφέας εδώ με την επινόηση του της τελικής μάχης στην Κυρήνη σε κάνει να πιστεύεις ότι οι Αθηναίοι για άλλη μια φορά θριάμβευσαν. Κρίμα, γιατί, θα μπορούσε να αναπτύξει περισσότερο την ψυχολογική πλευρά των ηττημένων και πως η ήττα αυτή θα μπορούσε να τους κάνει να επαναξιολογήσουν κάποιες από τις αξίες τους και τις αρχές τους. Ο Αντώνης Αντωνιάδης, ήθελε να δημιουργήσει ένα περιπετειώδες βιβλίο, ενταγμένο σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο και σε αυτό τον τομέα κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά και προσφέρει στον αναγνώστη ένα ανάγνωσμα που διαβάζεται ευχάριστα και έχει πρωταγωνιστές που σίγουρα θα συμπαθήσετε.
Για άλλη μια φορά ο κ. Αντωνιάδης αποδεικνύει το πόσο σπουδαίος συγγραφέας είναι, μολονότι δεν έχει προβληθεί καθόλου από τα μέσα ενημέρωσης. Η γραφή του έχει γρήγορη ροή και χαρακτηρίζεται από εξαιρετική χρήση της ελληνικής γλώσσας, φτιάχνοντας μοναδικές εικόνες και καταφέρνοντας να κάνει τον αναγνώστη να ταξιδέψει σε μια εποχή που έχει γνωρίσει μόνο μέσα από ιστορικά βιβλία, σε σημείο, μάλιστα, να μπορεί να συγκριθεί με τη γραφή αρχαίων συγγραφέων (χωρίς να θέλω να φανώ υπερβολικός). Εξαιρετική η περιγραφή της μάχης στο δεύτερο κεφάλαιο, όπως και η ανάπτυξη των χαρακτήρων με όλες τους τις αδυναμίες. Βέβαια, οφείλω να πω ότι το προηγούμενό του μυθιστόρημα ήταν πιο ενδιαφέρον, ίσως γιατί το θέμα του προσφερόταν για καλύτερη ανάπτυξη, καθώς το παρόν βιβλίο έχει σημεία που κάνουν λίγη "κοιλιά". Μακάρι να συνεχίσει να μας ξαφνιάζει έτσι ευχάριστα ο συγγραφέας, με νέα μυθιστορήματα πάνω στο ιστορικό στοιχείο το οποίο φαίνεται να του ταιριάζει απόλυτα. (7/10)
Αυτο που μου αρέσει στον Αντωνιάδη,είναι ότι καταπιάνεται με ιστορικά θέματα όχι και τόσο γνωστά. Με ήρωες που κατα πάσα πιθανότητα δεν θα ακούγαμε ποτέ στην ζωή μας. Και μας βάζει στην διαδικασία να ψάξουμε λίγο παρακάτω. Η ιστορία εκτυλίσσεται αργά και μεθοδικά μέχρι την μέση περίπου του βιβλίου,παρουσιαζοντας έναν έναν τους χαρακτήρες του και το τι κρύβεται απο πίσω του και μετα ξεκινά η δράση και ανεβάζει ταχύτητα. Μια ιστορία καλογραμμένη,ενδιαφέρουσα χωρίς να κάνει καμία κοιλιά.