Μπλε καστόρινα παπούτσια: Μια ροκ ιστορία από τις ταραγμένες μέρες του '64

by Θανάσης Σκρουμπέλος

Με αφορμή την αιματηρή προβοκάτσια του παρακράτους τον Νοέμβριο του 1964, κατά τον εορτασμό για την επέτειο ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου, ο Θανάσης Σκρουμπέλος στήνει μια τολμηρή τοιχογραφία των σίξτις, με φόντο το μαγαζί "Χαβάη" στο Μεταξουργείο: κέντρο τραβεστί, τόπο συνάντησης πρώην χιτών, αρχηγείο παρακρατικών συνωμοσιών, σήμα κατατεθέν μιας γειτονιάς, μικρογραφίας της Ελλάδας, χωρισμένης αυστηρά στα όρια μιας εξουσίας που καθόριζαν οι διεκδικήσεις των άτεγκτων αντιπάλων, Λαμπράκηδες και παρακράτος.

Genres: Fiction

310 pages, Paperback

First published November 1, 2007

About the author

Ο Θανάσης Σκρουμπέλος γεννήθηκε στον Κολωνό το 1944. Σπούδασε Καλές Τέχνες (χαρακτική και αγιογραφία) στην Αθήνα και κινηματογράφο στο London Film School με υποτροφία της Διεθνούς Αμνηστίας, ως διωκόμενος από τη δικτατορία.

Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά, ενώ έχει γράψει αρκετά σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση: "Ανατολικός άνεμος", "Τοπική εφημερίδα", "Καλή πατρίδα, σύντροφε", "Η Αριάδνη μένει στη Λέρο" κ.ά. Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του "Εργατικό παραμύθι", "Μετανάστες", "Τα φίδια στον Κολωνό", "Ο Αϊ Γιώργης των Γραικών". Έχει γράψει και σκηνοθετήσει τις μεγάλου μήκους ταινίες: "Ο Τζώνης Κελν, κυρία μου"," Χαβάη", "Αλιόσσα", την ομαδική "Νέος Παρθενώνας", και την σπονδυλωτή "Η αυλή με τα σκουπίδια".

Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή και τη μετάφραση θεατρικών έργων ("Χαβάη", "Μυστικές φωνές", "Γέρμα", "Γέλιο στο σκοτάδι" κ.ά.). Έχει εκλεγεί αρκετές φορές μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος.

Reviews

[. . . _ _ _ . . . · Rating 1 out of 5]

Μέσα στα πέντε χειρότερα βιβλία όλων των εποχών
(που έχω διαβάσει φυσικά-by the way το χειρότερο όλων "Club Κυλικείο" της Μαρίας Σούμπερτ δεν υπάρχει εδώ, αν και υπάρχουν τα υπόλοιπα έργα της, librarians δείτε το!)

Πιο αφελές και από 4χρονο στα προνήπια που του κλέβουν τo σάντουιτς, πιο ομοφοβικό (κι ας καμώνεται το αντίθετο) και από τον Αμβρόσιο, πιο κακογραμμένο και από οδηγίες χρήσης χλωρίνης, πιο στρατευμένο κι από πρωτοετή της ΠΚΣ, πιο φωσκολικό στην πλοκή του και στους διαλόγους από τον ίδιο τον Φώσκολο.
Ένα γνήσιο σκουπίδι που μπλέκει το ζαμπόν με τη μαρμελάδα, τον Γοργοπόταμο με παρακρατικούς στρατιωτικούς που γουστάρουν να δαγκώνουν (!) τραβέλια χρησιμοποιώντας μαστίγιο και μπότες υπό τους ήχους του Βάγκνερ (είσαι ανωμαλάρα καλέ μου συγγραφεύ)
Γιατί προσπαθεί να πουλήσει αριστερίλα αλλά ταυτόχρονα και γνήσιο κιτς με λούγκρες (his wοrds, not mine) που πιάνουν τον υπερμεγέθη φαλλό του (ανήλικου) ήρωα για να πάρουν την ευλογία του (!), τα προσόντα του οποίου τιμούνται από την πρώτη κιόλας γραμμή του βιβλίου. Μέχρι και θάνατο από ασφυξία έχουμε από τον υπερμεγέθη φαλλό του διδύμου (!) καθυστερημένου (!) αδερφού του ήρωα που είναι στο ίδρυμα που πήγε να του πάρει μια πίπα στην παραζάλη της μια καταδιωκόμενη τραβεστί (!) την οποία χτύπησε παρακρατικός δεξιός (!) και την απήγαγε από σπίτι αμερικάνου που συνεργάζεται με το παρακράτος (!) εν ώρα μαθήματος αγγλικών (καλώς τα ναυτάκια μας τα ζουμπουρλούδικα) και την κρύψανε σε κλινική καθώς από το χτύπημα κάτι (;) έπαθε αλλά η πίπα, πίπα- ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης.
Φυσικά στο τέλος μπορεί να μη θριαμβεύει η ελληνική αριστερά (η οποία κλειδώνει κάτι φοβερά ντοκουμέντα σε βίντεο για να κρατήσει τις καρέκλες της, τι μου λες) αλλά θριαμβεύει η ελληνική οικογένεια στο Αμέρικα όπου καταφεύγει η αδερφή του ήρωα που παντρεύεται τον μαύρο στρατιωτικό (μεταξύ αυτών που ήρθαν για τα προβοκάτσια, ντε) ο οποίος παρλάρει μια χαρά τα ελληνικά με την πεθερά του η οποία επίσης ανοίγει μέχρι και επιχείρηση εκεί, αυτός δε (ο μαύρος στρατιωτικός) είναι ο κινητήριος μοχλός αυτού του βιβλίου και σε αυτόν οφείλει τον ροκαμπίλυ (μη χέσω) τίτλο του.
Και επειδή το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια θυμάμαι ακόμη απόσπασμα κριτικής προ 20ετίας (τουλάχιστον) από το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ για σπονδυλωτή ταινία που συνσκηνοθέτησε ο συγγραφέας, την "Αυλή με τα σκουπίδια" , γιατί ο τύπος μοστράρεται και για σκηνοθέτης-σεναριογράφος (εξού και σκόρπιες σινεφίλ αναφορές, αυτές τον μάραναν) αν και αμφιβάλλω αν ταινία του πήρε ποτέ κανονική διανομή στην Ελλάδα. Έλεγε λοιπόν η κριτική (στο περίπου) : " η ταινία δεν έλεγε τίποτα, τουλάχιστον στους φυσιολογικούς ανθρώπους".
Μιλώντας λοιπόν για σκουπίδια, ένα γνήσιο βιβλίο-σκουπίδι, μια δήθεν τοιχογραφία εποχής που καταπιάνεται μέχρι και με την δολοφονία του Κένεντυ (φυσικά από τον παρακρατικό δεξιό νταβατζή μέχρι και τα τίμια παλικάρια της αριστεράς λίγες ώρες μετά το συμβάν δεν μασάνε ότι ο ο δολοφόνος είναι Όσβαλντ, ποιον πάνε να κοροϊδέψουν) ενώ κάνει γκεστ μέχρι και ο Πουλόπουλος με την κιθαρίτσα του.
Αριστούργημα.

[Nectar Terzian · Rating 3 out of 5]

Mple kastorina papoutsia / Μπλε καστόρινα παπούτσια

[Andreas Fragkakis · Rating 4 out of 5]

Ωραία ιστορία και παρουσίαση μιας άλλης εποχής, αυτή των sixties, που άλλοι αναπολούν και άλλοι θα θέλαν να είχανε ζήσει.

[Γαβριέλα Κοντού · Rating 4 out of 5]

Ωραίο βιβλίο, λειτουργεί και σαν ημερολόγιο, μιας εποχής που προσωπικά θα μου άρεσε πολύ να έχω ζήσει. Το προτείνω!

[Nikos · Rating 3 out of 5]

(2,5/5)
Μία τοιχογραφία του "υποκόσμου" και των παρακρατικών στο μέσο της δεκαετίας του '60. Κουραστικό από τη μέση και πέρα, με έντονη (αριστερή) ιδεολογική σφραγίδα και ως εκ τούτου μονόπλευρο ως προς τις ιστορικές του αναφορές.