Το λίγο του κόσμου

by Kiki Dimoula, Κική Δημουλά

Genres: Poetry

108 pages

First published January 1, 1971

About the author

Vasiliki “Kiki” Dimoula was a Greek poet and a full member of the Academy of Athens, one of three women ever to be inducted.

Greek: Κική Δημουλά

Reviews

[Λευτέρης Πετρής]

"Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν είμαι λυπημένη."

[Γιώργος Ζωγράφος]

Η πρώτη ολοκληρωμένη και μεστή της συλλογή. Ποιήματα ευφυέστατα, λαμπρά και με το γνωστό της αγαπημένο ύφος. Υπέροχη συλλογή.

Ὀνειρεύονται ἀκόμα οἱ κῆποι
ἐρχομό ἀγνώστων ἀνθέων

[Irini Gergianaki]

Πέρασα

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.


Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ΄αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετηστήριο από την Πάτρα
και κα΄τι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από ‘δω, πήγα κι από ‘κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από ‘δω, έχασα κι από ‘κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απ’ την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα”

Όχι, δεν είμαι λυπημένη
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

[philosophie]

Αλλά εδώ δεν ήρθαμε ποτέ.
Ο λόφος δε σε ξέρει.
Λοιπόν σώζομαι από συσχετίσεις.
Κι έτσι μπορώ να σταθώ
στο ύψος μιας ρεμβαστικής ουδετερότητας
για ν’ απολαύσω ανενόχλητα
αυτό το κάθαρμα τη δύση.

[Nektaria]

Θ’ ασχοληθώ με πράγματα στεγνά,
όπως είναι το πρόσωπό μου,
στα χέρια ενός καθρέφτη.
Θα ταπεινώσω τη βροχή,
θα τη φωνάξω τήξη υδρατμών όλο κι όλο.
Θα τη μισήσω στην ανάγκη,
όπως τη μισούν οι χαλασμένες στέγες
κι οι τρύπιες ώρες της αναμονής στο δρόμο
βράδυ.
Δεν ειν’ για μένα αυτό το παρασύρον είδος.
Ας την πάρουν τα δέντρα που θέλουν να πίνουν,
οι ποιητές που απορροφούν το απερίσκεπτο.
Γιατί αν αφεθώ και την κοιτάξω
θα ξεθαρρέψει εκείνη η έμμονη ιδέα
πως η βροχή
είν’ 'ένα θα ‘ρθω εξάπαντος,
εκτός βεβαίως απροόπτου',
ότι η βροχή
είναι το απρόοπτο που σου έτυχε.

Όχι δεν βγαίνω στο παράθυρο .
Θέλω να περισώσω αυτόν το θάνατο
που με θανάτους κέρδισα.
Θέλω να βγάλω τα miltawn ασπροπρόσωπα.

-Miltawn των 100 ml

Μία από τις αγαπημένες μου ποιητικές συλλογές και, πείτε με όσο μελό θέλετε, με αυτά τα ποιήματα κλαίω συνέχεια.

[Hermione]

Απλώς υπέροχο

[Leda Douli]

Ποιήματα ευθύβολα που εκφράζουν την ψυχή και εχουν στόχο την καρδιά. Στίχος λιτός και ουσιαστικός χωρίς φτιασίδια. Όπως μας έχει συνηθίσει η Κική.