จากฝัน...สู่นิรันดร

by แก้วเก้า

ตรัย ชายหนุ่มผู้หลงใหลรูปวาดของ "การะเกด" เพียงได้เห็นเขาก็เฝ้าค้นหาว่าเธอคือใคร โดยพยายามติดต่อกับผู้คนที่รู้จักเธอ ดร.โพยมติดต่อให้ชายหนุ่มรู้จักกับเพื่อนนักวิทยาศาสตร์ชาวอินเดียที่ทำการทดลองด้านการสะกดจิต ตรัยได้กลับไปในอดีตอีกครั้ง เขาได้เห็นก๋งของตัวเองใน 65 ปีที่แล้ว ได้พบกับการะเกดหญิงสาวที่เฝ้าตามหามานาน เขาพยายามหาคำตอบว่าทำไมเรื่องราวของเธอจากคนรอบข้างจึงหายไปอย่างไม่มีใครรู้...

Genres: Time Travel

Hardcover

First published January 1, 1990

About the author

แก้วเก้า เป็นหนึ่งในนามปากกาของ รองศาสตราจารย์ ดร.คุณหญิง วินิตา ดิถียนต์ ป.ม., ท.ช., ต.จ., จ.ภ.
โดยเป็นนามปากกาที่ใช้สำหรับเขียนนวนิยายแนวจินตนิยาย และเรื่องเหนือธรรมชาติ

เป็นบุตรคนเดียวของนายวัลลภและนางกาญจนี วินิจฉัยกุล และต่อมาสมรสกับนายสมพันธ์ ดิถียนต์ มีบุตรสาว 2 คน

เธอจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย มัธยมศึกษาปีที่ 5 จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จบปริญญาตรีจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับปริญญาอักษรศาสตรบัณฑิต ซึ่งหลังจากนั้นได้บรรจุเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม และได้ไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา จนจบปริญญาเอกสาขาหลักสูตรและการสอนวรรณคดีจาก University of Northern Colorado แล้วกลับมารับราชการ ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรอยู่ถึง 25 ปี

กระทั่งลาออกมาเป็นข้าราชการบำนาญ มีตำแหน่งทางวิชาการเป็นรองศาสตราจารย์ระดับ 9 ปัจจุบันเป็นอาจารย์พิเศษ สาขาภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการสื่อสารและการพัฒนา สอนนักศึกษาปริญญาโทของสถาบันวิจัยภาษาฯ มหาวิทยาลัยมหิดล

คุณหญิงวินิตามีผลงานด้านการเขียนมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ด้านนวนิยาย เรื่องแปล บทวิจารณ์ บทความทางวิชาการ ซึ่งบางเรื่องกลายมาเป็นละครโทรทัศน์โด่งดัง ซึ่งทำให้ได้รับรางวัลวรรณกรรมจากภาครัฐและภาคเอกชน

คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ นับเป็นนักเขียนนวนิยายชั้นแนวหน้าคนหนึ่งของไทยที่นักอ่านสนใจติดตามผลงานอย่างสม่ำเสมอ เพราะมีความทันสมัย สอดแทรกความรู้ทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม ประเพณี วรรณคดี ศิลปะ และยังนําสัจธรรมทางพุทธศาสนามาสื่อไว้อย่างเหมาะสม ผลงานจึงได้รับรางวัลและได้รับการยกย่องจากองค์กรต่างๆ มากมาย ทั้งยังเป็นผู้นําเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ให้เกิดประโยชน์ในวงวรรณกรรมอีกด้วย การสร้างสรรค์งานของ คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ จึงไม่ได้มีคุณค่าเพียงแค่ให้ความบันเทิงเท่านั้น แต่ยังเติมเต็มคุณภาพชีวิตให้แก่ผู้อ่านอีกด้วย

คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ จึงได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ์เป็นนศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลปะ ในปีพุทธศักราช 2547

Reviews

[Muchi Muchima · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่ ต รั ย เดินทางไปสู่อดีตโดยจิต ถามว่าทำไมเขาต้อง อ ย า ก ไปอดีตด้วย นั่นก็เพราะเขาเห็นภาพวาดของ ก า ร ะ เ ก ด แล้วเกิดหลงรักอย่างหนักหน่วงจนอยากจะพบอยากจะตามหา

หลายคนที่เคยได้อ่านอาจจะชื่นชมในความรักที่มากล้นของตรัย แต่สำหรับเรา เราว่ามันมากเกินไป ความรักที่มากมายขนาดนี้อาจไม่เหมาะกับช่วง พ.ศ.2559 ก็เป็นได้

ช่วงแรก ๆ ตรัยพาไปได้แค่จิตจึงมองเห็นภาพอดีตเป็นเหมือนการดูหนังสักเรื่อง แต่ครั้งหลังเขาพาตัวเองไปเป็นส่วนหนึ่งของอดีตด้วย

แต่ความสนุกมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเขาสามารถเปลี่ยนปัจจุบันให้รู้ว่ามีเขาในอดีตแต่ความเท่ของเรื่องนี้คือเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นก่อนที่ตรัยจะไปอดีตด้วยซ้ำ เพราะภาพวาดของการะเกดที่ตรัยหลงใหลจนอยากจะไปอดีตก็คือภาพวาดฝีมือเขาเอง

มันเหมือนกับว่าเรื่องราวในปัจจุบันมันเกิดขึ้นเพียงเพื่อจะรอให้ตรัยเดินทางไปดำเนินเรื่องอย่างไงอย่างนั้น

เรื่องนี่น่าสนใจมาก (จะว่าไปก็ทุกเรื่องของแก้วเก้าน่ะแหละที่น่าสนใจ) มันชวนให้ตื่นเต้นน่าติดตาม ถึงแม้ว่าเราจะไม่ค่อยชอบตรัย (ค่อนไปทางมากซะด้วยสิ)

ที่ชอบที่สุดเห็นจะเป็น 2 ย่อหน้าสุดท้าย (รวมบทกลอนเข้าไปด้วย) คือมันเป็นความชอบที่บอกไม่ถูก ความชอบที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้ จนกว่าคุณจะได้ลองอ่านมันเอง

ถามว่าเรื่องนี้เป็นนิยายโรแมนติกใช่ไหม ก็ใช่แหละ แต่เว้นเรื่องนี้ไว้สักเรื่องที่เราไม่ได้ชอบเพราะความโรแมนติก

#ไม่ว่าเรื่องไหนๆของแก้วเก้าก็สามารถทำให้ใจกระตุกได้เสมอๆ

[SleepRunner · Rating 5 out of 5]

เป็นนวินิยายอีกเล่มของแก้วเก้าที่ละมุนละไมมาก เปิดเรื่องมาด้วยเรื่องชวนติดตาม ว่าด้วยการสะกดจิตที่สามารถย้อนกลับไปสู่อดีต โดยผูกวิทยาศาสตร์มาอธิบายนิด ๆ ให้ดูมีเหตุมีผลในเรื่อง
การเข้าไปสู่อดีตของตัวเอก การบรรยายสภาพคน สังคมต่าง ๆ ในอดีต สลับกับฉากเรื่องปัจจุบัน สอดคล้องเรื่องให้ผู้อ่านเข้าใจและน่าติดตาม
จริง ๆ ตัวละครเด่น ๆ เฉลี่ยเกือบเท่ากัน แต่ให้ "ตรัย" เป็นตัวหลัก ตัวละครนี้ ส่วนตัวไม่ค่อยชอบเท่าไรแม้จะเป็นพระเอก ด้วยที่นิสัยเอาแต่ใจ มั่นใจในตัวเองมาก อยากได้สิ่งใดต้องได้ นิสัยแบบนี้ของเขาเองจึงทำให้เกิดเรื่องนี้ตั้งแต่จนจบ 😅 แต่มาชอบเมื่อตอนอ่านสองบทสุดท้าย ที่เริ่มคลี่คลาย แม้จะสะเทือนใจมาก บทสนทนาอาลัยรักที่พระเอกมีต่อนางเอกในช่วงลมหายใจสุดท้าย ผู้แต่งเขียนได้ดีมาก บรรยายอารมณ์พระเอกได้ดี เศร้าแทนพระเอก และรับรู้ว่าพระเอกรักนางเอกจริง ๆ และชอบผู้แต่งที่มีบทกลอน แทรก บรรยายเปรียบเทียบความรู้สึกของพระ-นาง ลงตัวและละมุนละไม (ปนเศร้า ๆ ) จบแบบลงตัวสมบูรณ์ตามเหตุผลที่เป็น เป็นอีกเรื่องที่ชอบ

[Pairash Pleanmalai · Rating 5 out of 5]

ได้ภาพบรรยากาศในสมัยรัชกาลที่หก
เข้าใจพล็อตเรื่องที่เหมือนวิทยาศาตร์ในการนำจิตไปให้เห็นภาพในอดีต


แต่การนำตัวเป็นๆย้อนไป มันก็นึกให้เป็นวิทยาศาตร์ไม่ค่อยออกเลย
น่าจะเอาเรื่องอภินิหาร เข้ามาบวกด้วยสักหน่อย

พล็อตการไปอดีต แล้วกลับมาเล่า คนส่วนใหญ่เห็นว่าเป็นบ้า ตัวเอกก็ยังพยายามพูดๆ ให้อื่นๆมาฉีดยานอนหลับ
ใช้กันจนไม่ค่อยสมเหตุผลสักเท่าไหร เพราะเป็นเราก็จะเงียบดีกว่า


ปมตอนจบนำพาให้ติดตามได้ตลอดเรื่อง ถึงแม้นจะเดาๆได้ แต่ก็อยากให้จบเนียนๆสักหน่อย

[Zonya Tharynee · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วเห็นภาพความสวยงามละเมียดละไมของเมืองไทยสมัยรัชกาลที่ 6 ค่ะ แต่งดีมาก เป็นอีกหนึ่งเรื่องเพชรน้ำหนึ่งของแก้วเก้าเลย

[Muggle Mat · Rating 5 out of 5]

ชอบฟีลความผูกพันของตรัยกับก๋งมากกว่า ลึกซึ้งกินใจดี ส่วนความรักของพระนางมันบุพเพสันนิวาสเกินไป ตอนจบแอบเหวอด้วยที่จุดจบของคุณการะเกดเป็นแบบนั้น คือแบบ เฮ้ย! ควรจบสวยกว่านี้มั้ยอ่ะ
.
ถ้าเอามาทำเป็นละคร จักรนี่น่าจะเป็นพระเอก ส่วนนางเอกต้องผุดขึ้นมาใหม่เลย ส่วนตัวละครที่ไม่เวิร์คที่สุดคือคู่หมั้นตรัย คือมีมิติเดียวเกินไปอ่ะ อะไรจะเห็นแก่ตัวขนาดนั้น
.
ชอบความเป็นไปของเมื่อ 60 ปีก่อนหมดเลย เนิบช้า ใช้เวลาฟุ่มเฟือยกันดีเหลือเกิน แรกๆก็กังขานางเอกนะ ทั้งที่หัวสมัยใหม่แต่ทำไมต้องทนแต่งงานกับคนที้ไม่ได้รัก แต่อ่านๆไปก็เลยเข้าใจคนยุคนั้นอ่ะ เออ สังคมสมัยนั้นอ่ะเนาะ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำตามใจตัวเอง อ่านแล้วเห็นภาพคอนทราสต์กันระหว่างปัจจุบันกับยุคนั้นได้ดีเลย (ทั้งที่ปัจจุบันของเรื่องคือราวๆปี 2530 นะ) ไม่คิดว่าโลกจะเปลี่ยนแปลงไปเร็วขนาดนี้นะเนี่ย
.
หนังสือเล่มหนามาก แต่น่าติดตามอ่านทุกตอน ยิ่งช่วงท้ายๆยิ่งสนุก มันเริ่มชัดขึ้นว่าอะไรเป็นอะไร แต่ตอนจบไม่เคลียร์อ่ะว่าตรัยกลับมายังไง คืออยู่ดีๆก็กลับมาได้เลย ทั้งที่กว่าจะย้อนอดีตไปต้องใช้กำลังใจมหาศาล มันตัดจบฉับๆไปเลยอ่ะ คือเข้าใจแหละว่าเรื่องมันจบแล้ว แต่ตรัยกลับมาง่ายเกินไปมั้ย 😅

[Jeab · Rating 4 out of 5]

โดยความชอบส่วนตัว​ ชอบเรื่องย้อนอดีตเป็นทุนเดิม​ เคยดูละครเรื่องนี้แต่ไม่ปะติดปะต่อเท่าไหร่​ แต่จำหลายฉากได้แม้เวลาจะผ่านไปนาน​ ยิ่งได้อ่านยิ่งชอบ​ เป็นการย้อนอดีตที่สมเหตุผล​ ลุุ้นแม้จะรู้ว่าตอนจบเป็นยังไง​ ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้​ รำคาญคู่หมั้นพระเอกถึงขีดสุด​ ถือว่าเป็นหนึ่งเรื่องโปรดที่จะหยิบมาอ่านอีกครั้งได้ถ้ามีเวลา

[Srijantra · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องราวความรักย้อนอดีตที่ผูกเรื่องราวได้ดี เกือบครึ่งเล่มแรกแทบไม่มีอะไรเลย มาสนุกในช่วงท้าย มีการเชื่อมโยงเหตุการณ์ในอดีตและปัจจุบันได้ดี