Στοιχειωμένη Πόλη

by Γιώργος Γιώτσας, Αντώνης-Δημήτρης Μίλησης, Παναγιώτης Φάμελλος

Δέκα ιστορίες για πόλεις του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος, πόλεις που δεν υπήρξαν ποτέ ή δεν υπάρχουν πια, πόλεις στις οποίες καθημερινά γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα: και δίπλα τους, αθέατα αλλά υπαρκτά, τα όντα του μύθου, οι πύλες σε άλλες διαστάσεις, τα στοιχειωμένα κτήρια, ο μεταφυσικός τρόμος...

O διαγωνισμός διηγήματος "Στοιχειωμένη πόλη" έλαβε χώρα το 2012 και είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας των εκδόσεων Ars Nocturna με το Diavasame.gr.

62 pages, Paperback

First published January 1, 2013

About the author

Γονιός. Σύζυγος. Νυχτερινός ρεσεψιονίστ. Επίσης πολυβραβευμένος συγγραφέας σε Ελλάδα και Αμερική. Απ' το σχολείο άρχισε να γράφει ιστορίες και παραμύθια. Όλα τα βιβλία του έχουν συλλέξει βραβεία και διακρίσεις, αλλά πάνω από όλα την αγάπη του αναγνωστικού κοινού, κάτι για το οποίο είναι ευγνώμων.

Τον Οκτώβριο του 2022 έλαβε το βραβείο EVERLY για το βιβλίο "Το μακρύ σοκάκι" ως "Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα".

Τον Οκτώβριο του 2023 έλαβε το βραβείο EVERLY για το βιβλίο "H πολλή αγάπη σκοτώνει" ως "Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα", μαζί με την Στέλλα Καραμπακάκη με την οποία το συνέγραψαν.

To 2021 η Athens Voice ανέδειξε "Το Κουτί" ως το "Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση.

To 2025 η Athens Voice ανέδειξε "Το ξεχωριστό παιδί" ως το "Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση.

Ο Γιώργος είναι ο μοναδικός Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού με τέσσερα βιβλία (τα 3 back to back) στα top-10 των βραβείων Public, όπως τα ψήφισαν χιλιάδες αναγνώστες
2019 : "Κάτω από το Κρεβάτι" - 230.000 αναγνώστες
2020 : "Εκείνοι που επιστρέφουν", μαζί με Αγνή Σιούλα -190.000 αναγνώστες
2021 : "Το Κουτί" -180.000 αναγνώστες
2025: "Tο ξεχωριστό παιδί" - 175.000 αναγνώστες

Ο συνάδελφος του, Γιάννης Μαργέτης, έγραψε ότι "Ο Γιώργος Γιώτσας αγαπάει αυτό που κάνει" ενώ ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος - Πιπερίαν τον χαρακτήρισε “Ανθρώπινο συγγραφέα”.

Esquire, Mystery, Tv Zapping, Τα Νέα, Το Βήμα, Athens Voice μερικά από τα μέσα που φιλοξένησαν συνεντεύξεις και αφιερώματα για το συγγραφέα και το έργο του. Ο Γιώργος συνεχίζει να γράφει με συνέπεια.

--------------------------------------------------------------

Παρακαλώ έχετε υπόψη: Οι σελίδες με τα βιβλία του Γιώργου Γιώτσα στο goodreads, επεξεργάζονται από συνεργάτες του. Ο Γιώργος δεν απαντάει σε προσωπικά μηνύματα λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας. Διατηρεί ενεργή σελίδα στο facebook με το όνομα: "Γιώργος Γιώτσας συγγραφέας".

Reviews

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 3 out of 5]

Γενικά:

Όχι η καλύτερη ανθολογία που θα διάβαζες ποτέ, αλλά σίγουρα από εκείνες που καταφέρνουν να διασκεδάζουν χωρίς πολλές-πολλές εξάρσεις.


Αντώνης-Δημήτρης Μίλησης - Αηχία

Δίκαια το καλύτερο των δέκα. Σφιχτό και τρομακτικό, χωρίς να κουράζεται να δώσει εξηγήσεις εκεί που δε χρειάζονται.

Παναγιώτης Φάμελλος - η συνάντηση

Σκοτεινό, με το σκοτάδι του εαυτού που ποτέ κανείς χοντρός δε θα δείξει στους γύρω του, ακόμη κι αν είναι κι αυτοί χοντροί.

Γιώργος Γιώτσας - Καθρέπτες

Δεν είμαι σίγουρη ότι το κατάλαβα ακριβώς, αλλά σίγουρα το απόλαυσα. Είχε την παραδοξότητα των κατεστραμμένων μυαλών σε ίσες ποσότηρτες με το υπερφυσικό, σε σημείο να μη μπορείς να τα ξεδιαλέξεις εύκολα.

Εύη Μακρή - Πολιτεία Asdakap

Επίσης όμορφο, ειδικά στα συναισθήματα που σου δημιουργεί. ίσως να ήθελε μερικές εκατοντάδες λέξεις ακόμη για να λάμψει, δείχνει λίγο αγυάλιστο σε κάποια σημεία. Πολύ θα ήθελα να ξέρω τι σημαίνει ο τίτλος, μου φάνηκε εντελώς άσχετος.

Έφη Χαμπάκη - Η Πόλη του Πρώτου Καλλιτέχνη

Λίγο μπουκωτικό σε σχέση με τις πληροφορίες που παρέχει, σαν -ας μου επιτραπεί η έκφραση- να προσπαθεί να μας αποδείξει ότι ξέρει τόσα πολλά πράγματα για την ιστορία της τέχνης. Δε μπορώ να πω ότι η ιδέα ήταν δεν καλή, το αντίθετο μάλιστα, είναι από εκείνες που τις ζηλεύεις και θα τις ζηλεύεις. Αλλά η εκτέλεση ήταν μάλλον αδύναμη, επικεντρωνόταν σε στοιχεία του διηγήματος που δεν υποστήριζαν την ιδέα τόσο καλά.

Αγγελική Αγκιστριώτη - Στη μικρή μας πόλη...

Χαριτωμένο θα το έλεγα, με μάλλον κοινότυπη ιδέα, αλλά έξυπνο και φρέσκο ως προς τη δομή του. Θεωρώ ότι και αυτό θα χρειαζόταν μερικές εκατοντάδες λέξεις ακόμη για να αναδειχθεί.

Αταλάντη Ευρυπίδου - Ηχώ και Σκιές

Μέχρις ενός σημείου είναι το είδος του κειμένου που λατρεύω και δε μπορώ ποτέ να γράψω η ίδια: ονειρικό και καταστροφικό για την πραγματικότητά μου. Μετά η συγγραφέας μοιάζει ν' αρχίζει να ανησυχεί για την άποψη του αναγνώστη (πράγμα μάλλον ολέθριο για τέτοια κείμενα) κι αρχίζει να εισάγει ονόματα και ίσως πλοκές. Το αποτέλεσμα είναι άνισο και θα ήθελε μερικές δυναμικές αλλαγές για να το κάνει να λάμψει.

Θάνος Παπαθανασίου - Γραμμή αίματος

Εξοργιστικά ακατανόητο. Σε δεύτερη ανάγνωση (γιατί φτάνοντας στο τέλος βλέπεις ότι δεν πρέπει να το διαβάσεις προσπαθώντας να το κατανοήσεις, αλλά προσπαθώντας να το απολαύσεις) απολαυστικότατο, σχεδόν υπερβατικό.

Βίλλυ Κωτούλα - Το Κουκούλι

ίσως εκείνο που μου άρεσε λιγότερο. Το διδακτικό/νουθετικό του ύφος δε μου ταιριάζει. Επιπλέον δε με ικανοποίησε και τόσο το εύρημα του παιδιού που χαμογελάει. Μου φάνηκε κάπως από μηχανής θεός.

Μιχάλης Ζωντός - Το Κόκκινο και η Πόλη

Ό, τι κι αν θέλει να πει ο ποιητής/συγγραφέας, εμένα δε με πολυενδιαφέρει. Κι αυτό το διάβασα δεύτερη φορά, απλά και μόνο για να το ακούσω, να το οδηγήσω πάλι εκεί που θέλει να το οδηγεί ο συγγραφέας.Μια πολύ-πολύ ευχάριστη έκπληξη, διότι τα κείμενα από το πρώτο ως το ένατο έπεφταν φανερά σε ποιότητα. Αν τα έβαζα εγώ σε σειρά από το καλύτερο προς το χειρότερο, μάλλον θα έμπαινε δεύτερο.

[Polytimi · Rating 3 out of 5]

Αν μπορούσα,θα έβαζα 2,5 αστεράκια. Ωστόσο, για χάρη 2-3 διηγημάτων, αξίζουν τα 3!Ξεχώρισα ως τα πιο ωραία τα νούμερα 1,4 σίγουρα, και τα υπόλοιπα τα παραθέτω με σειρά προτίμησης από όσα μου άρεσαν αρκετά μέχρι αυτά που δε μου άρεσαν σχεδόν καθόλου: 2,10,6,8,5,3,9,7. Νομίζω πως τα περισσότερα διηγήματα χάνουν λίγο σε δομή, το περιεχόμενο έχει πολύ ενδιαφέρον, οι ιδέες πολύ καλές, αλλά κάτι στην αφήγηση πρέπει να τα βοηθήσει να χτίζουν τη φαντασία του αναγνώστη κομμάτι κομμάτι με γερά θεμέλια, διαφορετικά μια πρόταση, μια λέξη που δε χρησιμοποιήθηκαν σωστά ή μπήκαν σε λάθος σημείο μπορούν να συμβάλλουν στο να καταρρεύσει ολόκληρη η ιστορία. Υπάρχουν διηγήματα τα οποία μπορούν να δώσουν την αίσθηση ολόκληρου μυθιστορήματος όταν γραφούν σωστά, κι αυτός θα έπρεπε να είναι νομίζω πάντα ο στόχος. Είναι σίγουρα δύσκολο να δίνεις την αίσθηση στον αναγνώστη πως διάβασε σελίδες και σελίδες ενώ στην πραγματικότητα έχει διαβάσει μόνο 4-5, αλλά μοναδικό όταν συμβαίνει!