ซอยเดียวกัน

by วาณิช จรุงกิจอนันต์

รวมเรื่องสั้นรางวัล “ซีไรต์” ประจำปี 2527 ของ "วาณิช จรุงกิจอนันต์" ด้วยกลวิธีการนำเสนอที่แปลกใหม่ กล้าสร้างสรรค์รูปแบบที่แตกต่าง มีเนื้อหาสะท้อนชีวิตได้อย่างโดดเด่น บวกกับฝีมือทางวรรณศิลป์ที่โดดเด่น ชวนติดตามตลอดทั้งเล่ม

สารบัญ
- เพลงใบไม้
- เมืองหลวง
- ที่นี่ มหาวิทยาลัย
- ผาติกรรม
- กา
- โนรี
- คืนรัง
- 125 ผี...และมวลชนผู้ทุกข์ยาก
- บ้านเราอยู่ในนี้...ซอยเดียวกัน
- สี่สิบห้าบาท
ฯลฯ

Genres: Fiction, Short Stories

Unknown Binding

First published November 1, 1983

About the author

เกิดเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2491 เป็นคนจังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาจาก คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร มีผลงานมากมาย เริ่มมีชื่อเสียงจากการเขียนบทความ ชื่อ "จดหมายถึงเพื่อน" ตีพิมพ์เป็นประจำในนิตยสารลลนาระหว่างเดินทางไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา ผลงานที่มีชื่อเสียงอีกเรื่อง คือ นวนิยายเรื่อง แม่เบี้ย ตีพิมพ์ในนิตยสารลลนา เมื่อนำมารวมเล่มก็ได้รับความนิยม และถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง

วาณิช จรุงกิจอนันต์ ได้รับรางวัลซีไรต์ พ.ศ. 2527 จากนวนิยายเรื่อง ซอยเดียวกัน

นอกจากนี้ยังเขียนคอลัมน์ให้กับนิตยสารในเครือมติชน และเป็นกรรมการบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน)
วาณิช จรุงกิจอนันต์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ด้วยโรคลูคีเมียเฉียบพลัน

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 5 out of 5]

ดีมากๆ ครับ ชอบในการใช้ภาษาที่ง่าย ไม่ต้องประดิดประดอยคำ ผมว่าให้เด็กๆอ่านยังเข้าใจเลยครับ และเมื่อประกอบกับใช้จังหวะการบรรยาย วรรณศิลป์ที่ลงตัว ทำให้การอ่านยิ่งลื่นไหล

ส่วนเนื้อหานั้น เล่มนี้น่าจะเป็นเรื่องสั้นที่เนื้อหาหลากหลายมากๆครับ มีทั้งเรื่องรัก ตลก ผี การแก้แค้น อบอุ่นหัวใจ และอื่นๆอีกมาก แต่ทุกเรื่องราวนั้นใช้ฉากหลังเป็นวิถีชีวิตของคนเดินดินธรรมดา ยิ่งเรื่องไหนที่เรามีประสบการณ์ร่วมแล้วจะยิ่งอินเป็นพิเศษ ทำให้ได้อรรถรสมากกว่าเดิมอีกครับ

ในภาพรวมจึงเป็นรวมเรื่องสั้นชั้นดี ที่แนะนำให้ลองอ่านกันดูครับ แม้จะตีพิมพ์มายาวนานกว่า 30 ปีแล้ว แต่มาอ่านตอนนี้ก็ยังร่วมสมัย สนุก และบันเทิงครบรส สมรางวัลซีไรต์เรื่องสั้นจริงๆครับ

[ดินสอ สีไม้ · Rating 4 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นที่รวบรวมเรื่องราวหลายแบบเอาไว้ในเล่มเดียวกัน
สนุกเกือบทุกเรื่อง
อ่านจบทุกเรื่อง แปลกใจอยู่อย่างหนึ่งว่า
วรรณกรรมซีไร้ต์ยุคก่อนๆ มันก็เป็นงานเขียนธรรมดาๆ ที่อ่านง่ายๆ เข้าใจง่ายๆ นี่แหละ
ทำไมยุคปัจจุบันนี้ ซีไร้ต์มันต้องอ่านยากขนาดนั้นก็ไม่รู้สิ?

[Pairash Pleanmalai · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นที่อ่านตอนเป็นวัยรุ่นตอนต้น ตอนนั้นชอบมากๆ
โดยเฉพาะเรื่องสั้นในชื่อ "บ้านเราอยู่ในนี้...ซอยเดียวกัน"
จำได้ว่าอ่านจบ ทั้งฟิน ทั้งเศร้า ความรู้สึกมวนอย่างไรก็ไม่รู้

[Nonnin]

แอบไม่ใช่แนว ไว้กลับมาอ่านใหม่

[Tantannn · Rating 3 out of 5]

วาณิชก็คือวาณิช

ทุกเรื่องในเล่มนี้มีการเลือกโทนเสียงที่จะใช้เล่าเข้ากับบริบทและเอาคนอ่านอยู่หมัด (ตรงไหนติดตลกกวน ๆ ก็อมยิ้ม ที่เขียนให้กลัวก็ขนหัวลุก ที่จะให้โรแมนติกก็หวานหยด) มีการสรรคำได้อย่างเป็นนายของภาษา สมศักดิ์ศรีอย่างที่ทุกคนชื่นชมมาตลอดชีวิตในบรรณภพของวาณิชจริงๆ

1. จัดอันดับเรื่องที่ชอบประมาณนี้: ชอบเรื่อง 'โนรี' มากที่สุด บทสนทนาระหว่างตัวละครชวนให้เราใคร่ครวญความคิดตัวเองคิด ถาม และโต้แย้งด้วยในหลายจุด เนื้อเรื่อง setting และสิ่งที่ได้สามารถจัดเข้าเซต 14 ตุลาฯ รำลึกได้เลย

1.5. ระหว่างสองลำดับ (1. กับ 2.) เราจะแทรกเรื่อง 'ซ้ายล่าสุด' ไว้เพราะชอบมากประมาณนึง เรื่องนี้น่าสนใจตรงที่มีการเล่นระหว่างอุดมการณ์กับความจำเป็นของชีวิตนักเขียนคนหนึ่ง (ซึ่งนี่นั่งคิดอยู่ตลอดว่าวาณิชเอาชีวิตตัวเองมาเขียนหรือเปล่าเนี่ย)

2. ลำดับต่อมาให้เซตเรื่องสยองขวัญซึ่งเราชื่นชมจากใจจริงว่า วาณิชเขียนเรื่องนี้ขึ้นมือมาก ๆ น่าติดตามและน่ากลัวไปพร้อม ๆ กัน เรื่อง 'ภาพเขียนที่หายไป' น่ากลัวสุด อีกสองเรื่องคือ 'ผาติกรรม' กับ 'กา' น่ากลัวพอ ๆ กัน

3. ถัดมาเป็นกลุ่มงานที่เห็นว่ามีคุณค่าในเชิงสังคม

- ถ้าเป็นแนววัฒนธรรมเพลงพื้นบ้าน ยกให้เรื่อง 'เพลงใบไม้' ที่แอบน่ากลัวอยู่ไม่น้อย ผสานความเป็นนักกลอนและทักษะการเขียนเรื่องสั้นของวาณิชได้อย่างดี

- ส่วนถ้าเป็นแนวฉายให้เห็นประเด็นสังคมโดยเฉพาะในกทม. อันนี้จัดเป็นกลุ่มได้เพราะมีหลายเรื่องมาก ประเด็นที่ฉายให้เห็นมีตั้งแต่ ความไม่ปลอดภัยในบางมุมเมือง, การจราจร (เอิ่ม still contemporary), ความศรัทธา, ความเหลื่อมล้ำ, การใช้แรงงานเด็ก(ซึ่งเรื่องนี้ได้เห็นวิธีคิดการวัดว่าอะไรกฎหมายของตัวละครในเรื่องด้วย -- เหนิดกฎหมายตบเข่าฉาด)

4. สุดท้าย บทกวีนิพนธ์ชุด 'คืนรัง' ชอบบางวรรค (แต่บทแรกที่จิระนันท์เคยพูดว่าวาณิชเขียนถึงนั้นชอบทั้งบท) และไม่ค่อยชอบเรื่องมิชิแกนเทสต์ ถถ

ท้ายสุดอยากเห็นฉบับจัดพิมพ์ใหม่ในอนาคตที่มีการตรวจทานต้นฉบับที่เก็บ typos ที่เหลือจนเรียบกริ๊บ จะประทับใจมาก

[Pokpong Lawansiri · Rating 3 out of 5]

ซอยเดียวกันเป็นหนังสือรวบรวมเรื่องสั้นของวาณิช จรุงกิจอนันต์ที่ได้รับรางวัลซีไรต์ในปี 2527 ผมเข้าใจว่าการได้รับรางวัลของวาณิชครั้งนั้นได้ถูกวิิพากษ์วิจารณ์มาก ตามที่ได้มีการบันทึกไว้ในตอนท้ายของหนังสือ

ถ้าเป็นวรรณกรรมเรื่องสั้นทั่วไป ผมคงให้ 4 ดาว แต่เมื่อเปรียบเทียบกับวรรณกรรมเรื่องสั้นที่ได้รางวัลคล้ายกันนับว่าน่าผิดหวัง

จาก 15 เรื่องสั้นทั้งหมด ส่วนตัวผมว่ามีเพียง 6 เรื่องที่นำเสนอได้ดี เช่น ผาติกรรม ซอยเดียวกัน สี่สิบห้าบาท และโนรี ส่วนที่เหลือผมว่าพล๊อตเรื่อง การดำเนินเรื่อง น่าเบื่อ ที่สำคัญบางตอน จบแบบงงๆ และฉาบฉวยไป

แต่อย่างไรก็ตามผมว่าตัวหนังสือเล่มนี้มีคุณูปการต่อนักอ่านรุ่นหลัง ในการอธิบายสถานการณ์ทางสังคม การเมือง วัฒนธรรมช่วงทศวรรษ 2520 ก่อนการมีอินเตอร์เน็ต โซเชียลมีเดีย รถไฟฟ้า สถานะของไทยในการเชื่อมโยงในภูมิภาคและในระดับสากล ฯลฯ แต่คงไม่ถึงกับมีสถานะเป็น must read ในหมู่วรรณกรรมเรื่องสั้นไทย

[Kritsana Nuansri · Rating 4 out of 5]

เป็นหนึ่งในหนังสือรวมเรื่องสั้นที่ชอบมากกก ชอบเรื่องสั้นในเล่มหลายเรื่องเลย เนื้อหามีทั้งจิกกัด เสียดสี สะท้อนสังคม ให้ความบันเทิง ซึ่งถือว่าทำได้ดีมาก ให้อารมณ์ที่หลากหลายกับผู้อ่าน เรียกได้ว่า "เล่มเดียวจบ ครบทุกอารมณ์"

[Go Go · Rating 4 out of 5]

ใช้คำไม่ซับซ้อน อ่านง่าย ศัพท์บางคำค่อนข้างเก่า เด็กรุ่นใหม่อาจจะไม่รู้จักแล้วเช่นตัวผม🥰

[Rsxott · Rating 3 out of 5]

ซอยเดียวกัน

‘รู้ไหมว่ากรุงเทพเป็นเมืองนรกหรือสวรรค์’

วาณิช จรุงกิจอันต์
หนังสือรวมเรื่องสั้น 15 ตีพิมพ์เมื่อปี 256 ชนะรางวัลซีไรต์ 2527

เป็นซีไรต์ที่อ่านง่ายน ภาษาไม่ซับซ้อน แต่ถึงจะเป็นเล่มที่ภาษาอ่านง่ายขนาดไหนก็ยังไม่มีความสามารถที่จะเข้าใจได้ทั้งหมดอยู่ดี ต้องอ่านทวนหลายรอบเหมือนกัน

ตามสไต์หนังสือซีไรต์ที่หลายๆเล่มที่เคยอ่าน คือการ��ขียนโดยใช้โทนเสียงจิกกัดสังคม การเมือง วัฒนธรรม ความเชื่อของคนไทยสมัยนั้น เอาจริงๆก็หลายสิบปีมาแล้วนะแต่ตอนอ่านก็ยังรู้สึกว่า คนไทยนี่ผ่านมาเป็นสิบๆปียังเหมือนเดิมเลย แบบไหนก็แบบนนั้น (คนไทยนี่มันคนไทยจริงๆ)

ใน 15 เรื่องนี้ ชอบอยู่ไม่กี่เรื่อง เรื่องที่ชอบกที่สุดคือ ซ้ายล่าสุด โนรี และเวลานัด

[NV'Naffy Thanatchapprn]

ชอบมาก

[ปร · Rating 5 out of 5]

สุดยอดเรื่องสั้นซีไรต์ ภาษาเรียบ ๆ แต่ทรงพลัง เต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่า

[Tanaporn · Rating 4 out of 5]

ครบรสดี มีคุณค่าทางการเขียน สะท้อนความคิดของการต่อสู้ทางการเมืองที่เชื่อมกับปัจจุบันได้ เมื่อนำมาร้ยเรียงเป็นเรื่องสั้นก็งดงาม💛

[Em · Rating 4 out of 5]

หากอยากจะย้อนเวลาไปถึงกรุงเทพสมัยที่พ่อแม่ของเรายังหนุ่มยังสาว หนังสือเรื่องนี้คือคําตอบเลย ตีพิมพ์เมื่อปี 2526 ชนะรางวัลซีไรต์ปี 2527 รวมเอาเรื่องสั้นที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจําวัน การเมือง ซ้าย-ขวา ความเชื่อ ประเพณีปฏิบัติของคนในยุคสมัยนั้น ซึ่งพอมาเปรียบเทียบกันแล้วก็ไม่ได้ต่างจากสมัยนี้เท่าไร แม้ว่าเวลาจะผ่านไปกว่า 30 ปีแล้ว เป็นหนังสือเก่าที่เราแนะนําให้คนรุ่นใหม่ทุกคนควรอ่าน เพราะมันเหมือนเล่าเรื่องที่ผู้ใหญ่เขาเคยผ่านมาให้เราฟัง แล้วมันก็อาจจะสอนอะไรเราได้บ้าง

ปล. ส่วนตัวแล้วชอบเรื่องสั้นเรื่อง ซ้ายล่าสุด

[Iamasnat · Rating 3 out of 5]

3.5/5