Nichts als Bohnen

Spirou et Fantasio #29

by Jean-Claude Fournier

Fantasio survit à l'attentat qui était censé lui nuire, et Spirou informe les résistants de la bande d'Ava Savati que le faux inspecteur général constitue un allié de taille.Fantasio réunit toutes les informations qu'il peut sur le Çatung et Kodo avant de se laisser enlever par les rebelles. C'est maintenant à Spirou d'informer le Monde. Une information qui passera d'abord par un certain comte de Champignac.

Genres: Bande Dessinée, Comics, Adventure, Graphic Novels, Fiction

Paperback

First published July 1, 1980

About the author

Jean-Claude Fournier qui signe généralement du seul nom de Fournier, est un scénariste et dessinateur français de bande dessinée, né le 21 mai 1943 dans le 20e arrondissement de Paris.

See also Jean-Claude Fournier, author of Graphs Theory and Applications.

Reviews

[Tristan]

I have an original 1980 hardback in French from Dupuis, with a hand drawn dedication from the author to me, as my parents bought this book from the author’s stall at the Festival d’Angouleme in 1980 on a family holiday. A distant but treasured memory, as we had a good chat with the author that day, my brother and I. He was much amused that two “English” kids were so enthused by French cartoons.

This is the second part of the doubleheader begun in Kodo le Tyran. It has less action scenes than the first part, and these are mainly slapstick rather than plot-driving scenes. From a kid’s point of view, this episode is boring because it is very talky and the story has to proceed by meetings and encounters. The outcome is also somewhat preordained, so there’s little or no tension. But on rereading as an adult, I find this story to have an unusual maturity that takes it completely out of the series’ parameters.

This episode dwells on international cooperation and the work of the World Health Organisation, and the events are directed by diplomats and bureaucrats based in India. So it appears slow and procedural. This is a very utopian vision of international cooperation taken in hand by the third world itself to overthrow dictators and replace drug crops with sustainable agriculture to alleviate poverty and reach true independence. The story makes a huge point that without such an international effort, and without respecting the independence of peoples and nations, dictatorships cannot be overthrown as they will only be replaced by other dictatorships and worse (as has been proven by the so-called war on terror in the decades since publication). Local people are likely to want to continue with the drug crop unless given an alternative. This is a powerful internationally minded political message that went completely over my head as a child, as well as over the editor’s corporate head, as the author’s reward was to be replaced as the custodian of the series after this episode.

It’s hard to imagine how such an ambitious story could have been shoehorned into the format imposed on this series, so kudos to the author for trying. In the end, the story is a little undramatic, but it would have taken several episodes to put in the suspense needed at each step. It’s a glorious failure.

There are disappointments and wows in this story, so I’ll give it a 3/5. I don’t think I’ll reread it, but I am glad I have revisited this story after all these years.

[Tim]

[Recensie van Albums 20-29 (De Goudmaker - Geld, Smiechten en Smokkel)]

Eind jaren 60 had Franquin het - helaas voor iedereen - wel zo stilaan gehad met Robbedoes en Kwabbernoot. Hij wilde zich toeleggen op andere ideeën, waaronder Guust en De Marsupilami, en dus werd een nieuwe tekenaar en scenarist gezocht. De keuze viel op Fournier, die een radicaal andere weg insloeg, en dat op drie manieren.
De eerste manier was 'van de moetes': hij kon geen gebruik meer maken van de Marsupilami, omdat de uitgeverij die rechten niet had. De reeks Marsupilami zou blijven verschijnen, maar het dier zelf zou in de reeks Robbedoes na Album 20 niet meer verschijnen (behalve even in een kortverhaal in Album 24, maar dat werd dan ook nog door Franquin getekend), tot in Album 54 - een periode van ruim veertig jaar. Fournier zag zich dus genoodzaakt om als eerste albums zonder het beestje te maken, dit in schril contrast tot in de Franquin-jaren, die zijn creatie in praktisch elk album gebruikte.
Ten tweede besloot de scenarist om het personage IJzerlijm uit de reeks te halen - een duidelijk verkeerde beslissing. Hij kon haar niet uitstaan, en dus kwam de jonge journaliste niet meer opdagen. Ze werd vervangen door de exotische Ororea, maar die heeft nooit echt het gat kunnen vullen. Ze maakt dan wel haar opwachting in veel van de tien albums van Fournier, maar daarna wordt er met geen woord meer over haar gesproken. Niet dat dat iemand kan schelen. Later kwam IJzerlijm terug, en alles was oké.
En als derde ging Fournier ook een totaal andere toer op qua tekenstijl van de reeks. Wilde hij zich duidelijk afzetten van zijn voorganger en de reeks een eigen feel geven? Wie weet. Feit is dat het verschil groot is, en in vergelijking vind ik het in elk geval geen vooruitgang. Vooral die reusachtige ogen...
Op zich zitten er tussen zijn tien albums wel een paar goede verhalen tussen, maar het ontbreken van IJzerlijm en de nogal afwijkende tekenstijl hebben mij nooit echt kunnen bekoren. Bovendien zitten er ook een aantal verhalen bij die gewoon qua plot niet echt al te fameus werken.

[Dbgirl]

Somewhat better than the previous part, more solid, although I miss the humour. Didn’t like the ending, it could have been more concise, but instead it tried humour after the events which I totally get it since it was all about dictatorship but still a children’s comics, but it wasn’t executed that well. I liked the part where the almost-freed people living there still wanted to raise the opium, it’s these morality things that keeps me interested in the stories. However, I think I’m not that interest of these two journalists, these two books was enough for me reading about their adventures.

[Arto]

Onhan tämä Diktaattori Kodon tarinan loppuosa hieman parempi kuin alkuosa, mutta ei yllä Franquinin klassikoiden tasolle. Se mikä tässä on parempaa kuin alkuteoksessa, niin loppuvitsiä ei paljasteta tarinan nimessä.

[Halvor Harnæs]

Andre del av denne historien som står som et høydepunkt blant albumene Fournier lagde. En fin dose politisk kritikk og i tillegg spennende.

[Damien Tournay]

La suite de Kodo le tyran, toujours dans la même veine ! Du très grand Fournier.