Vlees en bloed

by Bas Heijne

Een bange zoon bezoekt zijn ouders in hun geheimzinnige appartement; een doodzieke man krijgt onverwacht bezoek van een hoer; een jonge, getrouwde vrouw vlucht in de armen van een gehandicapte jongen.Bas Heijne schrijft over mensen in situaties van extreme onzekerheid, waarin ze worden teruggeworpen op de kern van hun bestaan. Steeds zijn de onderhuidse obsessies en verlangens voelbaar. Met Vlees en bloed bewijst de essayist Heijne zich ook als verhalenverteller.'Heijne beheerst het verhalengenre als geen ander.' - Trouw

191 pages, Kindle Edition

Published October 31, 2009

About the author

Bastiaan Johan (Bas) Heijne (Nijmegen, 9 januari 1960) is een Nederlandse schrijver, vertaler en interviewer.

Heijne groeide op in Zwanenburg en ging naar de middelbare school in Badhoevedorp. Hij studeerde Engelse taal- en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam.

In 1983 debuteerde hij als schrijver met de roman Laatste woorden. Hij schreef tussen 1984 en 1992 reisverhalen voor het tijdschrift De Tijd. Een deel van deze verhalen werd later gebundeld in Vreemde reis.

Zijn tweede roman, Suez, verscheen in 1992. Heijne is sinds 1991 als essayist verbonden aan NRC Handelsblad, voor welke krant hij sinds 2001 ook iedere week een column verzorgt. Zijn essaybundel De wijde wereld werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs.

Hij heeft werk vertaald van Evelyn Waugh, E.M. Forster en Joseph Conrad. In 2003 heeft hij het toneelstuk Van Gogh geschreven dat werd gespeeld door ZT Hollandia. In 2005 sprak Heijne de jaarlijkse Mosse-lezing uit en ontving hij de Henriette Roland Holst-prijs voor Hollandse toestanden, een verzameling columns die hij voor NRC Handelsblad schreef. In 2008 presenteerde Heijne het televisieprogramma Zomergasten van de VPRO.

In 2013 hield Heijne de Huizingalezing De betovering van de wereld over Louis Couperus. In datzelfde jaar verscheen ook een documentaire over Couperus naar een door Heijne geschreven scenario. Eerder had hij al het essay Het gezicht van Louis Couperus (1996) gepubliceerd. In 2014 werd zijn essay Angst en schoonheid. Louis Couperus, de mystiek der zichtbare dingen bekroond met de tweejaarlijkse J. Greshoff-prijs.

In december 2016 werd Heijne de P.C. Hooft-prijs 2017 toegekend, voor zijn beschouwend proza. De prijs is hem uitgereikt op 18 mei 2017. De jury roemt hem als een "een schrijver met een bijzondere positie als columnist en essayist, die over een enorme verscheidenheid aan actuele onderwerpen en kwesties schrijft. [...] Zijn werk geeft een vernieuwende impuls aan wat literatuur in maatschappelijke zin betekenen kan. [...] Vooral de vorm waarin hij dat doet is bijzonder: hij schrijft als een denker én denkt als een lezer."

Reviews

[Stessens Kim · Rating 3 out of 5]

Sommige verhalen waren goed, maar één van de laatste verhalen viel serieus tegen. De meerderheid vond ik gemiddeld.

[Frank · Rating 3 out of 5]

Een paar heel goede verhalen. Heijne kan heel goed met een paar trefzekere pennenstreken een sfeer neerzetten. Na deze alinea weet je al bijna genoeg over dit feestje, en hoe vervelend het daar is:

Naast Els zaten Jos en Henk. Tijdens het eten hadden ze ruzie gekregen over wie een groter dichter was, Gerrit Achterberg of Hans Warren, en een relatie van veertien jaar verhinderde hun het goed te maken. Allebei waren ze druk met elkaar niet aankijken.

Wat ik (zelf vertaler) dan weer hiervan moet vinden, weet ik nog niet goed...

In zijn beroep (het saaiste beroep ter wereld, vertaler, herinner je je dat nog, hij heeft het je vannacht fluisterend opgebiecht) wordt met ‘ik’ altijd een ander bedoeld. Nu hij plotseling voor zichzelf moet spreken, gaat er van dat woord een onheilspellende dreiging uit.

Maar het is een van de interessantere verhalen met een vertaler in de hoofdrol die ik ken.

(Nu ik erover nadenk, ken ik eigenlijk ook maar weinig verhalen of romans met een vertaler in de hoofdrol...)