Γκρίζα πολιτεία

by Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

"Γκρίζα Πολιτεία", ένα τρυφερό νεανικό μυθιστόρημα: Είναι η υγρή πολιτεία του Παρισιού, με την ατέλειωτη ποίηση και τη μαγεία του εφήμερου, με τα οδοφράγματα του Μαΐου και με τα άσπρα νησιά της μνήμης.

Ένα μυθιστόρημα ποιητικής γραφής που ανήκει στη δεκαετία του '60, μια δεκαετία που την είπαν αμαρτωλή, συνταραγμένη από τα διεθνή γεγονότα της βίας -πρωτόγνωρης τότε ακόμα- και του αναρχικού ρομαντισμού.
Ένα εύθραυστο τρυφερό κορίτσι, με πρόσωπο ραγισμένο από τις μνήμες των ερειπίων αλλά και από το αναρχικό παρόν, θα βρεθεί στην καρδιά του Παρισιού και θα ζήσει τη δική της εσωτερική περιπέτεια, τη δική της αγωνία της μοναξιάς, που είναι μαζί και αναζήτηση της απόλυτης αγάπης.
Η Γκρίζα Πολιτεία δεν είναι μόνο η βροχερή πολιτεία του Παρισιού με τη γοητεία της δεκαετίας εκείνης, αλλά μια διεθνής σκηνή, όπου τα πρόσωπα του μυθιστορήματος βιώνουν το προσωπικό τους δράμα ανάμεσα στα οδοφράγματα του Καρτιέ Λατέν, στον έρωτα του αδύνατου, στα άσπρα νησιά της μνήμης.

208 pages, Paperback

First published January 1, 1971

Reviews

[Mary Kaimatzoglou · Rating 3 out of 5]

Πολύ δυνατή συγγραφέας η κυρία Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου με ιδιαίτερα ευαίσθητη και μοναδικής θεώρησης του κόσμου πένα.Ωραίο αυτό το βιβλίο κι ας έχει γράψει ακόμα πιο δυνατά και μαγευτικά βιβλία.Πάντα θα με κάνει να ξεχνιέμαι η γραφή της.!

[Giorgos · Rating 4 out of 5]

"Μήπως η αγάπη της για κείνον δεν ήταν παρά μια παράλληλη μέσα της αίσθηση που λεγόταν "χαρά"; Ίσως "όνειρο";
Ναι, αυτό! Όνειρο! Είχε βρει σωστά τη λέξη.
Μαζί του ήταν τ' όνειρο που αποκάλυπτε στα πράγματα τη γοητεία τους. Την ύπαρξη τους... Μπορεί και τη σχέση της με τη λειτουργία της ζωής.
Λοιπόν, είναι τ' όνειρο μια διάσταση της ζωής μας;
Κι εγώ δεν μπορώ να ονειρεύομαι πια. Αυτό είναι όλο.
Είμαι παγιδευμένη μέσα σε μια πραγματικότητα από άτεχνες λέξεις... Κι από σκληρά σχήματα... Καταλαβαίνεις; Κι απαλλοτριώνει σιγά σιγά την ερημιά μου. Το πρόσωπό σου. Την τρυφερή εκείνη περιοχή απο μνήμες δικές μου. Δικές μας.
Βοήθησε με να υπάρξω ξανά..."

Ομολογώ πως παρασύρθηκα και βίωσα πληθώρα συναισθημάτων και συγκίνηση μέσα στους συνειρμούς και την ιστορία της ηρωίδας καθώς και απο τον ποιητικό τρόπο γραφής της κ. Λαμπαδαρίδου. Κυρίως η "ποιητικότητα" και η όποια ένταση σ' αυτήν με κέρδισαν.

[Giorgos Kafetzis · Rating 3 out of 5]

Λίγο μουντό,λίγο -εώς πολύ- καταθλιπτικό! Σίγουρα όχι ανάλαφρο. Ωραία γραφή μεν όχι νεανικό θα έλεγα!

[Christiana Hadji]

Δυστυχώς, πάρα πολύ κουραστικός και δύσκολος ο τρόπος γραφής για μένα. Σίγουρα δεν πρόκειται για ανάλαφρο νεανικό μυθιστόρημα όπως αφήνεται να εννοηθεί.

[Xenia · Rating 4 out of 5]

δεν με συγκίνησε όσο το σώμα θυμήσου πόσο αγαπήθηκες.