เจตน์

เจตน์ ราชโยธิน #1

by กลีบลำดวน

เจตน์ ราชโยธิน
คืออาจารย์พิเศษ สอนวิชาพับริคโอพีเนี่ยน
มาดเฉียบขาด บาดตา ที่กำลังเป็นที่โจษขานไปทั่วภาควิชาสื่อสารมวลชน
สำหรับแก่นจันทน์ เขาเปรียบเหมือนชายหนุ่มบนหอคอยสูง
ที่เก็บเอาไปฝันน่ะก็พอได้ แต่ไม่สมควรจะปีนป่ายอย่างยิ่ง!

“เหอะ จันทน์ว่าแล้ว นี่ถ้าให้เดานะ จันทน์ว่า อาจารย์เจตน์สุดหล่อของออม
คงจะหว่านเสน่ห์กับนักศึกษาสาวๆเต็มที่ล่ะซิ”
แก่นจันทน์นินทาเขากับเพื่อนในลิฟท์ ซึ่งพอหันไป ...ก็เจอะกับเขาเข้าอย่างจัง
คุณพระคุณเจ้า!...จากชุดที่เขาใส่ที่มองยังก็ไม่ใช่นักศึกษาแน่ๆ
นั่นยังไม่เท่ากับใบหน้าที่…เอ้อ แบบนี้เรียกว่าหล่อไหม ก็ไม่เถียง
เขาดูคมสัน ดวงตาฉายแววกระด้างและถือดี
ผู้ชายคนนี้ดูไม่ใช่จืดๆและอ่อนๆอย่างเพื่อนผู้ชายในคณะของหล่อนเลยสักคนเดียว
“ผมคิดว่า คนที่จะมาเป็นอาจารย์ย่อมตระหนักในหน้าที่และคุณสมบัติของตัวเองก่อนจะก้าวขึ้นมาสอนใคร พอๆกับที่หลายคนก็คาดหวังว่า นักศึกษาจะรู้จักสิทธิและหน้าที่อันเหมาะสมของตัวเองนะครับ”
เขามองหล่อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าที่ทำให้รู้สึกร้อนวูบไปทั้งหน้า
ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วถึงหันมาเล่นงานหล่อนอีกว่า
“KB503…ผมสอนห้องนั้น” บอกเสร็จเขาก็ผละไปห้อง KB503 ทันที
ทิ้งให้แก่นจันทน์ยืนกำโทรศัพท์แน่นราวกับถูกสาบก็ไม่ปาน
สมองสรุปและรู้สึกเหมือนตัวเองได้กรำศึกหนักทั้งที่ช่วงเวลานั้นผ่านไปไม่กี่วินาที
และศึกครั้งนี้ก็เห็นท่าจะยืดเยื้อเสียอีก เมื่อเขาหันมาถามด้วยเสียงท้าทายว่า
“คุณอยากรู้ไม่ใช่หรือว่า ผม สักแค่ไหน…เชิญครับ”

Genres: Romance, Contemporary

272 pages, Paperback

First published July 1, 2011

About the author

Associated Names:
* กลีบลำดวน
* มณีสวัสดิ์

Reviews

[Moji Juf-Fuf · Rating 3 out of 5]

ขอเปลี่ยนชื่อนิยายเรื่องนี้เป็น บันทึกของแก่นจันทร์ 🤣
อ่านแล้วให้อารมณ์สาวน้อยนักศึกษาว้าวุ่นครุ่นคิดถึงอาจารย์ ลักษณะการเขียนคล้ายนิยายพีเรียดยุคใหม่ เป็นความรักละมุนๆ ที่พระเอกนางเอกแทบไม่เคยเตะต้องตัวกันในเชิงชู้สาว อ่านได้เรื่อยๆ สบายๆ ดราม่าไม่ได้หนักหน่วง สำหรับเราให้คะแนนกลางๆ ค่ะ

[Miki · Rating 5 out of 5]

เนื้อเรื่องกุ๊กกิ๊กน่ารัก​ ชอบบุคลิกพระเอกอ่ะ​
นิ่งๆเงียบๆแต่มุมหวานนี้แบบฟินเว่อร์

จริงๆเล่มนี้บอกอะไรเราได้อย่างนะ​ คนเราชอบมองรูปลักษณ์ภายนอก​
ชอบคิดเอาเองว่าคนนี้ต้องเเปนแบบนู้น​ คนนู้นต้องเปนแบบนี้

คุณเจตน์นี่บุคลิกคนในฝันเลย​ ชอบเรียบๆนิ่งๆดูจะดุๆ
เนื่องจากรอบกายมีแต่คนชื่นชม​ ไม่แปลกเลยที่จะชอบ
หนูจันทร์ที่มาแนวแปลกกว่าคนอื่น​ ไม่นิยมชมชอบแถมจะวิ่งหนีเสียอีก

สำนวนของหนังสือน่ารักดีค่ะ​ บางครั้งเหมือนแทบจะเปนละครยุคโบราณนิดๆ​ แบบอ่านไปมีบทบรรยายความรู้สึก​ ซาวน์ในละครพีเรียดมาเต็ม555

[sisilovekiki · Rating 2 out of 5]

ให้ 2 ดาวค่ะ เนื้อเรื่องแนวสาวน้อยเพ้อฝันสมกับเป็นวัยว้าวุ่นมากๆ นักเขียนบรรยายว่านางเอกออกแนวดื้อรั้น มั่นใจ แต่ทั้งเรื่องนางเอกก้มหน้างุดไม่ยอมสบตาพระเอกเลย ไปรักกันตอนไหนน้อ โมเมนท์ที่อยู่ด้วยกันก็น้อยมากค่ะ ทั้งเรื่องบรรยายความวุ่นวายใจของนางเอกอย่างเดียวเจอพระเอกทีก็เอาแต่จะหนีจนรู้สึกว่านี่เธอเจอพระเอกหรือฆาตกรโรคจิตคะแก่นจันทร์ เฮ้อออออ

[Paksiree Isarankura · Rating 3 out of 5]

3.5

เจตน์ - หวานๆ นิ่มๆ ไร้ดราม่า … จากรีวิวที่ได้อ่าน ทำให้คาดหวังไว้มากกว่านี้ อาจจะเป็นเพราะ นางเอก “แก่นจันทร์” ไม่ค่อยมั่นใจตัวเอง นอยด์ไปสารพัดเวลาที่เข้าซีนกับเจตน์ ทำให้ไม่ถูกจริตเราเท่าไหร่ และคงเป็นเพราะเนื้อเรื่องบรรยายในมุมมองของ แก่นจันทร์ ก็เลยได้สัมผัสความละล้าละลัง ความไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจของเธอมากไปนิด คือบางเรื่องไม่ต้องกังวลคิดมากขนาดนั้นมั้ย เช่น เจอเจตน์ที่ลานจอดรถก็สะดุดหยุดเดินจะหนีหันหลังกลับ ลนลานหรือ มือไม้สั่นเวลาเจตน์บอกให้ทำโน่นนี่ หงออะไรขนาดนั้น จะเปลี่ยนมาเรียกชื่อ คุณเจตน์แทนคำว่าอาจารย์ ก็ยังต้องคิดแล้วคิดอีก หรือ ตอนบรรยายเปรียบเทียบจนรู้สึกว่าการโทรไปหาเจตน์เป็นเรื่องใหญ่และยากที่ต้องใช้พลังในการตัดสินใจ 😅 คือ ในบทบรรยายแบบพระเอกสุดเลิศเลอ อยู่บนหอคอย ไกลเกินเอื้อมไรงี้ แต่ก็ยังดีที่แก่นจันทร์ยังไม่ถึงกับหัวอ่อน ไม่ได้ยอมไปทุกเรื่อง แต่ก็ไม่ถึงกับมีวี่แววความเป็นคนหัวกบฏอย่างที่นักเขียนย้ำไว้หลายครั้ง

ขอบคุณที่พระเอกงานดี และไม่งี่เง่า เป็นผู้ใหญ่ ปกป้องนางเอกจากดราม่าข่าวลือได้ ซึ่งทำให้แก่นจันทร์เข้มแข็งขึ้นเพื่อปกป้องเจตน์ด้วยเช่นกัน …

โดยรวมก็อ่านได้เอื่อยๆ เรื่อยๆ ไม่ถึงกับไม่สนุก แค่ขัดใจเพราะไม่ใช่แนวเราเท่านั้นเอง แต่ก็จะซื้อภาคต่อมาอ่านนะ เพราะยังไม่เข็ดหลาบ ยังจะเชื่อรีวิว ที่บอกว่าภาคต่อดีกว่าสนุกกว่าเล่มหลัก ก็เลยอยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป 😆

[THEBEAM · Rating 2 out of 5]

อ่านได้เรื่อยๆ แม้ออกจะงงๆ อยู่ว่า เอ๊ะ ไปชอบกันตอนไหนหว่า??? หรือเราอ่านข้ามไป??? 555
แต่ก็เข้าใจค่ะ ว่าคงลงลึกอะไรไม่ได้มาก เพราะเรื่องนี้มันเหมือนเป็นรักต้องห้ามอ่ะนะ เขียนมากไปเด๋วโดนวิจารณ์ซะเปล่าๆ
ปล. ความเห็นส่วนตัว ไม่ชอบนางเอกอ่ะ โฮะๆ

[Ann · Rating 4 out of 5]

เป็นความรักที่ดูแล้วเกือบจะเหมือนเพ้อฝันนิดๆ แต่กลายเป็นฝันที่เป็นจริงไปได้

แก่นจันทน์ นักศึกษาปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัย ที่มอง อาจารย์เจตต์ เป็นคนที่สูงเกินเอื้อม เพราะเค้าดีไปหมด (จะว่าไปก็ประมาณซินเดอเรลล่าเลยนะ ได้พบรักกับเจ้าชาย)

จบแบบตัดตอนไปหน่อย เหมือนยังไม่จบ แต่จบแล้ว?!

[L-wind · Rating 5 out of 5]

ความรู้สึกของคนอ่านวัยป้าสายดาร์ค ที่มีต่อนางเอกคือ
"หนูใสมากค่ะลูก"

เป็นงานสไตล์ฟีลกู้ดของกลีบลำดวนเลย ลายเซ็นนี้ชัดเจน ใสๆ แบบไม่ต้องคิดอะไรมาก พล้อตประมาณพระเอกหล่อรวยเก่งเพอร์เฟคท์โพดๆ กับนางเอกวัยสาวน้อยแก่นนิดนึงโก๊ะหน่อยๆ แต่น่ารักตะมุตะมิ (แต่ก็แอบคิดเยอะไปนะลูก) เรียกได้ว่าถ้าจิตใจห่อเหี่ยวอยากได้อะไรประโลมจิตใจ หันไปหางานชิ้นนี้ของกลีบลำดวนเลย เหมือนเติมความหวานให้จิตใจ

คนเขียนเขาก็ชัดเจนนะว่านี่เป็นงานสายของเขา (ช่วงหลังเริ่มมีดาร์คบ้างแต่เหมือนคนอ่านยังติดกับแนวนี้เนอะ)
ดังนั้นเราว่าถ้านับเป็นนิยายรักฟีลกู้ด เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่มงลงจ้า ไม่แปลกใจทำไมเป็นที่กล่าวขานตั้งแต่พิมพ์ครั้งแรกๆ กับอินเลิฟ (สนพ แนวนิยมพระเอกอัลฟ่า) ไอ้เราก็งมโข่งอยู่สักระยะ กว่าจะได้ฤกษ์ซื้อมาอ่านกับเขาสักที

ส่วนตัวชอบแนวการเขียนแบบนี้ของกลีบลำดวนนะ ไม่ซับซ้อนเยอะ ความคิดตัวละครใสๆ (โดยมากเราจะรู้เฉพาะฝั่งนางเอกเพราะเรื่องเหมือนเล่าโดยนางเอก แอบอยากรู้ว่าพระเอกหลงรักนางเอกตอนไหน) เข้าใจผูกเหตุการณ์ เรื่องราวให้พระเอกนางเอกได้รักกัน ท่าบังคับนิยายรักมาครบ (โดยเฉพาะช่วยจากการจมน้ำ) ดังนั้นถ้าใครหานิยายรักแบบไม่ต้องซับซ้อนมาก แนวนี้ล่ะใช่เลย

สำหรับนักอ่านวัย(ค่อนไปทาง)ป้าอย่างเรา ตอนอ่านมันก็รุ้สึกว่านางเอกน่ารักโก๊ะดี แต่ก็อาจจะไม่ได้อินจัด คิดว่าถ้าอ่านตอนสมัยสาวๆ อาจจะมีจิกหมอนบ้างล่ะ แต่ตอนนี้มันเลยวัยนั้นมาแล้วไง เลยได้แต่ยินดีที่นางเอกได้อภิมหาหลัวไปครอง ดีใจด้วยค่ะลูก

[Breezy Riz · Rating 3 out of 5]

เพราะเห็นว่ามีคนกรี๊ดเรื่องนี้เยอะ เลยอาจจะคาดหวังว่ามันจะหวานมาก แต่กลับไม่หวานอย่างที่คิด
ออกแนนอ่านได้เรื่อยๆ แอบงงว่าไปชอบกันตอนไหน ทำไมตอนอ่านเราถึงรู้สึกเหมือนกับว่านางเอกโดนสายตาพระเอกดุ และข่มขู่ตลอดเวลา

[Kungsadan Yooyen · Rating 2 out of 5]

อ่านเรื่องนี้ เพราะเค้าว่ากันว่า สนุก และก็เค้าว่ากันว่า(อีกนั่นแหละ) ว่า แนวการเขียนคล้ายๆ กับ "เชิญอักษร"
แต่พออ่านแล้ว ก็รู้สึกเฉยๆ กับความคาดหวังที่มากเกินของตัวเอง
เนื้อเรื่อง เบาๆ แต่เยิ่นเย้อไปนิดนึง

[P. N. · Rating 1 out of 5]

ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างมานานกับเรื่องนี้ เลยคาดหวังนิดหน่อย
แต่ก็ผิดหวังเต็มๆ เนื้อเรื่องมีความไม่สมเหตุสมผลมากมาย แทบจะทุกหน้ากระดาษ อ่านแล้วขมวดคิ้วตลอดเวลา
เอ๊ะตั้งแต่ฉากแรกในลิฟต์ ไม่มีใครรับโทรศัพท์แล้วพูดแบบนั้นในลิฟต์ ทั้งที่มีคนอื่นอยู่ด้วยหรอก ทั้งที่ก็เห็นว่าเขาไม่ใช่นักศึกษา แล้วใครจะมาใช้ลิฟต์ในตึกเรียน นอกจากนักศึกษาก็ต้องเป็นอาจารย์สิคะ
และต่อให้อาจารย์คนนั้นไม่ใช่คนที่ถูกพูดถึง ก็ถือว่านางเอกมารยาททรามมากอยู่ดี ที่พูดแบบนั้นออกมา นี่แค่บทแรกนะ งงไปเลย เอาจริงดิ

ถามตัวเองว่าจะอ่านต่อดีมั้ยนะ แต่สุดท้ายก็ทนอ่านจนจบ เพราะคิดว่าอย่างน้อยก็ควรจะอ่านให้จบก่อนที่จะตัดสินว่าอะไรดี ไม่ดี

นางเอกเหมือนจะกลัวพระเอกมาก (ก็เพราะเรื่องในลิฟต์นั่นแหละ) อยู่ปีสี่แล้ว ก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่พอสมควร แต่การกระทำก็ยังเหมือนเด็กมัธยม ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง และดื้อดึงจนเกินคำว่าน่ารักไปไกล และไม่ใช่แค่นิสัยนางเอกที่มีปัญหา ตัวละครอื่นๆก็มีอุปนิสัยและการกระทำที่น่างุนงงเหมือนกัน คนปกติไม่คิดและทำแบบนี้ เหมือนเขียนเอาฟินอย่างเดียว เหตุผลช่างมัน

แผลที่ใหญ่ที่สุดของเรื่องนี้ก็คือ ความรักของพระ-นาง
รักกันได้ยังไงคะ ในเมื่อนางเอกไม่เคยแม้แต่จะมองหน้าพระเอกเต็มๆตาเลย เอาแต่ก้มหน้า หลบหน้า ประหนึ่งว่าพระเอกเป็นเมดูซ่า ถ้ามองตาแล้วจะกลายเป็นหินงั้นแหละ
ทุกครั้งที่คุยกัน ก็เถียงคำไม่ตกฟาก พระเอกก็ดุทุกเรื่อง มีอย่างเดียวที่คิดได้คือ รักเพราะหล่อ เท่านั้นเอง เพราะทั้งเรื่องไม่มีเหตุหรือเรื่องราวอะไรให้รู้สึกว่าเราต้องรักผู้ชายคนนี้ แถมเรายังรู้สึกว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ด้วยซ้ำ นิสัยใจคออะไรก็แทบไม่รู้จักเลย จะไปรักกันได้ยังไง
ส่วนพระเอกนี่ไปกันใหญ่เลย อายุขนาดนั้น จะมารักอะไรเด็กที่มีนิสัยเด็กมากๆ เจอกี่ทีก็ก้มหน้าก้มตา ปากก็เถียงๆๆๆ เจอกี่ที่มีแต่เรื่อง รักอะไรคะ รักยังไง รักตรงไหน ไม่เข้าใจ โตจนอายุสามสิบกว่า หน้าที่การงาน หน้าตา เงินทอง ไม่มีที่ติเลย แต่ถามจริงๆ มารักอะไรผู้หญิงคนนี้ หาดีกว่านี้ไม่ได้เลยหรอ

ให้ 1.5 ดาว เพราะอย่างน้อย ก็เป็นนิยายที่เราทนอ่านจนจบ แม้จะเบ้ปากทุกตัวอักษรก็ตาม

[Wanyiwa · Rating 3 out of 5]

นางเอกเป็นนักศึกษาคณะสื่อสารมวลชนปีสุดท้าย ได้ยินเสียงร่ำลือถึงอาจารย์พิเศษสุดหล่อจากเพื่อนรักจนเกิดความหมั่นไส้ วันที่ตั้งใจไปแอบดูเขาตามคำชวนของเพื่อน ดันไปปล่อยโก๊ะเผลอนินทาเขาในลิฟต์ที่อาจารย์สุดหล่อยืนอยู่ด้านหลังพอดี เลยถูกอาจารย์ผู้เคร่งขรึมดุใส่ว่าเธออคติ เพราะรู้สึกผิดเลยตั้งใจว่าจะตั้งหน้าตั้งตาหลบ แต่หลบยังไงก็เจอกันอยู่เรื่อย แถมเจอกันทีไร เธอก็มีเหตุให้เธอโก๊ะจนต้องเจ็บตัวทุกครั้งไป แล้วหัวใจเธอก็เหมือนจะยิ่งหวั่นไหวไปกับเขามากขึ้นทุกทีด้วย

เหมือนอ่านบันทึกพาฝันของสาวน้อยวัยใสที่พร่ำเพ้อถึงอาจารย์สุดหล่อผู้ร่ำรวยแถมยังอายุห่างจากเธอถึงหนึ่งรอบ เรียกว่าเป็นความพร่ำเพ้อจริง ๆ เพราะทั้งเรื่องจะเต็มไปด้วยอารมณ์ของสาวน้อยที่หวั่นไหวไปกับผู้ชายสุดเพอร์เฟ็ค แต่จัดการกับอารมณ์ตัวเองไม่ถูก ไม่รู้จะเอายังไงดี บอกว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับเขาเพราะเขาคือเจ้าชายบนหอคอยงาช้าง แล้วก็เลยพยายามจะตัดใจพยายามจะหลบเขา แต่พอเจอก็แอบมองแอบส่งสายตาไปให้ แต่จริง ๆ อยากบอกว่าหล่อนร้ายเงียบแหละ เพราะแอบมองยังไงให้ผู้ชายรู้ ส่งสายตาแบบไหนผู้ชายถึงรับสัญญาณได้รัว ๆ

แต่ก็ต้องยอมรับว่าความดึงดูดระหว่างอาจารย์หนุ่มหล่อกับลูกศิษย์สาวคนสวย เป็นจินตนาการพาฝันที่ชวนให้คนอ่านเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก แต่ทำนองเดียวกัน นักเขียนก็เก่งที่พยายามวางให้อยู่ในกรอบของจรรยาบรรณ เรื่องนี้จึงเป็นการบอกเล่าความรักของวัยหวานที่ใสมาก ๆ แถมยังเอาแต่หลบหน้าหลบตา อย่างเก่งก็ส่งสายตาบอกความในใจไป และเพราะทั้งเรื่องนั้นล้วนมีแต่การบอกเล่าอารมณ์ของสาวน้อย เลยทำให้ไม่เห็นรายละเอียดในจุดอื่น ๆ รวมถึงไม่รู้ว่าผู้ชายสุดเพอร์เฟ็คที่อายุล่วงมาถึง 33 ปีโดยหัวใจยังว่างนั้น ไปตกหลุมรักสาวน้อยปากเก่งที่ดื้อเงียบคนนี้ได้ยังไง

อ่านแล้วก็จะได้อารมณ์ของวัยหวานแห่งวานวัน เปิดเปลือยอารมณ์รักใส ๆ ของสาวยุค 80 ที่อาจจะดูหมกมุ่นกับความรู้สึกที่มีต่ออาจารย์หนุ่มหล่อมากไปหน่อย แต่อ่านแล้วก็ได้ความละมุนละไมดีนะคะ

[Namfon · Rating 3 out of 5]

3.5

[Jajah Ja · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่ตามหาตั้งแต่ไม่อ่านคำโปรย มันคือดี มีความละมุน

[naviyada · Rating 4 out of 5]

บุคลิกของพระเอกคืออิมแพ็คของทั้งเรื่อง สมเป็นชื่อเรื่องเลยค่ะ
มีความละมุน สนุก เขิน และชอบในความไม่เว่อวังของพระเอกเมื่อเทียบกับพระเอกนิยายเรื่องอื่นๆ
แต่ก็แอบสงสัยว่าพระนางเค้าไปรักกันตอนไหน 555

[Jamie Nutthaporn · Rating 4 out of 5]

Jade Rajayothin is such a charming character :)
It would be great if I could meet a prince charming like him in real life ... hahaha.
I am not that fond of Kanchan (the leading lady), I think she is too young, too naive (and sometimes too boring & too predictable) but I think these characters of hers makes Jade falls in love with her. I have to confess that I am jealous of a fictional character like Kanchan... :P

Really had fun reading this book.

[Jidapa · Rating 3 out of 5]

เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ พล็อตธรรมดาแต่เขียนได้น่าอ่าน ชอบบุคลิกของพระเอกที่เป็นอาจารย์มาก นางเอกเป็นนักศึกษาปีสี่ เนื้อเรื่องเป็นการพบกันของพระนางในสถานการณ์ต่างๆ ซึ่งไม่ได้มีความลึกซึ้งอะไร มีแต���การบรรยายถึงความเขินอายประหม่าอยากหลบหลีกพระเอกของนางเอกเกือบทั้งเรื่องเนื่องจากนางคิดว่าอาจารย์เป็นคนสูงส่งบนหอคอยงาช้างเกินกว่าจะสอย ลอลลิๆ

[Natt · Rating 3 out of 5]

อ่านเรื่องหวานๆ พร้อมกับนึกย้อนไปยังวัยเรียน ที่เคยแอบกรี๊ดอาจารย์หนุ่มๆ เช่นกัน ..มันก็เลย "อิน" เป็นพิเศษ
อ่านความเห็น >> http://www.bloggang.com/mainblog.php?...

[Ray Akira · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องออกแล้วคลาสสิกนิดๆ แอบรักแต่ไม่กล้าเอื้อม ดูไม่มีอะไรแปลกใหม่ แต่เพราะตัวเพราะเอกทำให้ดูมีมิติและน่าติดตาม

ส่วนนางเอกออกแนวฟุ้งซ่านนิดๆ แต่ก็ไม่ถึงกับขัดตาอะไรมาก โดยรวมอ่านแล้วสนุกดี หวานซึ้งอิ่มเอม

[Ning · Rating 3 out of 5]

อ่านได้เพลินๆนะคะ พล็อตไม่มีอะไรมาก ก็น่ารัก ฟิน จิกหมอนกันไป

แต่ติดนิดนึงตรงการเล่าเรื่องค่ะ
ส่วนมากจะเล่าจากมุมนางเอก บางทีมันเลยวนๆ ไปหน่อย
แล้วสำนวนการเล่า ก็รู้สึกติดๆขัดๆนะคะ ไม่ค่อยลื่นไหล
แต่ถ้าอ่านแบบเอาฟิน ก็พอได้อยู่ค่ะ

[T-ya Stitch · Rating 5 out of 5]

☺️อร๊างง!!!สะสมหมดเลย รักอาจารย์เจตต์ เข้าใจอ่านแล้วงง รักแก่นจันทร์ได้งัยยย!!!สุดท้ายมากระจ่าง เล่ม2เจตต์ ฮันนิมูน
อิจฉานางเอกก

[Tharachaya · Rating 4 out of 5]

อ่านจบก็เกิดอาการ "เจตน์" เหมือนยายออมสินทันที....เฮ่อ ผู้ชายในนิยาย ไม่มีในชีวิตจริง !!!

[หนุงหนิง แม่น่านน้ำ · Rating 3 out of 5]

อ่านแล้ว แบบแอบรักกันไปมา ชอบเล่มฮันนีมูนมากกว่า

[พอลลี่ · Rating 2 out of 5]

ชอบพระเอก แต่นางเอกง้องแง้งเกิน