...երբ հայրենիքը կործանման եզրին է (տեղաբնակների անհեռատեսությա և «նոր աշխարհակարգ» թելադրող ստոր քաղաքականության խաղերի հետևաքով), երբ անիմաստ է դառնում պատերազմի զոհասեղանին թափված քո արյունը, երբ քո ընտանիքը (հայրենակիցներիդ տասնյակ հազարավոր ընտանիքների նման) անարգված է ու թշվառության մատնված... երբ օտար երկրում մահանում է քո սիրած աղջիկը և քեզ դավաճանում են ընկերները... Ի՞նչ անել հարցը մնում է քո ճակատագիրը թելադրող պարտադրանք... Երկբևեռ մտատանջություն... Զենք վերցնել և մեկ առ մեկ սպանե՞լ բոլոր մեղավորներին. թե՞ գլխահակ ընդունել ճակատագրի հարվածները... երբևէ արդարություն ակնկալելով...
Խորեն Արամունի (Քեշիշյան, ծնվ. 1948, փետրվարի 14, գ. Ֆարաջաբադ, Իրան), հայ արձակագիր, դրամատուրգ: Տարրական կրթությունը ստացեկ է հայկական, միջնակարգը` պարսկական դպրոցում: Երկու տարի սովորել է Սպահանի պետական համալսարանի հայագիտական բաժնում: 1969-ին հայրենադարձվել է: 1975-ին ավարտել է ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետը: 1980-ին արտագաղթել է ԱՄՆ: 2004-ից ՀԳՄ անդամ է: