Dinky toys

by Willem Frederik Hermans

Dutch

Genres: Literature

112 pages, Paperback

First published January 1, 1988

About the author

Willem Frederik Hermans is one of the greatest post-war Dutch authors. Before devoting his entire life to writing, Hermans had been teaching Physical Geography at the University of Groningen for many years. He had already started writing and publishing in magazines at a young age. His polemic and provocative style led to a court case as early as 1952. His caustic pieces were compiled in Mandarijnen op zwavelzuur (Mandarines in Sulphuric Acid, 1963), which was reprinted with additions a number of times. It is Hermans’s belief that in order to survive people have to create their own reality. It is inevitable that all these experiences of reality will collide. Language is essential to create order out of chaos and plays an important role in this process. In his essays on Wittgenstein, Hermans studied this problem in depth. In his novels and stories Hermans places his characters in a world of certainty for themselves but equivocal for the reader. It is in this field of tension that the intrigue in De tranen der acacia’s (Acacia’s Tears, 1949) and in De donkere kamer van Damocles (The Darkroom of Damocles, 1958) develops. Although stories such as Moedwil en misverstand (Malice and Misunderstanding) and Paranoia have a surrealistic tendency, Hermans’ novels The Darkroom Of Damocles, Nooit meer slapen (Beyond Sleep), Uit talloos veel miljoenen (From Countless Millions) are more realistic or satirical and everything in his rich oeuvre is subordinate to the author’s pessimistic philosophy.

Reviews

[Rayn]

Typisch boekje van De Harmonie, waarin Willem Frederik Hermans fragmenten bestaande uit quotes, opmerkingen, gedachten en opinies heeft neergezet, waarvan een deel eerder gepubliceerd is. Waarschijnlijk kranten of magazines.

Uit de fragmenten is duidelijk te merken dat dit geschreven is in een andere tijd. Misogynie wisselt zich af met een soms racistische ondertoon. Hermans benadrukt inspiratie, haalt uit naar andere auteurs en laat duidelijk merken niet van het geloof gediend te zijn. Multatuli lijkt zijn grote held te zijn, naast dat hij zichzelf ook een goede schrijver vind. Veel ironie en spot.

Ik heb er een aantal interessante en vermakelijke quotes uit kunnen halen. Voorbeeld:
"Veel romans lezen is uitstekend voor mensen die zelf weinig schrijven."
en "Doodbloeden als laatste ejaculatie. Vergelijk: 'Zij bevruchtten de aarde met hun bloed.'"
en "Een dagboek schrijven is zoiets als improviseren op de zwarte toetsen van de piano: het kan niet misgaan, maar het is ook zelden echt goed. "

[Æde De Jong]

Soms scherp. Soms wat flauw. Maar erg leuk boekje.