Cecilia studeert in Lund en is net verhuisd naar een nieuw appartement. Karl, een vriend, helpt haar verhuizen en 's avonds gaat ze naar een feestje van Ester en Leo. Het wordt erg laat en omdat de taxi lang op zich laat wachten, besluit ze naar huis te lopen. Onderweg wordt ze door een onbekende van achteren neergeslagen. Ze wordt 's ochtends vroeg gevonden en naar het ziekenhuis gebracht. Daar blijkt dat ze hersenletsel heeft opgelopen en geopereerd moet worden.
Haar moeder Veronika, zelf chirurg, komt een dag later terug van huwelijksreis en gaat op stel en sprong naar het ziekenhuis in Lund om haar dochter bij te staan.
Ondertussen is Jan Bod���n ook in het ziekenhuis. Bij hem is een kleine tumor achter zijn oor ontdekt en hij moet daaraan geopereerd worden. Jan Bod���n zal echter nooit geopereerd worden. Hij wordt dood in een werkkast in het ziekenhuis gevonden met onder andere een briefje met een serie cijfers erop in zijn zak. Een briefje dat niet van hem is, want zijn vingerafdrukken staan er niet op.
Inspecteur Claes Claesson, de man van Veronika en stiefvader van Cecilia, wordt door de vrouw van Jan Bod���n, Nina, gevraagd haar vermiste man te zoeken.
Zij wonen in dezelfde straat en ze hoort maar niets uit Lund. Hij neemt contact op met Gillis Jensen van de politie in Lund om naar de stand van zaken te informeren. Claesson helpt Jensen, door in zijn eigen stad, onderzoek naar Bod���n te doen, die daar docent was.
Ondertussen wordt een ander meisje vermoord. Emmy, wordt gevonden door Trissan, haar vriendin. Cecilia, Emmy en Trissan deelden het vorige studiejaar een huis met zijn drie���n en het lijkt erop dat de dader moet worden gezocht in hun vriendenkring. Karl? Gustav? Leo? Jonathan? Is er een verband met Bod���ns dood of is dat toeval? Wie is de jongen?
Karin Wahlberg vult meer dan vierhonderd pagina's met het verhaal en dat blijkt teveel. Gedurende lange tijd is er van spanning geen sprake en kabbelt het verhaal kalmpjes voort. Stukjes zoals: 'Nu zat ze op haar fiets met drie versnellingen. Eerder had ze er zeven gehad, maar die gebruikte ze niet allemaal', komen te vaak voor om het interessant te houden.
Teveel zijsporen, teveel gebabbel, geen opbouw van spanning tot de laatste twintig pagina's, zorgen ervoor dat het moeilijk is om de aandacht erbij te houden en door te zetten. Als thriller komt dit boek absoluut niet uit de verf en voor een ander genre komt het niet in aanmerking. Jammer