اونقدر قدرت جادوکردن این کتاب بالاست که هیچ توضیحی نمیشه درباره ش داد.فوق العاده بود.ایده عالی،نگارش عالی،ماجراهایی که پیش میومد عالی...یکی از بهترین اتفاقای بچگیم بود خوندن این کتاب. من بچگی شیرینی نداشتم متاسفانه،اما همین خاطرات خوشی هم که دارم از سنین دبستان،اکثرش مال کتابخونه رفتنا و کتاب خوندنام بوده.و خیلی خوشحالم که وقتی هنوز اونقدر تخیلم قوی بود که همراه بشم با شخصیتای قصه ها و شبا خوابشون رو ببینم و اتفاقای داستان رو توی ذهنم تغییر بدم،این فرصت رو به خودم دادم تا کتابای بی نظیری مثل این،ژول ورن یا ایزاک آسیموف رو بخونم.
تقریبا ورژن ایرانی اسلامی شازده کوچولو بود کتاب خوبی میشد اگه نمیخواست تو هر ده صفحه ش یه پند اخلاقی بده شایدم من چون همه ش احساس میکردم تقلیدی از شازده کوچولوه نتونستم ازش لذت ببرم
خیلی کم سن بودم که خوندمش. ولی فوق العاده بود و هنوز بعضی جاهاش کاملا تو ذهنمه! مخصوصا اونجایی که با اون قاضی روبرو می شه که می گه من هر شب خودم رو قضاوت می کنم! شاید فرصت بشه باز بخونمش...
از اون کتاب های خوب بود برای بچه ها . یا اینطور بگم که من چند سال پیش موقع خوندش لذت بردم . فکر کنم سه یا چهار بار خوندمش به نظرم از اون کتاب هایی هست که سن خاصی داره و شرایط روحی خاصی رو میطلبه
از دوست داشتنی ترین کتابهای دوران نوجوانی یکی این کتاب و یکی جادوگران سرزمین بی سایه، برام در حد کتابهای این سبکی خارجی جذاب و درگیر کننده بودن و با جزئیات تو خاطرم موندن.
یکهو یادش افتادم! 10 سالم بود و در آرزوی نوشتن که حسین فتاحی رو دعوت کردند فرهنگسرای میدان نور و من رفتم اونجا ببینم چی میگه. آخرِ مراسم دو تا داستانم رو بردم بهش نشون دادم. گفت خیلی خوبه خودت نوشتی؟ از اونجا بود که چند تا رمانش رو خوندم از جمله امیر کوچولی هشتم و راهزنان. چقدر این کتاب بالا زیبا و لطیفه و خوبه. البته نکته اش اینجاست که حسین فتاحی به من دروغ گفت. اون داستانم خیلی بد و آشغال بود. ولی همون حرفش باعث شد که کتابم زیرچاپ باشه الان...
ایده داستان جدید نبود اما خوب بود و اگه این همه ابهام وجود نداشت یه رمان کودک عالی میشد. اما نیمه ی اول داستان با اون فضای به شدت مبهم و استعاره ای اصلا خوب نبود.
نمی دونم واقعا چه طور همچین کتابی تونسه تو گودریدز این امتیاز بالا رو بگیره! به نظرم نه تماثیل و جملات دلنشین و زیبایی داشت و نه داستان کلی چنگی به دل می زد. مخصوصا با اون پایان دور از انتظار که اصلا و ابدا به مذاقم خوش نیومد.
از اون کتاب های خوب بود برای بچه ها . یا اینطور بگم که من چند سال پیش موقع خوندش لذت بردم . فکر کنم سه یا چهار بار خوندمش به نظرم از اون کتاب هایی هست که سن خاصی داره و شرایط روحی خاصی رو میطلبه