Van de verzamelaar Boudewijn Büch is natuurlijk bekend dat hij een levensgrote fan was van Mick Jagger en The Rolling Stones. Hij verzamelde zo'n beetje alles wat met popmuziek te maken had. Kort voor zijn dood in 2002 leverde hij een eerste versie in van een manuscript dat bedoeld was als '[…] een kleine introductie tot de nog zeer jonge verzamelleer van de popmemorabilia […] Tevens laat dit boek de waarschijnlijk enigszins wilde en weidse manier zien waarop de auteur met de popcultuur, in een wel heel breed verband, wenst om te gaan. Hij rekent deze eigenschap tot een gekte die hij zich met overgave en genoegen permitteert.' popmuziek volgens Boudewijn Büch. Speciaal voor deze uitgave zijn aan genoemd manuscript enige columns toegevoegd die eveneens kenmerkend zijn voor Boudewijn Büch als auteur én als muziekliefhebber.
De ondertitel is wat vals gekozen. Zoals de introductie aangeeft draait het boek meer om de verzameldrift van Buch. Die verzameldrift interesseert me weinig. Dat je een affiche van het eerste Nederlandse Rolling Stones-concert wil bezitten snap ik, maar voor lange beschrijvingen van de juiste druk- en vindplaats loop ik niet warm. Dat geldt ook voor de plaatsen waar Roy Orbison zus of zo deed en een zeldzame single te vinden is.
Waarom is popmuziek zo belangrijk? De waarde van popmuziek moet voor Buch een startpunt vormen, hieruit volgde een verzameldrift van memorabilia. Maar redenen hiervoor horen we niet. Het was interessant geweest te lezen over Buchs visie op de waarde van pop, of te lezen over de verafgoding van popsterren die religieuze trekken krijgt. Ik probeerde zelf ooit een paper te schrijven over een dergelijke religieuze beleving van ‘sacrale’ momenten tijdens popconcerten maar moest het project staken: het is lastig om de waarde die mensen aan zaken hechten objectief hard te maken. Veel sociologisch onderzoek naar religies beschrijft dan ook de rituelen en materiële vertoning van een religie, en kan niet in de gevoelsbeleving duiken. Dat laatste leek me juist een mooie taak voor een romanschrijver.
Korte columnistische stukjes van een echte fan die tot in de kleinste details een popartiest en diens nalatenschap wil doorgronden en verzamelen. Soms vermakelijk, maar het schiet soms een beetje teveel door naar mijn smaak. Leest wel makkelijk weg.