Ψυχολογία Συριανού συζύγου - Το παράπονον του νεκροθάπτου

by Emmanuel Rhoides, Εμμανουήλ Ροΐδης

Toujours amoureux et sans cesse jaloux, le mari de Syros est une dupe consentante qui se laisse mener par les frivoles exigences de sa femme. Récit d'une passion où s?exercent le cynisme, la finesse et l'humour de l'auteur de La Papesse Jeanne.

Genres: Classics

185 pages, Hardcover

First published January 1, 1894

About the author

Emmanuel Rhoides (Greek: Εμμανουήλ Ροΐδης) was a Greek writer and journalist. He is considered one of the most illustrious and reviving spirits of the Greek letters of his time.

Born in Hermoupolis, the capital of the island of Syros, to a family of rich aristocrats from Chios — who had fled the island after the massacre of its population by the Ottomans in 1822 — he spent much of his youth abroad. Rhoides was erudite and at a young age had mastered not only the languages of continental Europe, but also, ancient Greek and Latin. His early youth years he spent in Genoa, Italy in the times of the revolutions, which were a far reaching repercussion of the French revolution.

He studied history, literature and philosophy in Berlin, and later in Iasio, Romania where his merchant father had transferred the centre of his business activities. Obeying to the parental wish, he moved to Athens, where he printed the translation of Chateaubriand's Itinéraires.

In 1860, after a brief sojourn in Egypt, he decided to live and stay permanently in Athens. Later in his life, he would become very poor, especially with the bankruptcy of the family business, and the subsequent suicide of his beloved brother Nicholas. He eked out his last years by working as a curator for the national library of Greece. But, even from this position he was dismissed in 1902, when he got into a political dispute with the government. Rhoides suffered all through his life from a serious hearing problem, which eventually rendered him almost totally deafness.

In 1866 Rhoides published his notorious novel The Papess Joanne, an exploration of the legend of Pope Joan, a supposed female pope who reigned some time in the Middle Ages. Though a romantic novel, Rhoides asserted it contained conclusive evidence that Pope Joan truly existed and that the Catholic Church had been attempting to cover up the fact for centuries. The book was controversial, and led to his ex-communication from the Greek Orthodox Church.

Rhoides often adopted a clear-cut critical stance against the romanticism in literature and poetry and often was poignant and sarcastic to the romance writers and poets of his time. Rhoides, amongst his numerous translations, became the first to translate the works of Edgar Allan Poe into Greek.

Reviews

[Eleni · Rating 5 out of 5]

Ψάχνοντας τη βιβλιοθήκη των γονιών μου,ανακάλυψα αυτόν το μικρό θησαυρό. Δεν είχε τύχει να διαβάσω Ροϊδη,τον γνώριζα ονομαστικά μόνο από την αυστηρότερη καθηγήτρια του Γυμνασίου. Έλεγε "Ροϊδης" και μέλι έσταζε το στόμα της.
Τώρα κατάλαβα το γιατί.
Τα κείμενά του ρέουν,δείχνουν τη καλλιέργεια και το χιούμορ του συγγραφέα. Δηκτικός ο λόγος του,καταγράφει τα κακώς κείμενα του Έλληνα της εποχής του,εκπληκτικά επίκαιρος.
Τα αγαπημένα μου :
Το παράπονον του νεκροθάπτου
Ιστορία ενός σκύλου.
Αν βρείτε βιβλίο του Ροϊδη,μη διστάσετε.

[Costas · Rating 5 out of 5]

Σπαρταριστός, γλαφυρός, σατιρικός, οξυδερκής ο Ροΐδης παραμένει κρυμμένος για να ανακαλυφθεί από την κάθε γενιά προφανώς μετά τα σχολικά χρόνια, μιας και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα προτιμά την κατ' επανάληψη κατήχηση των ελληνοχριστιανικών παραμυθιών από το να μας μυήσει στην ανήσυχη σκέψη τέτοιων αξιόλογων λογοτεχνών.
Παρόλο που είχα διαβάσει την Πάπισσα και μέρος του Τραγικού Σημειωματάριου, τα διηγήματα με εξέπληξαν θετικά. Το χιούμορ και η κριτική του σκέψη είναι σαν να γράφει χτες, με ολίγη "πουτανιά" καθαρεύουσας, και ομολογώ ότι δεν περίμενα ότι θα είναι ακόμα τόσο καίριος και επίκαιρος.
Γοητευτικό προσωπικό στιλ, ακατάπαυστο παιχνίδι με τη γλώσσα, τα νοήματα, τις ιδέες, και μια διάθεση ανατρεπτική. Αυτά θα βρεις στον Ροΐδη.

[Sotiris Karaiskos · Rating 5 out of 5]

Δύο υπέροχα διηγήματα γραμμένα με την εξαιρετική γραφή αυτού του σπουδαίου χειριστή της γλώσσας. Το πρώτο είναι περισσότερο αστείο και σαρκαστικό και έχει θέμα την ιστορία ενός Συριανού που παντρεύτηκε πιστεύοντας ότι το μυστικό της ευτυχίας είναι ένας γάμος χωρίς πολλά συναισθήματα, μία ήσυχη συνύπαρξη χωρίς πολλές εντάσεις και οτιδήποτε άλλο ξεχωριστό. Στην πορεία, όμως, τα πράγματα αλλάζουν, αρχίζει να νιώθει τα αναμενόμενα συναισθήματα του πόθου και της ζήλιας, αρχίζει να έχει ανήσυχες μέρες και άγρυπνες νύχτες, αρχίζουν δηλαδή τα βάσανα του έρωτα. Είναι, όμως, όλα αυτά πραγματικά βάσανα ή, μήπως, στην πραγματικότητα είναι αυτά τα πράγματα απαραίτητα συμπληρώματα για τη ζωή ενός ανθρώπου όπως τα καρυκεύματα που δίνουν γεύση στο φαγητό. Στο δεύτερο διήγημα τα πράγματα είναι πιο σοβαρά αλλά ο συγγραφέας έχει και εκεί μία σατιρική διάθεση που δίνει έναν κωμικοτραγικό τόνο. Ο δυστυχής νεκροθάφτης έχει μία ιστορία πίσω του, όπου η πιστή του στα ωραία λόγια και τις υποσχέσεις ενός πολιτικού τον πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Μία πολύ σαφής προειδοποίηση του συγγραφέα προς το αναγνωστικό κοινό να μην εμπιστεύεται τέτοιους ανθρώπους. Αμφότερα είναι δύο όμορφες στιγμές της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

[Jenny · Rating 4 out of 5]

3* για την Ψυχολογία Συριανού Συζύγου και 5* για το εξαιρετικό και ,δυστυχώς, σταθερά διαχρονικό Παράπονο του Νεκροθάπτου.

[Barney · Rating 4 out of 5]

Rhoides' use of the formal language of the day always astonishes me, as does his irony and sarcasm. In this short story collection (which contains his entire short story corpus if I'm not mistaken), Rhoides deals with matters of his day but also with medieval witches (ie. matters of his day but a bit covertly). It's been a long time since I read it, but I remember that I loved it.

[Hristos Dagres · Rating 4 out of 5]

Μικρή νουβέλα με την πρωτοπρόσωπη περιγραφή του τρόπου με τον οποίον ένας Συριανός σύζυγος αντιμετωπίζει τις αναποδιές του συζυγικού βίου και ειδικότερα, την πιθανότητα να βρεθεί στην ίδια παρέα με τον Ήφαιστο, το Μενέλαο και άλλους. Το δυνατότερο σημείο του είναι η καλοδουλεμένη, ρέουσα καθαρεύουσα που μετατρέπει το κείμενο σε κομψοτέχνημα.
Δεν θα απορήσω αν οι μεταμοντέρνες φεμινίστριες βρουν το περιεχόμενου του μισογυνικό καθώς παρουσιάζει τη σύζυγο του Χριστίνα - και αρκετές σαν αυτήν - ως επιπόλαια, ματαιόδοξα πλάσματα που πρώτη τους μέριμνα είναι ο επιπόλαιος εντυπωσιασμός. Εύρημα που βγάζει από τη δύσκολη θέση των εξόδων για τη στήριξη της ματαιοδοξίας αυτής ήταν ένας πολύ βολικά κερδισμένος λαχνός ο οποίος δίνει οικονομική ανεξαρτησία στο σύζυγο (αν και αποφεύγει να εκμυστηρευτεί το γεγονός στη σύζυγο του).

Το "παράπονον του νεκροθάπτου" είναι στην πραγματικότητα πολιτικό μανιφέστο καθώς περιγράφει πως ο ήρωας του διηγήματος έπεσε θύμα εκμετάλλευσης από έναν πολιτευόμενο στη Σύρα και πως ξέπεσε, οικονομικά και κοινωνικά, εξαιτίας της ευπιστίας του. Κι αν οι εποχές εκείνες πέρασαν, η ουσία δεν έχει αλλάξει. Απλώς οι πολιτικοί έγιναν σήμερα πιο επιτήδειοι στην εκμετάλλευση των ψηφοφόρων με μεθόδους πιο εκλεπτισμένες και σοφιστικέ αλλά εξίσου χυδαίες με τότε.

Πολλά έχουμε να διδαχτούμε από το κείμενο λοιπόν. Ειδικά το κλείσιμο του διηγήματος είναι μιας πρώτης τάξης απάντηση στους παρακεντέδες του Πολιτικού Καρτέλ που είναι πάντα πρόθυμοι να "αθωώσουν" τους απατεώνες - αρκεί να ανήκουν στο ίδιο κόμμα (και να έχουν λαμβάνειν για την "προθυμία" τους).

[Haroula · Rating 5 out of 5]

«Οἱ χοροὶ ἐξηκολούθησαν ὄχι ὅμως καὶ ἡ ταράττουσα τὸν ὕπνον μου ἰδιαιτέρα πρὸς τὸν Βιτούρην εὔνοια τῆς Χριστίνας, ἡ ὁποία ἐφαίνετο ἤδη προτιμῶσα τῶν στεναγμῶν καὶ τῶν ξανθῶν πλοκάμων τοῦ αἰσθηματικοῦ νεανίσκου τοὺς μαύρους μύστακας καὶ τοὺς πλατεῖς ὤμους τοῦ ἀρειμανίου ἡμῶν φρουράρχου. Μετ᾿ ὀλίγας ὅμως ἡμέρας εὖρεν αὐτὸν χονδράνθρωπον, συγκρίνουσα τοὺς ἑλληνοπρεπεῖς τρόπους του πρὸς τὴν ἔξοχον εὐγένειαν, τὴν χάριν καὶ τὴν εὐφυΐαν τοῦ νεωστί διορισθέντος προξένου τῆς Γαλλίας. Οὐδὲ τούτου ὅμως ὑπῆρξε μακρὰ ἡ βασιλεία.» (…)