Μια τοιχογραφία. Πρόσωπα που δένονται μέσα στον ιστορικό χρόνο και τον προσωπικό χώρο. Κάθε ήρωας καταθέτει και τη δική του «μυθιστορηματική» γραφή, πλέοντας μαζί με τους άλλους μέσα στον ίδιο ποταμό – τη μοίρα των ανθρώπων. Το βιβλίο, ξεκινώντας από τη Μικρασιατική καταστροφή, διασχίζει τον ελληνικό χώρο και χρόνο έως τη Δικτατορία των συνταγματαρχών και τον πρώτο καιρό της μεταπολίτευσης. Ποιο είναι το πρόσωπο, ποια είναι η ταυτότητα όσων διασώθηκαν ύστερα από τόσες καταστροφές, τόσους αγώνες, τόσες ανατροπές, ύστερα από τόση αποθάρρυνση;
"Ω τί υπέροχη συγκέντρωση απελπισμένων του έρωτα, τί συναρπαστική φωλιά σκορπιών έτοιμων να καρφώσουν το κεντρί στον εαυτό τους (...) , αυτή η μοναδική παράσταση που θα δώσουμε εμείς όλοι, οι τρελοί του έρωτα, τα θύματα του." Μια γυναίκα που επιζεί από τα δεινά της Μικρασιατικής καταστροφής και τις κακουχίες της προσφυγιάς, για να την τσακίσει τελικά η προδοσία του άντρα που παντρεύτηκε. Ένας ώριμος επιχειρηματίας που αναλώνεται από το πάθος του για μια άπονη και συμφεροντολόγα γυναίκα. Ένας παντρεμένος που πληρώνει τον έρωτα του για μια άλλη γυναίκα με τη ζωή του παιδιού του. Μια νεαρή γυναίκα που ο ανεκπλήρωτος έρωτας της για έναν συγγραφέα θα την οδηγήσει στο ψυχιατρείο. Οι ήρωες του μυθιστορήματος ξετυλίγουν τις προσωπικές τους ιστορίες, συναντώνται περιστασιακά στον χωροχρόνο, σκορπίζονται ξανά για να ακολουθήσει ο κάθε ένας τη δική του μοίρα. Aργά, μεθοδικά, η έμπειρη πέννα του Μιχαηλίδη τους ξεγυμνώνει μπροστά στον αναγνώστη. Ο συγγραφέας αναθέτει στον κάθε ήρωα τη δική του ξεχωριστή φωνή, σε μια αριστουργηματική επίδειξη των λογοτεχνικών του ικανοτήτων όπου εναλλάσονται η αφήγηση στο πρώτο πρόσωπο με την περιγραφή στο τρίτο πρόσωπο, ενώ το ύφος της γραφής μεταλλάσεται πραγματοποιώντας δραματικές μεταστροφές εκατόν ογδόντα μοιρών. Ο αναγνώστης συχνά νοιώθει να στροβιλίζεται μέσα σε έναν σκοτεινό λαβύρινθο του παραλόγου. Μια διατριβή στην πλαστικότητα της γλώσσας αλλά και στην ωμή ανθρώπινη φύση.