Δεν ήξερες... δεν ρώταγες!

by Άρης Σφακιανάκης, Aris Sfakianakis

Ένας ορκισμένος εργένης βρίσκεται παντρεμένος με μια τριαντάρα φεμινίστρια. Εκείνη συλλαμβάνει παιδί κι εκείνος χάνει τον ύπνο του. Ο ήρωας δοκιμάζει κάθε είδους θεραπεία για τις αϋπνίες του, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Ένα βράδυ συναντάει τον Διάβολο. Ο τελευταίος υπόσχεται να τον βοηθήσει στο πρόβλημά του, μόνο που θέλει κάποιο αντάλλαγμα. Όχι, δεν ζητά την ψυχή του πρώην εργένη, απλώς να φροντίσει έτσι ώστε η Σάρα...

Το συμβόλαιο συνάπτεται.

Μένει να εκτελεστεί...

348 pages, Paperback

First published January 1, 1998

About the author

Ο Άρης Σφακιανάκης γεννήθηκε το 1958 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα, "Όταν βρέχει και φορά παπούτσια κόλετζ", κυκλοφόρησε το 1981 από τις εκδόσεις Κέδρος. Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε το 1984 το δεύτερο βιβλίο του, "Οι παράξενες συνήθειες της οικογένειας Μόρφη", το 1990 το τρίτο βιβλίο του "Ο τρόμος του κενού", και το 1993 το τέταρτο βιβλίο του, "Η νόσος των κινέζικων εστιατορίων". To 1998 κυκλοφόρησε το πέμπτο βιβλίο του, με τον τίτλο "Δεν ήξερες... δεν ρώταγες!". Το μυθιστόρημα αυτό υπήρξε το πρώτο μιας τριλογίας που συνεχίστηκε με το "Μπέιμπι Σίτινγκ" και ολοκληρώθηκε με το τελευταίο του βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις "Κέδρος" με τίτλο "Ου μπλέξεις". Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση και το σενάριο.

Reviews

[Ian D · Rating 2 out of 5]

Το είχα διαβάσει πριν 12 χρόνια, θυμάμαι πως ήταν το ανδρικό αντίστοιχο στον Ιούδα που φιλούσε υπέροχα (ή το ελληνικό Sex and the City), αυτό που χυδαία ονομάζεται chick lit (αλήθεια, υπαρχει dude lit?) κι ότι είχε περάσει ευχάριστα η ώρα μου για να το ξεχάσω με την ίδια ταχύτητα που το τελείωσα.

Όταν γράφτηκα στο Goodreads πέρσι τα Χριστούγεννα, προσπάθησα να βάλω σε μια σειρά τα βιβλία που έχω διαβάσει (δυστυχώς, δεν είναι πολλά) κι έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ τίτλο και συγγραφέα. Τελικά το βρήκα τυχαία πριν κάνα μήνα, αναφωνώντας "Ναι, μωρέ!". Καθόλου καλό σημάδι αν θες να αντέξει το έργο σου στο χρόνο.

[Λίνα Θωμάρεη · Rating 1 out of 5]

Λοιπόν θα σας πω την θεωρία μου που την σκέφτηκα όταν άρχισα να διαβάζω αυτό το βιβλίο....
Αν λοιπόν ξεκινήσετε να διαβάζετε ένα βιβλίο με περίεργα ονόματα... αφήστε το... το πιο πιθανόν να είναι μάπα...

Πως ξεκίνησε αυτή η θεωρία...
Είναι λοιπόν ο Παρθένιος... (δλδ εντάξει)... ετών 39 ορκισμένος εργένης και ορκισμένος γυναικάς.
Και είναι και η Μόιρα... ετών 30 δημοσιογράφος. Επίσης ο Παρθένιος έχει φίλους όπως πχ ο κολλητός του ο Κηρουλάριος (δλδ wtf?) που όση ώρα διάβαζα για αυτόν πίστευα ότι ήταν το επίθετό του... όχι ήταν το όνομά του.
Έχομε και την Σάρα και τον Στέφανο μάρτυρες του Θεού. 2 νέα παιδιά που η πρώτη πιστή στα πιστεύω της και ο δεύτερος όχι και τόσο.
Τα κεφάλαια μας περιγράφουν 2 ιστορίες και κάπου στην μέση 3 οι οποίες και οι 3 στο τέλος συνδέονται μεταξύ τους. Κάτι που δεν με χάλασε... αλλά αυτό που με χάλασε ήταν τι γινόταν μέσα σε αυτά τα κεφάλαια...
Εννοώ να καταλάβω αν ένας άνθρωπος δεν θέλει να κάνει οικογένεια και θέλει να πηδάει από δω και από κει... δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί τελικά αποφασίζει να κάνει οικογένεια;!
Να καταλάβω ότι μπορεί να περνά και μια χρόνια κρίση ηλικίας.... να καταλάβω επίσης ότι μπορεί να νιώθει ότι κάποιος ή κάποιοι τον πνίγουν.... δεν μπορώ να καταλάβω γτ στο τέλος το χάνει τόσο πολύ και γίνεται ένας μαζοχιστής #@$%##@@ που φτάνει σε σημείο να μην τον αγγίζει τίποτα παρά μόνο ο εαυτός του.
Ο συγγραφέας δεν ξέρω τι ψυχολογικά είχε για να γράψει τέτοιους χαρακτήρες.... ή και πάλι μπορεί να φταίω εγώ που το βλέπω έτσι.... μπορεί να ξύπνησε την φεμινίστρια που έχω μέσα μου.....

[Anastasia Kay · Rating 1 out of 5]

Εξ' αρχής δεν ξετρελάθηκα,μα είχε χιούμορ η γραφή.
Φτάνοντας όμως στα μισά του βιβλίου ο Σφακιανάκης το έχασε...
Είναι από τις περιπτώσεις που σκέφτεσαι πως κάποιοι άνθρωποι,αντί να κάνουν ψυχοθεραπεία,αποφασίζουν να γράψουν ένα βιβλίο.Δεν βλέπω ,όμως,γιατί αυτό θα έπρεπε να αφορά και τον αναγνώστη....
Το όλο βιβλίο αποπνέει την αύρα μιας άλλης εποχής,αυτής του '90,που πλέον φαντάζει τόσο μακρινή στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα-αυτό θα μπορούσε να το κάνει συμπαθητικό,αν μόνο ο συγγραφέας ήξερε πού ήθελε να το πάει...

[Emily · Rating 2 out of 5]

Το διάβασα σε ένα απόγευμα.
Η κρίση της μέσης ηλικίας και άλλα πολλά.
Βιβλίο παραλίας, ουράς τράπεζας, ηλεκτρικού όταν δίπλα σου κάθεται η μισόγυμνη 20χρονη και αναλύει στη φίλη της ποιον γουστάρει σε όλη τη διαδρομή Πειραιάς - Ηράκλειο ...

[Jarjar · Rating 2 out of 5]

Η αρχή ήταν τελείως αποτρεπτική, κοινότυπα και λαϊκιστικά γραμμένη.. νόμιζα ότι διάβαζα Μαντά!
Αλλά από ένα σημείο λίγο πριν τη μέση και μετά άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον, με κάτι εμβόλιμα κεφάλαια (έτσι λέγεται όταν η σκοπιά του αφηγητή αλλάζει; αυτό εννοώ πάντως) και με σχεδόν φυσικούς επιτέλους διαλόγους. Ή μήπως μου φάνηκε έτσι γιατί είχα δυσανασχετήσει τόσο στις πρώτες σελίδες και υποδέχτηκα με ενθουσιασμό το μέτριο; Πάντως άξιζε να το διαβάσω ως το τέλος έστω και -πιθανό spoiler- για τους μονολόγους προς το έμβρυο.

[Βασίλης Στυλιανάκης · Rating 1 out of 5]

Είχα ακούσει τον τίτλο πολλές φορές αλλά δεν ήξερα περί τίνος πρόκειται. Το διάβασα απροετοίμαστος και η απογοήτευσή μου ήταν αυθεντική. Δυσκολεύτηκα να το τελειώσω. Τηλεοπτικό χιούμορ και ένας αφηγητής με γιγαντωμένο εγώ.

[Nikki · Rating 3 out of 5]

Συμπαθητικη ιστορια. Ξεκινησε πολυ καλα, με χιουμορ και ενδιαφερουσα πλοκη. Νομιζα οτι ημουν σε ταινια του 90. Το τελος θα μπορουσε να βγει καλυτερο.

[Penelope]

-1

[Nadia · Rating 1 out of 5]

Dnf

[Arax Miltiadous · Rating 2 out of 5]

χμ
δεν τρελάθηκα κιόλας μα ούτε και χαλάστηκα.
αυτό.
μέτριο.
μόνο οι περιγραφές από το κέντρο της Αθήνας μου άρεσαν πάρα πολύ και μερικές αλληγορίες του.

[Vasilis Kalandaridis · Rating 4 out of 5]

Το διάβασα χρόνια πριν,ακόμα θυμάμαι τα γέλια..

[Vasiliki · Rating 4 out of 5]

Εθιστικό

[Maria Dellaporta · Rating 3 out of 5]

Απο τον Ελληνικό Κύκλο Βιβλιόφιλων Λονδίνου. Για περισσότερες πληροφορίες, συναντήσεις κτλ επισκεφτείτε την σελίδα τους στο Facebook



Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ