ฉันหายไปในวันหยุด

by Otsuichi, สุดารัตน์ นิยมพานิชพัฒนา (Translator)

ฉันหายไปในวันหยุด รวมสองนิยายลึกลับขนาดสั้นสองลีลา ซึ่งมีสไตล์แปลกใหม่ไม่เหมือนใคร

ฉันหายไปในวันหยุด เป็นเรื่องของสาวน้อยวัยรุ่นนาม นาโอ ผู้มีบุคลิกเหมือนไจแอนต์ในเรื่องโดราเอมอน เธอเป็นลูกเลี้ยงของเศรษฐี แต่ด้วยความที่ไม่พอใจว่าพ่อเลี้ยงแต่งงานใหม่ เธอจึงหนีออกจากบ้านไป แล้วมาซ่อนตัวอยู่ในห้องคนรับใช้ จากนั้นได้ก่อคดีหรรษาขึ้น คือลักพาตัวเอง จนกระทั่งคนทั้งบ้านต้องปั่นป่วนกันไปหมด นาโอจะคลี่คลายปัญหาอย่างไร ในเมื่อคดีนี้มีตำรวจเข้ามาเกี่ยวข้อง

เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น เกี่ยวกับมิตรภาพของหนุ่มน้อย ซึ่งย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านที่ผู้พักคนเดิมถูกฆาตกรรมและได้พบว่าแม้เธอจะตายแล้ว แต่วิญญาณนั้นไม่ไปไหน กลับวนเวียนอยู่ในบ้านจนกลายเป็นเพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็นของเขา หนุ่มน้อยจึงต้องใช้ชีวิตอยู่กับเธอจนได้เรียนรู้ว่า คนตายก็สอนให้คนเป็นรู้จักความงามและคุณค่าของโลกนี้ได้เหมือนกัน

Genres: Fiction, Mystery, Japanese Literature

171 pages, Paperback

First published December 1, 2000

About the author

Otsuichi (乙一, Otsuichi?), also known as Eiichi Nakata and Asako Yamashiro, is the pen-name of Hirotaka Adachi (安達 寛高), born 1978.

He is a Japanese writer, mostly of horror short stories. He made his debut with Summer, Fireworks, and My Corpse while still in high school.

Major works include the novel Goth, which was made into a manga, and the short story collection Zoo, which was made into a movie.

Tokyopop has released his short story collection Calling You, and will release Goth in November. His short story F-Sensei's Pocket appears in the English language edition of Faust.


Associated Names:
* Otsuichi
* 乙一 (Japanese Profile)
* โอตสึ อิจิ (Thai Profile)

Reviews

[top. · Rating 2 out of 5]

หาว

ฉันหายไปในวันหยุด เป็นเรื่องแนวเดียวกับ เกมส์รักพาตัวของเคย์โงะ คือการสร้างสถานการณ์ลักพาตัวแบบปลอมๆ ดำเนินเรื่องช่วงต้นได้เนิบช้าเหมือนกัน แล้วไประอุช่วงหลัง เทียบเฉพาะช่วงหลัง เกมส์รักยังอ่านสนุกกว่ามาก ส่วนฉันหายไปฯ จะรู้เฉลยหรือไม่ก็ได้ ค่าเท่ากัน

รู้สึกว่าเราจะมีปัญหากับการสร้างตัวละครของเล่มนี้ คือทุกตัวค่อนข้างจะมีความ "เด็ก" ไม่สมจริง และจับต้องไม่ได้ และถ้าจำไม่ผิด เล่มก่อน Goth เราก็ไม่ชอบตัวละครตัวใดตัวนึง เหมือนที่ไม่ชอบตัวคุณหนูจอมสร้างเรื่องในเรื่องนี้เช่นกัน (จุดนี้จะเรียกว่าโอทสึอิจิสร้างตัวละครได้สมจริงจนเราเกลียดได้ป่าวนะ)

ส่วนเพื่อนบ้านฯ ที่จริงก็มีอารมณ์คล้ายกับเรื่องแรกคือ เรื่องดำเนินไปเรื่อยเปื่อย จนถึงเฉลย แต่เดี๋ยวนะ คุณจะเฉลยอะไร ในเมื่อเรายังไม่ทันได้สงสัยอะไรเลย เฉลยซะแล้ว (เหมือนเรื่องแรกคือ จบแบบนั้นไปเลย ไม่ต้องเฉลยก็ผลเหมือนกัน) แถมตัวเรื่องเองก็ธรรมดามาก และการบรรยายสภาพบ้านก็ไม่สามารถทำเรานึกไปได้ไกลเกินกว่า เอ่อ บ้านไม้แบบไทยในเปนชู้กับผีอะไรแบบนั้น เหออ

ดีที่สุดในเล่มคือ คำนำผู้แปล คิดถึงตอนไปสิงบ้านโฮสต์เลย

บัทไอเลิฟยูนะครับ เอย์จิ นาคาตะซัง :)

[Benz Latthanan · Rating 4 out of 5]

สนุกดี ทั้งสองเรื่องมีการหักมุมอย่างแยบยลจนน่าเหลือเชื่อ
▶เรื่องแรก ฉันหายไปในวันหยุด
ตอนเริ่มเรื่องไปได้ซักหน่อย เราเริ่มตะหงิดใจแล้ว รู้ละว่ามันต้องหักมุมอย่างนี้ มีการหลอกผู้อ่าน แต่เราชอบวิธีในการหลอกมาก มันแยบยลและเนียนแบบสุดๆ ทุกการกระทำของตัวละครมีเหตุผลรองรับและส่งผลกระทบต่อตัวละคร คนที่เรามองว่าเขาไม่มีพิษมีภัย แต่เขาอาจร้ายกว่าที่คิด เป็นอีกเรื่องที่ผูกเรื่องได้เนียนมาก ถึงเราจะรู้ตั้งแต่แรกๆ แล้วก็เถอะ
ชอบประโยคหนึ่งจากเรื่องนี้มาก
บรรยากาศความเหงา ความอบอุ่น ความสัมพันธ์ของตัวละครในเรื่องทำให้เราอินมาก แต่การดำเนินเรื่องดูเนิบช้าไปเสียนิดนึง
▶เรื่องสอง เพื่อนบ้านที่มองไม่เห็น
"การได้ผูกสัมพันธ์มันเป็นอย่างนี้เอง ถ้าเราไปสนิทกับใคร เราก็ต้องได้ลิ้มรสความรู้สึกทรมานจากการจากลา"
คิดว่าน่าจะเป็นแนวเหงา ๆ แฝงไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นธรรมดา แต่ผู้เขียนก็ใส่เรื่องฆาตกรรมไปได้อย่างแนบเนียนตั้งแต่ต้นเรื่อง เรื่องนี้เดายากกว่าเรื่องแรก แต่จุดหักมุมอาจไม่ได้หวือหวาเท่า แต่ถือว่าทำได้ดีในตัวของมันเอง
้

[Chontiwat Udomsiripat · Rating 3 out of 5]

ฉันหายไปในวันหยุด - รวมเรื่องสั้น 2 เรื่องโดยโอตสึอิจิที่มาในแนวลึกลับผสมประหลาดตามงานถนัด โดยเรื่องสั้น 2 เรื่องนั้นประกอบไปด้วย ฉันหายไปในวันหยุด และเพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น

1. ฉันหายไปในวันหยุด ที่มีความยาวประมาณ 3/4 ของเล่มเลย เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กสาวขี้เอาแต่ใจ มีความกลัวว่าคุณพ่อจะไม่รัก เลยจัดฉากลักพาตัวตัวเองซะเลย จากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ พร้อมทั้งบอกเป็นนัยว่า "อย่านิสัยไม่ดีเหมือนฉัน"
2. เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น เรื่องนี้ผีสาวน่ารักมาก เธอทั้งน่าสงสารและน่ารักในเวลาเดียวกัน บางครั้งความยุติธรรมก็ทำให้คนตายจากไปอย่างสงบเช่นกัน บางครั้งพระก็ไม่ได้คุ้มครอง ผีอาจคุ้มครองมากกว่าพระก็ได้

โดยรวมเเล้วก็เป็นงานของโอตสึอิจิที่อ่านได้เพลิน ๆ ตอนแรกอาจไม่ว้าวอะไรมาก แต่ตอนที่สองคือดีจริง ซึ้งจริง

[Mook · Rating 3 out of 5]

น้อยครั้งที่เราจะชอบเรื่องรองมากกว่าเรื่องหลักค่ะ บรรยากาศของ 'เพื่อนร่วมห้องที่มองไม่เห็น' ทำได้ดีมากอีกแล้วสมคำร่ำลือปรมาจารย์แห่งความเศร้า


"จริงอยู่ว่าในโลกนี้มีเรื่องมากมายทำให้เราสิ้นหวัง บางครั้งฉันเองเคยคิดเหมือนกันว่า หากเราไม่ได้ยินไม่ได้เห็นอะไรเลยจะดีขนาดไหนนะ แต่ถึงกระนั้นโลกนี้ยังมีสิ่งสวยงามอีกมากมายให้เราซาบซึ้งจนอยากจะหลั่งน้ำตา ฉันเคยเห็นสิ่งงดงามจนถึงกับตื้นตันใจมาแล้ว ฉันรู้สึกขอบคุณที่ตัวเองได้อยู่ในโลก ได้สัมพันธ์กับสิ่งต่าง ๆ แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม ...
... คุณเป็นส่วนหนึ่งของความสวยงามบนโลกใบนี้" 🐈

[Paper Pinwheel · Rating 4 out of 5]

สำหรับฉันหายไปในวันหยุด (ซึ่งปาไป 130 จาก 170 หน้า) นี่ค่อนข้างมีองค์ประกอบที่ดีเยอะ แต่หลังอ่านจบแล้วเหมือนยังไม่ค่อยสุดเท่าไหร่เลย สำหรับเรื่องนี้ผมให้ 7/10
ส่วนเรื่องเพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น นี่ถึงจะมีจำนวนหน้าไม่ถึง 1/3 ของเล่ม แต่กลับเป็นเรื่องสั้นที่ดี + ทรงคุณค่ามากเล่มหนึ่งเลยครับ คืออ่านแล้วได้ทั้งอารมณ์เหงา เศร้า แล้วก็ความหวัง สำหรับเรื่องนี้ให้ 10/10 เลย

[Nuttawat Kalapat · Rating 3 out of 5]

เรื่องที่สอง สั่นและดีกว่าเรื่องแรก

[a Cat a Box · Rating 5 out of 5]

อ่านสนุก อ่านเพลิน ไม่เยิ่นเย้อ เนื้อเรื่องกระชับ ถึงว่าทำไมเขาถึงว่ากันว่า โอตสึมีพรสวรรค์มาก เนื้อเรื่องที่ผ่านมาแล้วเป็นสิบ ๆ ปียังดูไม่เชยเลยมีทั้งความรู้สึกลุ้นระทึก และซาบซึ้งกินใจ

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ฉันหายไปในวันหยุด (しっそうホリデイ --- 失踪HOLIDAY --- Shisso Holiday)
ผู้แต่ง – โอตสึ อิจิ (乙一) เขียน สุดารัตน์ นิยมพานิชพัฒนา แปล


ตัวละคร

ฉันหายไปในวันหยุด (しっそうホリデイ --- 失踪HOLIDAY --- Shisso Holiday)
ซึกะวะระ นาโอ
คุสึโนะคิ คุนิโกะ

เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น (しあわせは子猫のかたち --- Shiawase Wa Koneko No Katachi)
ผม
ยูคิมุระ ซาคิ
มุราอิ


รีวิวหลังอ่าน

ในเล่มเป็นการรวมเรื่องสั้นสองเรื่อง คือ ฉันหายไปในวันหยุด (しっそうホリデイ --- 失踪HOLIDAY --- Shisso Holiday) กับเรื่อง เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น (しあわ���は子猫のかたち --- Shiawase Wa Koneko No Katachi) ซึ่งเรื่องแรกปาไป 130 กว่าหน้า เรื่องที่สองสั้นๆ ประมาณ 30 หน้าค่ะ

อ่านแล้วแอบรู้สึกว่าเรื่องแรกยาวไป ถึงจุดพลิกของเรื่องจะพอเดาได้บ้าง อ่านๆ ไปก็จะแอบง่วงอะไรแบบนี้ แบบว่าทำไมต้องเล่ายาวขนาดนี้ด้วยนะ ฮ่าๆๆ

ส่วนเรื่องที่สอง เราว่าสั้นกระชับและสนุกมากค่ะ คือเล่าเรื่องได้ดีและสนุกเลยแหละ รวมถึงจุดพีคของเรื่อง เฉลยแล้วเหมือนได้คลายปมทุกอย่างที่ตอนแรกได้เอ่ยถึงแล้วให้เราคิดตาม แต่เราก็ไม่ค่อยคิดอะไรหรอก กร๊ากๆ อ่านไปเรื่อยๆ ฮ่าๆๆ

ทั้งสองเรื่องเล่าเรื่องด้วยบุรุษสรรพนามที่ 1 ซึ่งอ่านแล้วเราก็จะเห็นอะไรมุมเดียวแหละ ก็ทำให้เราต้องเดาว่า คนอื่นจะมีมุมมองกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไงกันน้าาา

รวมๆ แล้วพบว่า บางครั้งเรื่องที่ไม่ยาวจนเกินไป แต่พล็อตเรื่อง การเล่าเรื่อง รวมถึงความสนุกของเรื่อง อาจจะดีกว่าและมากกว่าเรื่องที่ยาวๆ ได้ สำหรับเราการได้อ่านเล่มนี้ ถ้าอ่านแค่เล่มแรกคงให้แค่ 3 ดาว แต่พออ่านเรื่องหลัง ทำให้จำนวนดาวที่ให้เพิ่มขึ้นมาทันที ^^

[สปอยล์]

ฉันหายไปในวันหยุด (しっそうホリデイ --- 失踪HOLIDAY --- Shisso Holiday) เล่าเรื่องในมุมมองของซึกะวะระ นาโอ ที่เป็นคุณหนูตระกูลซึกะวะระ โดยแม่แต่งงานเข้าตระกูลนี้ หลังจากนั้นสองปีแม่ก็จากไป คุณพ่อไม่แท้ของเธอรักและเอ็นดูเธอมากๆ จากที่เธอเคยลำบากมาก่อน พอเป็นคนในตระกูลนี้ ก็ใช้ชีวิตสุขสบายไป

แต่ลึกๆ ในใจเธอกังวลว่าสักวันจะโดนให้ออกจากบ้านหลังนี้ไป เพราะไม่มีสายเลือดเดียวกันนั่นเอง ไหนจะพ่อเลี้ยงเธอที่แต่งงานใหม่กับเคียวโกะ และเธอเองก็ทะเลาะกับเคียวโกะบ่อยๆ ซึ่งล่าสุดเธองอนพ่อที่เข้าข้างเคียวโกะ และคิดไปเองเสมอว่าเคียวโกะเข้าห้องเธอตอนเธอไม่อยู่ ก็เลยวางแผนการย้ายไปอยู่ห้องของคุนิโกะ สาวใช้ที่มีญาติฝากมาให้ทำงานที่บ้านหลังนี้

เธอไม่ออกไปไหนเลย วางแผนการส่งจดหมายว่าพักบ้านเพื่อนนะ แล้วให้คุนิโกะพกโทรศัพท์เพื่อให้เธอได้ดักฟังไรงี้ ต่อมากลายเป็นแผนการลักพาตัว โดยทำจดหมายส่งเข้ามา เพื่อดูปฏิกิริยาของพ่อและเคียวโกะ ว่าเป็นยังไงบ้าง ซึ่งกลายเป็นเรื่องใหญ่โตล่ะ เพราะตำรวจมีเอี่ยวล่ะ

คราวนี้ไปถึงเรื่องการลักพาตัวเรียกค่าไถ่ โดยเธอวางแผนเรียกค่าไถ่ตัวเอง 2 ล้านเยน แล้วจะปิดจ๊อบด้วยการให้คุนิโกะเป็นคนมอบเงินให้กับคนร้ายโดยห้ามตำรวจตามมาไรงี้ สุดท้ายแผนการของเธอเต็มไปด้วยช่องโหว่ เธอมองเห็นผู้ชายคนหนึ่งเอากระเป๋าเงินจากคุนิโกะไป เลยรีบวิ่งตาม แล้วก็ล้มหมดสติไป เพราะชนกับคนร้ายที่แท้จริงนั่นเอง

เวลาผ่านไป 10 เดือน คุนิโกะออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้ว ทั้งๆ ที่พ่อเลี้ยงรั้งไว้นะ เธอได้รู้แล้วว่าพ่อเลี้ยงรักเธอมาก และเคียวโกะก็ไม่ได้เกลียดอะไร (และรู้สึกห่วงเธอตอนโดนจับตัวไป) เพราะคุนิโกะทำให้ได้ยินนั่นเอง คุนิโกะส่งมาบอกว่าแต่งงานแล้ว เธอเลยตามที่อยู่นั้นไป เพื่อไปหาคุนิโกะ แล้วก็ได้เจอโดยบังเอิญ

เธอไปพักบ้านคุนิโกะ ได้เจอสามีของคุนิโกะ และเรื่องราวก็เปิดเผยว่าสามีคนนี้คือตำรวจปลอม ที่แท้จริงเป็นคนเก็บขยะที่คุนิโกะแกล้งแสดงละครคุยผ่านโทรศัพท์ให้เธอได้ยิน ส่วนจดหมายที่ให้ส่งนั้น คุนิโกะได้ให้สามีเธอช่วยทำให้ใหม่เหมือนจริงเลย และเรียกเงินไป 30 ล้านเยน และจริงๆ ตอนถือเงินนั้น เงินไม่ได้อยู่ในกระเป๋าแล้ว เงินอยู่ในถุงขยะดำที่คุนิโกะถือออกไป ทำให้ตอนตามจับคนร้าย เหลือแต่กระเป๋าเปล่าทิ้งไว้ได้โดยตามจับไม่ได้ไง ส่วนห้องของเธอนั้น คุนิโกะเป็นคนเขียนจดหมายบอกเองว่าเข้าไปยุ่งด้วย เพราะตอนไม่อยู่นานๆ ฝนตกไรงี้ เลยไปปิดหน้าต่างให้

เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น (しあわせは子猫のかたち --- Shiawase Wa Koneko No Katachi) ผมในเรื่องเป็นนักศึกษา ย้ายเข้าบ้านที่ลุงเคยปล่อยเช่าแล้วมีคนโดนฆ่าตายชื่อว่า ยูคิมุระ ซาคิ อยู่ๆ ไปก็รับรู้กับการอยู่ของยูคิมุระ เพราะมักจะเห็นแมวเดินคลอเคลีย วิ่งตามเจ้าของ แล้วทีวีเปิดเอง มีทำอาหารให้ด้วย สารพัดสิ่งที่ทำให้ผมในเรื่องรู้ว่ามีวิญญาณอยู่ด้วย

ต่อมามุราอิ เข้ามาคบหาด้วย ถามด้วยว่าอยู่บ้านที่มีคนถูกฆ่าตายเหรอ ตอนแรกเขาไม่ให้ใครมาบ้านนะ แถมไม่คบหาใครด้วย เป็นคนที่อยู่กับตัวเองตลอด มุราอิบอกว่าคนที่ตกลงไปในตายในบึงที่ลุงเขาเคยพูดถึงคือเพื่อนสนิทของมุราอิเอง แล้วก็ได้ไปบ้านที่เขาอยู่ บอกให้เขาไปซื้อเหล้ามาให้หน่อย

เรื่องมาเฉลยตอนแมวหายนี่แหละ ผมในเรื่องนัดเจอมุราอิที่ริมบึง แล้วก็บอกว่าจริงๆ แล้วมุราอิเป็นคนร้ายฆ่าเพื่อนตัวเอง เพราะทะเลาะกัน เมาเหล้าแล้วก็ผลักเพื่อนตกน้ำ ยูคิมุระชอบถ่ายรูปรอบตัว ถ่ายติดรถของมุราอิที่ริมบึง มุราอิเลยตามไปฆ่า แล้วก็ตามหาฟิล์มที่เป็นหลักฐานในตอนที่บอกให้ผมในเรื่องไปซื้อเหล้า ซึ่งผมในเรื่องสังเกตเห็นว่ากระดาษอัดรูปโดนแสงเข้าไป ซึ่งผิดวิสัยของยูคิมุระไรงี้

ปิดท้ายว่ามุราอิไม่มาที่มหาลัยเลย แล้วผมในเรื่องก็ได้รับจดหมายขอบคุณจากยูคิมุระที่จากไปแล้ว แมวที่อยู่ในบ้านก็โดนชนตายไปแล้วแต่ยังเป็นวิญญาณอยู่ในบ้าน เพราะยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองตายไปแล้วนั่นเอง

Start 14.12 น. Wed 17 Jan 2018
End 11.51 น. Thu 18 Jan 2018
Review Date 12.27 น. Thu 18 Jan 2018

[Eye_Candy · Rating 3 out of 5]

ฉันหายไปในวันหยุด' เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นสองเรื่อง ประกอบไปด้วย ฉันหายไปในวันหยุด และ เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น ของผู้เขียน 'โอตสึ อิจิ'
.
ฉันหายไปในวันหยุด เล่าถึง ซึกะวะระ นาโอ เด็กหญิงมัธยมต้นที่หนีออกจากบ้านไปซ่อนอยู่ในห้องคนรับใช้ และคิดแผนลักพาตัวตัวเองจนเกิดเรื่องราววุ่นวายขึ้น เรื่องนี้คืออ่านแล้วรู้สึกเฉยๆนะ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างนาโอ กับสาวใช้ คุนิโกะ ก็น่ารักดี แต่ตอนจบก็ไม่ได้ทำให้รู้อิ่มเอิบหรือตื้นตันอะไร จบแบบงงๆ ครึ่งๆกลางๆยังไงไม่รู้
.
ส่วน เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น เป็นเรื่องของนักศึกษาหนุ่มผู้มีอาการปฏิเสธสังคมอย่างรุนแรง ไม่ชอบสร้างความสัมพันธ์กับใคร แต่ดันต้องมาใช้ชีวิตร่วมกับวิญญาณสาว ยูคิมุระ ซาคิ และลูกแมวน้อย ในบ้านเช่าหลังหนึ่งที่เจ้าของเก่าถูกฆาตกรรม เรื่องนี้คือน่ารัก อบอุ่น เปี่ยมไปด้วยกำลังใจ อ่านแล้วฟีลกู๊ดดี
.
สองเรื่องนี้ถูกจัดอยู่ในหมวด suspense แต่ก็เบาบางมาก เพราะเรื่องราวจะเน้นความสัมพันธ์ของตัวละครมากกว่า ส่วนตัวถูกจริตกับสไตล์การเขียนของโอตสึ อิจิอยู่แล้ว เขียนเรื่องแนวเหงาๆได้บาดลึกดี สมฉายาผู้เชี่ยวชาญด้านความเหงา อิอิ ชอบที่เขาบรรยายอะไรออกมาได้เห็นภาพ รวมถึงความรู้สึกนึกคิดของตัวละครโดยไม่ต้องมีบทพูด

[bacon tong · Rating 3 out of 5]

ชอบบบนะ55555 แต่อาจจะไม่ชอบมาก เป็นผลงานโอตสึอิจิที่เป็นเรื่องแบบ นิ่ง ๆ ไม่หวือหวามาก แต่ก็ซึ้งอะ เรื่องนี้ชอบทั้งสองเรื่องสั้นเลย เรื่องฉันหายไปในวันหยุดนี่ผมของเรื่องคล้ายกับเกมรักพาตัวของเคโงะจริง ๆ แบบที่รีวิวอื่นว่าเลย ชอบประเด็นเรื่องครอบครัวที่ใส่มาตอนแรก อาจจะรู้สึกเนือย ๆ หน่อยช่วงปลายก่อนจบที่เป็นตอนเรียกค่าไถ�� แต่โดยรวมดีนะ ชอบความมาเฉลยตอนท้าย ให้ค่อย ๆ คิดไปพร้อม ๆ กับน้องนาโอ

ส่วนเรื่องสองอ่านแล้วเอ็นดูน้องแมวมากกกกก น่ารักกกก ความรักความผูกพันอาจจะทรมานเมื่อต้องจากลากัน แต่ระหว่างทางสวยงามมาก ๆ เป็นเรื่องสั้นที่น่ารัก อ่านเพลิน อ่านแล้วอุ่นใจดี

[Mongchi · Rating 4 out of 5]

เรื่องแรกให้ 5/10
รู้สึกเฉยๆและมีแอบรำคาญตัวเอกของเรื่องนิดๆ
ส่วนที่ชอบคือช่วงแรกดำเนินเรื่องได้ OK
จนมากลางๆเรื่องค่อนข้างน่าเบื่อไปหน่อย
แล้วกลับมาฮึบได้ในช่วงท้ายเรื่อง

เรื่องสองให้ 10/10
เรื่องขวานี่ที่สุดของที่สุด
ตอนอ่านคืออุทาน OMG! OMG! OMG!🙀
ตอนนี้ติดหนึ่งในใจ❤❤❤

[ppanicha · Rating 5 out of 5]

ตัวละคร องค์ประกอบ ความรู้ คล้ายๆกับหนังสือของเขาทุกเรื่องแจ่ทุกเล่มทุกเรื่องก็ทำให้เราอ่านด้วยความรู้สึกดารก์แบบใหม่ๆเสมอ

[NickyQoo · Rating 3 out of 5]

'ฉันหายไปในวันหยุด' นี่ค่อนข้างเฉยๆ ก็โอเค แต่ชอบ 'เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น' มากกกกกก ทั้งที่มันสั้นมากนั่นแหละ จริงๆถ้ามีแต่เรื่องหลังนี่จะให้ 5 ดาวเลยล่ะ

[Elys. · Rating 3 out of 5]

เฉยๆ กับเรื่องแรก อ่านแล้วเหมือนจะมีอะไรแต่ดันไม่มีอะไรซะงั้น ตัวละครไม่ค่อยมีมิติ ส่วนตัวชอบเรื่องที่สองมากกว่า แม้จะสั้นกว่าก็ตาม

สรุปความรู้สึกกับเล่มนี้ อ่านได้ก็ดี ไม่อ่านก็ไม่ได้พลาดอะไร แต่แฟนๆโอตสึ อิจิ คงอ่านกันไปหมดแล้วแหละเนอะ😂

[nananatte · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เป็นรวมเรื่องสั้น 2 เรื่องของโอตสึอิจิค่ะ

เรื่องที่ 1: ฉันหายไปในวันหยุด
หนาประมาณ 90% ของเล่ม
ความสนุก 3.0/5.0
ความคิดสร้างสรรค์ 4.0/5.0

ธีมเรื่องคือวัยรุ่นและครอบครัวค่ะ
นิสัย 'นาโอะ' แปลกดีค่ะ ไม่ค่อยเจอตัวละครคาแรคเตอร์หญิงแบบนี้

การเล่าเรื่องมีความหนืดความหน่วงอะไรบางอย่าง แต่ก็ชอบไอเดียเรื่องนี้นะคะ

เป็นเรื่องราวของ 'นาโอะ' ลูกคุณหนูกำมะลอเพราะเป็นลูกติดของแม่ผู้ได้แต่งงานใหม่กับอภิมหาเศรษฐี เธอสร้างสถานการณ์ลักพาตัวตัวเองเพื่อเรียกร้องและถามหาสถานะบางอย่างจากตระกูล โดยที่เธอไม่แน่ใจเลยสักนิดว่านับจากแม่(ญาติเพียงคนเดียวของเธอ)ตายไป เธอมีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลอันโอ่อ่านี้

เรื่องที่ 2: เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น
หนาแค่ 10% ของเล่ม
ความสนุก 5.0/5.0
ความคิดสร้างสรรค์ 5.0/5.0

เรื่องนี้พระเอกเป็นมนุษย์มืดมน หลีกเลี่ยงสังคมและแสงสว่างค่ะ แต่กลับได้พบเจอความรู้สึกดีจาก 'เพื่อนร่วมบ้านที่มองไม่เห็น' ซึ่งเป็นอดีตเจ้าของบ้านหลังที่เขาเช่า

เป็นเรื่องแนวฟีลกู้ดค่ะ ชอบเลยล่ะเรื่องนี้ มีความอบอุ่น ถ้าชอบ 'โทรศัพท์สลับมิติ' เรื่องนี้ให้อารมณ์ประมาณนั้นค่ะ สวยงามแบบเย็นๆ นิ่งๆ แต่อบอุ่น

[Nah · Rating 3 out of 5]

a bit under quality of Otsuichi. Plot is good by the way but it just something ,dont know what, that make me merely like this book than others.

[Medecember Medecember · Rating 4 out of 5]

นิยายสืบสวนที่ไม่หนักจนเกินไป เนื้อเรื่องลื่นไหลและชวนติดตาม

[Franco · Rating 4 out of 5]

“正因為和別人建立了關係，才會感到痛苦。不和別人見面，便不會有羨慕、嫉妒和憤怒的感情。同樣，如果從一開始就不親近其他人，也就不會體會到分別的痛苦。”
“不管是我還是小貓，都沒有認為自己是不幸的。的確，這世界上有太多讓人絕望的事情。有時我們甚至會想，要是自己沒有眼睛和耳朵該有多好，那我們就可以不用看到和聽到自己討厭的事情了。”
.....失蹤假日