The Barracks Thief

by Tobias Wolff

The Barracks Thief is the story of three young paratroopers waiting to be shipped out to Vietnam. Brought together one sweltering afternoon to stand guard over an ammunition dump threatened by a forest fire, they discover in each other an unexpected capacity for recklessness and violence. Far from being alarmed by this discovery, they are exhilarated by it; they emerge from their common danger full of confidence in their own manhood and in the bond of friendship they have formed. This confidence is shaken when a series of thefts occur. The author embraces the perspectives of both the betrayer and the betrayed, forcing us to participate in lives that we might otherwise condemn, and to recognize the kinship of those lives to our own.

Genres: Fiction, War, Novels, Literature, Novella, Short Stories, Historical Fiction

112 pages, Paperback

First published April 15, 1984

About the author

Tobias Jonathan Ansell Wolff is a writer of fiction and nonfiction.

He is best known for his short stories and his memoirs, although he has written two novels.

Wolff is the Ward W. and Priscilla B. Woods Professor in the School of Humanities and Sciences at Stanford University, where he has taught classes in English and creative writing since 1997. He also served as the director of the Creative Writing Program at Stanford from 2000 to 2002.

Reviews

[Jakob J. 🎃]

I must admit, it's been some time since I felt compelled to compulsively read a book to completion. I finish nearly every book I begin, but it often takes some mental stamina, and I've been finding it difficult to enjoy many books all the way through. It saddens me. But it provides opportunity for standouts like The Barracks Thief.

Its brevity, I think, is a factor, and it seems stories with which I can spend one pleasant night are often my favorites. Train Dreams, Notes from Underground, We Have Always Lived in the Castle, The Metamorphosis, The Mist are all favorites that I finished in one or two sittings. I think the novella is the perfect length. It can take enough time to get you invested without succumbing to plodding detail, or numbing exposition. I still love short stories and gargantuan epics or sprawling tangential novels. I just think I've determined my Goldilocks zone for fiction.

The other factor is, of course, that it's written by Tobias Wolff. There is a Catcher in the Rye aimlessness of youth quality to the story, but follows a few young men who enlist in the Army during the Vietnam war and find bonding, tragedy, and betrayal at Fort Bragg. These boys are preparing for a (perhaps brief) future of violence while letters and calls from home inform them that their pasts are missing, or gone.

[Mohammad Hrabal]

چند بخش زیر از گفت و گوی میان جان اچ. ای. پین و توبیاس ولف (بخش دوم کتاب دزد پادگان) انتخاب شده است.
بزرگ که می‌شویم، کم کم درک می‌کنیم زنده ماندن در این دنیا گاه مستلزم مصالحه است؛ از چیزهایی دست می‌کشیم، تکه‌هایی کوچک از وجودمان که باید برای پیش رفتن نادیده‌شان بگیریم. فرایند انسان شدن، مذاکره‌ای ناگزیر با جهان. اما این امر در عین حال حسرتی را در وجودمان می‌پروراند، حسرت بابت آن وضعیتی که تصور می‌کنیم زمانی در آن به سر می‌بردیم، آن وضعیت ناب. ص 134 کتاب
نمی‌توانید در این جهان با درک کاملا راستینی از این جهان زندگی کنید. پالودن، اصلاح کردن، انکار و ویراستن در سرشت ماست. الیوت در چهار کوارتت می‌گوید: «بشر نمی‌تواند حجم زیادی از واقعیت را تاب بیاورد.» این درست است. پس ما چه ساز و کارهایی را به کار می‌گیریم تا زندگی در این جهان را بر مبنایی سامان دهیم که بهمان سخت نگذرد؟ این را می‌توان نوعی تحریف دانست یا نوعی تطابق ناگزیر و ضروری. ص 146 کتاب
درباره‌ی کتاب‌ها: من اولین نفری نیستم که می‌گویم خود فناوری چاپ گامی بزرگ و رو به جلو در عرصه‌ی فناوری بوده است. ما هنوز آن را پشت سر نگذاشته‌ایم. کتاب از خیلی جهات بهتر از کامپیوتر است، از این نظر که می‌توانیم به راحتی تورقش کنیم، از لحاظ قابلیت جا به جایی و جذابیتش به عنوان یک شیء. هنوز کتاب از همه لحاظ پیشروست. من مقالات روزنامه‌ها را به سختی روی صفجه‌ی کامپیوتر می‌خوانم چه برسد به کتاب. ص 151 کتاب
«داستان‌ها این قدرت را دارند که... ناگهان ما را سرشار کنند از دانشی درباره‌ی زندگی دیگران و از اهمیت این زندگی‌ها بگویند در نظر کسانی که چنین زندگی‌هایی را در پیش گرفته‌اند. و در این معنا، بله، من می‌نویسم که مردم را تغییر دهم.» (شورو مهارت، لیون و الیور، 1998) ص 160 کتاب
بدون کوچک‌ترین تردیدی شهادت می‌دهم که ادبیات من را تغییر داده و همچنان تغییر می‌دهد. ص 163 کتاب

[Sanam]

من نمیگم اینکار چقدر قوی بود به نظرم دنبال داستان آمریکایی خوش ساخت و خوب میگردید هر کاری از ولف دیدید بخونید لامصب به معنی واقعی پیشرفته همینگوی و کارور هست و کارهاش قطعن تابلو جامعه متوسط آمریکاییه.... اینجوری نیست مثل مملکت ما که یه هدایت داشت یه ساعدی یه صادقی یه گلشیری و دیگه تمام ، قشنگ به فراتر از غولهای پشت سر خودش رفته و قشنگ راه رو داره واسه بقیه باز میکنه چون یه مدرس داستان نویسیه که خودش هم بلده کار خوب بنویسه فقط چرت و پرت بلغور نمیکنه
مصاحبه آخر کتاب هم خیلی خوب و آموزنده هست
حرفهای ساده ای میزنه که واقعن نشون دهنده مهارت و ظرافت نگاهش هست به داستان نویسی و مواجه با امر هنری

[Miss Ravi]

درباره‌ی داستان

داستان از میانه، دو پاره می‌شود. با این‌که شروع خوبی دارد و خیال می‌کنی قرار است درباره روابط یک خانواده بدانی و تنشی که میان‌شان حاکم است اما ناگهان هم زاویه‌دید عوض می‌شود و هم ماجرا و هم شخصیت‌ها. ناگهان فوکوس زاویه‌دید از روی خانواده برداشته می‌شود و می‌نشیند میان سه تا سرباز. آن وقت خواننده از خودش می‌پرسد پس آن‌همه جزئیات درباره پدر خانواده و برادر ناسازگار چه دلیلی داشت؟ با این‌حال پیش می‌روی اما دوباره در یک‌سوم انتهایی داستان، دوباره زاویه‌دید تغییر می‌کند. این‌بار ماجرا از نگاه و ذهن شخصیتی روایت می‌شود که گره‌گشایی داستان وابسته به اوست. اما برای گره‌گشایی راه دیگری نبود؟ ریویوهای غیرایرانی این کتاب پرستاره بود که من فرضم را گذاشتم بر فضای امریکایی و تاحدودی ضد جنگ داستان چون این‌همه شکاف در روایت، من را که خیلی اذیت کرد.

طرز تهیه یک کتاب

1-داستانی انتخاب کنید که یک جایزه برده باشد. مثلاً در این مورد، پن فاکنر.
۲-چون داستان حجم زیادی ندارد اما شما می‌خواهید مبلغ پشت جلد به زحمتی که می‌کشید! بی‌ارزد، قطع کتاب را پالتویی انتخاب کنید تا کتاب لاغر نشود. می‌دانید که کتاب‌های لاغر از چشم خریداران دور می‌ماند.
۳-اگر کتاب با وجود قطع پالتویی باز هم ضخامت موردنظرتان را نداشت، یک مصاحبه بی‌ربط با نویسنده را بچسبانید ته کتاب. این‌طوری حداقل سی، چهل صفحه به حجم کتاب می‌افزایید و قیمت کتاب هم بالای بیست هزار تومان در می‌آید و چون مردم ماهانه میلیون‌ها دلار برای خرید کتاب کنار می‌گذارند اما هر چه کتاب می‌خرند باز هم پول زیادی ته جیب‌شان می‌ماند، شما با این‌کار در خرج کردن این مبلغ بهشان کمک می‌کنید و کار فرهنگی هم انجام می‌دهید.

[William2]

A novella: 101 pages. Set at Fort Bragg, South Carolina, among new army recruits, during the height of the Vietnam War. Seamless shifts from 3rd person to 1st and back again. A tale of young men finding their way in the world. Beautiful and shattering.

[George Ilsley]

Simple straight-forward narrative, but underneath is a powerful understanding of human nature, the limits of free will, and of how much the unconscious shapes destiny.

The narrative switches between points of view, illuminating individual character, and displaying various degrees of insight and self-awareness.

Recently re-visited Wolff's wonderful memoir of childhood This Boy's Life and realized I hadn't read anything else by this author. "The Barracks Thief" is a 101 page novella about recruits drafted into the Vietnam war. The prose is clean and simple, but deceptively so — this slim book has profound depths.

[Roya]

برای من اینقدر کسل‌کننده بود که اگر طولانی بود، دراپش می‌کردم.
داستان با پدرِ خانواده شروع میشه و با پسرِ خانواده ادامه پیدا میکنه ولی در واقع راجع به یه سربازه که از پادگان دزدی میکنه و در نهایت داستان سرهم‌بندی و تموم میشه.
همینقدر درهم‌برهم و الکی.

[Deacon Tom (Feeling Better)]

A Collection of Winners

The Barracks Thief by Tobias Wolff brings The early days of my military career back in to focus.

Although it is a short novel it really takes one to the Hardy loyalty of those who live together in a US army barracks. There is a real power in this slim novel . . .” —Anne Tyler “has somehow gotten his hands on our shared secrets, and he’s out to tell everything he knows.” —my l lol

[persian academy]

«دزد پادگان» را در دوران سربازی خواندم؛ کتاب را می‌گذاشتم توی جیب شلوارم و وقت نگهبانی، میان آن ساعت‌های کش‌دار و سکوت پادگان، چند صفحه می‌خواندم. شاید برای همین است که هنوز فضای کتاب برایم با آن روزها گره خورده.

اتفاقاً در همان دوران، یک شب موقع نگهبانی متوجه شدم یک فشنگ گم شد. اتفاق کوچکی به نظر می‌رسید، اما کافی بود تا رفاقت دو سرباز که مدت‌ها کنار هم بودند، به دعوا و نزاع بکشد؛ هرکدام گم شدن فشنگ را گردن دیگری می‌انداخت. چیزی که تا چند ساعت قبل اسمش رفاقت بود، ناگهان تبدیل شد به شک، خشم و بی‌اعتمادی.

وقتی «دزد پادگان» را می‌خواندم، شاید به همین دلیل بیشتر از خودِ داستان دزدی، درگیر مفهوم رفاقت و اعتماد شدم.

ولف آدم‌ها را از یک زاویه نشان نمی‌دهد. مدام نگاه ما را عوض می‌کند و اجازه می‌دهد آدمی را که در ابتدا خشن، پرادعا یا حتی آزاردهنده به نظر می‌رسد، از درون هم ببینیم. آن‌وقت پشت این ظاهر محکم، آدمی را می‌بینیم که شاید بیشتر از چیزی که نشان می‌دهد ترسیده، تنها و شکسته است.

فکر می‌کنم سربازی جای خوبی برای فهمیدن این تناقض آدم‌هاست. آنجا خیلی‌ها سعی می‌کنند قوی به نظر برسند؛ با شوخی، خشونت، بی‌خیالی یا حتی لاف زدن. اما کافی است یک اتفاق غیرمنتظره بیفتد تا بفهمی پشت این ظاهرها چقدر ترس و آسیب‌پذیری پنهان شده.

در «دزد پادگان» هم رفاقت تا جایی ادامه دارد که همه‌چیز عادی است. اما وقتی اعتماد شکسته می‌شود، آدم‌ها مجبور می‌شوند تصمیم بگیرند؛ طرف چه کسی را بگیرند؟ سکوت کنند؟ قضاوت کنند؟ انتقام بگیرند؟ یا رفاقت را حفظ کنند؟

و به نظرم ارزش داستان دقیقاً همین‌جاست.

کتاب نمی‌پرسد فقط «دزد چه کسی است؟»؛ سؤال مهم‌تر این است که وقتی می‌فهمی دوستت اشتباه کرده، یا وقتی همه علیه او هستند، تو چه کار می‌کنی؟

چون در لحظه‌های معمولی، تقریباً همه می‌توانند رفیق خوبی باشند. رفاقت واقعی شاید جایی خودش را نشان می‌دهد که پای ترس، خشم، بی‌اعتمادی و انتخاب وسط می‌آید.

شاید چیزی که بیشتر از همه از این کتاب برایم ماند، همین تغییر زاویه دید بود؛ اینکه برای فهمیدن آدم‌ها، یک نگاه کافی نیست.

آدمی که از بیرون قوی به نظر می‌رسد، ممکن است از درون شکسته باشد. کسی که اشتباه کرده، لزوماً تماماً آدم بدی نیست. و حتی کسی که خودش کاری نکرده، ممکن است با سکوتش بخشی از یک اتفاق باشد.

شاید «دزد پادگان» برای من به همین دلیل کتاب ماندگاری شد؛ چون سال‌ها بعد از سربازی، هنوز آن فشنگ گمشده و دعوای آن دو سرباز را به یاد می‌آورم و فکر می‌کنم چقدر عجیب است که گاهی یک اتفاق کوچک می‌تواند اعتماد بین دو آدم را به چیزی کاملاً متفاوت تبدیل کند.

بعضی اتفاق‌ها فقط چیزی را از ما گم نمی‌کنند؛
گاهی اعتمادمان به آدم‌ها را هم با خودشان می‌برند.

[Tahmineh Baradaran]

داستان کوتاه و خوش خوان اززندگی دوپسرنوجوان دریک خانواده آمریکایی ، داوطلب شدن یکی از پسرها برای اعزام به جنگ ویتنام وآن چه براو وهم سربازی هایش درپادگان می گذرد. گویا نویسنده درجنگ ویتنام شرکت هم داشته است . داستان ، بدون هیجان وچون یک شاهد روایت می شود . آن چه به تدریج آدمها را دگرگون میکند وگاه بدون اینکه خودبدانند به چیزی غیرازآن چه بوده اند تبدیل میکند و...من برای چندمین باردرزندگی به این نتیجه رسیدم که دردنیایی که جنگ وجوددارد ، مردبودن بسی سخت تراست اززن بودن .

[Albert]

Earlier this year I read a short novel by Tobias Wolff, Old School. It was the first thing I had read by him; I enjoyed it thoroughly and was very impressed. So I bought another, put it on the shelf and recently picked it up. The Barracks Thief by Tobias Wolff is a novella. Based on what I have read so far, Tobias Wolff writes shorter works, but The Barracks Thief made up in power what it lacked in weight. Clean, crisp prose that I loved. The story of three young men, all recently having joined the army and on the verge of going to Vietnam. The narrative is straightforward but made interesting by some events being told from more than one point of view. The story was full of sadness and anger and frustration and yet I could not expect the characters to feel any differently. And when I was done, it was not a story I could quickly or easily put away.

[John Hatley]

I came very close to giving this one five stars (and I may still change my mind soon). Rarely has such a short novel left such a deep impression. It is the story of three young men in the army, training to be sent to Vietnam. But it manages to address many more of the ills in American society than just its war-mongering. I can recommend it highly. Even if you read as slowly as I do, you can easily finish it in a single afternoon.

[Beliphaty]

اگه بخوام برای این داستان ریویوی بلند بنویسم ترجیح می‌دم بی‌خیالش بشم و بگم خب اگه بخونین‌ش کار خوبی کردین.
اما؛ این داستان جز وجوه جذاب هر سه پسری که شخصیت‌های اصلی‌ش هستن، برای من به تبع تجربه‌های زندگیم یه روایت ساده از نزدیکی و جدایی بود. از شرایطی که ما رو به سرعت به هم نزدیک می‌کنه و جنس اون نزدیکی اگرچه دلچسبه اما ممکنه روزی چیزی به همون سرعت جدامون کنه. حتی اگه قبلش یه ذره هم نتونیم تصورش کنیم.

[Jason Coleman]

The extravagant formal shifts—in setting and protagonist, from first to third person, even from past tense to present tense—somewhat overwhelm a book only 100 pages long, and I find Wolff's intentions with some of his story's threads a bit opaque, but this story of conformity and loneliness in the Vietnam War era is full of great bootcamp details and moments of horrible awareness, not the least of which is the titular barracks thief's realization upon being caught that "Nothing will ever be the way it could have been. Whatever happens, it will always be a little less," which is everything about a life mistake you need to know.

Hey, I did that in one sentence.

[Mohammad Mirzaali]

توبیاس وُلف، نویسنده‌ی محبوبم، همیشه با داستان‌هایش به شکل مرموزی مضطربم می‌کند، شاید به قول ریموند کارور به‌خاطر این‌که به رازمان پی برده است. به هر حال این داستان بلند جزو بهترین کارهایش نبود

[nargesf97]

داستانی ساده که یادآوری می‌کنه دنیا غیرقابل پیش‌بینی‌تر از اون چیزیه که ما فکر می‌کنیم

[Pooia]

دزد پادگان در یک کلام من رو شگفت‌زده کرد! انتظار نداشتم با داستانی در حد و اندازه‌های ریموند کارور روبه‌رو بشم ولی اولین داستانی که از توبیاس وولف خواندم یکسره مسحورم کرد.
دزد پادگان ناولت هست، بلندتر از داستان کوتاه و کوتاه‌تر از رمان و راستش رو بخواهید من نمونه‌های خوب چندانی از ناولت یادم نمیاد.
شخصیت‌های کلاسیک آمریکایی در دزد پادگان حضور دارند، پسربچه‌هایی که از خانواده‌هایی درب و داغان فرار کردن و در یک محیط ناآشنا (پادگان) دور هم جمع شده‌اند.
سیستم طبقاتی در جایی مانند پادگان حتی از هند هم بدتره و آدم‌ها را بر اساس زمان ورود و مدت حضورشان در ارتش رتبه‌بندی میکنه، پس تازه‌واردها باید به فکر پیدا کردن دوستانی از بین بقیه تازه‌واردها باشند. همین می‌شود که گروه کوچک شخصیت‌های داستان شکل می‌گیرد.
کار جذاب توبیاس وولف در دزد پادگان، قرار دادن شخصیت‌ها در موقعیت‌های روزمره و معمولی است که یکدفعه از حالا معمولی بودن خارج و تبدیل به یک موقعیت وحشی و عجیب می‌شوند.
سه سرباز که مجبورند از یک انبار مهمات نگهبانی کنند در چنان موقعیت ساده اما ترسناکی قرار می‌گیرند که فقط یک ذهن جستجوگر و خلاق، کسی مثل کارور یا توبیاس وولف می‌تواند سهمناکی این وضعیت روزمره را بفهمد.
پسرهایی مغرور که نمونه آمریکایی‌های کله خراب هستند، کسانی که فکر می‌کنند هیچ‌چیز در دنیا نمی‌تواند جلوی آنها را بگیرد و بعد با یک اتفاق کوچک همه چیز برای آنها می‌شکند و متوجه ضعف و ترس خودشان می‌شوند. در نهایت هم چیزی بجز تنهایی و فرار و گم شدن برایشان باقی نمی‌ماند، هر کدام به نحوی.
من ترجمه بیتا ابراهیمی که توسط نشر بیدگل منتشر شده را خواندم. برای خواندنش هم به نشر بیدگل اعتماد کردم چون مترجم را نمی‌شناختم و نتیجه واقعن خوب بود.
یک ترجمه شسته و رفته که زبان و لحنی خشک و سرد را به بهترین وجه برگردانده بود و در متن حتی با یک جمله گنگ و نامفهوم برخورد نمی‌کنی. نمونه‌خوانی کتاب هم خوب بود و هیچ غلط و اشتباهی در آن ندیدم.

[Julie Ehlers]

Good old-fashioned storytelling. There was nothing flashy about this, but I thought the characters and settings were very vivid, and I expect they'll stay with me for a long time.

[George K.]

Πραγματικά πολύ ωραία και καλογραμμένη νουβέλα, που όμως θα ήθελα πολύ να είχε τουλάχιστον διπλάσιο μέγεθος, να ήταν κανονικό μυθιστόρημα δηλαδή, για μεγαλύτερη ανάπτυξη της ενδιαφέρουσας ιστορίας και για περισσότερες στιγμές από την ζωή των βασικών χαρακτήρων. Αυτοί οι βασικοί χαρακτήρες είναι τρεις νεαροί αλεξιπτωτιστές που ολοκληρώνουν την βασική τους εκπαίδευση και περιμένουν μετάθεση για τα πεδία μάχης του Βιετνάμ. Στις λίγες σελίδες της ιστορίας βλέπουμε κάποιες στιγμές τους και ρίχνουμε μια ματιά στις σκέψεις τους για τον κόσμο και τους εαυτούς τους. Τέτοιου είδους ιστορίες συνήθως μου αρέσουν πολύ, ιδιαίτερα αν η γραφή είναι τόσο μα τόσο καλή όσο αυτή του Γουλφ, άμεση, στοχαστική και οξυδερκής, και αν η ιστορία είναι τόσο ρεαλιστική, αναδεικνύοντας κάποιες αλήθειες της κοινωνίας μας. Βρόμικος ρεαλισμός λέγεται το είδος και μου αρέσει πολύ.

[Robert Case]

Wow! What a gripping story. Short too, only about 100 pages. This is a must read for anyone who grappled with the draft or Vietnam during the 1960 & 70's, or loves someone who did.

[aLirEza nEjaTi]

یه داستان کوتاه تمیز و شکیل
لذت بردم. شخصیت‌های خوبی ساخته بودی آقای ولف :)

[luna2271]

وقتی کتابای نشر بیدگل رو دوست ندارم یک احساس شرمی در خودم حس می‌کنم که باعث میشه بیشتر به خودم شک کنم تا به کتاب. به هر حال این رمان کوتاه واقعا مناسب من نبود. برای من بهترین قسمت کتاب شاید انتهای کتاب بود که در مصاحبه‌ای با نویسنده، از تفاوت بین نوشتار تولستوی و چخوف و دنباله رو‌های اونها گفته. در واقع به عقیده ولف(نویسنده کتاب) پایان‌های چخوف قطعی نیست و در طی داستان به خواننده و تجربیاتش برای اتمام کار نویسنده اعتماد داره.

[Sara]

A near-perfect novella -- tight, not too many characters or too complex a plot, & Wolff keeps his focus laser sharp. I don't know that I've read other of his books, but I will now.

[Mostafa]

کتاب خوبی بود و البته باید بگم انتظارم کمی بیشتر بود. کار فرمی‌ای که در روایت کرده بود اگرچه نه‌چندان شگفت‌انگیز اما خوب بود.
من قبل از این، یک داستان کوتاه از توبیاس وولف خونده بودم به نام «آن میلر دیگر» در کتابی به نام «لاتاری، چخوف و داستان‌های دیگر». این داستان بهترین داستان اون کتاب بود. تا این لحظه ۳ بار اون داستان کوتاه رو خوندم.
احتمالاً اگر عمر و تنوع بالای کتاب‌ها و داستان‌ها اجازه بدن، باز هم سراغ آثار توبیاس وولف خواهم رفت.

[Sydney]

the longer it went on the less i liked it. it was a short book too.

[Claudia]

Not so impressed. Forse più avanti leggerò altro di Wolff.

[Fati Madanipour]

داستان خیلی جمع و جور به روایت شخص اول گفته میشه. تجربه از کودکی تا سربازی در جنگ و زندگی. آخرش هم با نویسنده مصاحبه جالبی داره

[Annie Riggins]

Read Tobias Wolff!! Start with “This Boy’s Life” for a superior memoir; next, read “Old School” if you loved English class; then read this to explore more from a great living author who packs quite a tender punch.

[Sheyda]

من اصلا دوسش نداشتم
وقتتون رو برای خوندنش هدر ندید

[El Viejo Mochales]

El que menos me ha gustado. Pero es que los otros son muy buenos.