What do you think?
Rate this book
Η γυναίκα της σοφίτας
Νέα έκδοση
Σχεδόν πενήντα χρόνια πριν, η Μάρθα και η Αγγέλα, είχαν την τύχη να γεννηθούν σ' ένα πανέμορφο σπίτι, μια βίλα με σοφίτα και απέραντο κήπο όπου οι άνεμοι φυσούσαν όλες τις μέρες του χρόνου. Η Αγγέλα είχε ουράνια ομορφιά ισάξια του ονόματός της, όμως η ψυχή της έσταζε φαρμάκι. Αυτός ήταν ο λόγος που απομάκρυνε συνεχώς την άσχημη αλλά καλόκαρδη Μάρθα από κοντά της.
Γυναίκες πια, η Αγγέλα δε διστάζει να κλέψει από την αγκαλιά της αδερφής της το μοναδικό άντρα που αγάπησε. Παραμονή του γάμου της συμβαίνει το ατύχημα και η Αγγέλα παραμορφώνεται.
Οι ισορροπίες ανατρέπονται. Με τον καιρό όλοι αποδέχονται την καινούργια κατάσταση. Όλοι εκτός από το σπίτι, τη «Βίλα των Ανέμων», που γνωρίζει ένα τρομερό μυστικό. Τώρα το βουητό του ανέμου είναι πιο έντονο από ποτέ, λες και το σπίτι προσπαθεί να απαλλαγεί από αυτό το μυστικό, που για χρόνια κρύβει στα σπλάχνα του.
Σχεδόν πενήντα χρόνια πριν, η Μάρθα και η Αγγέλα, είχαν την τύχη να γεννηθούν σ' ένα πανέμορφο σπίτι, μια βίλα με σοφίτα και απέραντο κήπο όπου οι άνεμοι φυσούσαν όλες τις μέρες του χρόνου. Η Αγγέλα είχε ουράνια ομορφιά ισάξια του ονόματός της, όμως η ψυχή της έσταζε φαρμάκι. Αυτός ήταν ο λόγος που απομάκρυνε συνεχώς την άσχημη αλλά καλόκαρδη Μάρθα από κοντά της.
Γυναίκες πια, η Αγγέλα δε διστάζει να κλέψει από την αγκαλιά της αδερφής της το μοναδικό άντρα που αγάπησε. Παραμονή του γάμου της συμβαίνει το ατύχημα και η Αγγέλα παραμορφώνεται.
Οι ισορροπίες ανατρέπονται. Με τον καιρό όλοι αποδέχονται την καινούργια κατάσταση. Όλοι εκτός από το σπίτι, τη «Βίλα των Ανέμων», που γνωρίζει ένα τρομερό μυστικό. Τώρα το βουητό του ανέμου είναι πιο έντονο από ποτέ, λες και το σπίτι προσπαθεί να απαλλαγεί από αυτό το μυστικό, που για χρόνια κρύβει στα σπλάχνα του.
324 pages, Paperback
First published January 1, 2001
4 people are currently reading
146 people want to read
About the author
Chrysiida Dimoulidou
46 books130 followersNote: Prior to 2009 she used the pen name Chrysa Dimoulidou (Χρύσα Δημουλίδου)
Chrysiida Dimoulidou (Χρυσηίδα Δημουλίδου) was born and raised in Serres. Since 1976 she has worked as an airhostess for Olympic Airways. She speaks English, French and Italian.
She also writes lyrics, scripts and creates nude collages. Also available from Editions Livani are her previous novels: Scents of thorny roses, When Snow Danced with Fire, Desire on Angels’ wings, The Waltz of the Porcelain Stars, and Men? Thank You, I’ll Pass.
Chrysiida Dimoulidou (Χρυσηίδα Δημουλίδου) was born and raised in Serres. Since 1976 she has worked as an airhostess for Olympic Airways. She speaks English, French and Italian.
She also writes lyrics, scripts and creates nude collages. Also available from Editions Livani are her previous novels: Scents of thorny roses, When Snow Danced with Fire, Desire on Angels’ wings, The Waltz of the Porcelain Stars, and Men? Thank You, I’ll Pass.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
October 12, 2022
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΥΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ SPOILERS
Τι να πρωτοσχολιάσω για αυτό το βιβλίο;Η κα Δημουλιδου έχει μια από τις καλύτερες πένες στην εγχώρια, σύγχρονη λογοτεχνία, αλλά στη "γυναίκα της σοφίτας" το παράκανε. Πρόκειται για ένα βιβλίο γεμάτο από κλισέ και κόμπλεξ γύρω από την ομορφιά, την εμφάνιση και τα κιλά. Με μόλις μερικά κιλά παραπάνω η άσχημη Μάρθα, αποκαλείται χοντρή, μόλις αδυνατίζει γίνεται γοητευτική. Όλοι στην οικογένεια της Μάρθας την υποτιμούν γιατί δεν είναι όμορφη, αντίθετα, λατρεύουν την αδερφή της, που είναι μια αληθινή καλλονή. Δηλαδή πόσο body shaming να αντέξω, η γυναίκα; Το βιβλίο αυτό είναι ο ορισμός του body shaming. Δεν ξέρω ποιος ήταν ο σκοπός της συγγραφέως, αν όμως ήθελε να μας δείξει πως η αλαζονεία της ομορφιάς τιμωρείται, κάπου τα μπέρδεψε, διότι άλλο είναι το μήνυμα που εισέπραξα εγώ από το εν λόγω βιβλίο, μόνο οι όμορφες, οι αδύνατες και οι καλλονές αξίζουν το θαυμασμό μας, η μετριότητα δεν αρκεί. Μόλις καταφέρουμε να χάσουμε κιλά, να κάνουμε κι ένα makeover της προκοπής, βρε αδερφέ, τότε πια μας προσέχουν οι πάντες και στο καπάκι ρίχνουμε και μια πλαστική για να διορθώσουμε την άσχημη μύτη μας.Ε, τότε είμαστε αξίες της προσοχής των άλλων.
Άσε δε, αυτός ο Ντίνος, δεν άφησε θηλυκό για θηλυκό στο βιβλίο. Ένας σιχαμένος και γλοιώδης χαρακτήρας που ήταν ερωτευμένος μόνο με τον εαυτό του, τελικά. Η Μάρθα στην καλύτερη περίπτωση υπήρξε η πιο ανόητη από όλους τους ήρωες του βιβλίου, δεχόμενη έναν τέτοιο άντρα για σύζυγο της, ύστερα από ότι της έκανε. Η Αγγέλα πάλι, ήθελε το "βρωμοξυλο" της κι ας μας το 'παίζε μετά drama queen.
Στ' αλήθεια δεν κατάλαβα τον σκοπό αυτού του βιβλίου, τι ήθελε να μας πει; Ποιο είναι το μήνυμα που μας στέλνει; Ποιος από τους χαρακτήρες ήταν ο κεντρικός και βασικός ήρωας αυτής της ιστορίας που μας πήγαινε από εδώ και από εκεί, χωρίς προορισμό; Ήταν μια τύπου gothic ιστορία; Ήταν ερωτική; Ήταν δραμα; Τι θέλει να πει η ποιήτρια, οεο;
Με τούτα και με κείνα 2 μικρά και ταπεινά, αστεράκια από εμένα για τη "γυναίκα της σοφίτας"
Τι να πρωτοσχολιάσω για αυτό το βιβλίο;Η κα Δημουλιδου έχει μια από τις καλύτερες πένες στην εγχώρια, σύγχρονη λογοτεχνία, αλλά στη "γυναίκα της σοφίτας" το παράκανε. Πρόκειται για ένα βιβλίο γεμάτο από κλισέ και κόμπλεξ γύρω από την ομορφιά, την εμφάνιση και τα κιλά. Με μόλις μερικά κιλά παραπάνω η άσχημη Μάρθα, αποκαλείται χοντρή, μόλις αδυνατίζει γίνεται γοητευτική. Όλοι στην οικογένεια της Μάρθας την υποτιμούν γιατί δεν είναι όμορφη, αντίθετα, λατρεύουν την αδερφή της, που είναι μια αληθινή καλλονή. Δηλαδή πόσο body shaming να αντέξω, η γυναίκα; Το βιβλίο αυτό είναι ο ορισμός του body shaming. Δεν ξέρω ποιος ήταν ο σκοπός της συγγραφέως, αν όμως ήθελε να μας δείξει πως η αλαζονεία της ομορφιάς τιμωρείται, κάπου τα μπέρδεψε, διότι άλλο είναι το μήνυμα που εισέπραξα εγώ από το εν λόγω βιβλίο, μόνο οι όμορφες, οι αδύνατες και οι καλλονές αξίζουν το θαυμασμό μας, η μετριότητα δεν αρκεί. Μόλις καταφέρουμε να χάσουμε κιλά, να κάνουμε κι ένα makeover της προκοπής, βρε αδερφέ, τότε πια μας προσέχουν οι πάντες και στο καπάκι ρίχνουμε και μια πλαστική για να διορθώσουμε την άσχημη μύτη μας.Ε, τότε είμαστε αξίες της προσοχής των άλλων.
Άσε δε, αυτός ο Ντίνος, δεν άφησε θηλυκό για θηλυκό στο βιβλίο. Ένας σιχαμένος και γλοιώδης χαρακτήρας που ήταν ερωτευμένος μόνο με τον εαυτό του, τελικά. Η Μάρθα στην καλύτερη περίπτωση υπήρξε η πιο ανόητη από όλους τους ήρωες του βιβλίου, δεχόμενη έναν τέτοιο άντρα για σύζυγο της, ύστερα από ότι της έκανε. Η Αγγέλα πάλι, ήθελε το "βρωμοξυλο" της κι ας μας το 'παίζε μετά drama queen.
Στ' αλήθεια δεν κατάλαβα τον σκοπό αυτού του βιβλίου, τι ήθελε να μας πει; Ποιο είναι το μήνυμα που μας στέλνει; Ποιος από τους χαρακτήρες ήταν ο κεντρικός και βασικός ήρωας αυτής της ιστορίας που μας πήγαινε από εδώ και από εκεί, χωρίς προορισμό; Ήταν μια τύπου gothic ιστορία; Ήταν ερωτική; Ήταν δραμα; Τι θέλει να πει η ποιήτρια, οεο;
Με τούτα και με κείνα 2 μικρά και ταπεινά, αστεράκια από εμένα για τη "γυναίκα της σοφίτας"
November 6, 2024
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που διάβασα το βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου, "Η γυναίκα της σοφίτας", που στη ηλικία των 18 μου χρόνων είχα βρει εξαιρετικά ενδιαφέρον, χαρακτηριζόμενο μάλιστα από μια δόση μελαγχολίας, ένα στοιχείο που ως αναγνώστρια αγαπώ πολύ στα βιβλία. Βέβαια, τότε, το βιβλίο βρισκόταν κάτω από άλλη εκδοτική στέγη κι έτσι, φέτος, που επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός -με ένα υπέροχο εξώφυλλο που σου κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον-, αποφάσισα να το ξαναδιαβάσω, όχι τόσο για να το ξαναθυμηθώ ή να παρατηρήσω αν έχουν γίνει αλλαγές σε σχέση με το κείμενο που θυμόμουν, αλλά για να διαπιστώσω κατά πόσο θα μου γεννούσε τα ίδια με τότε συναισθήματα.
Ένα παλιό αρχοντικό, με μια σκοτεινή ιστορία πίσω του, και με τις αλήθειες καλά κρυμμένες στις σκιές. Δύο αδερφές, η Αγγέλα και η Μάρθα. Η μία όμορφη και με προοπτικές, αλλά με δύσκολο χαρακτήρα, ενώ η άλλη ασχημούλα αλλά καλόκαρδη και καλόβολη. Η Αγγέλα μισούσε ανέκαθεν τη Μάρθα και όμως, εκείνη, πάντα προσπαθούσε να έρθουν κοντά η μία στην άλλη. Και όταν η Αγγέλα, στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής της, καταδικάστηκε σε μια βάναυση τραγικότητα που κανείς, αλλά ούτε και η ίδια, περίμενε, και επέλεξε την σοφίτα ως καταφύγιο της νέας μοναξιάς της, η Μάρθα ήταν πάντα εκεί, δίπλα της, προστάτιδα και παρηγοριά της. Μέχρι τη στιγμή, τουλάχιστον, που τα μυστικά του παρελθόντος άρχισαν να βγαίνουν στο φως. Γιατί, όταν η αλήθεια ξεπροβάλλει από καλά φυλαγμένα κουτιά, κανείς δεν μπορεί να την εμποδίσει από να τα σαρώσει όλα.
Έχω διαβάσει πολλές μέτριες, έως και κακές, κριτικές γι' αυτό το βιβλίο. Οι περισσότεροι αναγνώστες δικαιολογούν την βαθμολογία τους αναφέροντας πως το βιβλίο και το θέμα που πραγματεύεται, αλλά και ο τρόπος που το έχει προσεγγίσει η συγγραφέας, είναι καταθλιπτικό. Πράγματι, αυτό είναι αλήθεια. Το βιβλίο είναι καταθλιπτικό, αλλά αυτή η μελαγχολία που εκπέμπει, όπως ανέφερα και παραπάνω, είναι το στοιχεία που το καθιστά ιδιαίτερο και αρκετά διαφορετικό στο είδος του. Γιατί, μπορεί η συγγραφέας, την εποχή εκείνη, να μην τόλμησε να περιγράψει εκτενώς την τρομακτική αλλοίωση των ηρώων της, εξωτερικά κι εσωτερικά, όπως ίσως να έκανε σήμερα αν ξεκινούσε τώρα να γράφει την συγκεκριμένη ιστορία -και το λέω αυτό έχοντας διαβάσει "Το κελάρι της ντροπής"-, όμως αυτή η έλλειψη σκληρότητας στην περιγραφικότητα και την αφήγηση, δεν στερούν από το βιβλίο τα στοχευμένα μηνύματα που αυτό θέλει να περάσει στον αναγνώστη.
Ουσιαστικά, η ιστορία αυτή έχει πρόθεση να μας κουνήσει το δάχτυλο και να μας επιστήσει την προσοχή, θυμίζοντάς μας πως για κάθε δράση υπάρχει και μία αντίδραση, και πως οι επιλογές μας, αργά ή γρήγορα, πληρώνονται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Οι αποφάσεις μας, συναισθηματικές, ηθικές, παρορμητικές, ορθολογιστικές, όποιες κι αν είναι αυτές, καθορίζουν την πορεία της ζωής μας και οδηγούν σε ένα ντόμινο εξελίξεων που αν και δεν μπορούμε να το προβλέψουμε, αν έχει αρχίσει να πέφτει, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να το εμποδίσουμε να συνεχίσει την ξέφρενη πορεία του. Τα σωστά μας και τα λάθη μας, κάποια στιγμή, θα βρεθούν πάνω στο τραπέζι της κρίσης και τότε θα ερωτηθούμε "γιατί;". Το θέμα είναι, ποια είναι η απάντηση που θα δώσουμε. Και, άραγε, υπάρχει σωστή απάντηση, ειδικά όταν καλούμαστε -ίσως- να πληρώσουμε τις λάθος επιλογές και αποφάσεις κάποιων άλλων που, όμως, είχα αντίκτυπο στη δική μας ζωή;
"Η γυναίκα της σοφίτας" είναι ένα βιβλίο αρκετά προβλέψιμο, χωρίς ιδιαίτερες ανατροπές, που αδυνατεί να κάνει την έκπληξη. Παρ' όλα ταύτα, είναι ένα ατμοσφαιρικό βιβλίο η ιστορία του οποίου κυλάει γρήγορα και αβίαστα, καταφέρνοντας να διατηρήσει το ενδιαφέρον μας. Παράλληλα, είναι μια ανάλυση πάνω στις οικογενειακές σχέσεις και το πως αυτές επηρεάζουν τη ζωή μας, όχι μόνο σε σχέση με το φύλο -κάτι στο οποίο στοχεύει ξεκάθαρα η ανάλυση της ανταγωνιστικής σχέσης ανάμεσα στις δύο αδερφές, που αγωνίζονται, η κάθε μία με τον τρόπο της, να υπερισχύσει και να αποδείξει την αξία της-, αλλά και με τον διαχωρισμό που λανθασμένα, πολλές φορές, οι ίδιοι οι γονείς κάνουν, καλλιεργώντας το έδαφος στο οποίο οι αναπόφευκτες συγκρούσεις μπορεί να είναι καταστροφικές και με μοιραία αποτελέσματα.
Ένα παλιό αρχοντικό, με μια σκοτεινή ιστορία πίσω του, και με τις αλήθειες καλά κρυμμένες στις σκιές. Δύο αδερφές, η Αγγέλα και η Μάρθα. Η μία όμορφη και με προοπτικές, αλλά με δύσκολο χαρακτήρα, ενώ η άλλη ασχημούλα αλλά καλόκαρδη και καλόβολη. Η Αγγέλα μισούσε ανέκαθεν τη Μάρθα και όμως, εκείνη, πάντα προσπαθούσε να έρθουν κοντά η μία στην άλλη. Και όταν η Αγγέλα, στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής της, καταδικάστηκε σε μια βάναυση τραγικότητα που κανείς, αλλά ούτε και η ίδια, περίμενε, και επέλεξε την σοφίτα ως καταφύγιο της νέας μοναξιάς της, η Μάρθα ήταν πάντα εκεί, δίπλα της, προστάτιδα και παρηγοριά της. Μέχρι τη στιγμή, τουλάχιστον, που τα μυστικά του παρελθόντος άρχισαν να βγαίνουν στο φως. Γιατί, όταν η αλήθεια ξεπροβάλλει από καλά φυλαγμένα κουτιά, κανείς δεν μπορεί να την εμποδίσει από να τα σαρώσει όλα.
Έχω διαβάσει πολλές μέτριες, έως και κακές, κριτικές γι' αυτό το βιβλίο. Οι περισσότεροι αναγνώστες δικαιολογούν την βαθμολογία τους αναφέροντας πως το βιβλίο και το θέμα που πραγματεύεται, αλλά και ο τρόπος που το έχει προσεγγίσει η συγγραφέας, είναι καταθλιπτικό. Πράγματι, αυτό είναι αλήθεια. Το βιβλίο είναι καταθλιπτικό, αλλά αυτή η μελαγχολία που εκπέμπει, όπως ανέφερα και παραπάνω, είναι το στοιχεία που το καθιστά ιδιαίτερο και αρκετά διαφορετικό στο είδος του. Γιατί, μπορεί η συγγραφέας, την εποχή εκείνη, να μην τόλμησε να περιγράψει εκτενώς την τρομακτική αλλοίωση των ηρώων της, εξωτερικά κι εσωτερικά, όπως ίσως να έκανε σήμερα αν ξεκινούσε τώρα να γράφει την συγκεκριμένη ιστορία -και το λέω αυτό έχοντας διαβάσει "Το κελάρι της ντροπής"-, όμως αυτή η έλλειψη σκληρότητας στην περιγραφικότητα και την αφήγηση, δεν στερούν από το βιβλίο τα στοχευμένα μηνύματα που αυτό θέλει να περάσει στον αναγνώστη.
Ουσιαστικά, η ιστορία αυτή έχει πρόθεση να μας κουνήσει το δάχτυλο και να μας επιστήσει την προσοχή, θυμίζοντάς μας πως για κάθε δράση υπάρχει και μία αντίδραση, και πως οι επιλογές μας, αργά ή γρήγορα, πληρώνονται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Οι αποφάσεις μας, συναισθηματικές, ηθικές, παρορμητικές, ορθολογιστικές, όποιες κι αν είναι αυτές, καθορίζουν την πορεία της ζωής μας και οδηγούν σε ένα ντόμινο εξελίξεων που αν και δεν μπορούμε να το προβλέψουμε, αν έχει αρχίσει να πέφτει, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να το εμποδίσουμε να συνεχίσει την ξέφρενη πορεία του. Τα σωστά μας και τα λάθη μας, κάποια στιγμή, θα βρεθούν πάνω στο τραπέζι της κρίσης και τότε θα ερωτηθούμε "γιατί;". Το θέμα είναι, ποια είναι η απάντηση που θα δώσουμε. Και, άραγε, υπάρχει σωστή απάντηση, ειδικά όταν καλούμαστε -ίσως- να πληρώσουμε τις λάθος επιλογές και αποφάσεις κάποιων άλλων που, όμως, είχα αντίκτυπο στη δική μας ζωή;
"Η γυναίκα της σοφίτας" είναι ένα βιβλίο αρκετά προβλέψιμο, χωρίς ιδιαίτερες ανατροπές, που αδυνατεί να κάνει την έκπληξη. Παρ' όλα ταύτα, είναι ένα ατμοσφαιρικό βιβλίο η ιστορία του οποίου κυλάει γρήγορα και αβίαστα, καταφέρνοντας να διατηρήσει το ενδιαφέρον μας. Παράλληλα, είναι μια ανάλυση πάνω στις οικογενειακές σχέσεις και το πως αυτές επηρεάζουν τη ζωή μας, όχι μόνο σε σχέση με το φύλο -κάτι στο οποίο στοχεύει ξεκάθαρα η ανάλυση της ανταγωνιστικής σχέσης ανάμεσα στις δύο αδερφές, που αγωνίζονται, η κάθε μία με τον τρόπο της, να υπερισχύσει και να αποδείξει την αξία της-, αλλά και με τον διαχωρισμό που λανθασμένα, πολλές φορές, οι ίδιοι οι γονείς κάνουν, καλλιεργώντας το έδαφος στο οποίο οι αναπόφευκτες συγκρούσεις μπορεί να είναι καταστροφικές και με μοιραία αποτελέσματα.
August 13, 2014
Ένα ακόμη βιβλίο της Κυρίας Δημουλίδου..Συγκρατήθηκα πολύ να μην κλάψω στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου και πιο πολύ στον επίλογο.Η ιστορία αφορά δυο αδελφές που ειναι αρκετα διαφορετικές και γενικά συμβαίνουν αρκετά γεγονοτα που εξελίσσονται στην ιστορία.Με άγγιξε πολύ σαν βιβλίο μιας και έχω και εγώ μια αδελφή και γενικά αυτό το γεγονός με βοήθησε να μπω στο βιβλίο.Μου άρεσε γιατι είχε ωραίο,συγκινητικό τέλος και η πλοκή ηταν ιδιαίτερη.Ειναι απο τα βιβλια που νοιωθεις πολλά συναισθήματα, όπως ζήλια,μίσος,πόνο,εκδίκηση,θλίψη...Ειναι αρκετά ξεκουραστο και ευνόητο!Τελος περνάει σε πολλά σημεία μυνηματα για την ζωή..Η αφιέρωση του βιβλίου στις τελευταίες σελίδες ηταν ανατριχιαστική.Ναι μπορώ να πω οτι έγινε ενα απο τα αγαπημένα μου βιβλια!
ΥΓ. Ειναι βαρύ βιβλιο....(θεματολογία)
ΥΓ. Ειναι βαρύ βιβλιο....(θεματολογία)
February 21, 2017
Αν και προβλέψιμο και δίχως πολλές ανατροπές, μπορώ να πω πως μου άρεσε αρκετά. Το γράψιμο, οι χαρακτήρες και η πλοκή με κράτησαν μέχρι το τέλος.
April 14, 2019
Δυο φορες διαβασμένο νομίζω πως είναι από της καλές δουλείες της.την προτιμώ τουλάχιστον απο νεότερες δουλειές της. Είχε βεβαία αρκετά στοιχειά υπερβολής ,τώρα θα μου πείτε και ποιο απο τα ελληνικά μυθυστορηματα του τώρα δεν έχει,τουλάχιστον αυτά που κινούνται σε αυτό το είδος άλλα δεν με πείραξε το διάβασα και της δυο φόρες πολύ ευχάριστα
November 5, 2019
I don’t know if this book is translated in English, if it’s not, it should be.
Every Greek book I’ve read is full of melancholy. This too was full of pain and angst. All the characters made grave mistakes and suffered. I don’t know whose fault was for everything that happened. Everybody’s, I guess.
It was so well written that I couldn’t put it down. The words were beautiful. I usually don’t like books ‘like this’ (no spoilers), but this one was captivating, such unique characters, all of them.
A painful and short lasting happiness journey through life.
I’ll be checking more works from this author.
Every Greek book I’ve read is full of melancholy. This too was full of pain and angst. All the characters made grave mistakes and suffered. I don’t know whose fault was for everything that happened. Everybody’s, I guess.
It was so well written that I couldn’t put it down. The words were beautiful. I usually don’t like books ‘like this’ (no spoilers), but this one was captivating, such unique characters, all of them.
A painful and short lasting happiness journey through life.
I’ll be checking more works from this author.
April 15, 2019
Επιφανειακοί χαρακτήρες, ανολοκλήρωτοι και ατελείς. Πχ. Γιατί η Αγγέλα μισεί τη Μάρθα ως παιδιά; Γιατί έχει τέτοιο χαρακτήρα; Πού υπάρχουν δείγματα στην πλοκή για να μας δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά της Μάρθας; Ο σύζυγος της Μάρθας (και πέτρα του σκανδάλου) για ποιο λόγο εξελίσσεται έτσι;
Μου φάνηκε πρόχειρο, με τα πρόσωπα να εξυπηρετούν την πλοκή με τις μεταβολές τους κι όχι το αντίστροφο.
Είναι πολύ εύκολο να αλλάζει προσωπικότητα ένα βασικό πρόσωπο της ιστορίας για να εξυπηρετήσει την ιστορία κι αυτό ακριβώς το μοτίβο ακολουθεί η κ. Δημουλίδου.
Δε θα σχολιάσω καν την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο κοινωνικό/πολιτικό πλαίσιο της εποχής που διαδραματίζεται. Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι μια πολύ εύπορη οικογένεια, που δεν επηρεάζεται ούτε από δολοφονίες πολιτικών προσώπων ούτε από Χούντες ούτε από τη Μεταπολίτευση. Προφανώς το εργοστάσιο του πατρός Νομικού ήταν υπεράνω κλυδωνισμών και τα ενδιαφέροντα των πρωταγωνιστριών ανέγγιχτα από την επικαιρότητα.
Αναγνωρίζω ότι είναι page turner, ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο για την παραλία και τις καλοκαιρινές διακοπές (ή μια υπερατλαντική πτήση), αλλά μέχρι εκεί.
Ένα απλό, εμπορικό βιβλίο, που δε θα σε προβληματίσει, δε θα σε βάλει να σκεφτείς κι απλά θα περάσεις κάποιες ώρες διαβάζοντάς το αντί να βλέπεις τηλεόραση.
Μου φάνηκε πρόχειρο, με τα πρόσωπα να εξυπηρετούν την πλοκή με τις μεταβολές τους κι όχι το αντίστροφο.
Είναι πολύ εύκολο να αλλάζει προσωπικότητα ένα βασικό πρόσωπο της ιστορίας για να εξυπηρετήσει την ιστορία κι αυτό ακριβώς το μοτίβο ακολουθεί η κ. Δημουλίδου.
Δε θα σχολιάσω καν την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο κοινωνικό/πολιτικό πλαίσιο της εποχής που διαδραματίζεται. Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι μια πολύ εύπορη οικογένεια, που δεν επηρεάζεται ούτε από δολοφονίες πολιτικών προσώπων ούτε από Χούντες ούτε από τη Μεταπολίτευση. Προφανώς το εργοστάσιο του πατρός Νομικού ήταν υπεράνω κλυδωνισμών και τα ενδιαφέροντα των πρωταγωνιστριών ανέγγιχτα από την επικαιρότητα.
Αναγνωρίζω ότι είναι page turner, ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο για την παραλία και τις καλοκαιρινές διακοπές (ή μια υπερατλαντική πτήση), αλλά μέχρι εκεί.
Ένα απλό, εμπορικό βιβλίο, που δε θα σε προβληματίσει, δε θα σε βάλει να σκεφτείς κι απλά θα περάσεις κάποιες ώρες διαβάζοντάς το αντί να βλέπεις τηλεόραση.
October 6, 2014
Ένα βιβλίο αρκετά καταθλυπτικό το οποίο δεν κατάλαβα και τον λόγο για τον οποίο είναι τόσο στενάχωρο.
Κατα την γνώμη μου παρουσιάζει μία κοινότυπη ιστορία αντιζηλίας μεταξύ δύο αδερφών, την οποία για την κάνει λίγο πιο ενδιαφέρουσα έχει προσθέσει πολλά τραβιγμένα στοιχεία κατά την γνώμη μου. Επίσης αν και είναι ένα μικρό σχετικά βιβλίο βρήκα ότι σε αρκετά σημεία έκανε κοιλιά και δεν κυλούσε η ιστορία. Παρά το ότι δεν μου πολυ άρεσε το βιβλίο, δεν μπορώ να προσπεράσω το γεγονός ότι ήταν αρκετά καλογραμμένο.
Κατα την γνώμη μου παρουσιάζει μία κοινότυπη ιστορία αντιζηλίας μεταξύ δύο αδερφών, την οποία για την κάνει λίγο πιο ενδιαφέρουσα έχει προσθέσει πολλά τραβιγμένα στοιχεία κατά την γνώμη μου. Επίσης αν και είναι ένα μικρό σχετικά βιβλίο βρήκα ότι σε αρκετά σημεία έκανε κοιλιά και δεν κυλούσε η ιστορία. Παρά το ότι δεν μου πολυ άρεσε το βιβλίο, δεν μπορώ να προσπεράσω το γεγονός ότι ήταν αρκετά καλογραμμένο.
October 28, 2014
Ένα βιβλίο αρκετά καλογραμμένο άλλα δυστυχώς για εμένα ήταν και σχεδόν το μόνο θετικό καθώς είχε πολύ προβλέψημη πλοκή με πολύ λίγα σημεία δράσης και αντιπαθιτικούσ ήρωες. Ένα τέλος που λίγο με στεναχώρησε.
June 15, 2016
http://stonasterismotouvivliou.blogsp...
Η "Γυναίκα Της Σοφίτας",που έκανε αίσθηση στα λογοτεχνικά δρώμενα το 2001(από τις εκδόσεις Λιβάνη τότε) επανεκδίδεται πάλι σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση από τον Οίκο του Ψυχογιού!
Tο νέο εξώφυλλο μεταδίδει όλη τη φόρτιση του βιβλίου και μας προδιαθέτει για την τραγικότητα μιας ιστορίας διαφορετικής, που καθηλώνει!!!
Ένα βιβλίο που φέρνει ρίγος στον αναγνώστη, κομίζοντας παράλληλα δυνατά διδάγματα ζωής!
Πράγματι, πρόκειται για ένα πολύ πρωτότυπο, σκοτεινό μυθιστόρημα που έχει στο επίκεντρό του δύο γυναικείους χαρακτήρες, αλλά αποστασιοποιείται από κοινότυπους συναισθηματισμούς και δε μοιάζει με κανένα άλλο της κατηγορίας του!
Ένας συγκερασμός του μοντέρνου αισθησιασμού με τον κλασσικό ρομαντισμό, που αποκτά πινελιές σχεδόν "γοτθικές", όπως θα διαπιστώσετε όσο προχωρά το βιβλίο.
Με τη "Γυναίκα Της Σοφίτας" η Χρυσηίδα Δημουλίδου πλέκει ένα αυθεντικό ψυχολογικό θρίλερ, που διατηρεί ψήγματα αισθηματικών διαθέσεων κι εκτείνεται σε έναν ενδιαφέροντα κοινωνικό προβληματισμό.
Ένα βιβλίο που ρέει αβίαστα σε γλώσσα πολύ λιτή και διατηρεί μια ιδιότυπη ομορφιά, παρά την έλλειψη λογοτεχνικών σχημάτων και ψυχογραφημάτων.
Αυτή η απουσία περιγραφών ή διεισδυτικότητας σίγουρα μας εμποδίζει να αναγορεύσουμε το πρωτότυπο αυτό βιβλιο αριστούργημα, ωστόσο, είναι μια αδυναμία που προσπερνάς σύντομα:
Ακόμη και χωρίς παραστατική αφήγηση, έντονη εικονοπλασία ή αναλυτικά ψυχογραφήματα, η συγγραφέας καταφέρνει τελικά να υποβάλλει μια σκοτεινή ατμόσφαιρα που είναι μάλιστα διάχυτη σε όλο το βιβλίο.
Ένα μυθιστόρημα που αν θελήσουμε να το δούμε και βαθύτερα, συνιστά μια ευθεία πρόκληση στη ρηχότητα των ηθών και στον ευδαιμονισμό μας, με γνήσια τραγικότητα.
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου, κόντρα στην αποθέωση της αισθητικής αρτιότητας, αποδομεί άφοβα, αλλά χωρίς ωμότητα, την ομορφιά της ηρωίδας της κι αυτό είναι μια εξαιρετική έμπνευση και γοητευτικό συγγραφικό ρίσκο.
Χωρίς να αναλωθεί σε περιγραφικές λεπτομέρειες, -ίσως "ενοχλητικές" για πιο... "ευαίσθητους" αναγνώστες- η Δημουλίδου μεταφέρει όλη την έκταση της απρόσμενης "απώλειας" και της φρίκης.
Η πληγωμένη μορφή, φυσικά, δε συνιστά συγγραφικό εύρημα της Δημουλίδου.
Έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στη Λογοτεχνία ως ανατροπή, ως παράγοντας έντασης ή ως αυθεντικό συστατικό τρόμου.
Στην κορυφαία του έκφανση, το μοτίβο αυτό είναι κυρίαρχο στο εμβληματικό αριστούργημα του Γκαστόν Λερού"Φάντασμα Της Όπερας" ή στα σύγχρονα "Δαιμόνια"του Ντειβιντσόον: Σε αυτά, τα αριστουργήματα, το φαίνεσθαι αξιοποιείται για να καταγγελθεί η επιφάνεια και να αναδειχθούν σε αντιδιαστολή ανώτερες αξίες, όπως η "εσωτερική ομορφιά", ο έρωτας μέχρι θανάτου,η "θυσία" η "αγάπη που συγχωρεί στον αγαπημένο την αθλιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης".
Σίγουρα, δεν μπορούν να αποδοθούν τέτοιας εμβέλειας συμβολικές διαστάσεις στην ηρωίδα της Δημουλίδου, ωστόσο κοινός παρανομαστής με τα προαναφερθέντα είναι η «ρήξη της Ταυτότητας» του ατόμου μέσα από την « τραυματισμένη εξωτερική εικόνα».
Aυτή η εσωτερική σύγκρουση αποδίδεται με έναν αριστοτεχνικό τρόπο. ενσταλάζοντας μια αδιόρατη αίσθηση τρόμου στο έργο, που διατηρείται αμείωτη.
Το καινοτόμο, στη "Γυναίκα Της Σοφίτας" είναι πως ενώ η "λαβωμένη εικόνα" στη λογοτεχνία αφορά συνήθως σε άντρες ήρωες και απαλύνεται από μια γυναίκα, εδώ συμβαίνει σε μια γυναικεία μορφή κόντρα στα αισθητικά και κοινωνικά στερεότυπα!
Ένα θλίβερό "φάντασμα" κι η ηρωίδα της Δημουλίδου, που αντί για "κατακόμβες", επιλέγει ως "βασίλειό" της τη Σοφίτα"! Διαθέτει όμως τόσο αφοπλιστική αρχοντιά που -όπως κι ο θανάσιμα αινιγματικός "Έρικ"στον Λερού- δεν επιτρέπει στιγμή τον οίκτο στον αναγνώστη,αντιθέτως του εμπνέει έναν υποτυπώδη θαυμασμό:
Μέσα από την περήφανη στάση που αντιπαρατάσσει η πρωταγωνίστρια στο δράμα της, ο αναγνώστης εισπράττει ένα πολύτιμο μάθημα ζωής για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που μπορεί να νικά με την αξιοπρέπεια τα χτυπήματα της ζωής και να "μην ενδίδει" καβαφικά...
Ένα ακόμη σημείο που φανερώνει τη βαθιά εκτίμηση της Δημουλίδου απέναντι στη Γυναίκα, τη χειραφέτηση της οποίας κηρύττει πολλές φορές στα βιβλία της.Με τη "Γυναίκα Της Σοφίτας" όμως, η αφυπνισμένη Χρυσιήδα Δημουλίδου επιχειρεί και μια προσέγγιση στο ευαίσθητο ζήτημα της αδερφικής σχέσης και μάλιστα όταν πρόκειται για γυναίκες!
Δεν είναι τυχαίο το φύλο.
Η Γυναίκα λόγω των επιτακτικών βιολογικών συνθηκών και των ασφυκτικών κοινωνικών πιέσεων είναι πιο ευάλωτη στην ανασφάλεια και στην τάση να δει "απειλή" στην παρουσία άλλων γυναικών.
Η συγγραφέας, μέσα από την ιστορία αυτή, έρχεται να αναδείξει πώς οι λανθασμένοι χειρισμοί των γονιών οικοδομούν τέτοιες ανεπαρκείς προσωπικότητες με σαθρά θεμέλια.
Η σύγκριση και η άνιση μεταχείριση των παιδιών στην οικογένεια, είναι δυο ολέθριες παράμετροι που κληροδοτούν ισόβιους ανταγωνισμούς και μίση με απρόβλεπτες συνέπειες...
Δεν του ψαλίδίζει την ταυτότητα, υποβάλλοντάς του με συγκρίσεις τον "ετεροκαθορισμό"!
Ένα βιβλίο λοιπόν διδακτικό, όσο και γοητευτικό ως το τέλος!
Όλη αυτή η πορεία ακολουθεί μια κλιμάκωση, μέχρι τη μεγάλη αποκάλυψη σε μια ατμόσφαιρα πυρετώδη και συνάμα ζοφερή,που παραπέμπει ευθέως στα "Ανεμοδαρμένα Ύψη"της Έμιλυ Μπροντέ- (όσο κι αν μια ποιοτική σύγκριση ανάμεσά τους θα ήταν άκαιρη& άδικη):Πιστεύω, άλλωστε, πως δεν επελέγη τυχαία το "όνομα" της Οικίας των ηρώων στην Κηφισιά:
"Βίλα Των Ανέμων"- πολυτελής, μα μισοερειπωμένη κι αυτή- κατ' αντιστοιχία της οικίας του τρομερού "Χήθκλιφ" στο έργο της Μπροντέ, "Wathering Heights", που αποδίδεται και ως "Πύργος Των Καταιγίδων".
Η "τοπογραφία" των τελευταίων σκηνών στη γυναίκα της Σοφίτας- το "ανέμισμα της κουρτίνας",το "βίαιο σφύριγμα του βοριά" -κι η παραφορά του φινάλε, προσδίδουν "χηθκλιφικά" γνωρίσματα στην τελευταία σκηνή -με κοινό παρανομαστή την άμετρη οδύνη και μια αμείλικτη νέμεση.
Ένα τέλος αντάξιο των δυνατών συναισθημάτων της υπόλοιπης ιστορίας, που θα φέρει την κάθαρση και θα σας συγκλονίσει, ακόμη κι αν σταθείτε διορατικοί και το διαισθανθείτε πιο πριν.
Από τις πιο ξεχωριστές αναγνωστικές εμπειρίες η "Γυναίκα Της Σοφίτας " της Χρυσηίδας Δημουλίδου είναι ένα βιβλίο που προχωράει πέρα από το προβλέψιμο κι ανάγεται σε πολυεπίπεδο βίωμα μυαλού και ψυχής!
Ανακαλύψτε το οπωσδήποτε σε αυτήν την τόσο όμορφη και ξεχωριστή επανέκδοσή του!
Η "Γυναίκα Της Σοφίτας",που έκανε αίσθηση στα λογοτεχνικά δρώμενα το 2001(από τις εκδόσεις Λιβάνη τότε) επανεκδίδεται πάλι σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση από τον Οίκο του Ψυχογιού!
Tο νέο εξώφυλλο μεταδίδει όλη τη φόρτιση του βιβλίου και μας προδιαθέτει για την τραγικότητα μιας ιστορίας διαφορετικής, που καθηλώνει!!!
Ένα βιβλίο που φέρνει ρίγος στον αναγνώστη, κομίζοντας παράλληλα δυνατά διδάγματα ζωής!
Πράγματι, πρόκειται για ένα πολύ πρωτότυπο, σκοτεινό μυθιστόρημα που έχει στο επίκεντρό του δύο γυναικείους χαρακτήρες, αλλά αποστασιοποιείται από κοινότυπους συναισθηματισμούς και δε μοιάζει με κανένα άλλο της κατηγορίας του!
Ένας συγκερασμός του μοντέρνου αισθησιασμού με τον κλασσικό ρομαντισμό, που αποκτά πινελιές σχεδόν "γοτθικές", όπως θα διαπιστώσετε όσο προχωρά το βιβλίο.
Με τη "Γυναίκα Της Σοφίτας" η Χρυσηίδα Δημουλίδου πλέκει ένα αυθεντικό ψυχολογικό θρίλερ, που διατηρεί ψήγματα αισθηματικών διαθέσεων κι εκτείνεται σε έναν ενδιαφέροντα κοινωνικό προβληματισμό.
Ένα βιβλίο που ρέει αβίαστα σε γλώσσα πολύ λιτή και διατηρεί μια ιδιότυπη ομορφιά, παρά την έλλειψη λογοτεχνικών σχημάτων και ψυχογραφημάτων.
Αυτή η απουσία περιγραφών ή διεισδυτικότητας σίγουρα μας εμποδίζει να αναγορεύσουμε το πρωτότυπο αυτό βιβλιο αριστούργημα, ωστόσο, είναι μια αδυναμία που προσπερνάς σύντομα:
Ακόμη και χωρίς παραστατική αφήγηση, έντονη εικονοπλασία ή αναλυτικά ψυχογραφήματα, η συγγραφέας καταφέρνει τελικά να υποβάλλει μια σκοτεινή ατμόσφαιρα που είναι μάλιστα διάχυτη σε όλο το βιβλίο.
Ένα μυθιστόρημα που αν θελήσουμε να το δούμε και βαθύτερα, συνιστά μια ευθεία πρόκληση στη ρηχότητα των ηθών και στον ευδαιμονισμό μας, με γνήσια τραγικότητα.
Η Χρυσηίδα Δημουλίδου, κόντρα στην αποθέωση της αισθητικής αρτιότητας, αποδομεί άφοβα, αλλά χωρίς ωμότητα, την ομορφιά της ηρωίδας της κι αυτό είναι μια εξαιρετική έμπνευση και γοητευτικό συγγραφικό ρίσκο.
Χωρίς να αναλωθεί σε περιγραφικές λεπτομέρειες, -ίσως "ενοχλητικές" για πιο... "ευαίσθητους" αναγνώστες- η Δημουλίδου μεταφέρει όλη την έκταση της απρόσμενης "απώλειας" και της φρίκης.
Η πληγωμένη μορφή, φυσικά, δε συνιστά συγγραφικό εύρημα της Δημουλίδου.
Έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στη Λογοτεχνία ως ανατροπή, ως παράγοντας έντασης ή ως αυθεντικό συστατικό τρόμου.
Στην κορυφαία του έκφανση, το μοτίβο αυτό είναι κυρίαρχο στο εμβληματικό αριστούργημα του Γκαστόν Λερού"Φάντασμα Της Όπερας" ή στα σύγχρονα "Δαιμόνια"του Ντειβιντσόον: Σε αυτά, τα αριστουργήματα, το φαίνεσθαι αξιοποιείται για να καταγγελθεί η επιφάνεια και να αναδειχθούν σε αντιδιαστολή ανώτερες αξίες, όπως η "εσωτερική ομορφιά", ο έρωτας μέχρι θανάτου,η "θυσία" η "αγάπη που συγχωρεί στον αγαπημένο την αθλιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης".
Σίγουρα, δεν μπορούν να αποδοθούν τέτοιας εμβέλειας συμβολικές διαστάσεις στην ηρωίδα της Δημουλίδου, ωστόσο κοινός παρανομαστής με τα προαναφερθέντα είναι η «ρήξη της Ταυτότητας» του ατόμου μέσα από την « τραυματισμένη εξωτερική εικόνα».
Aυτή η εσωτερική σύγκρουση αποδίδεται με έναν αριστοτεχνικό τρόπο. ενσταλάζοντας μια αδιόρατη αίσθηση τρόμου στο έργο, που διατηρείται αμείωτη.
Το καινοτόμο, στη "Γυναίκα Της Σοφίτας" είναι πως ενώ η "λαβωμένη εικόνα" στη λογοτεχνία αφορά συνήθως σε άντρες ήρωες και απαλύνεται από μια γυναίκα, εδώ συμβαίνει σε μια γυναικεία μορφή κόντρα στα αισθητικά και κοινωνικά στερεότυπα!
Ένα θλίβερό "φάντασμα" κι η ηρωίδα της Δημουλίδου, που αντί για "κατακόμβες", επιλέγει ως "βασίλειό" της τη Σοφίτα"! Διαθέτει όμως τόσο αφοπλιστική αρχοντιά που -όπως κι ο θανάσιμα αινιγματικός "Έρικ"στον Λερού- δεν επιτρέπει στιγμή τον οίκτο στον αναγνώστη,αντιθέτως του εμπνέει έναν υποτυπώδη θαυμασμό:
Μέσα από την περήφανη στάση που αντιπαρατάσσει η πρωταγωνίστρια στο δράμα της, ο αναγνώστης εισπράττει ένα πολύτιμο μάθημα ζωής για τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που μπορεί να νικά με την αξιοπρέπεια τα χτυπήματα της ζωής και να "μην ενδίδει" καβαφικά...
Ένα ακόμη σημείο που φανερώνει τη βαθιά εκτίμηση της Δημουλίδου απέναντι στη Γυναίκα, τη χειραφέτηση της οποίας κηρύττει πολλές φορές στα βιβλία της.Με τη "Γυναίκα Της Σοφίτας" όμως, η αφυπνισμένη Χρυσιήδα Δημουλίδου επιχειρεί και μια προσέγγιση στο ευαίσθητο ζήτημα της αδερφικής σχέσης και μάλιστα όταν πρόκειται για γυναίκες!
Δεν είναι τυχαίο το φύλο.
Η Γυναίκα λόγω των επιτακτικών βιολογικών συνθηκών και των ασφυκτικών κοινωνικών πιέσεων είναι πιο ευάλωτη στην ανασφάλεια και στην τάση να δει "απειλή" στην παρουσία άλλων γυναικών.
Η συγγραφέας, μέσα από την ιστορία αυτή, έρχεται να αναδείξει πώς οι λανθασμένοι χειρισμοί των γονιών οικοδομούν τέτοιες ανεπαρκείς προσωπικότητες με σαθρά θεμέλια.
Η σύγκριση και η άνιση μεταχείριση των παιδιών στην οικογένεια, είναι δυο ολέθριες παράμετροι που κληροδοτούν ισόβιους ανταγωνισμούς και μίση με απρόβλεπτες συνέπειες...
Δεν του ψαλίδίζει την ταυτότητα, υποβάλλοντάς του με συγκρίσεις τον "ετεροκαθορισμό"!
Ένα βιβλίο λοιπόν διδακτικό, όσο και γοητευτικό ως το τέλος!
Όλη αυτή η πορεία ακολουθεί μια κλιμάκωση, μέχρι τη μεγάλη αποκάλυψη σε μια ατμόσφαιρα πυρετώδη και συνάμα ζοφερή,που παραπέμπει ευθέως στα "Ανεμοδαρμένα Ύψη"της Έμιλυ Μπροντέ- (όσο κι αν μια ποιοτική σύγκριση ανάμεσά τους θα ήταν άκαιρη& άδικη):Πιστεύω, άλλωστε, πως δεν επελέγη τυχαία το "όνομα" της Οικίας των ηρώων στην Κηφισιά:
"Βίλα Των Ανέμων"- πολυτελής, μα μισοερειπωμένη κι αυτή- κατ' αντιστοιχία της οικίας του τρομερού "Χήθκλιφ" στο έργο της Μπροντέ, "Wathering Heights", που αποδίδεται και ως "Πύργος Των Καταιγίδων".
Η "τοπογραφία" των τελευταίων σκηνών στη γυναίκα της Σοφίτας- το "ανέμισμα της κουρτίνας",το "βίαιο σφύριγμα του βοριά" -κι η παραφορά του φινάλε, προσδίδουν "χηθκλιφικά" γνωρίσματα στην τελευταία σκηνή -με κοινό παρανομαστή την άμετρη οδύνη και μια αμείλικτη νέμεση.
Ένα τέλος αντάξιο των δυνατών συναισθημάτων της υπόλοιπης ιστορίας, που θα φέρει την κάθαρση και θα σας συγκλονίσει, ακόμη κι αν σταθείτε διορατικοί και το διαισθανθείτε πιο πριν.
Από τις πιο ξεχωριστές αναγνωστικές εμπειρίες η "Γυναίκα Της Σοφίτας " της Χρυσηίδας Δημουλίδου είναι ένα βιβλίο που προχωράει πέρα από το προβλέψιμο κι ανάγεται σε πολυεπίπεδο βίωμα μυαλού και ψυχής!
Ανακαλύψτε το οπωσδήποτε σε αυτήν την τόσο όμορφη και ξεχωριστή επανέκδοσή του!
August 19, 2020
Ένα βιβλίο που σε απορροφάει και δεν σου δίνει περιθώριο να το αφήσεις στην άκρη ούτε λεπτό. Άκρως απολαυστικές περιγραφές της συγγραφέως σχετικά με την "Βίλα των ανέμων" και με ότι άλλο καταπιάστηκε. Η πορεία της ανάγνωσης υπέροχη, με ένα απρόσμενο τέλος και κάπως γεμάτο μελαγχολία.. Προσωπικά με άφησε με ένα τεράστιο γιατί...
Παρόλο τον ενθουσιασμό μου για το βιβλίο και την έκβαση της γραφής, καταλήγω στα 3 αστέρια, για το ανεξήγητο μίσος της Αγγέλας προς την Μάρθα από όταν ήταν μικρές. Το θεωρώ υπερβολικό και χωρίς βάση.
Επίσης, από την αρχή του βιβλίου αναλύεται ο χαρακτήρας της Μάρθας χωρίς να δημιουργεί ούτε το ελάχιστο υπόβαθρο για την τελική αποκάλυψη της και την τόσο σκληρή της πράξη..
Τέλος μετά από την αποκάλυψη των μυστικών του Ντίνου σχετικά με την Αγγέλα και την Ταρίτα, ανυπομονούσα για την κάθαρση στην ψυχή του Μάριου αλλά και των 2 αδελφών με κάποιο όμως πιο "θετικό" τρόπο.
Πόνος και πολύ κλάμα στις τελευταίες σελίδες..
Παρόλο τον ενθουσιασμό μου για το βιβλίο και την έκβαση της γραφής, καταλήγω στα 3 αστέρια, για το ανεξήγητο μίσος της Αγγέλας προς την Μάρθα από όταν ήταν μικρές. Το θεωρώ υπερβολικό και χωρίς βάση.
Επίσης, από την αρχή του βιβλίου αναλύεται ο χαρακτήρας της Μάρθας χωρίς να δημιουργεί ούτε το ελάχιστο υπόβαθρο για την τελική αποκάλυψη της και την τόσο σκληρή της πράξη..
Τέλος μετά από την αποκάλυψη των μυστικών του Ντίνου σχετικά με την Αγγέλα και την Ταρίτα, ανυπομονούσα για την κάθαρση στην ψυχή του Μάριου αλλά και των 2 αδελφών με κάποιο όμως πιο "θετικό" τρόπο.
Πόνος και πολύ κλάμα στις τελευταίες σελίδες..
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 11, 2018
Καλό βιβλίο, ευκολοδιάβαστο, με θέμα την αντιζηλία ανάμεσα στις αδερφές. Δεν έχει κάτι το πολύ πρωτότυπο το θέμα που πραγματεύεται αλλά είναι δοσμένο με ωραίο και απλό τρόπο από τη συγγραφέα. Σε γεμίζει με άρωμα μελαγχολίας αλλά δίνει και ωραία μαθήματα.
"Είσαι ανόητη που κάθεσαι μέσα και κλαις για κάποιον που φέρθηκε τόσο επιπόλαια. Στους άντρες, παιδί μου, δεν πρέπει να δίνεις πολλή σημασία, γιατί έτσι και πιστέψουν ότι είσαι δική τους... πάει, πέταξε το πουλάκι. Πρέπει να νιώθουν ότι σε διεκδικούν κάθε λεπτό για όλα να τρέχουν από πίσω σου." (σελίδα 124)
"Είσαι ανόητη που κάθεσαι μέσα και κλαις για κάποιον που φέρθηκε τόσο επιπόλαια. Στους άντρες, παιδί μου, δεν πρέπει να δίνεις πολλή σημασία, γιατί έτσι και πιστέψουν ότι είσαι δική τους... πάει, πέταξε το πουλάκι. Πρέπει να νιώθουν ότι σε διεκδικούν κάθε λεπτό για όλα να τρέχουν από πίσω σου." (σελίδα 124)
November 20, 2019
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, η οποία όμως μένει μόνο με την καλή πρόθεση μιας εκτενούς ανάλυσης των χαρακτήρων και του ιδιαίτερου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο αναπτύσσονται ιδιάζουσες και αντισυμβατικές συμπεριφορές.
Θα ήθελα να είχε δωθεί περισσότερη προσοχή στις λεπτομέρειες.
Όχι και τόσο καλό όσο προηγούμενες δουλειές της κυρίας Δημουλίδου. Αρκετά προβλέψιμο και μάλλον με πολλά "κλισέ" τα οποία θα μπορούσε να αποφύγει.
Θα ήθελα να είχε δωθεί περισσότερη προσοχή στις λεπτομέρειες.
Όχι και τόσο καλό όσο προηγούμενες δουλειές της κυρίας Δημουλίδου. Αρκετά προβλέψιμο και μάλλον με πολλά "κλισέ" τα οποία θα μπορούσε να αποφύγει.
August 25, 2022
Έχω πολλά χρόνια να διαβάσω ένα τόσο καλό και συγκλονιστικό βιβλίο από Έλληνα συγγραφέα και συγκεκριμένα Ελληνίδα! Συνήθως δεν με συναρπάζουν βιβλία Ελλήνων, όμως αυτό με καθήλωσε! Το λάτρεψα όσο στενάχωρο κι αν ήταν. Ένα βιβλίο κόσμημα που όλοι πρέπει να το διαβάσουν. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
August 27, 2018
Βαρετό, προβλέψιμο και σε κάποια σημεία κακογραμμένο!!!!! Ήλπιζα να έχει ένα καλό τέλος αλλά ακόμα κι εκεί απογοητευτηκα οικτρά!!!!
April 22, 2022
Από τα αγαπημένα βιβλία της Δημουλίδου.
August 23, 2022
Τολμώ να πω πως μου άρεσε.
September 1, 2022
3.5 - 4 ⭐
January 11, 2023
0/10
Αν είχε 0 αστέρια θα το έβαζα
Αν είχε 0 αστέρια θα το έβαζα
February 23, 2023
Υπέροχο βιβλίο.!!!
January 6, 2018
Ωραίο βιβλίο αρκετά προβλέψιμο από την αρχή, όμως παρόλα αυτά διαβάζεται ευχάριστα!
February 9, 2024
Δεν συμπαθώ πολύ την γραφή της συγγραφέα αλλά μου άρεσαν πολύ οι ιστορίες στο βιβλίο αυτό και η πλοκή.
February 9, 2020
Μου θύμησε βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.
April 1, 2024
Ειλικρινά ένα ακόμη βιβλίο της συγγραφέως που δεν είναι ξεκάθαρα τα μηνύματα που προσπαθεί να μας περάσει. Δυο αδελφές σε αιώνια κόντρα. Η μια αδύνατη και όμορφη, η άλλη παχουλή και άσχημη αλλά με καλή ψυχή. Η μια καταφέρνει τα πάντα λόγω της εξωτερικής της εμφάνισης, η άλλη μένει στο περιθώριο λόγω των κιλών της. Στην συνέχεια η ωραία λόγο ατυχήματος μεταμορφώνεται σε τέρας που ντρέπεται πλέον να κυκλοφορίσει. Θεία δίκη για τον ωραίο παθητικό χαρακτήρα της; Η ασχημούλα γιατί θα πρέπει να μάθει να ζει πάντα με ψίχουλα; Τι έφταιξε για να μην μπορεί να κερδίζει την αγάπη και τον θαυμασμό; Μήπως ένα καλό η κακό περιτύλιγμα αξίζει πάντα περισσότερο από το περιεχόμενο;;;;
January 26, 2013
Αυτό το βιβλίο είναι τόσο καταθληπτικό που πραγματικά δεν ξέρω γιατί κάποιος να το κάνει αυτό στον εαυτό του και να το διαβάσει...
Read
October 20, 2015Πολύ καλό!
December 12, 2015
Ακόμη ένα καλό βιβλίο από την κ.Δημουλίδου.Δεν με απογοήτευσε αλλά πιστεύω ότι η ιστορία της,παρόλο που την διάβασα με μια ανάσα,δεν ήταν από τις πιο δυνατές.
January 29, 2017
χασιμο χρονου
Displaying 1 - 28 of 28 reviews