What do you think?
Rate this book
Τα δάκρυα του Θεού
Λένε πως εμάς τις πουτάνες, κάθε φορά που ο Θεός μάς βλέπει δακρύζει... Δακρύζει από ντροπή, μια και σε μας δεν περισσεύει. Mα αν ο Θεός δακρύζει, ο Θάνατος μας χρωστάει! Oνομάζομαι Eυγενία Φράνκου και είμαι πλέον ογδόντα χρονών. Tα τελευταία τριάντα χρόνια ζω σε μια μικρή γραφική πόλη της Bόρειας Eλλάδας, όπου χαίρω απέραντου σεβασμού, όχι μόνο από την οικογένειά μου, αλλά και από όλους τους κατοίκους. Kανείς δε γνωρίζει ότι πίσω από το αξιότιμο όνομά μου κρύβεται το Tζενάκι, η Tζενάρα, η μαντάμ Tζένη, που πολλά χρόνια πριν ήταν το πρώτο όνομα της Tρούμπας. Tι; Δε γνωρίζετε την Tρούμπα; A, τότε, φίλτατε, πρέπει να είστε πολύ νέος. Πάρα πολύ νέος. Oι γονείς σας όμως σίγουρα θυμούνται αυτή τη γειτονιά του Πειραιά, που κάποτε υπήρξε θρύλος.
Kι ενώ πίστευα ότι είχα λησμονήσει το παρελθόν μου, εκείνο, καθώς φαίνεται, δε με ξέχασε και μετά από τόσα χρόνια χτύπησε ξαφνικά την πόρτα μου, δημιουργώντας το μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής μου: να φανερώσω ποια πραγματικά είμαι ή να κομματιάσω την ερωτευμένη καρδιά της εγγονής μου, του μόνου ανθρώπου που αγάπησα όσο τίποτε άλλο στον κόσμο... εκτός από εκείνον...«Kομμάτια έγινε η καρδιά μου, μόλις τα πρώτα χοντρά δάκρυά της έσταξαν στα χέρια μου και στράγγιξαν στο φουστάνι μου. Eίχε ακουμπήσει το κεφαλάκι της στα πόδια μου ενώ είχε ξαπλώσει το κορμάκι της. Λένε πως αυτό που φοβάσαι αυτό θα πάθεις. Σ' όλη μου τη ζωή φοβόμουνα μην τη χάσω. Kαι τώρα ο φόβος μου αυτός ήταν προ των πυλών. Tα παιδιά, ακόμη κι αν το πάλευαν, δε θα άντεχαν για πολύ. O έρωτάς τους ήταν πολύ δυνατός για να είναι χώρια, και πολύ αδύναμος για να αντέξει την απόσταση.
Όταν η καρδιά βασανίζεται, βασανίζει και το σώμα. Mπορεί να το αρρωστήσει, να το λιώσει, να το αφανίσει. »E, όχι! Δε θα το επέτρεπα αυτό ποτέ. Eγώ είχα τσακωθεί με το Θάνατο γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Mέχρι να βεβαιωθώ ότι θα ήταν ευτυχισμένη. Διορία του είχα ζητήσει για πάρτη της και εκείνος δεν είχε φέρει αντίρρηση. Γιατί ο Θάνατος χρωστάει στις πουτάνες! Aν ο Θεός δακρύζει για πάρτη τους, ο Θάνατος τους χρωστάει. Kι αυτό εγώ το γνώριζα καλύτερα από τον καθένα».
Kι ενώ πίστευα ότι είχα λησμονήσει το παρελθόν μου, εκείνο, καθώς φαίνεται, δε με ξέχασε και μετά από τόσα χρόνια χτύπησε ξαφνικά την πόρτα μου, δημιουργώντας το μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής μου: να φανερώσω ποια πραγματικά είμαι ή να κομματιάσω την ερωτευμένη καρδιά της εγγονής μου, του μόνου ανθρώπου που αγάπησα όσο τίποτε άλλο στον κόσμο... εκτός από εκείνον...«Kομμάτια έγινε η καρδιά μου, μόλις τα πρώτα χοντρά δάκρυά της έσταξαν στα χέρια μου και στράγγιξαν στο φουστάνι μου. Eίχε ακουμπήσει το κεφαλάκι της στα πόδια μου ενώ είχε ξαπλώσει το κορμάκι της. Λένε πως αυτό που φοβάσαι αυτό θα πάθεις. Σ' όλη μου τη ζωή φοβόμουνα μην τη χάσω. Kαι τώρα ο φόβος μου αυτός ήταν προ των πυλών. Tα παιδιά, ακόμη κι αν το πάλευαν, δε θα άντεχαν για πολύ. O έρωτάς τους ήταν πολύ δυνατός για να είναι χώρια, και πολύ αδύναμος για να αντέξει την απόσταση.
Όταν η καρδιά βασανίζεται, βασανίζει και το σώμα. Mπορεί να το αρρωστήσει, να το λιώσει, να το αφανίσει. »E, όχι! Δε θα το επέτρεπα αυτό ποτέ. Eγώ είχα τσακωθεί με το Θάνατο γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Mέχρι να βεβαιωθώ ότι θα ήταν ευτυχισμένη. Διορία του είχα ζητήσει για πάρτη της και εκείνος δεν είχε φέρει αντίρρηση. Γιατί ο Θάνατος χρωστάει στις πουτάνες! Aν ο Θεός δακρύζει για πάρτη τους, ο Θάνατος τους χρωστάει. Kι αυτό εγώ το γνώριζα καλύτερα από τον καθένα».
436 pages, Paperback
First published January 1, 2005
17 people are currently reading
287 people want to read
About the author
Chrysiida Dimoulidou
46 books128 followersNote: Prior to 2009 she used the pen name Chrysa Dimoulidou (Χρύσα Δημουλίδου)
Chrysiida Dimoulidou (Χρυσηίδα Δημουλίδου) was born and raised in Serres. Since 1976 she has worked as an airhostess for Olympic Airways. She speaks English, French and Italian.
She also writes lyrics, scripts and creates nude collages. Also available from Editions Livani are her previous novels: Scents of thorny roses, When Snow Danced with Fire, Desire on Angels’ wings, The Waltz of the Porcelain Stars, and Men? Thank You, I’ll Pass.
Chrysiida Dimoulidou (Χρυσηίδα Δημουλίδου) was born and raised in Serres. Since 1976 she has worked as an airhostess for Olympic Airways. She speaks English, French and Italian.
She also writes lyrics, scripts and creates nude collages. Also available from Editions Livani are her previous novels: Scents of thorny roses, When Snow Danced with Fire, Desire on Angels’ wings, The Waltz of the Porcelain Stars, and Men? Thank You, I’ll Pass.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 57 reviews
April 3, 2017
Θα έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα επιλογής και μηδενικής βαθμολογίας...το διάβασα παλιά όταν έπεσε στα χέρια μου και δεν είχα κάτι άλλο να διαβάσω...
April 28, 2014
Είχα διαβάσει μόνο ένα βιβλίο της Χρύσας Δημουλίδου στο παρελθόν το οποίο θα έλεγα ότι βρήκα απλά συμπαθητικό.
Για τα Δάκρυα του Θεού είχα ακούσει πάρα πολύ καλά λόγια, από γνωστούς και φίλους και μάλιστα πολλοί ήταν εκείνοι που μου είπαν πως πρόκειται για το καλύτερο βιβλίο της συγγραφέως. Δεν ξέρω να σας πω αν είναι το καλύτερο της γιατί πολύ απλά όπως ανέφερα και πιο πάνω δεν έχω διαβάσει πολλά δικά της, μπορώ όμως με βεβαιότητα να σας πω ότι είναι ένα πάρα πολύ ωραίο, συγκινητικό βιβλίο.
Η ιστορία της Ευγενίας ξετυλίγεται σαν ένα κουβάρι από νήματα, άλλοτε πολύχρωμο, άλλοτε μουντό με τις σκιές να την ακολουθούν, την ορφάνια να την χαρακτηρίζει ενώ καταλήγει να σηκώσει τον δικό της σταυρό, αποτέλεσμα των ίδιων της των επιλογών.
Σε ορισμένα σημεία ήθελα να δικαιολογηθούν κάποια πράγματα και καταστάσεις λίγο πιο προσεκτικά. Ωστόσο είναι τέτοια η ροή της ιστορίας και η αφήγηση της ίδιας της ηρωίδας που σε παρασύρει και λίγο έως πολύ επιλέγεις απλά να ακολουθήσεις τα βήματα της παρά να την κρίνεις ή να αμφισβητήσεις τα λεγόμενα της.
Όπως και να το κάνουμε, είναι μία ιστορία που καταφέρνει να συγκινήσει ενώ παράλληλα μέσα από τις περιγραφές ζωντανεύουν εικόνες μίας άλλης εποχής την οποία πολλές φορές νοσταλγούμε ενώ άλλες πάλι χαιρόμαστε που την έχουμε αφήσει πια πίσω μας.
Καταλήγω να πω πως μου άρεσε πολύ η ιστορία της Ευγενίας και ναι, με έκανε να δακρύσω. Αξίζει πραγματικά να του δώσετε μία ευκαιρία για όσους δεν το έχετε ήδη κάνει.
Για τα Δάκρυα του Θεού είχα ακούσει πάρα πολύ καλά λόγια, από γνωστούς και φίλους και μάλιστα πολλοί ήταν εκείνοι που μου είπαν πως πρόκειται για το καλύτερο βιβλίο της συγγραφέως. Δεν ξέρω να σας πω αν είναι το καλύτερο της γιατί πολύ απλά όπως ανέφερα και πιο πάνω δεν έχω διαβάσει πολλά δικά της, μπορώ όμως με βεβαιότητα να σας πω ότι είναι ένα πάρα πολύ ωραίο, συγκινητικό βιβλίο.
Η ιστορία της Ευγενίας ξετυλίγεται σαν ένα κουβάρι από νήματα, άλλοτε πολύχρωμο, άλλοτε μουντό με τις σκιές να την ακολουθούν, την ορφάνια να την χαρακτηρίζει ενώ καταλήγει να σηκώσει τον δικό της σταυρό, αποτέλεσμα των ίδιων της των επιλογών.
Σε ορισμένα σημεία ήθελα να δικαιολογηθούν κάποια πράγματα και καταστάσεις λίγο πιο προσεκτικά. Ωστόσο είναι τέτοια η ροή της ιστορίας και η αφήγηση της ίδιας της ηρωίδας που σε παρασύρει και λίγο έως πολύ επιλέγεις απλά να ακολουθήσεις τα βήματα της παρά να την κρίνεις ή να αμφισβητήσεις τα λεγόμενα της.
Όπως και να το κάνουμε, είναι μία ιστορία που καταφέρνει να συγκινήσει ενώ παράλληλα μέσα από τις περιγραφές ζωντανεύουν εικόνες μίας άλλης εποχής την οποία πολλές φορές νοσταλγούμε ενώ άλλες πάλι χαιρόμαστε που την έχουμε αφήσει πια πίσω μας.
Καταλήγω να πω πως μου άρεσε πολύ η ιστορία της Ευγενίας και ναι, με έκανε να δακρύσω. Αξίζει πραγματικά να του δώσετε μία ευκαιρία για όσους δεν το έχετε ήδη κάνει.
July 7, 2016
Η πρώτη μου επαφή με βιβλίο της Δημουλιδου και δεν μπορω να πω ότι θα ήθελα να προσπαθήσω να διαβασω και άλλο βιβλίο της..Το πρώτο μέρος του βιβλίου μου άρεσε αρκετά αλλα το δεύτερο μέρος ήταν βαρετό, τραβηγμένο και εξωπραγματικο με την φαντασία της συγγραφέως να οργιαζει..
January 13, 2014
Το θεωρώ ενα απο τα καλύτερα βιβλία που έχουν περάσει ή θα περάσουν απο τα χέρια μου.....Στο τέλος δάκρυσα.Ειναι απο τα βιβλία που δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο.Οποιος το έχει διαβάσει μου έχει πει τα καλύτερα..
November 6, 2024
Ένα από τα πλέον δημοφιλή μυθιστορήματα της Χρυσιήδας Δημουλίδου είναι "Τα δάκρυα του Θεού". Εδώ και πολλά χρόνια άκουγα από φίλους και γνωστούς πως πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσω, όμως δεδομένου ότι ήταν εξαντλημένο -και δεν μου αρέσει να δανείζομαι βιβλία- δεν θα είχα καταφέρει. Τέλος στο πρόβλημά μου ήρθαν να δώσουν οι εκδόσεις Ψυχογιός που φέτος επανακυκλοφόρησαν το συγκεκριμένο βιβλίο που ίσως να αποτελεί και έναν από τους πλέον εμπορικούς της συγγραφέως που, μάλιστα, την εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε, τόλμησε να θίξει ένα αρκετά ιδιαίτερο θέμα χωρίς περιττές ωραιοποιήσεις αλλά αντίθετα, μέσα από την ειλικρινή ματιά μιας γυναίκας που μπορεί να μην έζησε μια "αξιοπρεπή" ζωή και που όμως, η ίδια, υπήρξε πιο αξιοπρεπής από πολλούς άλλους που έφεραν τον τίτλο αυτό.
Δεν θέλω να αναλωθώ στο να υπεραναλύσω το θέμα του βιβλίου, κυρίως επειδή πιστεύω πως οι περισσότεροι από εσάς ήδη γνωρίζετε τι ακριβώς πραγματεύεται, που δεν είναι άλλο από την ζωή της Ευγενίας που κάποτε υπήρξε η Τζένη, το πιο δημοφιλές όνομα στην Τρούμπα της δεκαετίας του '50. Μια γυναίκα που όπως τόσες και τόσες άλλες τα χρόνια εκείνα, προδόθηκε από τον έρωτα τον μεγάλο, και που οδήγησε τις ζωές τους σε μονοπάτια σκοτεινά και βρώμικα που δεν είχαν καν φανταστεί. Όμως, η Τζένη, επί της ουσίας, ποτέ δεν υπήρξε θύμα στη ζωή της. Ακόμα και όταν εξαπατήθηκε, βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της και αξιοποιώντας όχι μόνο την ομορφιά της, αλλά και την εξυπνάδα της, χωρίς ποτέ να ξεχνάει την ηθική της παρά του ότι βυθίστηκε στον βούρκο και έζησε εκεί, με μοναδικό της στόχο να ζήσει αυτή και το παιδί της, αλλά και να μπορέσει να επιβιώσει και να ξεφύγει από όλα αυτά χτίζοντας μια νέα ζωή, χωρίς ποτέ κανείς να μάθει ποια υπήρξε.
Ουσιαστικά, "Τα δάκρυα του Θεού", είναι μια διεισδυτική ματιά σε μια μικροκοινωνία μιας άλλης εποχής που αν και φαντάζει ιδιαίτερα μακρινή από την σημερινή, δεν είναι και τόσο. Το '50 απέχει μόλις 65 χρόνια από το σήμερα και για ορισμένους, μπορεί το διάστημα αυτό να μην είναι καν μια ζωή ολάκερη. Και όμως, οι γυναίκες της Τρούμπας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έζησαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε λίγα μόλις χρόνια και αυτό γιατί τα έκαναν και τα είδαν όλα. Μέσα σε μια στιγμή, βίωναν δεκάδες και έχαναν άλλες τόσες γιατί μαζί με τις στιγμές εκείνες, χανόταν ολοένα και περισσότερο ελπίδα πως μια μέρα όλα θα αλλάξουν. Γιατί μπορεί οι γυναίκες της Τρούμπας, ήταν πλάσματα αγγελικά πλασμένα, που ξεγελάστηκαν, παρασύρθηκαν, εξαπατήθηκαν, έχασαν όμως κάτι από την υπόστασή τους αυτή όταν ο Διάβολος μπήκε στη ζωή τους, που αν και μπορεί να έχει χιλιάδες πρόσωπα, η ψυχή του παραμένει το ίδιο σκοτεινή.
Η ζωή της Ευγενίας, είναι μόνο ένα παράδειγμα της αλήθειας εκείνων των καιρών, που ήθελε γυναίκες να πουλάνε έρωτα προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν, με αντάλλαγμα το στίγμα που θα ήταν καταδικασμένες να φέρουν μια ζωή μαζί τους. Και όμως, πόσοι, άραγε, αναρωτήθηκαν τι σταυρό κουβαλούσαν οι γυναίκες αυτές, ποιες λάθος επιλογές οδήγησαν τη ζωή τους στην κατηφόρα, ή ακόμα και τι αγώνες έδωσαν προκειμένου να διεκδικήσουν μια θέση κάτω από τον ήλιο όπου η ντροπή και οι ενοχές δεν θα είχαν καμία απολύτως θέση; Όλα αυτά θίγονται μέσα από το βιβλίο αυτό της Δημουλίδου, που μέσα από τα μάτια, πότε της Ευγενίας, πότε της Τζένης, ξετυλίγει το κουβάρι μιας ζωής, της δικής της ζωής, αλλά και όλων όσων είδε, βίωσε, γνώρισε. Ανθρώπων και καταστάσεων που άλλοτε την δυσκόλεψαν και άλλοτε την βοήθησαν, εμπειριών που την έκαναν αυτό που είναι πλέον στα ογδόντα της, τολμώντας να τις εξομολογηθεί και να μοιραστεί την αλήθεια.
Αν μη τι άλλο, κάτι που έχουμε αναφέρει δεκάδες φορές, η πένα της κυρίας Δημουλίδου έχει μια εξαιρετική δυναμική και κυρίως, μια ρεαλιστικότητα και μια ειλικρίνεια που -ειδικά στην εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε το εν λόγω βιβλίο- δεν συναντάμε και πολύ συχνά, αφού η λογοκρισία δεν είναι κάτι που μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα. Φυσικά και έχω κάποιες ενστάσεις ως προς την αιτιολόγηση ορισμένων καταστάσεων και αποτελεσμάτων, όμως αυτό δεν είναι αρκετό για να μειώσει στο ελάχιστο την συγκίνηση που μου προκάλεσε το βιβλίο στο σύνολό του. Μια ιστορία αληθινή, ανθρώπινη, γεμάτη συναισθήματα και εμπειρίες που κάνουν το στομάχι σου να σφίγγεται ουκ ολίγες φορές, μια ιστορία ειπωμένη ωμά και ρεαλιστικά, χωρίς δήθεν ωραιοποιήσεις, που μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο και ζωντανεύει τα γεμάτα ζωή και φασαρία σοκάκια της Τρούμπας, επιτρέποντάς όχι μόνο να ακούσουμε τον παλμό της καρδιά της, αλλά και να κατανοήσουμε την αλήθεια του.
Δεν θέλω να αναλωθώ στο να υπεραναλύσω το θέμα του βιβλίου, κυρίως επειδή πιστεύω πως οι περισσότεροι από εσάς ήδη γνωρίζετε τι ακριβώς πραγματεύεται, που δεν είναι άλλο από την ζωή της Ευγενίας που κάποτε υπήρξε η Τζένη, το πιο δημοφιλές όνομα στην Τρούμπα της δεκαετίας του '50. Μια γυναίκα που όπως τόσες και τόσες άλλες τα χρόνια εκείνα, προδόθηκε από τον έρωτα τον μεγάλο, και που οδήγησε τις ζωές τους σε μονοπάτια σκοτεινά και βρώμικα που δεν είχαν καν φανταστεί. Όμως, η Τζένη, επί της ουσίας, ποτέ δεν υπήρξε θύμα στη ζωή της. Ακόμα και όταν εξαπατήθηκε, βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της και αξιοποιώντας όχι μόνο την ομορφιά της, αλλά και την εξυπνάδα της, χωρίς ποτέ να ξεχνάει την ηθική της παρά του ότι βυθίστηκε στον βούρκο και έζησε εκεί, με μοναδικό της στόχο να ζήσει αυτή και το παιδί της, αλλά και να μπορέσει να επιβιώσει και να ξεφύγει από όλα αυτά χτίζοντας μια νέα ζωή, χωρίς ποτέ κανείς να μάθει ποια υπήρξε.
Ουσιαστικά, "Τα δάκρυα του Θεού", είναι μια διεισδυτική ματιά σε μια μικροκοινωνία μιας άλλης εποχής που αν και φαντάζει ιδιαίτερα μακρινή από την σημερινή, δεν είναι και τόσο. Το '50 απέχει μόλις 65 χρόνια από το σήμερα και για ορισμένους, μπορεί το διάστημα αυτό να μην είναι καν μια ζωή ολάκερη. Και όμως, οι γυναίκες της Τρούμπας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έζησαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε λίγα μόλις χρόνια και αυτό γιατί τα έκαναν και τα είδαν όλα. Μέσα σε μια στιγμή, βίωναν δεκάδες και έχαναν άλλες τόσες γιατί μαζί με τις στιγμές εκείνες, χανόταν ολοένα και περισσότερο ελπίδα πως μια μέρα όλα θα αλλάξουν. Γιατί μπορεί οι γυναίκες της Τρούμπας, ήταν πλάσματα αγγελικά πλασμένα, που ξεγελάστηκαν, παρασύρθηκαν, εξαπατήθηκαν, έχασαν όμως κάτι από την υπόστασή τους αυτή όταν ο Διάβολος μπήκε στη ζωή τους, που αν και μπορεί να έχει χιλιάδες πρόσωπα, η ψυχή του παραμένει το ίδιο σκοτεινή.
Η ζωή της Ευγενίας, είναι μόνο ένα παράδειγμα της αλήθειας εκείνων των καιρών, που ήθελε γυναίκες να πουλάνε έρωτα προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν, με αντάλλαγμα το στίγμα που θα ήταν καταδικασμένες να φέρουν μια ζωή μαζί τους. Και όμως, πόσοι, άραγε, αναρωτήθηκαν τι σταυρό κουβαλούσαν οι γυναίκες αυτές, ποιες λάθος επιλογές οδήγησαν τη ζωή τους στην κατηφόρα, ή ακόμα και τι αγώνες έδωσαν προκειμένου να διεκδικήσουν μια θέση κάτω από τον ήλιο όπου η ντροπή και οι ενοχές δεν θα είχαν καμία απολύτως θέση; Όλα αυτά θίγονται μέσα από το βιβλίο αυτό της Δημουλίδου, που μέσα από τα μάτια, πότε της Ευγενίας, πότε της Τζένης, ξετυλίγει το κουβάρι μιας ζωής, της δικής της ζωής, αλλά και όλων όσων είδε, βίωσε, γνώρισε. Ανθρώπων και καταστάσεων που άλλοτε την δυσκόλεψαν και άλλοτε την βοήθησαν, εμπειριών που την έκαναν αυτό που είναι πλέον στα ογδόντα της, τολμώντας να τις εξομολογηθεί και να μοιραστεί την αλήθεια.
Αν μη τι άλλο, κάτι που έχουμε αναφέρει δεκάδες φορές, η πένα της κυρίας Δημουλίδου έχει μια εξαιρετική δυναμική και κυρίως, μια ρεαλιστικότητα και μια ειλικρίνεια που -ειδικά στην εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε το εν λόγω βιβλίο- δεν συναντάμε και πολύ συχνά, αφού η λογοκρισία δεν είναι κάτι που μπορεί να ξεπεραστεί εύκολα. Φυσικά και έχω κάποιες ενστάσεις ως προς την αιτιολόγηση ορισμένων καταστάσεων και αποτελεσμάτων, όμως αυτό δεν είναι αρκετό για να μειώσει στο ελάχιστο την συγκίνηση που μου προκάλεσε το βιβλίο στο σύνολό του. Μια ιστορία αληθινή, ανθρώπινη, γεμάτη συναισθήματα και εμπειρίες που κάνουν το στομάχι σου να σφίγγεται ουκ ολίγες φορές, μια ιστορία ειπωμένη ωμά και ρεαλιστικά, χωρίς δήθεν ωραιοποιήσεις, που μας ταξιδεύει πίσω στον χρόνο και ζωντανεύει τα γεμάτα ζωή και φασαρία σοκάκια της Τρούμπας, επιτρέποντάς όχι μόνο να ακούσουμε τον παλμό της καρδιά της, αλλά και να κατανοήσουμε την αλήθεια του.
March 15, 2015
Το αγόρασα σε ebook και απογοητεύτηκα απίστευτα με την απλοϊκή γραφή και την τραχιά αφήγηση. Χωρίς να έχω κάποιο αυστηρό λογοτεχνικό κριτήριο βρήκα το βιβλίο "στεγνό" από οποιαδήποτε συγγραφική αρετή. Δεν κατάφερε να με κάνει να ταυτιστώ μαζί του, να με συνεπάρει και δε μου πρόσφερε την εμπειρία του να διαβάζεις ένα καλό βιβλίο.
December 13, 2013
Ιδιαίτερα ενδιαφέρον σαν θέμα, μια ρομαντική προσέγγιση στο ταμπού της πορνείας και την εξέλιξή του. Φέρνει στο νου τις παρεξηγημένες πρωταγωνίστριες των ταινιών του Τζον Γουέην, χωρίς να βαραίνει με πολύ ρεαλιστικές λεπτομέρειες. Ευχάριστο και συγκινητικό ανάγνωσμα, παρότι ορισμένες φορές με κούρασε η αργή εξέλιξη του θέματος. Αν και αρκετά προβλέψιμο, ο τρόπος της συγγραφέως αναπληρώνει και με το παραπάνω. Παρότι δεν είμαι οπαδός του είδου��, μου άρεσε πολύ!
June 6, 2017
Ό,τι χειρότερο έχω διαβάσει κι έχω διαβάσει πολύ σκουπίδι. Το συγκεκριμένο σκουπίδι βρέθηκε στα χέρια μου όταν ήμουν πολυ άρρωστη στο κρεβάτι χωρίς τίποτα άλλο να διαβάσω και παρόλο που έχει περάσει μία 10ετία από τότε έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου. Είναι ο λόγος που σταμάτησα να διαβάζω ελληνική λογοτεχνία. Αν αυτη θεωρείται καλή συγγραφέας στη χώρα μου, δεν πρόκειται να εμπιστευτώ ξανά κανένα ελληνικό βιβλίο.
October 23, 2012
Τελειο!!
June 16, 2015
Ένα από τα ωραιότερα βιβλία της συγγραφέως.. Μιλά για ένα θέμα ταμπού ακόμα και στις μέρες μας... Μπράβο, Χρύσα!! Υποκλίνομαι στο ταλέντο σου για άλλη μια φορά......
April 12, 2017
Απλοϊκή γραφή, προβλέψιμο σε πολλά σημεία, μονότονο. Γενικά, δεν με έπεισε πολύ. Ένα μέτριο βιβλίο!
October 4, 2025
Ήθελα να βάλω παραπάνω αλλά με κούρασε αρκετά κάποια στιγμή... Έχει τα καλά του σημεία αλλά είναι απλά καλό μέχρι εκεί..
August 15, 2019
Τους χαρακτήρες σε αυτο το βιβλιο σεν πρόκειται ποτέ να τους ξεχάσω!! Οσο το διαβαζα ζουσα στα παθη τους..Αυτή ειναι η δημουλιδου ..σε κανει να το ζεις σε μεταφερει..απο τα καλύτερα της βιβλια!!!
February 20, 2017
Εξαιρετικό
April 26, 2014
Το συγκεκριμένο είναι όντως ένα καταπληκτικό βιβλίο.Ζεις έντονα συναισθήματα και η συγκίνηση που νιώθεις είναι αναπόφευκτη.Πολλά μυνήματα και το συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους επιπόλαια,χωρίς να γνωρίζουμε τι κρύβεται πίσω απο τις πράξεις τους και μέσα στην ψυχή τους.Παραθέτω παρακάτω ένα απόσπασμα του βιβλίου .Εξάλλου, τι είναι η ζωή?Κουβάρι τυλιγμένο σε επαναλαμβανόμενους κύκλους,μέχρι να τελειώσει το νήμα του.Τότε όμως αρχίζει το πραγματικό μας ταξίδι.Το ταξίδι της ψυχής,που είναι και το πιο μαγευτικό.Ό,τι έπραξες θα το λουστείς.Αν έσπειρες κακό,βασανισμένη θα είναι η ψυχή σου.Αν έσπειρες καλό, θα είσαι λεύτερος.Γιατί ο Θεός,σαν φύγεις δε θα σε ρωτήσει πόσα πλούτη έδωσες,αλλά πόση αγάπη έδωσες.Κι αν δεν πήρες,δεν πειράζει.Θα σου δώσει αυτός τη δική Του.
January 8, 2013
Ενα υπέροχο μυθιστόρημα για το είδος του το οποίο θα πρότεινα στον καθένα . Περιγράφει πολλά γεγονότα και καταστάσεις για την έκταση του , ξεκούραστο και καθόλου κουραστικό ! Ομολογώ πως δεν ειχα ακούσει ποτε για την περιβόητη Τρούμπα του Πειραια και μου αρεσε ιδιαιτερα ο διακριτικος και ρομαντικος τρόπος που χρησιμοποιεί η συγγραφεας για να παρουσιασει τους ανθρωπους της περιοχής και τα όσα συνεβαιναν εκει , και μου αφησε αισθήματα συμπάθειας και μονο . Αυτό που δεν μου αρεσε ιδιαιτερα ειναι πως μερικά σημεία φεύγουν εκτός πραγματικότητας και αγγίζουν την υπερβολή . Γενικά όμως μου άρεσε και με συγκίνησε πολυ !
November 10, 2013
Πρώτο βιβλίο που διαβάζω της συγγραφέως. Διαβάζεται και μονορούφι! Η ιστορία μιας άξιας γυναίκας από τα μικράτα της ως το θάνατό της. Πώς κατάφερε να ζήσει με αξιοπρέπεια και αλώβητη ψυχή έχοντας κάνει το επάγγελμα της πόρνης για 21 χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι περιγράφεται η γειτονιά της Τρούμπας με γραφικότητα ενώ αμφιβάλλω αν οι ζώντες και δρώντες θα το έβλεπαν με το ίδιο μάτι. Οι τελευταίες σελίδες εγγυώνται και λίγα δάκρυα...(εκτός από του Θεού)
October 16, 2017
Η πρώτη μου επαφή με τη συγγραφέα. Ένα βιβλίο που το τελείωσα σχεδόν αμέσως. Μου άρεσε πολύ και βρήκα πολύ πρωτότυπη την ιστορία. Ένας τρόπος να περάσεις ευχάριστα το Σαββατοκύριακο σου μίας κ κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
"Γιατί μόνο το άγγιγμα της αγάπης μπορεί να σε κάνει να νιώθεις έτσι. Ενώ το άγγιγμα του έρωτα μπορεί να είναι πιο έντονο, είναι όμως περαστικό. Δεν διαρκεί για πάντα. Άλλο πράγμα ο έρωτας, άλλο η αγάπη. Η δεύτερη μπορεί να περιμένει...για πάντα αν χρειαστεί.(σελ.414)"
"Γιατί μόνο το άγγιγμα της αγάπης μπορεί να σε κάνει να νιώθεις έτσι. Ενώ το άγγιγμα του έρωτα μπορεί να είναι πιο έντονο, είναι όμως περαστικό. Δεν διαρκεί για πάντα. Άλλο πράγμα ο έρωτας, άλλο η αγάπη. Η δεύτερη μπορεί να περιμένει...για πάντα αν χρειαστεί.(σελ.414)"
September 26, 2015
Αυτο το βιβλιο ειναι σαν μια κακή βερσιόν της ´Ντάτα ´ της Μαντά. Τα δυο αστεράκια ειναι για το δεύτερο μέρος του βιβλίου γιατι στο πρώτο θα βάζα μηδέν.
February 9, 2016
Με συνεπηρε.. δε με αφησε να το αφησω...
August 20, 2014
Το βιβλίο με το οποίο "γνώρισα" την κ.Δημουλίδου και ένα από τα πιο αγαπημένα μου.
November 11, 2025
Αχ καημένο Τζενάκι... Σου τάξαν οικογένειες και Αμερικές!
Τα δάκρυα του Θεού, έγιναν το βιβλίο που ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι για να διαβάσω... Η συγγραφέας περιγράφει με ζωντάνια την προπολεμική αλλά και μεταπολεμική εποχή, μεταφέρει έντονα τα συναισθήματα και ψυχογραφεί με λεπτομέρεια. Πιστεύεις ότι γνωρίζεις προσωπικά τον κάθε έναν από τους χαρακτήρες της (βασικούς ή μη)...
Η πρωταγωνίστρια σου προκαλεί σεβασμό, και παρά τα γεγονότα, δεν σε αφήνει στιγμή να την λυπηθείς και να την θεωρήσεις θύμα. Πολύ δυνατή της στιγμή, όταν πήρε το παιδί της, και εξαφανίστηκε από τον Ντομένικο... Αδύναμή της στιγμή κατ' εμέ, η συμπάθεια και η συμπόνοια που του έδειξε στο τέλος.
Η Πάολα, δυνατός και ήσυχος χαρακτήρας, που πιστεύω όλοι χρειαζόμαστε στη ζωή μας, λειτουργεί σαν βάλσαμο στην ιστορία, προσφέροντας γαλήνη στην αναταραχή και υπενθυμίζοντάς μας, ότι το καλό δεν θα πάψει να υπάρχει... Εγώ νομίζω την έχω βρει!
Όσον αφορά το τέλος της ιστορίας, η λύτρωση και η παρηγοριά, σίγουρα ανακουφίζουν τον αναγνώστη, αλλά χάνεται το πνεύμα του ρεαλισμού και της αυθεντικότητας, που χαρακτήριζε το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης... Με έναν τρόπο, υπονομεύει την αναγνωστική αξία του έργου, και δεν καθηλώνει όπως την αρχή, αφήνοντας τον αναγνώστη προδομένο.
Τα δάκρυα του Θεού, έγιναν το βιβλίο που ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι για να διαβάσω... Η συγγραφέας περιγράφει με ζωντάνια την προπολεμική αλλά και μεταπολεμική εποχή, μεταφέρει έντονα τα συναισθήματα και ψυχογραφεί με λεπτομέρεια. Πιστεύεις ότι γνωρίζεις προσωπικά τον κάθε έναν από τους χαρακτήρες της (βασικούς ή μη)...
Η πρωταγωνίστρια σου προκαλεί σεβασμό, και παρά τα γεγονότα, δεν σε αφήνει στιγμή να την λυπηθείς και να την θεωρήσεις θύμα. Πολύ δυνατή της στιγμή, όταν πήρε το παιδί της, και εξαφανίστηκε από τον Ντομένικο... Αδύναμή της στιγμή κατ' εμέ, η συμπάθεια και η συμπόνοια που του έδειξε στο τέλος.
Η Πάολα, δυνατός και ήσυχος χαρακτήρας, που πιστεύω όλοι χρειαζόμαστε στη ζωή μας, λειτουργεί σαν βάλσαμο στην ιστορία, προσφέροντας γαλήνη στην αναταραχή και υπενθυμίζοντάς μας, ότι το καλό δεν θα πάψει να υπάρχει... Εγώ νομίζω την έχω βρει!
Όσον αφορά το τέλος της ιστορίας, η λύτρωση και η παρηγοριά, σίγουρα ανακουφίζουν τον αναγνώστη, αλλά χάνεται το πνεύμα του ρεαλισμού και της αυθεντικότητας, που χαρακτήριζε το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης... Με έναν τρόπο, υπονομεύει την αναγνωστική αξία του έργου, και δεν καθηλώνει όπως την αρχή, αφήνοντας τον αναγνώστη προδομένο.
December 7, 2022
Ένα ακόμη συγλονιστικό μυθιστόρημα της κας Δημουλίδου που δεν αφήνει καθόλου περιθώρια πλήξης. Δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου. Πολύ έντονο και ζωντανό! Ήταν σαν να ήμουν δίπλα σε όλα όσα συνέβαιναν και τα έβλεπα σε ζωντανή μετάδοση.
Πόσα πέρασε η Ευγενούλα, η Ευγενιώ, η Ευγενία, η Τζένη μέχρι τα 80 της. Φτώχια, αγάπη, ορφανιά, μοναξιά, εκμετάλλευση, κοροϊδία, έρωτας, δάκρυα, χωρισμοί, σεβασμός, εκτίμηση, καταξίωση, πλούτος...
Τα κατάφερε όμως!
Και όπως λέει η ίδια στο τέλος, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο όταν υπάρχει πίστη, ελπίδα και αγάπη.
Πόσα πέρασε η Ευγενούλα, η Ευγενιώ, η Ευγενία, η Τζένη μέχρι τα 80 της. Φτώχια, αγάπη, ορφανιά, μοναξιά, εκμετάλλευση, κοροϊδία, έρωτας, δάκρυα, χωρισμοί, σεβασμός, εκτίμηση, καταξίωση, πλούτος...
Τα κατάφερε όμως!
Και όπως λέει η ίδια στο τέλος, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο όταν υπάρχει πίστη, ελπίδα και αγάπη.
May 17, 2019
Τα δάκρυα του Θεού είναι ένα από τα συγκλονιστικοτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Το αγαπώ πολύ! Η πλοκή του βιβλίου από την αρχή μέχρι το τέλος του καταπληκτική. Η ζωή της ηρωίδας απίστευτη. Πολύ μεγάλο μέρος του βιβλίου αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα, στην εποχή της Τρούμπας που δεν γνώριζα και με την λεπτομερή γραφή της συγγραφέως τα έμαθα. Πολύ κλάμα. Ένα από τα καλύτερα βιβλία της συγγραφέως που πρέπει να διαβάσετε, το προτείνω ανεπιφύλακτα. Μπράβο σας συγχαρητήρια!
July 9, 2023
Το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω από την κα. Δημουλίδου, και μπορώ να πω ότι με κέρδισε απόλυτα. Η ιστορία της Ευγενίας, τα όσα πέρασε, από την παιδική της ηλικία, στην πρώτη νιότη, πιο μετά, μέχρι το τέλος, ήταν ένα υπέροχο ταξίδι.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, με μία συμβουλή. Όταν φτάνετε προς το τέλος, καλό είναι να έχετε ένα μαντίλι ή χαρτομάντιλα κοντά σας. Γιατί εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Και από χαρά, και από λύπη.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα, με μία συμβουλή. Όταν φτάνετε προς το τέλος, καλό είναι να έχετε ένα μαντίλι ή χαρτομάντιλα κοντά σας. Γιατί εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Και από χαρά, και από λύπη.
March 2, 2022
Από τα σύντομα βιβλία της Δημουλίδου. Διαβάζεται ευχάριστα και μετά από ένα σημείο δεν το αφήνεις εύκολα γιατί θέλεις να μάθεις την συνέχεια. Θα το πρότεινα, αν και στο τέλος επικρατεί κάποια υπερβολή «τύχης» και συμπτώσεων που λίγο σε χαλάει. Σε γενικές γραμμές είναι ένα ωραίο βιβλίο για να διαβάσει κάποιος.
March 18, 2021
Καλό βιβλίο. Δεν περίμενα ότι θα διατηρούσε το ενδιαφέρον μου, δεδομένου ότι δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα βιβλία που αποτελούν βιογραφίες. Σίγουρα δεν το κατατάσσω στα καλύτερα βιβλία της συγγραφέως. Επιθυμούσα περισσότερες ανατροπές και κάπως διαφορετικό τέλος. 3 αστέρια!!
February 23, 2023
Πραγματικά δάκρυα καθώς διαβάζεις το συγκεκριμένο βιβλίο. Το λάτρεψα όπως και τα περισσότερα δικά της. Υπήρχε περίοδος που διάβαζα ΜΟΝΟ Δημουλίδου. Τώρα απλώς κάνω ένα μικρό διάλειμμα πριν το επόμενο δικό της.!!!
July 21, 2023
Απίστευτο!!! Απο τα καλύτερά της!!! Στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα με τον τίτλο και το εξώφυλλο. Μου είπαν όμως να το διαβάσω και φυσικά άξιζε και με το παραπάνω! Πολύ ωραία ιστορία και όμορφα δοσμένη από την αρχή μέχρι το ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ!!
April 21, 2024
Αρκετά καλό βιβλίο. Μιλάει για ένα θέμα ταμπού τόσο εκεί την περίοδο όσο ακόμη και σήμερα. Σε κάποιες στιγμές ίσως ήταν λίγο μονότονο, όμως κρατάει το ενδιαφέρον. Υπήρχαν πολλές συγκινητικές στιγμές και πολλά σημαντικά μηνύματα.
Displaying 1 - 30 of 57 reviews