Lara Taveirne



Average rating: 3.62 · 1,218 ratings · 152 reviews · 5 distinct worksSimilar authors
De kinderen van Calais

3.51 avg rating — 612 ratings — published 2014 — 3 editions
Rate this book
Clear rating
Kerkhofblommenstraat

4.17 avg rating — 290 ratings — published 2018 — 2 editions
Rate this book
Clear rating
Hotel zonder sterren

3.36 avg rating — 260 ratings — published 2015 — 3 editions
Rate this book
Clear rating
De afstand

by
3.65 avg rating — 34 ratings2 editions
Rate this book
Clear rating
De leraar die mijn leven ve...

by
2.39 avg rating — 23 ratings — published 2016 — 2 editions
Rate this book
Clear rating
More books by Lara Taveirne…

Upcoming Events

No scheduled events. Add an event.

“Altijd, het was iets wat niemand je kon geven. Altijd, je mocht het je laten wijsmaken op mooie zomeravonden, maar je deed er toch verstandig aan om dat de volgende morgen weer te herzien. Niemand, werkelijk niemand kon je de eeuwigheid beloven. Zelfs een liefde die gebeiteld was, kon overgaan.”
Lara Taveirne, Kerkhofblommenstraat

“Ze wilde graag nog wat langer boos op hem zijn. Vooral omdat het touwtje van haar tampon slecht zat en ze het zo oneerlijk vond dat Andreas nooit het verdrietige gevoel van een verkeerd tamponkoordje zou begrijpen. Hij zou haar überhaupt nooit begrijpen.”
Lara Taveirne, Hotel zonder sterren

“Ik keek allang niet meer uit naar de begeesterende leerkracht. Ik dacht: leer me nu maar gewoon hoe ik de woordeen moet articuleren zodat de achterste rij er ook wat van verstaat. En toen de nieuwe leraar drama binnen kwam lopen, met een hoed op en cowboylaarzen aan, dacht ik: weet je wat, een onenightstand, dat is nu ook eens zoiets wat ik altijd al heb willen kunnen.
Let op, hij was niet mooi. Mannen hoeven niet mooi te zijn. Ze moeten op die bepaalde manier lopen. Zo van: ik loop maar wat, ik denk daar echt niet bij na, bij mij gaat dat gewoon vanzelf. Van mannen die zo lopen, ga ik struikelen.
En ik was lang niet de enige die voor hem viel. We zaten allemaal tussen de spleten van het theatergordijn naar hem te gluren. Hoe hij zich met zijn laarzen op tafel steendood zat te ergeren aan ons onbestaande acteertalent. Door het draaien van zijn ogen voelden we ons elke dag kleiner worden. We zagen de posters met onze namen erop al kromtrekken en loslaten. We schrokken wakker uit nachtmerries over parochiale centra. 's Avonds huilden we bij een gaskachel die het nooit deed. Wij waren de nieuwe groten der aarde, waarom zag hij dat niet? De lul met zijn stomme laarzen. En de trieste muziek werd een streepje harder gezet. Net zolang tot het meisje dat wel een serieuze studie deed met een bezemsteel tegen het plafond ging bonken.”
Lara Taveirne



Is this you? Let us know. If not, help out and invite Lara to Goodreads.